# data[].attributes.body
๑. สัลลาปังคพิไสย (บทโศก)
๒. คุณค่าด้านสังคมเเละคุณค่าด้านภาษา ซึ่่งคุณค่าด้านภาษาเเบ่งเป็น ด้านกลวิธีการเเต่งเเละด้านกลวิธีการอธิบาย
๓. โวหารภาพพจน์ มีทั้งหมด ๘ ข้อ ได้เเก่ ๑. อุปมาโวหาร ๒. อุปลักษณ์ ๓.  สัญลักษณ์ ๔. บุคลาธิษฐาน ๕. อติพจน์ ๖. สัทพจน์ ๗. นามนัย เเละ ๘. ปฏิพากย์

# data[].attributes.body
๑. เรื่องทุกข์​ของ​ชาวนา​ใน​บทกวี​ใช้รสวรรณคดี​รสใดในบทประพันธ์
๒. คุณค่าวรรณคดีมีด้านอะไรบ้าง
๓. โวหารภาพพจน์ในวรรณคดีมีกี่ข้อ อะไรบ้าง

# data[].attributes.body
ทุกข์ของชาวนาในบทกวีมีการใช้โวหารหารภาพพจน์ คือ การใช้ อติพจน์ ยกตัวอย่างในสองบทสุดท้าย
เหงื่อหยดสักกี่หยาด   ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
ปูดโปนกี่เส้นเอ็น             จึงแปรรวงมาเป็นกิน
น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง            และน้ำแรงอันหลั่งริน
สายเลือดกูทั้งสิ้น            ที่สูซดกำซาบฟัน
กวีได้บรรยายความทุกข์ยากของชาวนาออกมาอย่างเห็นภาพ ไม่ว่าจะเป็น “เหงื่อ” ของชาวนาที่หยดหยาดและ “เรื่อแดง” เส้นเอ็นตามร่างกายที่ “ปูดโปน” จากการออกแรงทำงานหนัก สิ่งเหล่านี้สร้างความสะเทือนใจและชวนให้ผู้อ่านคิดว่า หากไม่มีคนที่เหนื่อยยากตรากตรำอย่างชาวนา คนอื่น ๆ ก็คงไม่มีข้าวกินอย่างทุกวันนี้

# data[].attributes.headline
โวหารภาพพจน์ในวรรณคดี

# data[].attributes.subject
โวหารภาพพจน์ในวรรณคดี

# data[].attributes.body
โวหารภาพพจน์เเบ่งเป็น ๘ ประเภท ได้เเก่
๑. อุปมาโวหาร คือ การเปรียบเทียบว่าสิ่งหนึ่งเหมือนกับสิ่งหนึ่งโดยใช้คำเชื่อมที่มีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า “ เหมือน ”
๒. อุปลักษณ์ ก็คล้ายกับอุปมาโวหารคือเป็นการเปรียบเทียบเหมือนกัน แต่เป็นการเปรียบเทียบสิ่งหนึ่งเป็นอีกสิ่งหนึ่ง
๓. สัญลักษณ์ เป็นการเรียกชื่อสิ่งๆหนึ่งโดยใช้คำอื่นมาแทน ไม่เรียกตรงๆ ส่วนใหญ่คำที่นำมาแทนจะเป็นคำที่เกิดจากการเปรียบเทียบและตีความ ซึ่งใช้กันมานานจนเป็นที่เข้าใจและรู้จักกันโดยทั่วไป
๔. บุคลาธิษฐาน หรือ บุคคลวัต บุคคลสมมติ คือการกล่าวถึงสิ่งต่างๆ ที่ไม่มีชีวิต ไม่มีความคิด ไม่มีวิญญาณ หรือสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ โดยให้สิ่งต่างๆเหล่านี้ แสดงกิริยาอาการและความรู้สึกได้เหมือนมนุษย์
๕. อติพจน์ หรือ อธิพจน์ คือโวหารที่กล่าวเกินความจริง เพื่อสร้างและเน้นความรู้สึกและอารมณ์ ทำให้ผู้ฟังเกิดความรู้สึกที่ลึกซึ้ง
๖. สัทพจน์ หมายถึง ภาพพจน์ที่เลียนเสียงธรรมชาติ
๗. นามนัย คือ การใช้คำหรือวลีซึ่งบ่งลักษณะหรือคุณสมบัติของสิ่งใดสิ่งหนึ่งแทนอีกสิ่งหนึ่ง คล้ายๆ สัญลักษณ์ แต่ต่างกันตรงที่ นามนัยนั้นจะดึงเอาลักษณะบางส่วนของสิ่งหนึ่งมากล่าวให้หมายถึงส่วนทั้งหมด หรือใช้ชื่อส่วนประกอบสำคัญของสิ่งนั้นแทนสิ่งนั้นทั้งหมด
๘.ปฏิพากย์ หรือ ปรพากย์ คือการใช้ถ้อยคำที่มีความหมายตรงกันข้ามหรือขัดแย้งกันมากล่าว อย่างกลมกลืนกันเพื่อเพิ่มความหมายให้มีน้ำหนักมากยิ่งขึ้น

