# data[].attributes.headline
ΘΕΜΑ :Ρατσισμός

# data[].attributes.subject
ΘΕΜΑ :Ρατσισμός

# data[].attributes.body
ΤΑΞΗ : Α’2
ONOΜΑΤΕΠΩΝΥΜΑ :
Κλαιρίσα Ρούτσι
Ραφαηλία Κουλούρα
Ματίνα Ρουσάκη
Μαρία Παπαγιαννάκη

# data[].attributes.headline
Τι είναι ο ρατσισμός;

# data[].attributes.subject
Τι είναι ο ρατσισμός;

# data[].attributes.body
Ρατσισμός ονομάζεται η αντίληψη ότι οι όλοι άνθρωποι δεν είναι ίσοι μεταξύ τους. Ένας ρατσιστής θα έλεγε πως οι άνθρωποι χωρίζονται σε ανώτερους και κατώτερους διακρίνοντας τους είτε από το χρώμα του δέρματος του, την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο, είτε από την σεξουαλικότητα τους. Το πιο συνηθισμένο είδος ρατσισμού θεωρείται ο φυλετικός. Κατα την γνώμη μου βέβαια όλα τα είδη ρατσισμού είναι το ίδιο συνηθισμένα διότι όλοι μας τα ακούμε σχεδόν καθημερινά όλα.

Πηγή: Βικιπαίδεια

# data[].attributes.headline
Φυλετικός Ρατσισμός

# data[].attributes.subject
Φυλετικός Ρατσισμός

# data[].attributes.body
Φυλετικός: με κριτήριο διάκρισης των ατόμων το χρώμα του δέρματος (λευκοί, μαύροι, ερυθρόδερμοι, κιτρινόχρωμοι) είτε με βάση διαχωρισμού τη φυλετική καταγωγή  (ξανθή Άρεια φυλή - Εβραίοι)

Για παράδειγμα οι ινδιάνοι, είναι μία φυλή, διαφορετική από τους άλλους.
Έχουν δέρμα πιο κίτρινο και κάποια άλλα τέτοια χαρακτηριστικά, που τους κάνουν να διαφέρουν από τους άλλους. Εξαιτίας αυτού, πχ θεωρούνται κατώτεροι άνθρωποι βάσει του φυλετικού ρατσισμού.
Αλλά οι ίδιοι, αν είναι ρατσιστές, μπορεί να πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Στην ουσία όμως, αν και υπάρχουν "επιφανειακές" διαφορές, όλοι οι άνθρωποι είναι απλά άνθρωποι. Αυτού του τύπου ο ρατσισμός αντλείται από τον εθνικισμό και το ναζισμό και έχει διαφορετική ιδεολογία από τον εθνικό ρατσισμό που μπορεί να ακούγονται έννοιες παραπλήσιες.

Πηγή. https://vagialagou.weebly.com/epsilon943deltaeta-rhoalphatausigmaiotasigmamuomicron973.html

# data[].attributes.headline
Τρόποι αντιμετώπισης του ρατσισμού 

# data[].attributes.subject
Τρόποι αντιμετώπισης του ρατσισμού 

# data[].attributes.body
Ένας θεσμός που μπορεί να λειτουργήσει θετικά στην αντιμετώπιση του ρατσισμού είναι η οικογένεια. Η οικογένεια, μιας και αποτελεί πρωτογενή φορέα κοινωνικοποίησης του ατόμου, θα πρέπει, να καλλιεργεί την προσωπικότητα του παιδιού με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην  διαμορφώνουν  ρατσιστικές αντιλήψεις και  συμπεριφορές . Επίσης, οι γονείς θα πρέπει να λειτουργούν ως θετικά πρότυπα, να δείχνουν αγάπη προς τη διαφορετικότητα και να μην κάνουν διακρίσεις.
Η εκπαίδευση με την σειρά της θα πρέπει να συμβάλει στη καλλιέργεια της κριτικής σκέψης των νέων και να παρουσιάζει τα θετικά της διαφορετικότητας, καλλιεργώντας παράλληλα το σεβασμό προς αυτό, ώστε να εξαλείψει τη ρατσιστική συμπεριφορά των νέων. Ίσως θα ήταν καλό να επαναπροσδιοριστεί το περιεχόμενο της εκπαίδευσης και να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στον ανθρωπιστικό της προσανατολισμό.

