# data[].attributes.body
* 31 XII 1861r.   ✞ 26 XII 1923r.
Harklowa                Kraków

-malarz, grafik, jeden z czołowych przedstawicieli Młodej Polski, polityk
-przyrodni brat poety Kazimierza Przerwy-Tetmajera
- syn Adolfa Tetmajera
i jego pierwszej żony, Leonii z Krobickich
- studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, następnie w Wiedniu, Monachium, Paryżu oraz na Oddziale Kompozycyjnym, kierowanym aż do śmierci w 1893 roku przez Jana Matejkę
-w 1890 r. ożenił się z Anną
Mikołajczykówną, ślub wywołał skandal, gdyż dziewczyna pochodziła z mniej zamożnego domu
- ojciec dziewięciorga
- malował głównie wiejskie sceny rodzajowe oraz pejzaże
- Odznaczenia:
-Order "Odrodzenia Polski"
-Order "Odrodzenia Polski"
-Krzyż Niepodległości
-Gwiazda Górnośląska
- Apelował do zaborców o odtworzenie polskiej pańństwowości
- W ,,Weselu" występował jako gospodarz
- Jego osoba przedstawia  słabość, niedojrzałość oraz brak odpowiedzialności
-Był ekspertem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919r.
- Służył w Polsce jako członek Komitetu Polskiego, jak i poseł do parlamentu wiedeńskiego
- Miał szacunek chłopów, dzięki temu, że umiał  się z nimi dogadywać
- Wspierał teatr amatorski przygotowując m.im stroje do wystawianych we wsi jasełek
-Został prezesem Rady Sztuki w Krakowie
Julianna Tabor-Leszkowicz, Julia Pobrotyn

# data[].attributes.body
Olek Wilczyński
Sandra Suchojad

# data[].attributes.body
G

# data[].attributes.body
- Urodził się w 1876 roku w Konstancji, zmarł w 1932 roku w Warszawie.
- Polski malarz, artysta wypowiadał się przede wszystkim w malarstwie
sztalugowym, tworząc pejzaże, martwe natury i portrety.
- W latach 1892-1896 kształcił się w Szkole Rysunkowej Wojciecha Gersona w Warszawie.
- Następnie do 1902 roku studiował na ASP w Krakowie pod kierunkiem Floriana Cynka, Jacka Malczewskiego i Teodora Axentowicza.
- Przez pewien czas mieszkał i uczył się u Włodzimierza Tetmajera w Bronowicach.
- Swoje prace Noskowski wystawiał w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, warszawskim salonie Aleksandra Krywulta oraz w TPSP w Krakowie.
- Bohatera cechuje dekadentyzm jest wiecznie znudzony i ma pesymistyczne nastawienie do świata.
- Nos lubuje się w alkoholu i nie kryje się z tym a wręcz przeciwnie wydaje się być to chlubą w jego wymowie.

Iwo Kowalski, Piotr Glinicki

# data[].attributes.body
- Urodziła się w 1891 roku w Krakowie, zmarła w 1975 roku w Londynie.
- Najstarsza córka Włodzimierza Tetmajera i Anny Mikołajczykówny-Tetmajerowej.
- Polska malarka, zajmująca się tworzeniem pejzaży, portretów i scen rodzajowych.
- W jej twórczości widać silne wpływy jej ojca. Objawiają się one w pogodnych, słonecznych pejzażach malowanych spokojnymi kolorami.
- Ukończyła Liceum Żeńskie Heleny Kaplińskiej w Krakowie.
- Początkowo rysunku uczył ją ojciec. Miało to zauważalny wpływ na jej późniejsze dzieła.
- Od roku 1903 uczęszczała na prywatne lekcje malarstwa do Józefa Siedleckiego.
- Uczennica Szkoły Sztuk Pięknych dla Kobiet prowadzonej przez Marię Niedzielską.
- Swoje prace wystawiała bardzo rzadko, między innymi w roku 1911 w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.
- Udała się w 1919 roku wraz z ojcem do Paryża.
- Wyszła za mąż za Ludwika Naimskiego, majora kawalerii Wojska Polskiego  w 1922 roku. Wędrowała z nim, mieszkając w wielu polskich miastach.
- Miała jednego syna, Michała (ur. 1923).
- W 1930 r. uczestniczyła w I Wystawie Malarek Polskich, która została zorganizowana w Muzeum Miejskim w Bydgoszczy.
- Od 1956 roku przebywała w Londynie.
- Jako dziecko pomagała ojcu ukrywać się przed natrętnymi gośćmi. Stawała na czatach i przyjmowała ich.
- Na afiszu "Wesela" zostały zachowane jej prawdziwe dane.

