# data[].attributes.headline
Ο "Τουρκοφάγος"

# data[].attributes.subject
Ο "Τουρκοφάγος"

# data[].attributes.body
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, γνωστότερος ως Νικηταράς , ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Έμεινε γνωστός και μέσα από το ψευδώνυμό του, ως ο Τουρκοφάγος.

# data[].attributes.headline
Προσωπογραφία του Νικηταρά 

# data[].attributes.subject
Προσωπογραφία του Νικηταρά 

# data[].attributes.body
FRIEDEL, Adam de. The Greeks, Twenty-four Portraits of the principal Leaders and Personages who have made themselves most conspicuous in the Greek Revolution, from the Commencement of the Struggle, Λονδίνο, Adam de Friedel, 1830.

# data[].attributes.body
Γεννήθηκε το 1781 στο χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα των Πισινών Χωριών του Μυστρά(σημερινή Νέδουσα Μεσσηνίας) , όπως μας διηγείται ο ίδιος στα απομνημονεύματά του. Στη σελ. 1 αναφέρει: Εγεννήθηκα εις ένα χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα αποδώθε από του Μυστρά προς την Καλαμάτα. Ο προπάππος μου ήτον Προεστός και ο πατέρας μου έφυγε δεκαέξι χρόνων και επήγε με τα στρατεύματα τα Ρούσικα στην Πάρο και ήτον πολεμικός. Τον εσκότωσαν εις την Μονεμβασιά μαζί με έναν αδελφό και μ' εναν κουνιάδο μου. Από ένδεκα χρόνων, μαζί με τον πατέρα μου, έσερνα άρματα. Ετουφέκισα ένα Τούρκο στο Λεοντάρι.

# data[].attributes.headline
Η οικογένεια του Νικηταρά

# data[].attributes.subject
Η οικογένεια του Νικηταρά

# data[].attributes.body
Γονείς του είναι ο Σταματέλος, γνωστός ως "Τουρκολέκας" αγωνιστής της περιοχής του Λεονταρίου και μητέρα του η Σοφία Δημητρίου Καρούτσου από τον Άκοβο του Λεονταρίου, αδελφή της γυναίκας του Θ. Κολοκοτρώνη. Από τα αδέλφια του γνωστά είναι ο Ιωάννης Τουρκολέκας (1805-1816 άγιος-νεομάρτυρας της Εκκλησίας που μαρτύρησε από τους Τούρκους και ο Νικόλαος Σταματελόπουλος.

# data[].attributes.headline
1816-Ένταξη στον στρατό Ρωσίας,Γαλλίας και Αγγλίας

# data[].attributes.subject
1816-Ένταξη στον στρατό Ρωσίας,Γαλλίας και Αγγλίας

# data[].attributes.body
Μετά τη σφαγή του πατέρα του από τους Τούρκους και ο Νικηταράς ακολούθησε τον θείο του Κολοκοτρώνη στα Επτάνησα, όπου εντάχθηκε στα Ρωσικά τάγματα και μετέβη στην Ιταλία για να πολεμήσει κατά του στρατού του Ναπολέοντα. Στη συνέχεια επέστρεψε στα Επτάνησα και υπηρέτησε τους Γάλλους, οι οποίοι στο μεταξύ τα είχαν καταλάβει με τη συνθήκη του Τίλσιτ. Ακολούθως, υπηρέτησε στον Αγγλικό στρατό με το βαθμό του Πεντηκόνταρχου.

# data[].attributes.headline
18 Οκτωβρίου 1818-Η μύησή του στη Φιλική Εταιρεία

# data[].attributes.subject
18 Οκτωβρίου 1818-Η μύησή του στη Φιλική Εταιρεία

# data[].attributes.body
Στις 18 Οκτωβρίου 1818, ενώ βρισκόταν στην Καλαμάτα, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Ηλία Χρυσοσπάθη.

# data[].attributes.headline
Η συνεισφορά του στην Ελληνική Επανάσταση 1821

# data[].attributes.subject
Η συνεισφορά του στην Ελληνική Επανάσταση 1821

# data[].attributes.body
Ο "Νικηταράς" συμμετείχε σε πολλές μάχες με σκοπό την απελευθέρωση της Πατρίδας του. Οι κυριότερες από αυτές είναι οι ακόλουθες: >>>>>>>>>>>

# data[].attributes.headline
24 Απριλίου 1821-Μάχη στο Βαλτέτσι

# data[].attributes.subject
24 Απριλίου 1821-Μάχη στο Βαλτέτσι

# data[].attributes.body
Με την έκρηξη της Επανάστασης, πήρε μέρος στην πρώτη μάχη που δόθηκε στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας καθώς είχε προηγηθεί μια συμπλοκή στο Λεβίδι.
Στην μάχη αυτή του βγάλαν το παρακάτω τραγούδι, διότι έτρεχε με το γιαταγάνι στο χέρι και κυνηγούσε τους Τούρκους, ενώ αυτοί υποχωρούσαν:

«Γειά σου ορέ Νικηταρά
που ’χουν τα πόδια σου φτερά,
μες στους κάμπους πας κοιμάσαι
και κανέναν δε φοβάσαι».

