# data[].attributes.headline
ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ ΔΡΑΚΑΚΙ

# data[].attributes.body
ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ ΔΡΑΚΑΚΙ ΘΑ ΉΘΕΛΑ ΠΟΛΎ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΜΕ ΠΑΑΑΑΑΑΡΑ ΠΟΛΎ  ΑΓΑΠΗ ΓΙΆΝΝΗΣ 🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳🥳Α ΝΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΣ ΠΑΑΑΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΒΙΒΛΊΟΑ 📔📕📗📘📙📓📔📗📘📘📘📘📙

# data[].attributes.headline
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΔΡΑΚΑΚΙ

# data[].attributes.subject
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΔΡΑΚΑΚΙ

# data[].attributes.body
ΑΠΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ Ε1

# data[].attributes.headline
Χρόνια   πολλά   Δρακάκι

# data[].attributes.subject
Χρόνια   πολλά   Δρακάκι

# data[].attributes.body
σου  αφιερώνω    το   αγαπημένο  μου   βιβλίο  και   εύχομαι   του  χρόνου   να  τα   ξαναπούμε   απο   κοντά.
Χρύσα  Β2

# data[].attributes.headline
Χρόνια πολλά Δρακάκι

# data[].attributes.subject
Χρόνια πολλά Δρακάκι

# data[].attributes.body
να τα εκατοστήσεις άπο Νικολέτα Γ1!!!!!

# data[].attributes.attachment_link.title
Γενέθλια δρακακι

# data[].attributes.headline
Χρόνια πολλά δρακάκι

# data[].attributes.body
Χρόνια πολλά δρακάκι 🎂🎈🎉  από την Μαρία Ε1

# data[].attributes.headline
Χρόνια σου πολλά, τα

# data[].attributes.body
Χρόνια σου πολλά, ταξίδια μαγικά και του χρόνου... αγκαλιά !!!

# data[].attributes.headline
ΓΙΑ ΔΡΆΚΑΚΙ! ΝΑ ΕΊΣΑ

# data[].attributes.body
ΓΙΑ ΔΡΆΚΑΚΙ! ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΠΆΝΤΑ ΚΑΛΆ, ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΊΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΝΆΣ ΌΜΟΡΦΑ!

# data[].attributes.headline
ΓΙΑ ΔΡΑΚΑΚΙ! ΝΑ ΕΊΣΑ

# data[].attributes.body
ΓΙΑ ΔΡΑΚΑΚΙ! ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΠΆΝΤΑ ΚΑΛΆ ,ΝΑ ΠΕΡΝΆΣ ΌΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΊΣΕΙΣ!

# data[].attributes.headline
Χρόνια σου πολλά δρα

# data[].attributes.body
Χρόνια σου πολλά δρακάκι ❣️
Σου στέλνω το πορτρέτο σου για να χαρείς ❣️

# data[].attributes.headline
Χρόνια σου πολλά δρα

# data[].attributes.body
Χρόνια σου πολλά δρακάκι, να είσαι πάντα ευτυχισμένο και να τρως πολλά βιβλία.Θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να σου χαρίσω ένα βιβλίο όταν βρεθούμε από κοντά.Μέχρι τότε σου εύχομαι να περνάς καλά και να μην μας ξεχνάς. Με πολύ αγάπη Ελευθερία Ε1!!!

# data[].attributes.headline
Ποιο είναι το αγαπημένο μας χρώμα στο Βιβλιοδρόμιο;

# data[].attributes.subject
Ποιο είναι το αγαπημένο μας χρώμα στο Βιβλιοδρόμιο;

# data[].attributes.body
Το ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΙΙΙΙ!

# data[].attributes.headline
Χρόνια πολλά!

# data[].attributes.subject
Χρόνια πολλά!

# data[].attributes.headline
Χρονια πολλά!

# data[].attributes.subject
Χρονια πολλά!

# data[].attributes.body
Πεινάει κανείς; Ο Τίτος ετοίμασε ένα υπέροχο μενού!

# data[].attributes.headline
χρονια σου πολλα δρα

# data[].attributes.body
χρονια σου πολλα δρακακι και να φας πολλα βιβλια!Σε περιμενω και μια φορα στην ταξη μου:Ε1 να παρακολουθισεις το καθημα μαζι με τους συμμαθητες μου και την ομορφη γλυκια και καλη δασκαλα μας!!!!Με πολυ πολυ αγαπη Φαντζεσκα απο το Ε1!!!!!💝

# data[].attributes.headline
Παραμύθια χαρτοκοπτικής από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

# data[].attributes.subject
Παραμύθια χαρτοκοπτικής από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

# data[].attributes.body
http://www.meridian.org/wildswans/cutpaper.html
Με ευχές για το Δρακάκι
Ιατράκη Μαρία Στ1

# data[].attributes.headline
Αγαπημένο μου δρακάκι, 

# data[].attributes.subject
Αγαπημένο μου δρακάκι, 

# data[].attributes.body
χρόνια σου πολλά! Να μεγαλώσεις και να σε καμαρώνουμε σαν τα ψηλά βουνά! Για τα γενέθλιά σου, σκέφτηκα να σου πω μια μικρή ιστορία!

Με πολλή πολλή αγάπη, Μαριάννα Κουμαριανού.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΟΥΜΑΡΙΑΝΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα Κ. Γ2

# data[].attributes.body
Κωνσταντίνα Κ. Γ2

# data[].attributes.headline
Ελευθερία Τιτάκη Γ2

# data[].attributes.subject
Ελευθερία Τιτάκη Γ2

# data[].attributes.body
Χρόνια πολλά Δρακάκι!!!!

# data[].attributes.headline
Χρόνια πολλά αγαπημέ

# data[].attributes.body
Χρόνια πολλά αγαπημένο μας δρακάκι!!!
Σου ευχόμαστε του χρόνου γενέθλια χωρίς μάσκες και καραντίνες! Να σβήσουμε όλοι μαζί τα κεράκια σου!!!
Με πολλή αγάπη τα παιδιά του Ε1!!!🌼🌷🥀🌺🎂💖💗💛💚

# data[].attributes.headline
Το Γ2 σου εύχεται χρόνια πολλά πολλά με τον δικό του μοναδικό τρόπο!

# data[].attributes.subject
Το Γ2 σου εύχεται χρόνια πολλά πολλά με τον δικό του μοναδικό τρόπο!

# data[].attributes.body
Χρόνια πολλά αγαπημένο μας δρακάκι!!

# data[].attributes.attachment_link.title
Μικρός πρίγκηπας

# data[].attributes.attachment_link.description
Η παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου μέσα από τα μάτια των παιδιών του Γ2!

# data[].attributes.headline
Χρόνια πολλά δρακάκι μας!!!

# data[].attributes.subject
Χρόνια πολλά δρακάκι μας!!!

# data[].attributes.attachment_link.title
Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου - Εκδόσεις Βιβλιοσκόπιο

# data[].attributes.headline
Αλίκη Α2 ,Χρόνια πολ

# data[].attributes.body
Αλίκη Α2 ,Χρόνια πολλά δρακάκι

# data[].attributes.headline
Χρόνια Πολλά μικρέ μου φίλε!!!

# data[].attributes.subject
Χρόνια Πολλά μικρέ μου φίλε!!!

# data[].attributes.body
Δημήτρης Τ.

# data[].attributes.headline
Αγαπημένα βιβλία

# data[].attributes.subject
Αγαπημένα βιβλία

# data[].attributes.body
Ποια ήταν άραγε τα αγαπημένα βιβλία των συγγραφέων όταν ήταν παιδιά;

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, καταξιωμένοι δημιουργοί βιβλίων για παιδιά αποκαλύπτουν τι διάβαζαν ως παιδιά και εξηγούν ποια βιβλία τους συγκινούν ακόμα. Οι απαντήσεις τους μπορούν να διαβαστούν και ως ένας ιδιότυπος μικρός οδηγός ανάγνωσης με διάθεση νοσταλγική αλλά και σαν πρόταση και προτροπή για την απόκτηση αναγνωστικών συνηθειών από νωρίς.

Της Ελένης Κορόβηλα

Διαβάζω από παιδί, πάντα με την ίδια συγκίνηση, τον Μικρό Πρίγκιπα του Antoine de Saint-Exupéry. Κάθε του φράση εκφράζει μιαν αλήθεια που φωτίζει τα βήματά μου. Ο τρόπος που εξημέρωσε ο Μικρός Πρίγκιπας την αλεπού ταυτίζεται και με τη δική μου προσέγγιση στις σχέσεις ζωής. Γιατί "γνωρίζουμε μονάχα τα πράγματα που εξημερώνουμε" και γιατί "μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια."

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου έχει κι ένας ακόμη πρίγκιπας, Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας του Oscar Wilde. Με συγκινεί η καλοσύνη του και η αληθινή κι ανιδιοτελής αγάπη του για τους ανθρώπους που φτάνει μέχρι την αυτοθυσία. Πιστεύω ακράδαντα ότι με μια μικρή πράξη καλοσύνης καθημερινά μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας πιο ανθρώπινο.
Μαρία Ανδρικοπούλου
Το βιβλίο που διάβασα και ξαναδιάβασα πολλές φορές, όταν ήμουν μικρή, ήταν το Χωρίς Οικογένεια του Έκτορα Μαλό.

Πρόκειται για μια ιστορία περιπλάνησης ενός μικρού αγοριού που δεν γνώρισε τους πραγματικούς του γονείς κι αναγκάστηκε από πολύ νωρίς να αντιμετωπίσει το σκληρό πρόσωπο της ζωής. Η συγκινητική ιστορία του μικρού Ρεμί είναι γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές. Ακόμα κι όταν τελικά οδηγείται στα ίχνη της πραγματικής του οικογένειας, οι εκπλήξεις δεν παύουν.