Katarzyna Rudzka, Andrzej Korpacki

# data[].attributes.headline
Jadwiga Mikołajczykówna - Rydlowa  (Panna Młoda)

# data[].attributes.subject
Jadwiga Mikołajczykówna - Rydlowa  (Panna Młoda)

# data[].attributes.body
- Urodziła się 1883 roku w Bronowicach, tam przebywała do końca swojego życia.

- Zmarła w 1936 roku.

- Córka Jacka Mikołajczyka, który zajmował się uprawą roli.

- Miała 2 starsze siostry: Marysię, która wyszła za Ludwika de Laveaux oraz Hannę, która wyszła za mąż za Włodzimierza Tetmajera.

- Ukończyła szkołę ludową, dzięki temu znała historię swojego kraju.

-Ślub miał miejsce 20 listopada 1900 roku w Bazylice Najświętszej Maryi Panny  w Krakowie, wesele zaś w podkrakowskiej wsi Bronowice, w dworku Włodzimierza Tetmajera nazwanym później Rydlówką.

- Para młoda pobierając się popełniła mezalians.

- Miała dwójkę dzieci: Helenę i Lucjana.

- Jej mąż, Lucjan Rydel, chciał, aby
zaczęła zachowywać bardziej dostojnie oraz aby była bardziej obyta z kulturą. Czytał jej swoje wiersze, dramaty, uczył historii oraz prowadził kształcące rozmowy. Nie wpłynęło to dobrze na jej samopoczucie.

- W utworze została sportretowana jako typowa chłopka, mało inteligentna pewna siebie, temperamentna.

Wiktoria Kłosowska, Julia Salik

# data[].attributes.headline
Zofia Pareńska (Zosia) i Maria Pareńska (Maryna) 

# data[].attributes.subject
Zofia Pareńska (Zosia) i Maria Pareńska (Maryna) 

# data[].attributes.body
Zofia Pareńska (Zosia)

·        Urodzona: 7 kwietnia 1886r. w Krakowie

Zmarła: 13 maja 1956r. (prawdopodobnie na raka płuc) w Warszawie

·         Jej rodzice to: Stanisław – znany lekarz oraz Eliza, która prowadziła salon artystyczny

·         Miała dwie siostry: Marię i Elizę oraz brata Janka

·         Wraz z rodziną mieszkała na Wielopolu

·         Nazywana jest pieszczotliwie „Fuśka”

·         Najlepsza przyjaciołka Zosi – Haneczka Rydlówna

·         1 maja 1903r. zaręczyła się z Tadeuszem Boyem – Żeleńskim, a 7 czerwca 1904r. wzięła z nim ślub

·         Po ślubie wraz z mężem udała się w podróż do zakopanego (tam odwiedził ich Wyspiański i naszkicował piękny portret Zofii) i po całej Europie

·         Małżeństwo Żeleńskiego i Pareńskiej było trwałe mimo iż on wdawał się w liczne romanse, a ona była kochanką Starzewskiego i Witkacego.

·         Miała syna: Stanisława Żeleńskiego, który został świetnym aktorem

·         Najpierw wraz z mężem mieszkała w Krakowie, w 1922r. przeprowadzają się do Warszawy, gdzie kontynuuje tradycję salonu matki

·         W czasie II wojny światowej mieszka w Warszawie, gdzie dowiaduje się o śmierci męża podczas mordu Lwowskich profesorów.