Επιπλέον μέσα στο σχολείο το ιδανικό θα ήταν να μη γίνονται διακρίσεις εις βάρος παιδιών. Πολλές φορές οι καθηγητές, συνειδητά ή μη, κατηγοριοποιούν τους μαθητές και με τις «ταμπέλες» που τους αποδίδουν προκαλούν ρατσιστικές συμπεριφορές και αντιδράσεις από τους συμμαθητές τους. Θα ήταν καλό να τηρούν μια στάση ίση  και δίκαιη προς όλους, να μην γίνονται αρνητικά πρότυπα προς αποφυγή, αλλά πρότυπα προς μίμηση, δείχνοντας ότι ο κάθε άνθρωπος έχει την αξία του, την αξιοπρέπειά του και κανείς, όση εξουσία και δύναμη κι αν έχει, δεν μπορεί να του την αφαιρεί.
Τέλος, τα ΜΜΕ παίζουν και αυτά το ρόλο στην κοινωνικοποίηση του ατόμου. Οπότε, τα πρότυπα που προβάλλονται μέσα από αυτά θα ήταν σωστό να μην προβάλλουν ρατσιστικές αντιλήψεις, ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, φυλής και θρησκείας. Επίσης είναι αναγκαίο να είναι προσεκτικοί στην έκφραση, δηλαδή στο πώς παρουσιάζουν τις ειδήσεις, ώστε να μην δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις.

http://ratsismos2016.blogspot.com/p/blog-page_38.html?m=1

# data[].attributes.headline
Ιστορίες ανθρωπων που έχουν βιώσει ρατσισμο σε ξένες χωρες

# data[].attributes.subject
Ιστορίες ανθρωπων που έχουν βιώσει ρατσισμο σε ξένες χωρες

# data[].attributes.body
Δήμητρα Χαλκιά
Βρίσκομαι γύρω στον 1,5 μήνα στη Στοκχόλμη, όπου πήγα για να ζήσω μαζί με τον σύντροφό μου που είναι Σουηδός. Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα πραγματικά το θυμό που σου προκαλεί ο ρατσισμός και πως μπορείς να νιώσεις αδικημένος χωρίς να έχεις προκαλέσει στο παραμικρό. Καθόμουν, λοιπόν, σε μία θέση στο βαγόνι του μετρό όταν μπήκαν μέσα δύο μεσήλικοι άντρες και κάθισαν ο ένας απέναντί μου και ο άλλος δίπλα μου. Ξαφνικά, αυτός που καθόταν δίπλα μου, χτύπησε δυνατά με το χέρι του την μπότα μου και μου είπε να μαζέψω το πόδι μου,το οποίο σε καμία περίπτωση δεν τον ενοχλούσε.Ενώ κατάλαβα τι μου είπε στα σουηδικά, έκανα ότι δεν κατάλαβα και τον ρώτησα στα αγγλικά τι είπε για να ακούσω εκείνον που ήταν μαζί του να σχολιάζει στα γερμανικά «Τι περιμένεις, αφού ο τερματικός σταθμός είναι η Hagsätra». Να σημειώσω ότι οι τελευταίοι τρεις σταθμοί της γραμμής μετρό που βρισκόμουν και τερματικός είναι η Hagsätra θεωρούνται «γκέτο» και πολλοί δεν μιλούν σουηδικά εκεί. Εκεί η πλειονότητα των κατοίκων είναι σκουρόχρωμοι, άραβες, Σύριοι, Κούρδοι, Ιρακινοί και Σομαλοί και, μάλλον, λόγω του σκούρου χρώματος που έχω στο δέρμα, στα μαλλιά και τα μάτια μου και λόγω άγνοιας σουηδικών θα θεώρησαν ότι είμαι κι εγώ ίδιας εθνικότητας.