# data[].attributes.headline
12-13 Μάϊου 1821-Μάχη των Δολιανών

# data[].attributes.subject
12-13 Μάϊου 1821-Μάχη των Δολιανών

# data[].attributes.body
Μετέπειτα, στη μάχη των Δολιανών, ο Νικηταράς προσπάθησε να κρατήσει με 450 άντρες τα Άνω Δολιανά. Σε εκείνη τη μάχη κατάφερε να αποκρούσει χιλιάδες Τούρκους που επιτίθενται με πυροβολικό. Επειδή έπεσαν πολλοί Τούρκοι από το χέρι του εκείνη την ημέρα, οι άντρες του τον ονόμασαν "Τουρκοφάγο".
Το δημοτικό τραγούδι για τη νίκη του:
Πόλεμος στα Δολιανά
σκούζουν μάνες και παιδιά.
Ο καπετάν Νικηταράς
πολεμάει σαν πασάς»

# data[].attributes.headline
23 Σεπτεμβρίου 1821-Άλωση της Τριπολιτσάς 

# data[].attributes.subject
23 Σεπτεμβρίου 1821-Άλωση της Τριπολιτσάς 

# data[].attributes.body
Διακρίθηκε και στις μάχες που ακολούθησαν, όπου συνεργάστηκε με τον θείο του, κυρίως  στην πολιορκία και την Άλωση της Τριπολιτσάς. Πρέπει να σημειωθεί πως ο Νικηταράς ήταν από τους λίγους αρχηγούς που  αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στη διανομή λαφύρων. Συμμετείχε και σε άλλες μάχες στη Στερεά Ελλάδα. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές. Συντηρούσε δικό του σώμα ενόπλων με άνδρες που προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

# data[].attributes.headline
28 Ιουλίου 1822-Η μάχη εναντίον του Δράμαλη

# data[].attributes.subject
28 Ιουλίου 1822-Η μάχη εναντίον του Δράμαλη

# data[].attributes.body
Συμμετείχε στην αντιμετώπιση του Δράμαλη στην Πελοπόννησο. Όταν οι Έλληνες κατέστρεψαν τη στρατιά του  στα στενά των Δερβενακίων, ο Νικηταράς μαζί με τους Δημήτριο Υψηλάντη και Παπαφλέσσα, είχε καταλάβει τη χαράδρα γύρω από τον Άγιο Σώστη, απ' όπου θα περνούσαν οι Τούρκοι, προκαλώντας τους μεγάλη καταστροφή. Κατά τη διάρκεια της μάχης μάλιστα έσπασε τρία σπαθιά και όταν έσπασε το τελευταίο, το χέρι του έπαθε αγκύλωση και χρειάστηκε γιατρός για να του ανοίξει το χέρι και να βγάλει το σπαθί. Καθώς ο Δράμαλης υποχωρούσε προς το Άργος, ο Νικηταράς κατέλαβε την οχυρή θέση Αγιονόρι και σκότωσε πολλούς Τούρκους που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσω αυτής. Διακρίθηκε στη μάχη τού Αγιονορίου (26-28 Ιουλίου 1822), που αποτελείωσε τη στρατιά τού Δράμαλη δύο μέρες μετά τη μάχη στα Δερβανάκια. Η ανιδιοτέλειά του φάνηκε για μία ακόμη φορά, όταν από το πλήθος των λαφύρων τής μάχης πείσθηκε να δεχθεί μόνο ένα πανάκριβο σπαθί, το οποίο αργότερα προσέφερε στον έρανο για την ενίσχυση τού Μεσολογγίου.

# data[].attributes.headline
1823-H επιστολή του Νικηταρά  στον Παπαφλέσσα

# data[].attributes.subject
1823-H επιστολή του Νικηταρά  στον Παπαφλέσσα

# data[].attributes.body
Επειδή και εις την ανθρωπότητα το πρώτον αγαθόν πράγμα είναι η παιδεία, καθώς προς τούτοις εις την ιδίαν, ιερώτατον και η υπεράσπισις των πτωχών ασθενών, μάλιστα δε των στρατιωτών , ζητώ δια του παρόντος μου μέσον του Υπουργείου τούτου παρά της Υπερτάτης Διοικήσεως, ίνα δοθώσιν εις την εξουσίαν μου , πρώτον το τζαμί του Αγαπασά μεθ΄όλα του τα περιεχόμενα εργαστήρια, ίνα χρησιμεύση δια θέατρον , δεύτερον την μεγάλην οικίαν ευρισκομένην εις το πλάτωμα απέναντι του τζαμίου, ίνα χρησιμεύση δια σχολείον μεθ΄όλα του τα περιεχόμενα εργαστήρια, και τρίτον, ένα οσπίτιον μεγάλον κατά τα Πέντε Αφέλφια , ίνα χρησιμεύση δια Νοσοκομείον, δια τα οποία αφού μου δοθεί η άδεια, αφήνω επίτροπον δια να τα τελειώσει, παρακαλώντας την Υπερτάτην δια να ήθελεν να διορίση έναν επιστάτην της, ίνα μετά του ειδικού μου λαμβάνωσι τα εισοδήματα, και κάμνωσι τα έξοδα και χρονικώς δίδωσι λογαριασμόν. Όθεν και να έχω την απόκρισιν, προσκυνώ και μένω.