·         Do ostatnich dni troszczyła się o spuściznę po mężu, dążyła do wydania Biblioteki Boya, syn na jej prośbę wkłada do jej trumny nóż do papieru – jedyną pamiątkę po mężu.

·         W „Weselu” przedstawiona jest jako 14 letnia wówczas dziewczyna, która pragnie kochać i być kochaną. W późniejszym czasie sam Boy przyznał, że Wyspiański trafnie określił jej charakter.

Maria Pareńska (Maryna)

·         Urodzona w 1884 roku

Zmarła z 3 na 4 kwietnia 1941r. we Lwowie

·         Jej rodzice to Eliza i Stanisław, a rodzeństwo Zofię, Elizę i Janka

·         Dorastała w kręgach arystokracji podobnie jak swoja siostra Zofia

·         Jej pierwszym mężem był lekarz Jan Raczyński (zmarły w 1918r.)  z którym miała syna i córkę

·         Jej drugim mężem był rosyjski porucznik Roman Jasieński (małżeństwo to zakończyło się szybko)

·         Po raz trzeci wyszła za mąż za lekarza i kolekcjonera dzieł sztuki Jana Greka

·         Mieszkała we Lwowie gdzie w 1941 roku raz z Grekiem i Boyem została aresztowana przez hitlerowskie Einsatzkommando i zamordowana wraz z grupą profesorów polskich (prawdopodobnie hitlerowcy chcieli zrabować cenne dzieła sztuki z jej mieszkania)

·         W „Weselu Wyspiańskiego przedstawiona jako świetnie bawiąca się 16 – letnia dziewczyna

·         Została sportretowana jako dowcipna, pewna siebie, elokwentna, strojnisia, towarzyska, świadoma swojej urody. Zapamiętana jako panienka o smukłej, zgrabnej figurce, bardzo ładnych rysach i pysznych, kasztanowatych włosach, zawsze pełna humoru, temperamentu, cięta w mowie, dowcipna - była duszą towarzystwa

Krystian Gryglewicz
Kacper Caputa
kl. IIB2

# data[].attributes.body
-Lucjan Rydel urodził się w roku 1870 w Krakowie, a zmarł w wieku 48 lat, Był poetą i dramatopisarzem okresu Młodej Polski, w epoce, w której wyróżniali się między innymi Kazimierz Tetmajer czy Leopold Staff.

-  Pod wpływem ojca studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uzyskał doktorat. Mimo to po uzyskaniu stopnia doktora poświęcił się twórczości literackiej. Interesował się poezją, jak również historią i historią sztuki. Dlatego podczas studiów uczęszczał często na wykłady związane z dziedzinami humanistycznymi. Po ukończeniu studiów zamieszkał w Warszawie (od roku 1895). Publikował on liczne felietony i krytyki literackie w warszawskich i krakowskich.

-Rok po osadzeniu się w stolicy zdobył stypendium przyznawane przez Akademię Umiejętności. Umożliwiło mu to wyjazd do Paryża. Uczęszczał tam na wykłady związane ze sztuką, pogłębiał swoje wiedzę i rozwijał swoje zainteresowania.

-Po powrocie zamieszkał z powrotem w Krakowie. Po kilku latach ożenił się z Jadwigą Mikołajczykówną, która była córką jegomościa z Bronowic- jednej z krakowskich dzielnic.

- To właśnie wydarzenie, które przypadło na 1900 rok, stało się tematem “Wesela” - dramatu autorstwa Stanisława Wsypiańskiego.  Co ciekawe był on jednym z zaproszonych gości. Po ślubie zamieszkał z swoją kochaną w dworku w podkrakowskiej wsi.

-Jego kariera opierała się na poezji. Pracował w Bibliotece Polskiej.  Zakładał czytelnie, prowadził wykłady i organizował przedstawienia ludowe. NA jego drodze pojawił się Antoni Kucharczyk, który za pomocą Lucjana rozwinął się i odkrył swoje powołanie, którym oczywiście również była poezja.