Το βιβλίο μιλάει για την αξία της φιλίας και της οικογένειας, αξίες πρωταρχικής σημασίας και για μένα. Και παρά τις δυσκολίες διαπνέεται από τη χαρά της ζωής.

Εξακολουθώ να βρίσκω ενδιαφέρον και να αναζητώ στη λογοτεχνία το στοιχείο της περιπέτειας που κυριαρχεί στο κείμενο και με γοήτευε από παιδί.

Πέρσι, έτυχε να παρακολουθήσω την ωραία θεατρική διασκευή του βιβλίου από την Παιδική σκηνή του Δημήτρη Δεγαϊτη που μου ξύπνησε έντονες μνήμες. Συγκινήθηκα, μάλιστα, όταν στο φουαγιέ του θεάτρου -ανάμεσα σε διάφορες εκδόσεις- είδα το εξώφυλλο της έκδοσης που είχα κι εγώ με τον πλανόδιο μουσικό, το μικρό αγόρι και τον σκύλο, τον υπέροχο Καπί, να περιπλανώνται.

Δεν είναι τυχαίο πως ένα λατρεμένο λογοτεχνικό ανάγνωσμα της παιδικής μου ηλικίας, στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας πλανόδιος θίασος, το ξαναβρήκα στον αγαπημένο για μένα χώρο του θεάτρου.
Άντρη Αντωνίου
Το αγαπημένο και πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο της παιδικής μου ηλικίας ήταν το βιβλίο Μικρές κυρίες της Louisa May Alcott. Το είχα διαβάσει τόσες πολλές φορές που η ράχη του είχε ξηλωθεί. Είχα ξεχωρίσει την Τζο Μαρτς από την πρώτη φορά που διάβασα την ιστορία των τεσσάρων αδελφών. Αυτό το πεισματάρικο, ξεροκέφαλο, αδέξιο κορίτσι με εντυπωσίασε τόσο που παρακαλούσα να ήταν κολλητή ή αδελφή μου. Κρατάω τόσα χρόνια μετά τη σκηνή που η Τζο παραδίδει τα γραφόμενά της προς έκδοση, το όνειρό της να γίνει συγγραφέας, την ταύτιση που ένιωθα κάθε φορά που διάβαζα τις σελίδες εκείνες.

Ξεχωριστά στην καρδιά μου ήταν και τα βιβλία της Ένιντ Μπλάιντον. Χανόμουν για ώρες στις σελίδες των Μυστικών Επτά, γινόμουν η όγδοη της παρέας, έλυνα μυστήρια και ζούσα περιπέτειες συναρπαστικές.Τα δυναμικά κορίτσια, όπως ηΤζο Μαρτς, καθώς και οι παρέες φίλων που προσπαθούν να εξιχνιάσουν μυστήρια, έγιναν θέματα και των δικών μου βιβλίων, όταν μεγάλωσα και πραγματοποίησα το παιδικό μου όνειρο να γίνω συγγραφέας.

Η σχέση μου με τα βιβλία ξεκίνησε πολύ νωρίς. Βιβλία που μου σύστηναν μεγαλύτεροι, αλλά και όσα υπήρχαν ήδη στο σπίτι. Θυμάμαι δυο εικονογραφημένες διασκευές, Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ και τον Ροβινσώνα Κρούσο να μονοπωλούν τις ελεύθερες ώρες μου στις μεσαίες τάξεις του δημοτικού σχολείου και να με συνεπαίρνουν. Στα φοιτητικά μου χρόνια αναζήτησα τα πρωτότυπα και μολονότι εκτίμησα τη λογοτεχνική τους αξία, συνειδητοποίησα ότι ο πρώτος ενθουσιασμός και η συγκίνηση δεν ήταν δυνατόν να επαναληφθούν.

Μέσα από τη συνάντηση με το διαφορετικό και το ξένο αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας.

Αντιθέτως, ο Μικρός Πρίγκιπας --ένας ήρωας που νωρίς αγάπησα, αλλά δεν κατανόησα πλήρως-- με μια δεύτερη ανάγνωση σε μεγαλύτερη ηλικία, μου αποκάλυψε το εξής πολύτιμο: Παρότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε όσα ανοίκεια και δυσάρεστα συναντάμε σε ένα νέο περιβάλλον, μπορούμε, ωστόσο, βλέποντας μέσα από τις εμπειρίες μας, να αλλάξουμε εμείς. Η ικανότητα του Μικρού Πρίγκιπα να αγαπά σε υπέρτατο βαθμό με συγκινεί ακόμη και τώρα, αλλά ο λόγος που επιστρέφω συχνά στις σελίδες του είναι για να επανεπισκεφτώ μια διαπίστωση που εξακολουθεί ως ενήλικη να με αφορά. Μέσα από τη συνάντηση με το διαφορετικό και το ξένο αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Το σημαντικότερο ταξίδι της ζωής είναι εκείνο της ενδοσκόπησης και της αυτοανακάλυψης.

Ως εξ ίσου συγκινητική αναγνωστική ανάμνηση, κρατώ την παιδική ποιητική συλλογή του Ζαχαρία Παπαντωνίου με τίτλο Τα Χελιδόνια. Ήταν δώρο της δασκάλας μου όταν τελείωσα την πρώτη τάξη του δημοτικού. Ένα από τα ποιήματα της συλλογής, "Η Κατάρα του Πεύκου", με έναν περίεργο τρόπο εξακολουθεί να μου προκαλεί δέος. Το ποίημα αυτό το εμπέδωσα δυο χρόνια περίπου αργότερα όταν το ξανασυνάντησα στο παιδικό μυθιστόρημα του Παπαντωνίου Τα Ψηλά Βουνά. Ένα ολόκληρο καλοκαίρι ζούσα στον απόηχο της Κατάρας του Πεύκου. Του Πεύκου που "έκρουε στα ουράνια" και άπλωνε τα κλαδιά του για να δροσιστούν οι περαστικοί. Και που στον κορμό του είχε φτιάξει το σπίτι της μια νεράιδα. Αλλά ήρθε ένα καλοκαίρι ο Γιάννης από το Πουρνάρι και πελέκησε τον Πεύκο με το τσεκούρι του για να βγάλει ρετσίνι. Την επόμενη χρονιά τον ξαναπελέκησε και την τρίτη άρχισε να υπολογίζει πόσα ξύλα θα είχε αν τον έκοβε ολόκληρο ώστε και να έχει αρκετά να κάψει το χειμώνα στο τζάκι και άλλα τόσα για να πουλήσει. Ο Πεύκος, όμως, καθώς έπεφτε τον καταράστηκε. Κι ενώ ο Γιάννης ξεκίνησε να πάει στα γειτονικά χωριά --να ειδοποιήσει πως έχει ξύλα για πούλημα-- ποτέ δεν έφτασε. Γιατί στο διάβα του απομακρύνονταν τα δέντρα και στέρευαν οι πηγές. Κατάκοπος και διψασμένος, περπατούσε κι όλο στον ίδιο τόπο βρισκόταν. Ώσπου σωριάστηκε.

Σε μια εποχή που η λέξη οικολογία μου ήταν εντελώς άγνωστη, διαβάζοντάς τα ήταν σαν να είχα αποκτήσει, αν και σε πρώιμο στάδιο, οικολογική συνείδηση. Η ιδέα μάλιστα της συμβιωτικής σχέσης δένδρου-νεράιδας είχε εντυπωθεί στο μυαλό μου από την εποχή της πρώτης ανάγνωσης. Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα την χρησιμοποίησα ως βάση για να γράψω τον Βόρακα, τον Κόρακα και τη Σονάτα της Φανής (Πατάκης 2015).

Τρία βιβλία που μου έμαθαν να κοιτάζω (και) ψηλά. Πρώτο, Το Ερωτευμένο σύννεφο του Ναζίμ Χικμέτ. Ήμουν οκτώ ετών και ήταν το δώρο του τυχερού κομματιού μιας βασιλόπιτας. Μια σειρά από λαϊκά παραμύθια της Τουρκίας φροντισμένα, στολισμένα και ξαναγραμμένα από τον Χικμέτ. Κάμποσες ασπρόμαυρες εικόνες που τις χρωμάτισα με ξυλομπογιές. Κι αυτό το ποίημα-νανούρισμα στην πρώτη σελίδα του βιβλίου με μια φράση-φυλαχτό: "... τα μάτια σου είναι τα μόνα στη γη που έχουν καταλάβει." Διαβάζοντάς το τότε, άρχισα ν' αγαπάω τα παραμύθια. Διαβάζοντάς το τώρα, με θυμάμαι σαν παιδί.

Δεύτερο, Ο Παπαλάνγκι. Οι λόγοι του φύλαρχου Τουιάβιι από το νησί Τιαβέα του Νότιου Ειρηνικού. "... Ο Παπαλάγκι κατοικεί σαν το μύδι σ΄ ένα σκληρό καβούκι. Πέτρες είναι γύρω του, δίπλα του και πάνω του. Η καλύβα του μοιάζει μ' ένα όρθιο μπαούλο από πέτρα. Ένα μπαούλο με πολλά συρτάρια και πολλές τρύπες...". Ένα βιβλίο που μιλάει για τα πιο δύσκολα πράγματα με τον τρόπο που ξέρουν να μιλάνε τα παιδιά. Ένα βιβλίο που όμοιό του δεν υπάρχει, γι' αυτό είναι τόσο πολύτιμο. Διαβάζοντάς το τότε, άνοιξε μπροστά μου ένας κόσμος. Διαβάζοντάς το τώρα, σκέφτομαι την υπόσχεση που έχω δώσει στον εαυτό μου (και σε μερικούς άλλους) ότι αυτή την ιστορία θα την αφηγηθώ.