Creuza Oliveira, οικιακή βοηθός στη Βραζιλία

Γεννημένη σε μια οικογένεια φτωχών αγροτών χωρίς σχολείο, η Oliveira ξεκίνησε τη ζωή της ως οικιακή εργαζόμενη στη Bahia όταν ήταν μόλις 10 ετών. Ανίκανη να ισορροπήσει την εργασία και το σχολείο, έπρεπε να επιλέξει την εργασία και να εγκαταλείψει το σχολείο πολλές φορές.

Στη δουλειά, η Oliveira θα ξυλοκοπούσε και χλευαζόταν κάθε φορά που έσπαζε κάτι, συχνά αποκαλούμενο τεμπέλης, μαϊμού, ακόμη και "γουργούρι". Η σωματική και ψυχολογική κακοποίηση συνδυάστηκε με τη σεξουαλική κακοποίηση από τους νεαρούς άνδρες του νοικοκυριού όπου εργάστηκε. Για να το ολοκληρώσω, η Oliveira δεν πληρώθηκε.

Έλενα Γκορόλοβα, Ρόμα στην Τσεχική Δημοκρατία
Η Γκορόλοβα και ο σύζυγός της πάντα ονειρευόταν να αποκτήσουν ένα μικρό κορίτσι. Ευλογημένοι με τη γέννηση δύο γιων, ανυπομονούσαν για τον επόμενο - μέχρι που της είπαν ότι είχε αποστειρωθεί χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος ο γιατρός που έδωσε τον γιο της.

Η τρομακτική ανακάλυψη οδήγησε στην αργή συνειδητοποίηση ότι δεν ήταν μόνη και ότι πολλές γυναίκες Ρομά σαν την ίδια είχαν αποστειρωθεί ακούσια σε νοσοκομεία της Τσεχικής Δημοκρατίας. Οι ισχυρισμοί στους αξιωματούχους όχι μόνο έπεσαν στα κωφά αυτιά, αλλά πρόσθεσαν προσβολή στον τραυματισμό.

«Ο σύζυγός μου και εγώ επισκεφθήκαμε το τμήμα κοινωνικών υπηρεσιών για να ζητήσουμε μια εξήγηση και ρωτήσαμε αν αυτό είχε συμβεί επειδή είμαστε Ρομά και το προσωπικό μας ήταν εξαιρετικά αγενές και μας πέταξε έξω», δήλωσε ο Γκορολόβα σε συγκέντρωση στα Ηνωμένα Έθνη στη Γενεύη, περιθώρια της Διάσκεψης αναθεώρησης του Ντάρμπαν.

Η Γκορόλοβα θυμάται ότι η γέννηση του δεύτερου παιδιού της σε νοσοκομείο στην Οστράβα το 1990 ήταν δύσκολη.

«Ήμουν στην εργασία, ήταν πολύ συγκεχυμένο και υπήρχαν πολλοί γιατροί γύρω μου», είπε. "Μια νοσοκόμα ήρθε σε εμένα με ένα χαρτί και το υπέγραψα. Εκείνη την εποχή δεν είχα ιδέα τι σήμαινε, καθώς ήμουν σε μεγάλο πόνο."

«Την επόμενη μέρα, ο επικεφαλής ιατρός του μαιευτηρίου μου είπε ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω ξανά παιδιά.

https://www.huffingtonpost.gr/2015/03/21/koinwnia-ellines-metanastes-ratsismos_n_6909784.html

https://www.un.org/en/letsfightracism/oliveira.shtml

https://www.un.org/en/letsfightracism/gorolova.shtml

https://www.un.org/en/letsfightracism/stories.shtml

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Πρακτική Σκέψη

# data[].attributes.attachment_link.title
Τι είναι ο ρατσισμός; (πολιτική)

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο ρατσισμός μέσα από τα μάτια ενός παιδιού