-Rok 1907 poświęcił między innymi na podróż poi Greckiej. W późniejszych latach jego wykłady o kulturze Greckiej, które prowadził w Krakowie przyciągnęły mnóstwo słuchaczy.

- W 1908 roku zakupił od Włodzimierza Tetmajera dworek w Bronowicach Małych i po czterech latach przebudowy i adaptacji wraz z rodziną zamieszkał w nim w 1912 roku.

-2 lata później wybuchła I wojna światowa i od września 1914 roku wraz z rodziną Lucjan mieszkał w Pradze. Po powrocie do Krakowa został dyrektorem Teatru im. Słowackiego.

-Rok 1917 nastał smutno dla rodziny Rydlów. Lucjan zachorował i po roku zmagań zmarł na zapalenie płuc . Zmarł w kwietniu 1918 roku. Został pochowany na Cmentarzu Rakowskim w Krakowie.

Wiktoria Pawlak, Szymon Sproski

# data[].attributes.body
- Urodził się 12.02.1865 r. w Ludźmierzu na Podhalu, a zmarł 18.01.1940 r. w Warszawie

- W „Weselu” występował jako poeta, który patrzył na świat przez pryzmat literatury

- Tetmajer studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, pracował jako dziennikarz (współredagował „Kurier Polski”), pisał wiersze. Studia kontynuował w Heidelbergu

- W czasie I wojny światowej ideowo związał się z Legionami, był organizatorem Komitetu Obrony Spiszu, Orawy i Podhala

- Po wojnie mieszkał w Warszawie, był prezesem Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy, w 1934 r. został mianowany honorowym członkiem PAL

- Pod koniec życia cierpiał na chorobę psychiczną, a także doznał utraty wzroku

- Zmarł w szpitalu i pochowany został na Powązkach

- Debiutem literackim Tetmajera był wydany w 1891 r. tom „Poezje”, następnie pojawiło się kolejnych siedem serii

- W swoich utworach odwoływał się do filozofii A. Shopenhauera i F. Nietzschego, interesował się aspektami religii Wschodu

- Tetmajer jest także autorem śmiałych erotyków

- Rok wydania II serii „Poezji” – 1894 uznany został przez historyków literatury za datę przełomu modernistycznego

- W poezji Tetmajera pojawia się uwielbienie dla sztuki oraz zachwyt urodą i legendami Tatr

- Tetmajer uprawiał również twórczość prozatorską, ogłaszał pisane gwarą góralską nowele, a także był autorem dramatów

- Tetmajer uważany jest za poetę  , który w swojej twórczości najpełniej wyraził obawy i lęki pokolenia końca wielu. Wiele jest utworów to deklaracje postawy dekadenckiej, które stały się poetyckimi manifestami czasów, w których żył poeta

Maja Siwiec, Zuzanna Matuła

# data[].attributes.body
Urodziła się w 1874 roku, zmarła w 1954.

Żona Włodzimierza Tetmajera (ślub odbył się 11 sierpnia 1890 roku).

Była córką chłopa z Bronowic (pochodzenie chłopskie).

Miała dwie siostry: Jadwigę i Marię (Anna była najstarsza).

Była matką dziewięciorga dzieci (w tym Jadwigi).

W 1940 roku została wywieziona na Syberię (ze Związku Sowieckiego wydostała się wraz z armią Władysława Andersa i resztę wojny spędziła w Bombaju w Indiach).

Jej małżeństwo było szczęśliwe (,,urodziło się z serca do oczu'').

Pod wpływem małżeństwa zmieniła się z wiejskiej dziewczyny na ,,taktowną i rozsądną towarzyszkę człowieka i artysty''.

Była kobietą dojrzałą, praktyczną i troskliwą.

Była idealną gospodynią, dbała o dom i rodzinę.

Pokazana w ,,Weselu" jako wzór matki i żony.

Maja Kochler, Bartosz Dubniański.