Και τρίτο, Οι περιπέτειες του Τάκη Τσίμπου από την Παστούπολη της Λέα Σμούλντερς. Γιατί; Γιατί δεν έχω πια αυτή τη σειρά βιβλίων; Θυμάμαι ελάχιστα. Το συναρπαστικό εξώφυλλο. Τον θαρραλέο ράφτη. Τα τυροπιτάκια. Το υπνωτικό για έναν χιονάνθρωπο. Το φτάρνισμα που σκέπασε την πόλη με πάχνη και χιόνι. Τους αδελφούς Μαύρους με μια ελιά στη μύτη και τρεις τρίχες στο κεφάλι.

Διαβάζοντάς τα τότε με συντρόφευαν πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Για να τα ξαναδιαβάσω τώρα, ίσως πρέπει να κάνω μια επίσκεψη σε παλαιοβιβλιοπωλείο την πρώτη μέρα της ελευθερίας μας.

Όταν ήμουν μικρή, διάβαζα μετά μανίας τη σειρά των βιβλίων Malory Towers της Enid Blyton. Έβλεπα τον εαυτό μου ανάμεσα στους χαρακτήρες των κοριτσιών. Οι καθημερινές ιστορίες στο οικοτροφείο θηλέων με συνάρπαζαν, γιατί μιλούσαν για την αξία της φιλίας, τη γενναιοδωρία, είχαν χιούμορ, υπήρχαν ίντριγκες και σκανταλιές που με διασκέδαζαν πολύ. Κατά τη διάρκεια των έξι ετών στο σχολείο, τα κορίτσια έπρεπε να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και να διαχειρίζονται τα ελαττώματά τους. Όλα παρουσιάζονταν τόσο απλά, το σωστό και το λάθος ήταν τόσο ξεκάθαρα. Δεν θα ξεχάσω το κόλπο με τον μαγνήτη και τις φουρκέτες στον κότσο της δασκάλας των γαλλικών, Mam'zelle Dupont.

Ίσως από τότε να μπήκε μέσα μου η σπίθα της εκπαίδευσης, γιατί το καλύτερό μου ήταν να διαβάζω για τον τρόπο με τον οποίο οι δασκάλες αντιμετώπιζαν το κάθε κορίτσι μοναδικά.

Η Blyton ήταν αρκετά προοδευτική στη σκέψη της για την εποχή της. Τα κορίτσια μπορούσαν να είναι ο εαυτός τους και να κάνουν αυτό που σκέφτονται, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι ιστορίες γράφτηκαν το 1946.

Παρόλο που έχω να τα διαβάσω από τότε που ήμουν παιδί, τα σκέφτομαι με τρυφεράδα και νοσταλγώ τα Σαββατοκύριακα που τα διάβαζα ξαπλωμένη στο κρεββάτι του δωματίου μου. Ίσως από τότε να μπήκε μέσα μου η σπίθα της εκπαίδευσης, γιατί το καλύτερό μου ήταν να διαβάζω για τον τρόπο με τον οποίο οι δασκάλες αντιμετώπιζαν το κάθε κορίτσι μοναδικά. Η ευαισθησία που υπάρχει σε αυτά τα βιβλία είναι πράγματα που εξακολουθούμε να αναζητούμε και σήμερα. Μιλούν για συντροφικότητα, για τη σημασία να παλεύουμε γι΄αυτό που νομίζουμε ότι είναι σωστό και να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον. Μερικά πράγματα είναι στις μέρες μας πολύ διαφορετικά, αλλά οι καταστάσεις που περιγράφουν τα βιβλία δεν απέχουν πολύ από τη σημερινή εποχή και το πώς θέλουμε τα παιδιά μας να απολαμβάνουν το σχολείο και το ένα το άλλο.

Το μόνο παιδικό βιβλίο που θυμάμαι να ξαναδιάβασα αμέσως αφού το είχα κλείσει είναι το Οι Θησαυροί του Σολομώντα του H. R. Haggard! Προσπερνώντας τα πεζά χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει ένα αποικιοκρατικό αφήγημα του 19ου αι, η συγκεκριμένη ιστορία ακόμη και σήμερα με συγκινεί ιδιαίτερα κυρίως λόγω των επικών διαστάσεων, της περιπέτειας, του μυστηρίου, των περιγραφών, των μοναδικών χαρακτήρων και της πλούσιας πλοκής που ο συγγραφέας μεταχειρίζεται με μοναδική μαεστρία.

Οπωσδήποτε, όμως, δε θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος σήμερα αν δεν είχα διαβάσει ως παιδί το Χόμπιτ του J.R.R. Tolkien.

Το πρώτο βιβλίο που κράτησα στα χέρια μου ήταν η Eλληνική μυθολογία του Γιώργου Γεραλή. Δυστυχώς δεν έχω πια στα χέρια μου τη συγκεκριμένη έκδοση. Το βιβλίο όμως αυτό ήταν που με έκανε να μαγευτώ από την αρχαία ελληνική μυθολογία της οποίας οι ιστορίες με συγκινούν ακόμα και σήμερα (και για τους ίδιους λόγους): Γιατί ήταν ελληνικές και διαδραματίζονταν σε μέρη γνώριμα ή κοντινά. Γιατί τα πρόσωπα κάλυπταν όλη τη γκάμα χαρακτήρων που μπορούσε κανείς να φανταστεί. Και οι θεοί παρουσιάζονταν με όλη τη γοητεία, την καλοσύνη ή τη φαυλότητα που χαρακτηρίζει τους κοινούς θνητούς. Για την ελαφρότητα που προσέγγιζε ακόμα και τα πιο σοβαρά γεγονότα. Για τις ίντριγκες αλλά και τα αυθεντικά συναισθήματα. Γιατί ήταν ιστορίες από έρχονταν από πολύ παλιά, κι όμως, ήταν ξαναειπωμένες έτσι ώστε να βρίσκω ενδιαφέρον σε αυτές και τότε, ένα παιδί της δεκαετίας του '70, όσο και τώρα, ένας άνθρωπος ενήλικος του 2021.

Λίγο αργότερα, σ' ένα άλλο βιβλίο που αγάπησα πολύ, τα Δώδεκα διαλεχτά παραμύθια του Κώστα Βάρναλη, ανακάλυψα ιστορίες από τη νορβηγική μυθολογία που περιλαμβάνονταν στη συλλογή: και μαγεύτηκα διπλά: και για τις ιστορίες, την πλοκή τους και τους χαρακτήρες, αλλά και για την ομοιότητά τους με τις δικές μας ιστορίες από τη μυθολογία.

Και φυσικά για την ιδέα οτι η ανάγκη να πλάθουμε και να λέμε ιστορίες είναι πολύ παλιά και υπάρχει σε όλους τους λαούς.

Σαν παιδί διάβαζα τα βιβλία που έβρισκα στο μικρό βιβλιοπωλείο του χωριού ή σ' εκείνα που μου έφερνε ο μπαμπάς από τα ταξίδια του στην πρωτεύουσα. Μεγαλώνοντας αρκετά πρόσθεσα και εγώ τις δικές μου επιλογές. Μέσα απ' όλα αυτά, εκείνα που τα αγάπησα για πάντα, και ακόμα βρίσκονται με την υπογραφή του χρόνου στις σελίδες τους πάνω στην βιβλιοθήκη μου, είναι τα βιβλία: Περηφάνια και Προκατάληψη της Jane Austen, Ανεμοδαρμένα Ύψη της Emily Bronte, Οι Μεγάλες Προσδοκίες του Charles Dickens, Τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Τα Παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ, Οι Άθλιοι του Βικτόρ Ουγκό και πάρα πολλά άλλα που μέσα στα χρόνια κατά καιρούς τα ξαναδιαβάζω.

Με συνεπαίρνει το ταξίδι στο χρόνο, η περιγραφή της ζωής μιας περασμένης εποχής, η νοοτροπία, τα τοπία και ο τρόπος που με ταξιδεύουν μέσα στην καθημερινότητά τους. Ο τρόπος της γραφής και της περιγραφής σε μικρές λεπτομέρειες που φτιάχνουν ένα ταξίδι με την φαντασία και με κάνουν ένα μέρος της ιστορίας. Αυτή η μαγεία της γραφής κάνει τα βιβλία αυτά διαχρονικά και διατηρούν το αναγνωστικό ενδιαφέρον και την ίδια δυναμική, από γενιά σε γενιά.
Γιώργος Παναγιωτάκης
Δεν είναι και τόσο εύκολο να απαντηθεί αυτό το ερώτημα. Κυρίως γιατί όλα, λίγο πολύ, τα αναγνώσματα της παιδικής μας ηλικίας -όπως άλλωστε και η ίδια η παιδική μας ηλικία- είναι καταδικασμένα να μας συγκινούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όσο μεγαλώνουμε. Σκάβοντας, πάντως, κάτω από το βαθύ στρώμα της νοσταλγίας και ξεπερνώντας τις τύψεις μου για όσα θα αναγκαστώ να προδώσω εξαιρώντας τα από τη λίστα, θα αναφέρω τρία βιβλία.

Το πρώτο είναι το Νησί των Θησαυρών του Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον, το οποίο εξακολουθεί να με συγκινεί χάρη στο αυθεντικό πνεύμα της περιπέτειας που διατρέχει τις σελίδες του, αλλά και για το συναρπαστικό εσωτερικό ταξίδι του νεαρού ήρωα που του αποκαλύπτει ότι ανάμεσα στις έννοιες του καλού και του κακού υπάρχουν ενδιάμεσες αποχρώσεις. Το δεύτερο είναι το Γαλάζιο Κύπελλο της Τόμικο Ινούι, για τη μαγική ευκολία με την οποία η συγγραφέας εντάσσει το αλλόκοτο (την ύπαρξη "μικρών ανθρώπων" που ζουν σε ένα κουκλόσπιτο στη βιβλιοθήκη) με τον ρεαλισμό και την ιστορία (τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όπως τον βιώνουν τα μέλη μιας ιαπωνικής οικογένειας). Και τέλος είναι οι Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν του Μαρκ Τουέιν, ένα βιβλίο που παρά την ξεπερασμένη πια οπτική του πάνω στο φυλετικό ζήτημα στις ΗΠΑ, θα με συγκινεί πάντα για την περιγραφή του ταξιδιού με τη σχεδία στον Μισισιπή ο οποίος από ένα απλό μεγάλο ποτάμι μετατρέπεται σε ένα παντοδύναμο σύμβολο ελευθερίας.