# data[].attributes.body
รสวรรณคดีในเรื่อง ทุกข์ของชาวนาในบทกวี ได้แก่ สัลลาปังคพิไสย (บทโศก)โดยเนื้อเรื่องมีการชี้ให้เห็นถึงถึงความทุกยากของชาวนา ที่กว่าจะได้ข้าวแต่ละเมล็ด ต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยยาก หยาดเหงื่อเรื่อเเดง กว่าจะมาเป็นข้าวให้ได้บริโภคกันในทุกวันนี้

# data[].attributes.body
รสวรรณคดีไทย แบ่งได้ ๔ ชนิด
๑.เสาวรจนีย์ (บทชมโฉม) คือการเล่าชมความงามของตัวละครในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ อมนุษย์ หรือสัตว์
๒.นารีปราโมทย์ (บทเกี้ยว โอ้โลม) คือการกล่าวแสดงความรัก ทั้งการเกี้ยวพาราสีกันหรือการพรรณนาบทโอ้โลม
๓.พิโรธวาทัง (บทตัดพ้อ) คือการกล่าวข้อความแสดงอารมณ์ เช่น ไม่พอใจ โกรธ ตัดพ้อ ประชดประชัน กระทบกระเทียบเปรียบเปรย เสียดสี และด่าว่าอย่างรุนแรง
๔.สัลลาปังคพิไสย (บทโศก) คือการกล่าวข้อความแสดงอารมณ์โศกเศร้า อาลัยรัก

# data[].attributes.headline
บทวิเคราะห์วรรณคดี

# data[].attributes.subject
บทวิเคราะห์วรรณคดี

# data[].attributes.body
เนื้อความในตอนแรกของบทความเรื่อง ทุกข์ของชาวนาในบทกวีสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ-สยามบรมราชกุมารีได้ทรงยกบทกวีของจิตร ภูมิศักดิ์ ซึ่งได้กล่าวถึงชีวิตและความทุกข์ยากของชาวนา
ต่อมาทรงแปลบทกวีจีนของหลี่เชินเป็นภาษาไทยทำให้มองเห็นภาพของชาวนาจีน เมื่อเปรียบเทียบกับชาวนาไทยว่า มิได้มีความแตกต่างกัน แม้ในฤดูกาลเพาะปลูก ภูมิอากาศจะเอื้ออำนวยให้พืชพันธุ์ธัญญาหารบริบูรณ์ดี แต่ผลผลิตไม่ได้ตกเป็นของผู้ผลิต คือ ชาวนาเท่าที่ควร ส่วนที่สำคัญที่สุด คือ ทรงชี้ให้เห็นว่าแม้จิตร ภูมิศักดิ์ และหลี่เชินจะมีกลวิธีการนำเสนอบทกวีที่แตกต่างกัน แต่ทั้งสองท่าน มีแนวความคิดที่คล้ายกัน คือมุ่งที่จะกล่าวถึงความทุกข์ยากของชาวนาและทำให้เห็นว่าชาวนาในทุกแห่งและทุกยุคทุกสมัยล้วนประสบแต่ความทุกข์ยากไม่แตกต่างกันเลย

# data[].attributes.body
ทุกข์ของชาวนาในบทกวี มีที่มาจากหนังสือรวมบทพระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเทพ-รัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี เรื่อง มณีพลอยร้อยแสง ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้จัดพิมพ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๓ ในวโรกาสที่พระองค์ทรงเจริญพระชนมายุครบ ๓ รอบ โดยนิสิตคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นที่ ๔๑ พระราชนิพนธ์นั้นแสดงให้เห็นแนวพระราชดำริเกี่ยวกับบทกวีของไทยและจีนที่กล่าวถึงชีวิตและความทุกข์ของชาวนาซึ่งมีสภาพชีวิตที่ไม่แตกต่างกันนัก

# data[].attributes.headline
คุณค่าทางด้านภาษา

# data[].attributes.subject
คุณค่าทางด้านภาษา

# data[].attributes.body
ด้านกลวิธีการแต่ง ทุกข์ของชาวนาในบทกวีนับว่าเป็นตัวอย่างที่ดีของการเขียนบทความ เนื่องจากมีการแสดงลำดับความคิดที่ชัดเจน ลำดับเรื่องราวได้เข้าใจง่าย และมีส่วนประกอบของงานเขียนประเภทบทความครบถ้วน สามารถยึดถือเป็นแบบอย่างได้

ด้านกลวิธีการอธิบาย ผู้แต่งได้ให้ความรู้เชิงวรรณคดีเปรียบเทียบแก่ผู้อ่าน          โดยเปรียบเทียบวิธีการนำเสนอของกวีไทยและจีน และแนวคิดของกวีทั้งสองที่ต้องการสื่อถึงผู้อ่าน