# data[].attributes.body
* 31 XII 1861r.   ✞ 26 XII 1923r.
Harklowa                Kraków

-malarz, grafik, jeden z czołowych przedstawicieli Młodej Polski, polityk
-przyrodni brat poety Kazimierza Przerwy-Tetmajera
- syn Adolfa Tetmajera
i jego pierwszej żony, Leonii z Krobickich
- studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, następnie w Wiedniu, Monachium, Paryżu oraz na Oddziale Kompozycyjnym, kierowanym aż do śmierci w 1893 roku przez Jana Matejkę
-w 1890 r. ożenił się z Anną Mikołajczykówną
- ojciec dziewięciorga
- malował głównie wiejskie sceny rodzajowe oraz pejzaże
- Odznaczenia:
-Order "Odrodzenia Polski"
-Order "Odrodzenia Polski"
-Krzyż Niepodległości
-Gwiazda Górnośląska

Julianna Tabor-Leszkowicz, Julia Pobrotyn

# data[].attributes.body
urodzony ok. 1852r.

zmarł 15 listopada 1934 w Bronowicach Małych.

wuj Jadwigi Mikołajczykówny (Panny Młodej)

na jego osobie wzorowana była postać Czepca w utworze S.Wyspiańskiego ,,Wesele”, należąca do bohaterów o chłopskim pochodzeniu (w mniejszym stopniu wzorem był również Franciszek Ptak). Jest głównym przedstawicielem chłopów, wzbudza szacunek wśród mieszkańców Bronowic. Jest dumny ze swojego pochodzenia.

był pisarzem gminnym Bronowic.

wraz z Wyspiańskim był świadkiem (a także starosta weselnym) na ślubie Lucjana Rydla.

w dramacie ukazane zostały dwa autentyczne wydarzenia z życia Czepca. Pierwsze to bójka, którą rozpoczął na wiecu, a drugie to awantura z muzykami na weselu Rydla.

jego wygląd zewnętrzny w dużym stopniu zadecydował o charakterze bohatera w dramacie. Był dużym, silnym mężczyzną. W ,,Weselu” został ukazany jako pewny siebie, zawzięty bohater.

Anna Wójciak, Dominika Nowakowska

# data[].attributes.body
(ur. 30 października 1884 w Krakowie, zm. 6 marca 1969 tamże)

ukazana w “Weselu” jako Haneczka, siostra pana młodego, to jest Lucjana Rydla, a jednocześnie rówieśnica i przyjaciółka Zosi. Opisywana jako obowiązkowa, porządna, jasno myśląca.

Współorganizatorka ambulatorium chirurgicznego dla ubogich i chorych działającym przy stowarzyszeniu. Podczas I wojny światowej była pielęgniarką oraz szkoliła inne na potrzeby wojskowe.

Po zakończeniu wojny dalej trudniła się pielęgniarstwem: najpierw na prowincji w szpitalu, później posiadała prywatną praktykę, następnie pracowała w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek - od 1931 jako dyrektorka. Mimo że szkoła funkcjonowała w trudnych warunkach materialnych to znajdowała się w czołówce szkół pielęgniarskich w kraju i była wysoko ceniona za granicą.

W marcu 1945 powołała szkołę pielęgniarsko-położniczą, jednak pięć lat później przejęło je Ministerstwo Zdrowia, a samej Rydlównie przyznano emeryturę, jednak ta nie przestawała pracować jeszcze przez 11 lat.

W 1938 odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.

W 1946 została uhonorowana przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża Medalem Florence Nightingale

W 1956 przyznano jej Order Sztandaru Pracy 1 klasy.