Το βιβλίο που διάβασα και που εξακολουθεί να με συγκινεί ακόμα και τώρα είναι Τα ψηλά βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου το οποίο είχαμε και για αναγνωστικό στο σχολείο. Οι ιστορίες των παιδιών στο βουνό με μάγευαν. Ταυτιζόμουν με τα παιδιά της κοινότητας του βουνού και ονειρευόμουν να ζήσω κι εγώ παρόμοιες περιπέτειες.

Επίσης με συγκινούσε ένα από τα περιοδικά που ανταλλάσσαμε μεταξύ μας τα παιδιά -βιβλία πολλά δεν υπήρχαν- ο Μικρός Ήρωας. Ποιος δεν ήθελε να είναι ένας μικρός ήρωας που θα τα βάζει με τους εχθρούς; Νομίζω πως αν και περιοδικό, ήταν από τα αναγνώσματα που συγκίνησε πολλά παιδιά τότε και εμένα με συγκινεί ακόμα και τώρα γιατί ακριβώς μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Αργότερα ήταν το βιβλίο του Αντώνη Σαμαράκη Ζητείται ελπίς που τάραξε την εφηβεία μου και με οδήγησε θα έλεγα στην αναγνωστική μου ενηλικίωση.

Αγαπώ την οικογένεια Μπροντέ. Ακόμα και την Άνν, αν και δεν έχω διαβάσει τίποτα δικό της, ακόμα και τον άτυχο αδερφό τον Μπράνγουελ. Αλλά η Σάρλοτ και η Έμιλυ είναι φίλες μου, και τα βιβλία Τζέιν Έιρ και Ανεμοδαρμένα Ύψη, πολυαγαπημένα μου. Όταν πρωτοδιάβασα την Τζέιν Έιρ, όσα με εντυπωσίασαν και με ξεβόλεψαν ―η ορφάνια της ηρωίδας, οι κακουχίες και οι στερήσεις στο ίδρυμα όπου την πέταξαν, ο θάνατος της καλύτερής της φίλης Έλεν στην αγκαλιά της, η λαχτάρα της για αγάπη, το πείσμα και η λατρεία της για τον μυστηριώδη κύριο Ρότσεστερ― είναι τελείως διαφορετικά απ' αυτά στα οποία στάθηκα ως ενήλικη: τη στιβαρή δομή ενός μυθιστορήματος τέτοιας έκτασης, την περιγραφή ενός δυνατού γυναικείου χαρακτήρα, του ομώνυμου, που παλεύει κόντρα στις κοινωνικές συμβάσεις για μια θέση στον βικτωριανό κόσμο, τον έρωτα, το φύλο, την οικογένεια. Είναι άπειρες οι πτυχές του βιβλίου.

Και μετά διαβάζω τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" και πέφτω πάνω στον γεμάτο αντιφάσεις και αταξία κόσμο του πάθους, στο υπερφυσικό, στην παραφορά της Κάθριν και του Χήθκλιφ, στο πανταχού παρόν σώμα, στην ποίηση, στα λόγια των ηρώων ―Αν όλα χάνονταν κι αυτός έμενε, θα συνέχιζα να υπάρχω. Κι αν όλα έμεναν κι αυτός χανόταν, το σύμπαν θα ήταν για μένα τόπος ξένος και φοβερός. Δε θα 'χα θέση εκεί. Είναι πάντα μέσα στο νου μου", λέει η ηρωίδα η Κάθριν, ορίζοντας τα "απεριόριστα" όρια του έρωτα. Και μαγεύομαι. Για πάντα. Η "Τζέιν Έιρ" συμβιβάζεται και η Κάθριν Έρνσο επαναστατεί; Η Τζέιν παλεύει για τη θέση της στον κόσμο, η Κάθριν τα πετάει όλα, και τη θέση και τη ζωή της, για τον έρωτα.

Αναρωτιέμαι αν αυτό αποτελεί απόδειξη πως οι καλές διασκευές μπορούν να γίνουν η σκανδάλη που θα πυροδοτήσει μια αγάπη παντοτινή.

Πέρασαν χρόνια για να εκτιμήσω και τις άλλες αρετές αυτού του βιβλίου: την ανορθόδοξη αφηγηματική του τεχνική, το χαοτικό για τον αναγνώστη αλλά αφάνταστα γοητευτικό ταξίδι στον χρόνο, στο τώρα, και μετά μπρος και πάλι πίσω, και πιο πίσω. Κάποια βιβλία σε συντροφεύουν μια ζωή κι όταν τα ξαναδιαβάζεις, νιώθεις σαν να ξαναγυρίζεις στο σπίτι που μεγάλωσες και είχες καιρό να επισκεφθείς.

*Υποθέτω πως τα παιδικά αυτά αναγνώσματα ήταν διασκευές των βιβλίων. Αναρωτιέμαι αν αυτό αποτελεί απόδειξη πως οι καλές διασκευές μπορούν να γίνουν η σκανδάλη που θα πυροδοτήσει μια αγάπη παντοτινή.

Σαν παιδί μεγάλωσα στην Αμερική, οπότε τα αναγνώσματα μου ήταν ξένα. Λάτρευα τα λίμερικς του Shel Silverstein, το χιούμορ του Dr. Seuss και την ωμή αλήθεια της Judy Blume. Όμως το πιο αγαπημένο βιβλίο της παιδικής μου ηλικίας ήταν το "Anastasia Krupnik" της απίθανης Lois Lowry, την οποία είχα την τύχη να γνωρίσω στη Νέα Υόρκη ως ενήλικη πολλά χρόνια αργότερα. Η τσαχπινιά της ηρωίδας του βιβλίου με ενθάρρυνε να ανακαλύψω τον εαυτό μου. Κατέγραφα όσα μ' άρεσαν και δεν μ' άρεσαν. Για πρώτη φορά αντίκριζα τον εαυτό μου απέναντι, σ' ένα κομμάτι χαρτί. Σ' ένα ημερολόγιο. Μέσα από τα δικά μου λόγια... Ίσως γι' αυτό να απέκτησα μια αγάπη (ή μια τρελή συνήθεια!) για τις λίστες, τις οποίες έγραφε μανιωδώς η ηρωίδα του βιβλίου. Η ιστορία της Λόουρι έμεινε μαζί μου ως σήμερα. Μου έδωσε το έναυσμα να γράφω πάντα απ' την καρδιά. Να λέω τη δική μου αλήθεια και μαζί με όσα γράφω, να ανακαλύπτω κρυμμένα λιθαράκια της ψυχής μου.
Κατερίνα Σέρβη
Τα περισσότερα από τα παιδικά μου βιβλία εξακολουθούν να με συγκινούν. Μία από τις καλύτερες παιδικές αναμνήσεις μου είναι το διάβασμα. Θυμάμαι τον εαυτό μου τα καλοκαιρινά μεσημέρια, με ένα βιβλίο στο χέρι, να βυθίζομαι σε κόσμους μαγικούς και να αισθάνομαι βαθιά ευτυχισμένη. Όχι μόνο τα καλοκαιρινά μεσημέρια, διάβαζα κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ. Απλώς το καλοκαίρι το ευχαριστιόμουν καλύτερα, γιατί είχα περισσότερο χρόνο. Το ίδιο και όταν ήμουν άρρωστη. Ο πυρετός έπρεπε να είναι εξωφρενικά υψηλός για να με εμποδίσει να ανοίξω το βιβλίο μου!

Αν πάντως πρέπει να επιλέξω κάποια από τα πιο αγαπημένα μου παιδικά βιβλία, το πρώτο που θα θυμηθώ είναι το Παραμύθι χωρίς Όνομα της Πηνελόπης Δέλτα. Είναι ένα βιβλίο που ως παιδί με είχε συγκλονίσει με την καθαρότητα και τη δύναμη των χαρακτήρων του, όπως και τη φαινομενικά αδιέξοδη κατάσταση των ηρώων που με προσήλωση και σκληρή δουλειά ανατρέπεται. Σήμερα εξακολουθεί να με συγκινεί γιατί αναγνωρίζω την πολιτική αλληγορία πίσω από το παραμύθι, η οποία εξακολουθεί να είναι επίκαιρη, κι ακόμη γιατί αναρωτιέμαι αν η στοχοπροσήλωση που με χαρακτηρίζει τράφηκε από την ταύτισή μου με τους ήρωες του βιβλίου.

Ένα δεύτερο βιβλίο που θυμάμαι με συγκίνηση είναι η Πολυάννα και το Παιχνίδι της Χαράς, της Ε. Πόρτερ. Για τους νεότερους, οι οποίοι πιθανώς δεν το γνωρίζουν, η Πολυάννα είναι ένα κορίτσι που σε κάθε περίσταση βλέπει την αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Εδώ τι να πω; Όσοι με ξέρουν καλά με αποκαλούν "Πολυάννα", ενίοτε επιτιμητικά γιατί πράγματι η άνευ όρων αισιοδοξία μπορεί κάποτε να φαντάζει παράταιρη. Παρ' όλα αυτά συνειδητά πλέον προτιμώ να είμαι "Πολυάννα" παρά "Εμπενήζερ Σκρουτζ"! Και όπως και με το "Παραμύθι χωρίς Όνομα" δεν έχω καταλήξει αν έγινα "Πολυάννα" γιατί διάβασα την "Πολυάννα" ή θα γινόμουν έτσι κι αλλιώς.