# data[].attributes.headline
Πιθανή εκδοχή ιστοριας (πλοκη)

# data[].attributes.subject
Πιθανή εκδοχή ιστοριας (πλοκη)

# data[].attributes.body
Ηταν καλοκαιρι του 19 όταν η Ντίρα μαζί με την οικογένεια της αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους ,να μεταναστευσουν από την Αφρική στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή. Όταν έφτασε ο Σεπτέμβρης η κοπέλα γράφτηκε στο σχολείο εκει όπου αντιμετώπισε για 1η φορα τον ρατσισμό λόγω του διαφορετικού χρώματος της και της παράξενης προφοράς της. Κανενας δεν την καλοδεχτηκε εκτός μια κοπέλα η κλαιρη ,η οποία τα παλαιότερα χρόνια είχε αντιμετωπίσει σχεδόν το ίδιο πρόβλημα...επομένως ηταν πρόθυμη να την βοηθήσει να ξεπεράσει τον ρατσισμό γνωρίζοντας την και περνώντας χρονο μαζί της μεσα και εξω από το σχολειο.Οι μηνες περνούσαν και 2 κοριτσια ηταν εκείνα που δεν σταματούσαν με τίποτα τα υβριστικά και ρατσιστικά σχόλια εναντίον της Ντίρα όπως και την κακομεταχειρηση της.Η κλαιρη διαρκώς προσπαθούσε να την προστατέψει από κάθε είδους ψυχολογικό πρόβλημα που θα μπορούσε να προκληθεί στην φίλη της και τελικά τα κατάφερε. Παρ'όλα αυτά η Ντίρα αποφάσισε με την οικογένεια της να μετακομίσει σε άλλη πόλη όπου είχε συγγενείς να την στηρίζουν και η ζωή της θα καλυτέρευε.

# data[].attributes.headline
Ηθοποιοί - Ρολοι

# data[].attributes.subject
Ηθοποιοί - Ρολοι

# data[].attributes.body
Ραφαηλια Κουλουρα :Ντίρα
Κλαιρισα Ρουτσι:Κλαιρη
Μαρια Παπαγιαννακη :Ιφιγένεια
Ματινα Ρουσακη: Καλλίστη

# data[].attributes.body
Σκηνή 1η: Γράμμα Ντίρας προς Κλαίρη.

Σκηνή 2η: Η Ντίρα κάνει εγγραφή στο σχολείο, όπου πρωτοσυναντεί την Καλλίστη και την Ιφιγένεια, οι οποίες χαμογελούν και ψυθιρίζουν μεταξύ τους εις βάρος της.

Σκηνή 3η: Η Ντίρα μπαίνει στην τάξη για πρώτη φορά, κάθεται δίπλα στην Κλαίρη, η οποία την καλοδέχεται. Όμως η Καλλίστη και η Ιφιγένεια της πετούν χαρτάκια με υβριστικά, ειρωνικά σχόλια.

Σκηνή  4η: ( Οι μέρες περνούν) Τα παιδιά παίζουν βόλεϊ στην αυλή και η Καλλίστη χύνει νερό επίτηδες πάνω στην Ντίρα και της φωνάζει.Οι άλλοι γελάνε.

Σκηνή 5η: ( Οι μέρες περνούν) Η Ντίρα μπαίνει στην τάξη και βλέπει τα βιβλία της πεταμένα στο πάτωμα και στο θρανίο υπάρχουν γραμμένα υβριστικά σχόλια. Η Κλαίρη την βοηθά.

Σκηνή 6η: Η Κλαίρη αποφασίζει να μιλήσει στην Καλλίστη και την Ιφιγένεια ώστε να τις αποτρέψει να συνεχίσουν την ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι στην Ντίρα.

Σκηνή 7η: Η Ντίρα κλαίει, συζητάει με την Κλαίρη, η οποία προσπαθεί να την εμψυχώσει.

Σκηνή 8η: Η Ιφιγένεια ή η Καλλίστη περπατάει στον δρόμο και στραμπουλάει το πόδι της. Η Ντίρα περνάει τυχαία από αυτή την οδό και τρέχει να την βοηθήσει και να συνοδέψει σπίτι της. Γίνονται φίλες.

Σκηνή 9η: Γίνονται φίλες.

Σκηνή 10η: Η Ντίρα φεύγει με μια βαλίτσα στο χέρι.