Anna Wójciak, Dominika Nowakowska

# data[].attributes.body
- Urodzona 1881 w Bronowicach.
- Zmarła 1955 w Krakowie.
- Pierwsza córka Hirsza Singer i Debory.
- Postać na niej wzorowana była głównie wytworem wyobraźni autora.
- Jej prawdziwe "Ja" było przyćmione, przez literackiego sobowtóra.
- Obijała się po knajpach i nikt nie znał jej z imienia i nazwiska.
- Przyjęła chrzest w 1919 i przyjęła imię Józefa, jej chrzestnymi był Włodzimierz Tetmajer i Anna Rydel.
- Przeszła na katolicyzm, ze względu na swoje postanowienie - Kiedy Polska odzyska niepodległość przyjmę chrzest.
- W okresie I wojny światowej została pielęgniarką.
- Po I wojnie światowej założyła swoją prywatną praktykę pielęgniarską i fizjoterapeutyczną.
- Podczas II wojny sprzeciwiała się niemieckiej antyżydowskiej propagandzie.
- Podczas II wojny światowej dzięki pomocy proboszcza kościoła Mariackiego otrzymała metrykę wystawioną na nazwisko zmarłej Eugenii Jadwigi Gawlik.
- Podczas II wojny światowej 4 razy zmieniała miejsce zamieszkania by za czwartym razem osiedlić się na powrót w Krakowie.

Adam Tanecki, Maciej Gołębiowski
Tomasz Cetera IIb2

# data[].attributes.body
syn Jacka Mikołajczyka(Ojciec) i Jadwigi Czepiel

urodzony 1880 w Bronowicach, zm. 1957.

jest Bratem Jadwigi(Panny Młodej), Anny(Gospodyni) i Marii(Marysia).

Na weselu jego siostry Jadwigi z Lucjanem Rydel był drużbą razem z Kacprem Czepiec.

Wiemy, że miał on żonę Anne Chowaniec i jednego córkę, której najmłodszy syn jest istnym portretem dziadka.

Niektóre źródła podają, że jako dorosły został gospodarzem w Bronowicach Małych.

Jacek Mikołajczyk

Pierwowzór postaci Ojca w „Weselu”

Pochodzenie chłopskie

gospodarz z Bronowic Małych na 2 morgach pola

Ojciec 8 dzieci, w tym: Anny (Gospodyni), Marii (Marysi), Jadwigi (Panny Młodej) i Jana (Jaśka); niewiele wiadomo o pozostałej jego rodzinie.

Urodzony 11 sierpnia 1832, zmarł w 1907 r.

Kinga Otczyk i Marianna Dolińska

# data[].attributes.body
Ur. 28 lipca 1870
w Tarnowie, zm. 22 października 1920
w Krakowie.

Dziennikarz, redaktor krakowskiego „Czasu”

Przez przyjaciół nazywany „Dolek”, a przez rodziców „Dolcio”.

Jeden z najświetniejszych współczesnych inteligencji.

Jego herbem, po ojcu, była Ostoja.

Miał wiele znajomości wśród znanych i możnych ludzi Krakowa dzięki koligacjom rodzinnym.

Lubił literaturę co zaprowadziło go do „Czasu” – pismo na wysokim poziomie kulturalnym (wyższy poziom niż inne współczesne pisma).

Dzięki wybitnym zdolnościom szybko został powołany na redaktora, zajmował się polityką (miał w czasie „Wesela” około 30 lat, redaktorami byli zazwyczaj starsi ludzie).

Był mocno związany
z krakowskim środowiskiem artystycznym, a zwłaszcza ze Stanisławem Wyspiańskim.

Był również krytykiem teatralnym, napisał najlepszą recenzję premiery „Wesela” –„ szeregiem głębokich i świetnych felietonów poddał ton,
w jakim należało pisać
o Weselu”.

Człowiek o gorącym sercu Polaka, otwartej głowie, inteligencji drążącej w głąb każdej kwestii i w głąb samego siebie.

Reprezentantem stronnictwa konserwatywnego, tzw. Stańczyków.

Na początku wojny zaangażował się w ruchy niepodległościowe, lecz jego starania nie przyniosły żadnego efektu oprócz rozczarowania.

Z wykształcenia był prawnikiem, ale poświęcił się w pełni dziennikarstwu.

Przez długi czas uważano, że powodem jego samobójstwa były jego niepowodzenia w polityce, dopiero po jego śmierci na jaw wyszła jego nieszczęśliwa miłość do żony przyjaciela, Tadeusza Żeleńskiego, która była prawdziwym powodem jego tragicznej śmierci.