Το τρίτο βιβλίο που μου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό είναι ο Κόμης Μοντεχρήστος του Αλέξανδρου Δουμά, ένα βιβλίο που μιλάει για την αδικία εκ μέρους των ισχυρών και τη δυνατότητα των ανίσχυρων να αντισταθούν επιστρατεύοντας τις ικανότητες και την ψυχική τους δύναμη. Μου θυμίζει λίγο το πρώτο βιβλίο του Χάρι Πότερ, με την έννοια ότι και εδώ αρχικά ο ήρωας είναι ταπεινός και καταφρονεμένος και στη συνέχεια "παίρνει το αίμα του πίσω" με τον πιο ανακουφιστικό για τον μικρό αναγνώστη τρόπο.

Υπάρχουν πολλά ακόμα που θα μπορούσα να πω για τα παιδικά μου βιβλία... Για το Ανάμεσα στους Τσιγγάνους, που με έμαθε να αγαπάω τη διαφορετικότητα, τον Γύρο του Κόσμου σε 80 ημέρες του Ιουλίου Βερν, που ως παιδί με έκανε να ονειρεύομαι ταξίδια και μέρη εξωτικά και ως ενήλικη να κάνω τα αδύνατα δυνατά για να τα πραγματοποιήσω, τον Μιχαήλ Στρογκώφ με τον αγνό ηρωισμό του. Τα παιδικά μου βιβλία δεν βρίσκονται μόνο μέσα στην καρδιά μου αλλά και σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου -ποτέ δεν καταχωνιάστηκαν σε κάποια κούτα, σε κάποιο υπόγειο, σε κάποια αποθήκη. Και αρκετά από αυτά τα ξαναδιάβασα δυνατά, τα βράδια, στην κόρη μου, σε έναν νοσταλγικό φόρο τιμής στην πολύτιμη παρέα των παιδικών μου χρόνων.

Την εποχή που ήμουν εγώ παιδί, δεκαετία του '60, δεν υπήρχε το πλήθος των παιδικών βιβλίων κάθε γούστου κι ενδιαφέροντος όπως σήμερα. Εκτός από παραμύθια, που κατά κύριο λόγο, ήταν δώρα συγγενών και φίλων στις γιορτές και στα γενέθλια (παραμύθια του Άντερσεν ή τα λίαν διαδεδομένα λαϊκά παραμύθια των αδελφών Γκριμ και διάφορα άλλα) αυτά που ιδιαίτερα με συγκινούσαν ήταν, όπως διαπίστωσα μεγάλη πια, τα κλασικά έργα διασκευασμένα και εικονογραφημένα για παιδιά από τις εκδόσεις Άγκυρα Παπαδημητρίου. Στη σειρά αυτή, που λάτρεψα, διάβασα πολλά έργα όπως τον Μπεν Χουρ, τον Μόμπι Ντικ και άλλα.

Εκείνο όμως που διάβασα κατ' επανάληψη ήταν ο Όλιβερ Τουίστ του Καρόλου Ντίκενς. Είναι, πιστεύω, το βιβλίο που μου πρωτογέννησε τη βαθιά και απερίγραπτη συγκίνηση της ανάγνωσης που κυριολεκτικά με κυρίευσε. Όταν, μεγαλώνοντας, το διάβασα στην πρωτότυπη έκδοση, με συνεπήρε εξίσου και με κέρδισε πια ως ανάγνωσμα ολοκληρωμένο και πλήρες, όπου μπόρεσα και είδα και άλλες παραμέτρους στην όλη ιστορία που δεν είχα φυσικά διακρίνει όντας παιδί. Έτσι έγινα φανατική αναγνώστρια της κλασικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα στην οποία πάντα καταφεύγω μετά από ένα μεγάλο διάστημα ανάγνωσης σύγχρονης λογοτεχνίας. Και νιώθω σαν να επιστρέφω σπίτι μου από ένα μακρύ ταξίδι.

Η αλήθεια είναι ότι ως παιδί δεν είχα πολλά παιδικά βιβλία, τουλάχιστον όχι από τα εικονοβιβλία ή τα εικονογραφημένα που πλέον υπάρχουν διαθέσιμα σε τόσο μεγάλο αριθμό και ποικιλία. Μεγάλωσα κυρίως με τα κόμικς του μεγαλυτέρου αδελφού μου, Τεν Τεν και Αστερίξ μετά μανίας, Μίκυ Μάους και κάτι αγορίστικα, Λούκι Λουκ επίσης και Ιζνογκούντ, αλλά οι βασιλιάδες ήταν Αστερίξ και Τεν-τεν. Διάβαζα επίσης και κάποια βιβλία του Βερν.

Αυτό που πάντα θυμάμαι και ακόμα με συγκινεί είναι το Ταξίδι στο κέντρο της γης. Θεωρώ πως είναι αδύνατον να μην ερεθίσει την φαντασία ενός παιδιού -και κατά τη γνώμη μου και ενός ενήλικα -αυτό το εκπληκτικό ταξίδι σε αυτόν τον αθέατο κρυφό υπόγειο κόσμο με τα αλλόκοτα τοπία και πλάσματα. Πέρα από το προφανές όμως, εξακολουθεί και με συναρπάζει για τους συμβολισμούς που διαβάζω σε αυτό το περιπετειώδες ταξίδι, που κάλλιστα όλες αυτές οι εμπειρίες θα μπορούσαν να ταυτιστούν με την ψυχικοί διαδρομή που διανύουμε όλοι εντός μας, με τις εσωτερικής μας πάλες με τις άπειρες πτυχές των πολύπλοκων εσωτερικών διαδικασία που παίρνουν κάθε μορφή.

Η εκάστοτε μορφή μπορεί να είναι ευχάριστη, δυσάρεστη, αναπάντεχη, μυστηριώδης, δύσκολη, αισιόδοξη, απατηλή κ.ο.κ. και όπως οι ήρωες στο ταξίδι του Βερν, έτσι και ο καθένας μας κάνει ένα ταξίδι στο δικό του κέντρο της δίκης του γης σε με αέναη προσπάθεια να χαρτογραφήσει τις καλά κρυμμένες περιοχές, να καταλάβει περισσότερα για τον κόσμο, να νιώσει δυνατότερος, σοφότερος και ασφαλής. Δύσκολο να σε αφήσει ασυγκίνητο.
Άλκηστη Χαλικιά
Με θυμάμαι να κρατάω σφιχτά το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη Ένα παιδί μετράει τ' άστρα σε κάποιες διακοπές στο νησί. Το ένιωθα πολύτιμο στα χέρια μου, με το ωραίο του δερματόδετο εξώφυλλο. Με συγκινούν τα παιδιά που προσπαθούν, με γενναιότητα, να ζήσουν ποιητικά, σ' έναν κόσμο ραγισμένο από αδικία και σκληρότητα. Αυτό ήταν και είναι το αίτημα για μένα: να παραμένει κανείς μεγαλώνοντας ξεροκέφαλα ευαίσθητος και να γυρνά σαν ηλιοτρόπιο το κεφάλι, πάντα προς τη μεριά του ήλιου.

Η ποίηση ήταν η μεγάλη αποκάλυψη των παιδικών μου χρόνων. Ελπίζω να έλθει ξανά στο προσκήνιο, όχι σαν μάθημα που πρέπει να διεκπεραιώσουν οι μαθητές, αλλά σαν πυξίδα για να ζει κανείς

Έπειτα, ήταν ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης. Είχαμε έναν τεράστιο τόμο με άπαντα τα ποιήματά του, που ήθελα βοήθεια για να τον κατεβάσω από τη βιβλιοθήκη. Λόγω καταγωγής από το ίδιο νησί, υπήρχε μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του. Ξεκίνησε μαθαίνοντας απέξω για κάποια επέτειο της 25ης Μαρτίου "Το βράχο και το Κύμα" κι ύστερα ήταν "Ο Φωτεινός", "Το Ψυχοσάββατο" και όλα τα άλλα εξαιρετικά, λυρικά του ποιήματα. Η ποίηση ήταν η μεγάλη αποκάλυψη των παιδικών μου χρόνων. Ελπίζω να έλθει ξανά στο προσκήνιο, όχι σαν μάθημα που πρέπει να διεκπεραιώσουν οι μαθητές, αλλά σαν πυξίδα για να ζει κανείς.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βιβλιοκριτικές

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ειδήσεις για βιβλία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
συνεντεύξεις

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
νέες κυκλοφορίες

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τα καλύτερα βιβλία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
καλύτερο βιβλίο

# data[].attributes.attachment_link.title
17 δημιουργοί βιβλίων για παιδιά ανοίγουν την παιδική βιβλιοθήκη τους

# data[].attributes.attachment_link.description
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, καταξιωμένοι δημιουργοί βιβλίων για παιδιά αποκαλύπτουν τι διάβαζαν ως παιδιά και εξηγούν ποια βιβλία τους συγκινούν ακόμα. Οι απαντήσεις τους μπορούν να διαβαστούν και ως ένας ιδιότυπος μικρός οδηγός ανάγνωσης με διάθεση νοσταλγική αλλά και σαν πρόταση και προτροπή για την απόκτηση αναγνωστικών συνηθειών από νωρίς.