บทกวีของหลี่เชินและจิตรมีส่วนที่เหมือนและแตกต่างกัน จุดที่เหมือนกันก็คือการชี้ให้เห็นความทุกข์ยากและความลำบากตรากตรำของชาวนา ส่วนที่แตกต่างกันก็คือวิธีการนำเสนอ โดยบทกวีของหลี่เชินได้ถ่ายทอดความทุกข์ของชาวนาออกมาในรูปแบบบทกวีที่เห็นภาพและเรียบง่าย เปรียบเหมือนจิตรกรที่วาดภาพให้ผู้ชมได้ดูแล้วคิดตาม แต่บทกวีของจิตร ภูมิศักดิ์ใช้วิธีเสมือนว่านำชาวนามาบรรยายเรื่องของตนให้ผู้อ่านได้ฟังด้วยตนเอง

# data[].attributes.body
สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

# data[].attributes.headline
คุณค่าทางด้านสังคม

# data[].attributes.subject
คุณค่าทางด้านสังคม

# data[].attributes.body
ชี้ให้ผู้อ่านเห็นความยากลำบากของชาวนาที่ปลูกข้าวซึ่งเป็นอาหารสำคัญของคนทุกชนชั้นสิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า     ไม่ว่าจะเป็นที่ใดแห่งใดในโลก สภาพชีวิตของชาวนาก็ล้วนแล้วแต่ลำบากยากแค้นลำเค็ญเช่นเดียวกันทั้งสิ้นไม่ว่าจะผ่านไปกี่ยุคสมัยก็ตาม ดังนั้นแนวคิดสำคัญของเรื่องทุกข์ของชาวนาในบทกวีจึงอยู่ที่ความทุกข์ยากของชาวนา และสภาพชีวิตของชาวนาที่ถูกเอารัดเอาเปรียบอยู่เสมอ แม้ว่าในบทความนี้จะไม่เสนอแนวทางการแก้ไขปัญหา แต่การชี้ให้เห็นถึงปัญหาก็มีผลให้สังคมและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องตระหนักถึงความสำคัญของชาวนา และปัญหาที่ชาวนาต้องประสบ ซึ่งอาจนำไปสู่แนวทางการแก้ไขปัญหาได้ในท้ายที่สุด

# data[].attributes.headline
บุคคลที่ถูกกล่าวถึงในเนื้อเรื่อง

# data[].attributes.subject
บุคคลที่ถูกกล่าวถึงในเนื้อเรื่อง

# data[].attributes.body
เกษตรกรผู้ปลูกข้าว หรือ ชาวนา

# data[].attributes.headline
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง

# data[].attributes.subject
ข้อคิดที่ได้จากเรื่อง

# data[].attributes.body
๑. ทำให้เข้าใจความรู้สึกของชาวนาที่ต้องประสบปัญหาต่างๆ
๒. ทำให้ได้รู้ถึงความทุกข์ยากความลำบากของชาวนาในการปลูกข้าว
๓. ทำให้ได้เห็นถึงคุณค่าของข้าวที่รับประทานเป็นอาหารหลักในการดำรงชีวิตอยู่ของมนุษย์
๔. ทำให้รู้ว่าชาวนาเป็นบุคคลที่มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจของประเทศ  เพราะว่าหากไม่มีชาวนาที่ปลูกข้าวแล้วนำมาขายให้บุคคลอื่นได้ใช้บริโภค อาจเกิดความขาดแคลนด้านอาหาร

# data[].attributes.headline
คุณค่าของเรื่อง

# data[].attributes.subject
คุณค่าของเรื่อง

# data[].attributes.headline
จุดมุ่งหมายในการประพันธ์

# data[].attributes.subject
จุดมุ่งหมายในการประพันธ์

# data[].attributes.body
เพื่อแสดงพระราชดำริเกี่ยวกับบทกวีของไทยและบทกวีจีน ซึ่งกล่าวถึงชีวิตและความทุกข์ของชาวนา

# data[].attributes.headline
ลักษณะคำประพันธ์

# data[].attributes.subject
ลักษณะคำประพันธ์

# data[].attributes.body
ทุกข์ของชาวนาในบทกวีเป็น “ร้อยแก้ว” ประเภทบทความ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ทรงใช้บรรยายโวหารและสาธกโวหารเพื่อแสดงความคิดเห็น เกี่ยวกับบทกวีของไทยและจีนที่กล่าวถึงชีวิตและความทุกข์ของชาวนา

# data[].attributes.headline
ทุกข์ของชาวนาในบทกวี

# data[].attributes.subject
ทุกข์ของชาวนาในบทกวี

# data[].attributes.body
สมาชิกกลุ่มที่ ๖
๑. นางสาวชลิดา    วงษ์ทานมัย เลขที่ ๑๒
๒. นางสาวภัทรภร   ครองชีพ     เลขที่ ๒๓
๓. นางสาวมริวรรณ  ขันการไร่    เลขที่ ๓๘
๔. นางสาวอริสรา    วงษ์ชาลี     เลขที่ ๔๑
๕. นางสาวพัชชากร อ่อนงาม     เลขที่ ๔๓