Julka Iwan, Mateusz Dąbrowski IIB2

# data[].attributes.body
Antonina Domańska stała się pierwowzorem dla postaci Radczyni w dramacie Stanisława Wyspiańskiego pt."Wesele", która była  typową rozsądną i inteligentną mieszczanką.

Urodziła się we wrześniu 1853 w Kamieńcu Podolskim w rodzinie kultywującej tradycje patriotyczne.

Rodzicami Domańskiej byli Aleksander Kremer, z zawodu lekarzem, i Modesta Płońska. Antonina Domańska była ciotką poety Lucjana Rydla.

W 1865 przeprowadziła się do Krakowa. W tym mieście skończyła pensję oraz poznała mężczyznę, z którym potem wzięła ślub. Był to Stanisław Domański, profesor neurologii na UJ.

Do rozpoczęcia pisania zainspirowały ją jej pięciorgo dzieci, które wychowywała. Przez to później podpisywała się pseudonimem "Mamusia".

Właściwy debiut literacki Antoniny Domańskiej przypada na rok 1890. Wtedy to na łamach „Wieczorów Rodzinnych” ukazały się jej opowiadania.

Swoje opowiadania kierowała głównie do dzieci i młodzieży, którym chciała przedstawić historię w przystępny i miły do czytania sposób. Interesowały ją realia dawnych lat świetności Królestwa Polskiego na przełomie XV i XVI wieku. zawsze starała się dokładnie odtwarzać rys historyczny, postaci i obyczaje.

Spod jej pióra wyszły takie powieści jak "Historia Żółtej ciżemki" lub "„Paziowie króla Zygmunta”. "Historia żółtej ciżemki" doczekała się nawet ekranizacji.

Zmarła na gruźlice 26 stycznia 1917 roku w Krakowie. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w grobowcu rodziny Domańskich.

Piotr Idczak, Mikołaj Kuczyński 2B2

# data[].attributes.headline
Maria Mikołajczykówna - Susłowa (Marysia)

# data[].attributes.subject
Maria Mikołajczykówna - Susłowa (Marysia)

# data[].attributes.body
Marysia jest szwagierką Gospodarza (Włodzimierza Tetmajera) oraz młodszą siostrą Anny (Gospodyni) i starszą siostrą Jadwigi (Panny Młodej).

W momencie wydarzeń przedstawionych w utworze ma 23 lata, tak naprawdę ur. 1877 r., zm. 1925r.

Najśliczniejsza ze wszystkich trzech sióstr, malowana nieraz przez najznakomitszych malarzy. Była zaręczona z malarzem Ludwikiem de Laveaux. Niestety narzeczony zmarł na gruźlicę w Paryżu. W drugim akcie Ludwik pojawia się przed swoją ukochaną jako Widmo.

Maria Mikołajczykówna nie tylko utraciła narzeczonego, ale także męża – obecnego na weselu Rydla i w utworze Wyspiańskiego – Wojciecha Susła, który w niedługi czas po ślubie również zmarł na suchoty mając zaledwie 28 lat. Jej trzecim mężem był mężczyzna z miasta.

Koło niej snuje się istotnie jakieś fatum śmierci. Ten „trupi ciąg”, snujący się koło jej postaci, przedziwnie umiał Wyspiański wydobyć w paru scenach drugiego aktu.

Postać Marysi jest bardzo melancholijna i niewiele różni się w tym od swojego pierwowzoru. Jej bolesny czar płynącego czasu oraz poezję przemijania i tęsknoty Marysia odsłania przed Panną Młodą słowami:

A teraz ty sobie chwal,
rumień się teraz i pal;
ale tutok dusza się ostanie,
i tutok twoje kochanie,
a tam ci bedzie samotno
i bez to ci będzie markotno,
i bez to ci bedzie  żal.

W rozmowie z Ojcem  przedstawia swoje rozgoryczenie wobec losu i błogiego życia, które ominęło tylko ją.

Ale tatuś nam pomogą z tą sprawą
grontów – do tej upłaty -?