# data[].attributes.headline
Δρακακι  χρόνια

# data[].attributes.body
Δρακακι  χρόνια  πολλά  να  τα   εκατοστήσεις!!!

# data[].attributes.headline
Καλημέρα και Χρόνια 

# data[].attributes.body
Καλημέρα και Χρόνια πολλά σε όλα τα παιδιά!Χρόνια πολλά δρακάκι!Έλενα Δ1.

# data[].attributes.body
Happy birthday little dragon!Αντώνης Α2.

# data[].attributes.headline
Στο μικρό μας το Δρα

# data[].attributes.body
Στο μικρό μας το Δρακάκι
της βιβλιοθήκης το μουτράκι
χρόνια πολλά θα ευχηθώ
βιβλία να τρώει ενα σωρό
για να γίνει πιο σοφό!!!!❤🎂🎁🎉🎈🎊🎈
Μαρινίκη Μ. Γ2

# data[].attributes.body
Γ2

# data[].attributes.attachment_link.title
Μ' ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΑΓΚΑΛΙΑ (2 Απριλίου-Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου)

# data[].attributes.headline
Γλυκό μας Δρακάκι, Χ

# data[].attributes.body
Γλυκό μας Δρακάκι, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΑΑΑΑ!!!! Βιβλία να διαβάζεις κάθε μέρα με χαρα! Σπύρος Φ. Γ2

# data[].attributes.headline
Στο καλό μας το δρακάκι θέλω εγώ να ευχηθώ πάντα βιβλία να διαβάζει και να είναι χαρωπό!!!

# data[].attributes.subject
Στο καλό μας το δρακάκι θέλω εγώ να ευχηθώ πάντα βιβλία να διαβάζει και να είναι χαρωπό!!!

# data[].attributes.body
Γιώργος Κ. Γ2

# data[].attributes.headline
Ειρήνη Τζ. Γ2

# data[].attributes.body
Ειρήνη Τζ. Γ2

# data[].attributes.headline
Στο Δρακάκι της καρδ

# data[].attributes.body
Στο Δρακάκι της καρδιάς μας!! Ελπίζουμε να βρεθούμε ξανά σύντομα και να κάνουμε πολλές αγκαλιές!!!!💜💛💚💙
Κατερίνα Δ.- Μαρία Δ.

# data[].attributes.headline
Χρόνια πολλά αγαπημέ

# data[].attributes.body
Χρόνια πολλά αγαπημένο μου Δρακάκι! Με πολλή αγάπη!!Κατερίνα Δερμιτζάκη, Α1💟🎈🌷🎉🎁🎀

# data[].attributes.headline
Χρόνια πολλά αγαπημέ

# data[].attributes.body
Χρόνια πολλά αγαπημένο μας Δρακάκι! Σ' αγαπάμε πολύ και μας λείπεις!!❣❤Μαρία Δερμιτζάκη, Δ1

# data[].attributes.body
Αντωνης Παπαδακης Α2

# data[].attributes.attachment_link.title
Σοφία Παπάζογλου - Ο Παγωτατζής | Sofia Papazoglou - O Pagotatzis - Official Animation Video

# data[].attributes.headline
Χρόνια πολλά δρακάκι

# data[].attributes.body
Χρόνια πολλά δρακάκι για τα γενέθλιά σου!Έλενα Δ1.

# data[].attributes.headline
Δρακακι μου σου έφτι

# data[].attributes.body
Δρακακι μου σου έφτιαξα μια τούρτα από τα 7 αγαπημένα μου βιβλία. Χρόνια σου πολλά!!!
Με πολλή αγάπη,
Μαρινίκη,Β '1.

# data[].attributes.headline
Αυτο το βίντε απο εμένα τον Μερσίν!!!!

# data[].attributes.subject
Αυτο το βίντε απο εμένα τον Μερσίν!!!!

# data[].attributes.attachment_link.title
Φοίβος Δεληβοριάς - Το Ελεφαντάκι - Official Animation Video

# data[].attributes.headline
Χαρουμενα γενεθλια δ

# data[].attributes.body
Χαρουμενα γενεθλια δρακακι !!! 🥳🎂📚📘📙📗❤

# data[].attributes.headline
Ένα δώρο  από την Εύη Τσιτιρίδου!

# data[].attributes.subject
Ένα δώρο  από την Εύη Τσιτιρίδου!

# data[].attributes.body
Αγαπημένος Ερωτόκριτος!

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο "Ερωτόκριτος" για παιδικό θέατρο

# data[].attributes.body
Happy birthday τρελουτσικο δρακακι!!! Κωστής Αθουσακης🎂🎂🎂🎂🎂🎂

# data[].attributes.headline
Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου από την ΙΒΒΥ

# data[].attributes.subject
Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου από την ΙΒΒΥ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αφίσα και μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2021. Φέτος υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα των Η.Π.Α. Το μήνυμα γράφτηκε από την Αμερικανίδα ποιήτρια Margarita Engle και η αφίσα φιλοτεχνήθηκε από τον εικονογράφο και συγγραφέα Roger Mello. Ο Roger Mello, σχεδίασε στα ελληνικά κάποιες από τις χειρογραφές που αποτελούν μέρος του εικαστικού.

Η συγγραφέας Λότη Πέτροβιτς μετέφρασε όπως κάθε χρόνο το μήνυμα στα ελληνικά. Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού εκτύπωσε και διανέμει την αφίσας.

Όταν διαβάζουμε, το μυαλό μας βγάζει φτερά.
Όταν γράφουμε, τα δάχτυλά μας τραγουδούν.

Οι λέξεις είναι ήχοι από τύμπανα και φλάουτα στη σελίδα,
καλλίφωνα πουλιά που πετούν ψηλά, ελέφαντες που σαλπίζουν,
ποτάμια που κυλούν, καταρράκτες που ξεχύνονται,
πεταλούδες που στροβιλίζονται
ψηλά στον αέρα!

Οι λέξεις μας καλούν να χορέψουμε-ρυθμούς, στίχους,
χτυποκάρδια, παλιές ιστορίες και νέες,
φανταστικές και αληθινές.

Είτε είσαι στο σπίτι ασφαλής
ή τρέχεις να περάσεις τα σύνορα για μια άλλη χώρα
και μια ξένη γλώσσα, οι ιστορίες και τα μηνύματα
σου ανήκουν.

Όταν μοιραζόμαστε λέξεις, οι φωνές μας
γίνονται η μουσική του μέλλοντος,
ειρήνη, χαρά και φιλία,
μια μελωδία
ελπίδας.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Όταν διαβάζουμε, το μυαλό μας βγάζει φτερά": Η αφίσα και το μήνυμα της IBBY για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2021 - Elniplex

# data[].attributes.attachment_link.description
Αφίσα και μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2021. Φέτος υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα των Η.Π.Α. Το μήνυμα γράφτηκε από την Αμερικανίδα ποιήτρια Margarita Engle και η αφίσα φιλοτεχνήθηκε από τον εικονογράφο και συγγραφέα Roger Mello. Ο Roger Mello, σχεδίασε στα ελληνικά κάποιες από τις χειρογραφές που αποτελούν μέρος ...

# data[].attributes.body
Πάμε όλοι μαζί!

# data[].attributes.attachment_link.title
Reading Song For Kids | Book Song | I Love Reading

# data[].attributes.headline
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

# data[].attributes.subject
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

# data[].attributes.body
Ποιος ήταν ο αγαπημένος παραμυθάς;

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Η Βασίλισσα του Χιονιού", "Η μικρή γοργόνα", "Η τοσοδούλα", "Το κοριτσάκι με τα σπίρτα", "Το ασχημόπαπο", "Το μολυβένιο στρατιωτάκι", "Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα". Τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν δεν έχουν τελειωμό όπως και η φαντασία που ξεπηδά από τις σελίδες του, που ζωντανεύουν ζαχαρένιους κόσμους ή γεμάτα φόβο παιδικά όνειρα. Εικόνες από μια ζωή που ο δημιουργός τους δεν έζησε ποτέ στην πραγματικότητα.

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen) είναι ένας από τους πιο αγαπημένους παιδικούς συγγραφείς. Στη διάρκεια της ζωής του, έγραψε ποιήματα, διηγήματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Στον χώρο της παγκόσμιας λογοτεχνίας ωστόσο, ο μελαγχολικός Άντερσεν είναι γνωστός για τα 168 παραμύθια του, τα οποία ζωντανεύουν μέχρι ασχημόπαπα, μολυβένια στρατιωτάκια και μπαλαρίνες στα μάτια κάθε μικρού ή μεγάλου αναγνώστη.

Η προσωπική του ζωή όμως, δεν ήταν ακριβώς παραμυθένια.

Ήρθε στη ζωή στις 2 Απριλίου του 1805 στην πόλη Όντενσε της Δανίας. Το σχολείο ήταν μια πολυτέλεια για τον μικρό Χανς Κρίστιαν. "Ένα περίεργο παιδί με εξαιρετική φαντασία", έτσι χαρακτηριζόταν ο αγαπημένος λογοτέχνης από τους περαστικούς που τον έβλεπαν να περπατά στον δρόμο. Προχωρούσε σαν ονειροπαρμένος και το μυαλό του δεν το είχε πουθενά αλλού παρά μόνο στα ποιήματα και στο διάβασμα.

Ό,τι έγραψε, βασίζεται κυρίως σε λαϊκούς θρύλους. Οι περισσότεροι ήρωές του διαπνέονται από έναν ηθικό ρεαλισμό παρά από την ανάγκη εκπλήρωσης μιας επιθυμίας. Οι κακοί δεν είναι δράκοι ή μάγισσες, αλλά εκπροσωπούν ανθρώπινες αδυναμίες και ελαττώματα, όπως την εγωιστική αδιαφορία, την υπεροψία και τη ματαιοδοξία. Ορισμένα από τα παραμύθια του αποκαλύπτουν μια αισιόδοξη πίστη στην επικράτηση του καλού και του ωραίου, άλλα είναι βαθιά απαισιόδοξα και συνήθως έχουν δυσάρεστο τέλος.

Το άσχημο τέλος που όριζαν οι τελευταίες σελίδες των παραμυθιών του ήταν εμπνευσμένο μάλλον από την ίδια του τη ζωή. Γιος ενός παπουτσή και μιας πλύστρας, μένει ορφανός από πατέρα στα έντεκά του χρόνια και κάνει διάφορες δουλειές για να τα φέρουν βόλτα αυτός και η μητέρα του. Προσπάθησε να μάθει την τέχνη του πατέρα του αλλά μάταια, ενώ όταν αποφοίτησε από το σχολείο των άπορων παιδιών, μπήκε σε ένα ραφτάδικο για να μάθει την τέχνη αλλά η προσπάθεια δεν απέδωσε καρπούς.

"Οτιδήποτε βλέπεις, μπορεί να γίνει ένα παραμύθι", είχε γράψει ο Άντερσεν.
Το προσωπικό του καταφύγιο, για τις ελάχιστες ελεύθερες ώρες που είχε, ήταν ένα μικρό κουκλοθέατρο. Έφτιαχνε με τα ίδια του χέρια τις κούκλες, τις έντυνε και έδινε τις δικές του προσωπικές παραστάσεις με έργα κυρίως του Σαίξπηρ που απομνημόνευε με ιδιαίτερη ευκολία. Η χάρη του αυτή έφτασε στα αυτιά του βασιλιά της Δανίας Φρειδερίκου του 6ου, ο οποίος ενδιαφέρθηκε να γνωρίσει από κοντά το "παράξενο" αυτό αγόρι. Στη συνέχεια, τον έστειλε σε ένα από τα καλύτερα σχολεία της χώρας, καταβάλλοντας ο ίδιος τα δίδακτρα.

Ακόμα κι έτσι, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν τελείωσε με ιδιαίτερη δυσκολία το Γυμνάσιο σε ηλικία 23 ετών. "Τα χρόνια αυτά ήταν τα πιο πικρά και σκοτεινά της ζωής μου", γράφει στην αυτοβιογραφία του, όπου επίσης αναφέρει ότι ήταν θύμα ενοχλήσεων που τον οδήγησαν στην κατάθλιψη. Στη συνέχεια γράφεται στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Με μόνη περιουσία 30 φράγκα και με όνειρο να γίνει ηθοποιός, δίνει εξετάσεις στη Βασιλική Σχολή Θεάτρου από την οποία απορρίφθηκε επειδή ήταν "άσχημος και αδύνατος".

Το 1822 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο που θα περάσει απαρατήρητο.

Το 1829 γράφει μια ιστορία φαντασίας με τίτλο "Περίπατος από το κανάλι του Χόλμενς στο ανατολικό σημείο του νησιού Άμαγκερ", που θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Συνεχίζει να γράφει, ποιήματα, θεατρικά έργα, λιμπρέτα για λυρικά έργα, μυθιστορήματα, που γνωρίζουν επιτυχία περισσότερο στη Γερμανία, παρά στην πατρίδα του.

Το 1835 δημοσιεύει τα πρώτα του "Παραμύθια για παιδιά" και μόνο 8 χρόνια αργότερα κερδίζουν την επιδοκιμασία του κόσμου.

Ήταν το 1845, όταν κυκλοφόρησε το έργο του "Η μικρή γοργόνα", που ο Άντερσεν άρχισε να αναγνωρίζεται ως λογοτέχνης. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ενώ πολλά από τα έργα του παρέμεναν (και παραμένουν) σχεδόν άγνωστα έξω από τη Σκανδιναβία, τα παραμύθια του αρχίζουν να μεταφράζονται σε άλλες γλώσσες και σήμερα είναι από τα πιο πολυμεταφρασμένα λογοτεχνικά έργα σε όλη την Ιστορία.

Από το 1845 έως το 1872, ο Άντερσεν γράφει τα πιο γνωστά και αγαπημένα σήμερα παραμύθια των μικρών και μεγάλων του θαυμαστών. Ο ήσυχος παραμυθάς αφιέρωσε τη ζωή του ολοκληρωτικά στη συγγραφή των έργων του. Αλλά ακόμα κι όταν η δουλειά του αναγνωρίστηκε, η προσωπική του ζωή δεν ήταν ποτέ το ίδιο φωτεινή.

Η ερωτική του ζωή χαρακτηριζόταν από μεγάλες απογοητεύσεις, πολλές από τις οποίες ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν εμπνεύσεις για τα λογοτεχνήματά του. Έχει γράψει στο προσωπικό του ημερολόγιο για την αδυναμία του να συνάψει ερωτικές σχέσεις, φτάνοντας στο σημείο να εκλιπαρεί τον Θεό για μία σύντροφο. "Δώσε μου ζωή. Δώσε μου μία νύφη. Το αίμα μου ποθεί την αγάπη, όπως και η καρδιά μου!", έγραφε ο Άντερσεν.

Η προσωπική του ζωή δεν μοιάζει με την εικόνα ενός καλοκάγαθου τζέντλεμαν, που αφιέρωσε τη ζωή του ολοκληρωτικά στη συγγραφή έργων για παιδιά, μα πιο πολύ με την εικόνα ενός τρωτού και ματαιόδοξου άνδρα.

Το γεγονός ότι δεν έκανε ποτέ σοβαρή σχέση, πόσω μάλλον οικογένεια, ενδεχομένως να οφείλεται στον ντροπαλό χαρακτήρα του, ο οποίος υπερνικούσε την εικόνα του φιλόδοξου, ευαίσθητου και ευφυή άνδρα η οποία καλλιεργούνταν από το έργο του. Αν και είναι καταγεγραμμένος ο έρωτάς του για πολλές γυναίκες, όπως τη διάσημη Σουηδή τραγουδίστρια, Γιένυ Λιντ, είναι επίσης γνωστό ότι δεν μπορούσε να κερδίσει την καρδιά τους, με τις επιθυμίες του για αγάπη να παραμένουν ανεκπλήρωτες.

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν θα διακριθεί και στην ταξιδιωτική λογοτεχνία. Από το 1833 ως το 1857 πραγματοποιεί 29 ταξίδια σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική, γνωρίζεται με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής και καταγράφει τις εμπειρίες του σε σειρά ταξιδιωτικών βιβλίων.

Την άνοιξη του 1872, ο Άντερσεν πέφτει από το κρεβάτι του και χτυπάει σοβαρά. Δεν έγινε ποτέ εντελώς καλά και στις 4 Αυγούστου του 1875, σε ηλικία 70 ετών, αφήνει την τελευταία του πνοή και ένα σωρό όνειρα στοιβαγμένα στις αγαπημένες μας κιτρινισμένες σελίδες.

Προηγουμένως, τα βήματά του τον είχαν φέρει ως την Ελλάδα, τον Μάρτιο του 1841. Στο οδοιπορικό του "Το Παζάρι ενός ποιητή", που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις "Εστία" με τον τίτλο "Οδοιπορικό στην Ελλάδα", περιγράφει λεπτομερώς τη διαμονή του στην Αθήνα. Παρά τις ανησυχίες και τις φοβίες του, δεν δίστασε να ταξιδέψει και να επισκεφτεί το Θησείο, το Φάληρο, τον Κολωνό και την Ακρόπολη, όπου ανέβαινε κάθε μέρα. Με ειδική άμαξα εξόρμησε στα χωριά των Μεσογείων, αλλά και τις πλαγιές της Πεντέλης.

Έχει πει/γράψει:

"Το να ζεις μόνο δεν είναι αρκετό, είπε η πεταλούδα. Πρέπει να έχεις λιακάδα, ελευθερία και ένα μικρό λουλούδι"
"Να είσαι χρήσιμος στον κόσμο, είναι ο μόνος τρόπος να είσαι ευτυχισμένος"
"Η ζωή είναι μια ωραία μελωδία. Μόνο οι στίχοι είναι λίγο μπερδεμένοι"
"Οτιδήποτε βλέπεις, μπορεί να γίνει ένα παραμύθι και μπορείς να βγάλεις μια ιστορία από οτιδήποτε αγγίξεις"
"Αλλά μια γοργόνα δεν έχει δάκρυα, γι' αυτό υποφέρει πολύ περισσότερο"

***

Αρχική εικόνα: Γλυπτό του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν στο λιμάνι της γενέτειράς του, Odense.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ειρήνη Αϊβαλιώτου

# data[].attributes.attachment_link.title
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν - Το περίεργο παιδί με την πλούσια φαντασία | Cat Is Art

# data[].attributes.attachment_link.description
"Η Βασίλισσα του Χιονιού", "Η μικρή γοργόνα", "Η τοσοδούλα", "Το κοριτσάκι με τα σπίρτα", "Το ασχημόπαπο", "Το μολυβένιο στρατιωτάκι", "Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα". Τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν δεν έχουν τελειωμό όπως και η φαντασία που ξεπηδά από τις σελίδες του, που ζωντανεύουν ζαχαρένιους κόσμους ή γεμάτα φόβο παιδικά όνειρα.

# data[].attributes.headline
Το σπίτι μουσείο του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν

# data[].attributes.subject
Το σπίτι μουσείο του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο μεγάλος Δανός συγγραφέας και ποιητής, που όμως έγινε πασίγνωστος για τα παραμύθια του, γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1805 στην πόλη Οντένσε της Δανίας. Μία πόλη γνωστή για τα θαυμάσια υφαντά της και τα κτηνοτροφικά προϊόντα της που όμως, έγινε διάσημη σε όλο τον κόσμο ως η πόλη που γέννησε τον μεγαλύτερο παραμυθά του καιρού μας, τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Το σπίτι που γεννήθηκε έχει γίνει ένα "παραμυθένιο" μουσείο. Από τη Μαρία Καλοπούλου
Περαστική κι εγώ πριν μερικά χρόνια από το σπίτι-μουσείο του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, σε μία εξίσου "παραμυθένια" πόλη την Οντένσε που έχει διατηρήσει τον χαρακτήρα της περίπου αναλλοίωτο στο πέρασμα των χρόνων.

Το μικρό ταπεινό σπίτι, όπου γεννήθηκε ο φτωχός Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, από πατέρα τσαγκάρη και μητέρα πλύστρα, εκεί που τα όνειρα του μικρού που έμελλε να γίνει... "μεγάλος", έχει διατηρηθεί για να θυμίζει ότι ενίοτε η φτώχεια νικά την απόγνωση. Ότι μερικές φορές τα παραμύθια μπορεί να γίνουν και πραγματικότητα...

Ο Χανς δεν ήταν απλώς φτωχός αλλά και ορφανός από πατέρα ήδη στα 11 του χρόνια. Αλλά σαν να μην φτάνουν αυτά ήταν και δύσμορφος, καχεκτικός και τα παιδιά τον κορόιδευαν... Έτσι μέσα στους μίζερους και παγωμένους τοίχους του μικρού σπιτιού του απομονωνόταν και έπλεκε ιστορίες και έφτιαχνε κουκλοθέατρο... Εκεί που η σκοτεινιά έπαιρνε αχτίδες φωτός...