Klaudia Musztyfaga, Magdalena Głowacka kl. 2B2

# data[].attributes.body
Związek Ludwika oraz dzieje jego życia zostały opisane przez Stanisława Wyspiańskiego w 1901 roku w tekście Wesela. Ludwik de Laveaux stał się Widmem, a jego losy i związek z Marysią jednym z kluczowych elementów tego narodowego dramatu.

Ur. 21.11.1868r w Jaronowicach, zm. 05.04.1894 roku w Paryżu.

Jego rodzina miała swój własny herb. Składał się z tarczy podzielonej na cztery części i jednej małej tarczy po środku. Pierwsze i czwarte pole było błękitne z trzema srebrnymi pasami w poprzek i złotą koroną nad nimi. Natomiast drugie i trzecie pole na piaskowym tle z sześcioma srebrnymi bronami, ułożonymi do góry. Środkowa tarcza miała sześć srebrnych wież, na czerwonym polu.

Pochodził z francuskiego rodu, syn ziemian Lucjana i Stefanii z Borkowskich. Pomimo swojego francuskiego pochodzenia słabo mówił w tym języku.

Swoje zagraniczne nazwisko odziedziczył po przodku, francuskim oficerze, który sto lat wcześniej przybył na ziemie polskie z Lotaryngii.

Ukończył szkołę w Krakowie ( do której został wysłany po przedwczesnej śmierci swojej matki) a potem studiował w Akademi Sztuk Pięknych w Monachium oraz Krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, pod dyrekcją Jana Matejki. Sam dyrektor bardzo cenił tego młodego artystę, oglądając jego prace widział w nim przyszłego malarza , cyt. „ Z tego będzie malarz!”.

Już jako dziecko wykazywał talent malarski, malując portrety członków swojej rodziny.

W swojej sztuce był modernistą, potem silny wpływ na niego wywarł impresjonizm, ale także i ekspresjonizm i symbolizm.

Fascynował go świat nocy. Zanurzał się w nim malując liczne nocturny.

Łącząc grę świateł, kolorów i emocji wypracował swój własny, oryginalny styl, obecny w jego wszystkich obrazach.

Po ukończeniu studiów w 1890 roku, na stałe wyjechał do Paryża. Nie starczało mu na utrzymanie, najczęściej głodował.

Zarabiał sprzedając swoje obrazy na ulicach Paryża. W wyniku czego nie wszystkie do dzisiaj odnaleziono.

Malarz miał jeden obraz, którego nie chciał sprzedać. Przedstawiał on „demoniczną dziewczynę o wybitnie semickich rysach” pt. „ Judyta”, ukazującą czyste przerażenie.

Na studiach poznał Włodzimierza Tetmajera i Stanisława Wyspiańskiego. Wkrótce zaprzyjaźnił się z nimi.

Według przyjaciół miał ciężki charakter, neurotyczny i popędliwy. Prześladowało go poczucie rychłej śmierci. Przebywając w Paryżu odczuwał melancholię i apatię. W takich chwilach kazał grać sobie marsz żałobny Chopina.  Jednocześnie był osobą pracowitą i wiedział, że bez ciężkiej pracy do niczego nie dojdzie.

Był częstym gościem w Bronowicach, gdzie zaręczył się z Marysią Mikołajczykówną, siostrą Anny i Jadwigi, późniejszych żon Włodzimierza Tetmajera i Lucjana Rydla.

Zmarł w wieku 25 lat na gruźlicę. Został pochowany na paryskim cmentarzu Pantin. Ludwik swoje ostatnie obrazy tworzył już w przeczuciu własnej śmierci. Malując obraz pt. „ widok nocny Opery paryskiej i rue Aubert” zemdlał przed sztalugą.

Pracami zmarłego malarza zainteresowało się polskie muzeum, 20 lat później. Duch de Laveaux żył już wtedy na deskach teatrów, unieśmiertelniony przez Stanisława Wyspiańskiego.
Sara Janczak, Izabela Bilska 2B2