Το μουσείο και τα εκθέματά του

Το σπίτι της οδού Χανς Γιενσενστρούντε και Μπανκς Μπόντερ γωνία διατηρεί με σεβασμό την εξωτερική ταπεινή όψη των σπιτιών των αρχών του περασμένου αιώνα.

Βεβαίως πίσω έχουν χτιστεί καινούργια κτίρια, μοντέρνα, λειτουργικά και έχουν ενωθεί με το παλιό σπιτάκι αλλά με προσοχή και σε πλήρη αρμονία με την υπερβολική λιτότητα του περιβάλλοντος χώρου.

Στις προθήκες, βιβλία, χειρόγραφα, σχέδια, εικονογραφήσεις, στίχοι, εξώφυλλα, πίνακες, φωτογραφίες, αντικείμενα προσωπικά, στη διάθεση του επισκέπτη για ένα ταξίδι στα βήματα του Χ. Κ. Άντερσεν.

Από τα εκθέματα, τα χειρόγραφα, της "Μικρής γοργόνας" και "Των καινούργιων ρούχων του αυτοκράτορα" καθώς και η αυτοβιογραφία του αξίζουν να αναφερθούν ιδιαίτερα.

Όπως ιδιαίτερα πρέπει να προσεχθεί μια μικρούλα πελότα (μαξιλαράκι) για τις καρφίτσες, που παιδάκι ο Άντερσεν έραβε τις κούκλες για το κουκλοθέατρό του. Από τα πρώτα του χρόνια δεν σώζονται πολλά πράγματα.

Στο μουσείο υπάρχει και το πορτρέτο μιας ξανθιάς ωραίας νέας γυναίκας. Πρόκειται για τη φημισμένη -τότε- Σουηδέζα τραγουδίστρια Τζένι Λιντ, την αποκαλούμενη και "Σουηδικό αηδόνι" την οποία ερωτεύθηκε παράφορα ο Άντερσεν, χωρίς να βρει ανταπόκριση, γεγονός που επηρέασε βαθιά τον ψυχισμό και το έργο του. Το πασίγνωστο "Αηδόνι" από τούτον τον πικρό έρωτα το εμπνεύστηκε.

Στη μεγάλη αίθουσα βιβλιοθήκης του μουσείου θα δείτε τα έργα του Δανού παραμυθά μεταφρασμένα σε 100 και πλέον γλώσσες και εικονογραφημένα από διάσημους καλλιτέχνες οι οποίοι κατά καιρούς επηρεάσθηκαν από το πνεύμα και τη λάμψη του συγγραφέα.

Το μουσείο διαθέτει επίσης συσκευές με ακουστικά και μαγνητοταινίες για να μπορεί ο επισκέπτης ν' ακούει τα πιο αγαπημένα του παραμύθια, τα οποία διαβάζουν διάσημοι ηθοποιοί.

Ιδιαίτερη μνεία γίνεται και στα ταξιδιωτικά του...

"Να ταξιδεύεις είναι να ζεις" είπε κάποτε και στην ωριμότητά του έκανε πολλά ταξίδια - έφτασε μάλιστα και στην Ελλάδα το 1841. Τα ταξίδια τον γέμιζαν φρεσκάδα και έμπνευση και δεν παρέλειπε να γράφει τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες από αυτά στους φίλους του στη Δανία.

Ειδικό σημείο είναι αφιερωμένο στη διάσημη επίσκεψή του στον Τσαρλς Ντίκενς στην Αγγλία το 1857. Μάλιστα ήταν προγραμματισμένο να φιλοξενηθεί για 2 εβδομάδες και τελικά έμεινε για πέντε. Ο Ντίκενς κατά την αποχώρησή του έγραψε σε έναν καθρέφτη: "Σε αυτό το δωμάτιο κοιμήθηκε ο Χανς Άντερσεν για πέντε εβδομάδες που για την οικογένεια έμοιαζε ένας Αιώνας!".

Λουλούδια, φύλλα αποξηραμένα, σκίτσα και μαζί έκτακτες περιγραφές των ανθρώπων και των τοπίων, καθώς και τα μπαούλα του, η ομπρέλα και σάκος του, γυαλιστερά, σκούρα, πολυμεταχειρσμένα, μιλούν για αμέτρητες αναχωρήσεις: Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Ελλάδα, Τουρκία, Ανατολή. Και οι φιλίες του ή μάλλον οι γνωριμίες του, με σημαίνοντες ανθρώπους της εποχής.

Από το διαμέρισμα στην Κοπεγχάγη, στο οποίο έμεινε τα τελευταία του χρόνια (1871 -1875) έφεραν ολόκληρο το γραφείο του και το τοποθέτησαν στο μουσείο, όπως επίσης τοποθέτησαν, με μεγάλη μάλιστα προσοχή, τα υπέροχα έργα χαρτοκοπτικής του καλλιτέχνη.

Τα έργα χαρτοκοπτικής του Χ.Κ. Άντερσεν ήταν αληθινά έργα τέχνης, τα οποία δούλευε ο δημιουργός τους με μεγάλο μεράκι, τρυφερότητα και αίσθηση χιούμορ. Αυτά τα λεπτότατα και εύθραυστα αντικείμενα τέχνης διατηρήθηκαν προσεκτικά, τόσο από τα παιδιά των φίλων του για χάρη των οποίων τα έφτιαχνε, όσο και από τους μεγάλους, στους οποίους τα δώριζε σε ανταπόδοση της φιλοξενίας που του πρόσφεραν.

Η "αίθουσα της μνήμης"

Τα καινούργια δωμάτια έγιναν φωτεινά, βάφτηκαν λευκά, ο φωτισμός διακριτικός, οι επιγραφές στις βιτρίνες με λόγια σεμνά μιλούν για τα τόσο σημαντικά εκθέματα, στο κέντρο του μουσείου υπάρχει μια πελώρια αίθουσα θολοσκέπαστη, η λεγόμενη "αίθουσα της μνήμης", διακοσμημένη εντυπωσιακά με οκτώ υπερμεγέθη έργα σε φρέσκο, του Δανού Νιλς Λάρσεν Στιβνς, εμπνευσμένα από τις αυτοβιογραφικές σελίδες του Άντερσεν "Το παραμύθι της ζωής μου", αυτό το παραμύθι το πιο λαμπρό και το πιο ανθρώπινο και -φυσικά- το πιο γενναίο.

Έξω, στα δέντρα του κήπου, στην πίσω πλευρά του σπιτιού, κήποι, πουλιά, παιδιά, τα γύρω σπίτια σαν ζωγραφιστά... όλα συντείνουν στα όνειρα που έπλεξε ο μεγάλος παραμυθάς...

Προσοχή: Το κεντρικό Hans Christian Andersen Museum είναι κλειστό από τον Δεκέμβριο του 2017 μέχρι και τώρα, το 2020, λόγω της κατασκευής ενός εκπληκτικού μουσείου που έχει σχεδιαστεί από τον Γιαπωνέζο αρχιτέκτονα Kengo Kuma.

Το μουσείο, που ήταν επί χρόνια στα χαρτιά, θα γίνει πραγματικότητα χάρη στη δωρεά ύψους 125 εκατομμυρίων κορόνων (περίπου 30 εκ. ευρώ) του Ιδρύματος Α.Π. Μόλερ, του ιδιοκτήτη του ναυτιλιακού και πετρελαϊκού ομίλου A.P. Moller-Maersk.

Το ιαπωνικό αρχιτεκτονικό γραφείο που έκανε τα σχέδια, θα δημιουργήσει ένα νέο, "μαγικό" μουσείο σε επιφάνεια 5.600 τετραγωνικών μέτρων. Το μεγαλύτερο μέρος του θα είναι υπόγειο. Ο νέος χώρος, που θα είναι αφιερωμένος στη μαγεία των παραμυθιών του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, θα συμπληρώνει το μουσείο που υπάρχει ήδη στην πόλη, το οποίο εξερευνά την ιδιωτική ζωή και τα ταξίδια του Άντερσεν.

Το παραμυθένιο σύμπαν του Άντερσεν θα μας... περιμένει!

# data[].attributes.attachment_link.title
Μουσείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: Στο σπίτι του μεγάλου παραμυθά!

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο μεγάλος Δανός συγγραφέας και ποιητής, που όμως έγινε πασίγνωστος για τα παραμύθια του, γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1805 στην πόλη Οντένσε της Δανίας. Μία πόλη γνωστή για τα θαυμάσια υφαντά της και τα κτηνοτροφικά προϊόντα της που όμως, έγινε διάσημη σε όλο τον κόσμο ως η πόλη που γέννησε τον μεγαλύτερο παραμυθά του καιρού μας, τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

# data[].attributes.headline
Τα αγαπημένα μου! Ελευθερία Καλούδη

# data[].attributes.subject
Τα αγαπημένα μου! Ελευθερία Καλούδη

# data[].attributes.attachment_link.title
Καταγραφή.PNG

# data[].attributes.headline
Το αγαπημένο μου παραμύθι του Άντερσεν και το αγαπημένο μου βιβλίο για παιδιά!

# data[].attributes.subject
Το αγαπημένο μου παραμύθι του Άντερσεν και το αγαπημένο μου βιβλίο για παιδιά!

# data[].attributes.headline
Χρόνια μου πολλά!

# data[].attributes.subject
Χρόνια μου πολλά!

# data[].attributes.headline
Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2021

# data[].attributes.subject
Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2021

# data[].attributes.body
Μπορείτε να κατεβασετε την αφίσα εδώ για να στολίσετε το δωμάτιό σας

https://drive.google.com/.../1V3Ld5Feur4we5Dkc5tJMdCzYmp3...