Εκ Ναυπλίου τη 25 Σεπτεμβρίου 1823

Νικήτας Σταματελόπουλος

# data[].attributes.headline
1825 -στο Μεσολόγγι

# data[].attributes.subject
1825 -στο Μεσολόγγι

# data[].attributes.body
Τον Ιούλιο του 1825 ο Νικηταράς πολεμάει στο πλευρό των Μεσολογγιτών για την υπεράσπιση της πόλεως. Τότε του έρχεται γράμμα από την Διοίκηση να κατέβει στο Μοριά, γιατί ο Ιμπραήμ Πασάς αλώνιζε στην Πελοπόννησο. Όταν έμαθαν την διαταγή οι Μεσολογγίτες στεναχωρήθηκαν πολύ. Συνήλθαν σε συνέλευση οι κεφαλές και υπερασπιστές του Μεσολογγίου και του απεύθυναν το εξής γραπτό:
Πρός τον Γενναιότατον στρατηγόν Νικήταν Σταματελόπουλον.
Επειδή αναγκάζεσαι να αναχωρήσεις από το πολύπαθο Μεσολόγγι, εμείς και οι κάτοικοι του Μεσολογγίου σ’ ευχαριστούμε για τις υπηρεσίες που προσέφερες, την γενναιότητα σου, τα γενναία σου φρονήματα…
Λυπούμαστε αφάνταστα για την στέρησιν της ηρωικής σου και φιλογενούς ψυχής σου. Γι’ αυτό να κρατήσεις την επιστολή αυτή με τις υπογραφές μας.
Εν Μεσολογγίω τη 29 Ιουλίου 1825
Οι πατριώται κάτοικοι του Μεσολογγίου
Όταν ο Νικηταράς έφθασε στον Πύργο στις 6 Αυγούστου του 1825, τους έστειλε γράμμα με αγγελιοφόρο που τους τόνιζε:
«- να προσέχετε την πόλη μου, που κι εγώ αγάπησα, και να ξέρετε ότι είναι δύσκολο
να σας βοηθήσουν λόγω του Ιμπραήμ.
Εκ Πύργου τη 6 Αυγούστου 1825
Ο ειλικρινής αδελφός σας
Νικήτας Σταματελόπουλος».

# data[].attributes.headline
1826-πλάι στον Καραϊσκάκη

# data[].attributes.subject
1826-πλάι στον Καραϊσκάκη

# data[].attributes.body
Τον Οκτώβριο του 1826 ο Νικηταράς με 800 αγωνιστές πηγαίνει σε βοήθεια του Καραϊσκάκη στη Ρούμελη. Εκεί μαζεύονται περίπου 3.000 αγωνιστές Μωραΐτες – Ρουμελιώτες-Ηπειρώτες. Στη συνέλευση των αρχηγών συζητούν και τη διοίκηση του στρατεύματος. Οι Ηπειρώτες πρότειναν τριμελή συναρχηγία από τους Καραϊσκάκη, Νικηταρά και Μπότσαρη. Ο Καραϊσκάκης αντέδρασε στην πρόταση των Ηπειρωτών και είπε ότι στη μάχη «ένας κάνει κουμάντο». Τότε σηκώθηκε ο Νικηταράς και τους είπε ότι σωστά τα λέει ο Καραϊσκάκης και δεν έχει πρόβλημα, αλλά είναι τιμή του να είναι υπό τις διαταγές του Καραΐσκου. Έτσι κι έγινε.
Στη μάχη του Φαλήρου (1827),δύο μέρες μετά τη δολοφονία του Καραΐσκάκη, όπου κι ο ίδιος τραυματίστηκε αλλά και το στρατόπεδο καταστράφηκε, πρότεινε ως αρχηγό τον Κίτσο Τζαβέλα για να παραμείνουν ενωμένοι ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν τον αγώνα. Για άλλη μια φορά δεν πρότεινε τον εαυτό του.

# data[].attributes.headline
1827-στην Πελοπόννησο

# data[].attributes.subject
1827-στην Πελοπόννησο

# data[].attributes.body
Όταν διαλύθηκε το στρατόπεδο του Πειραιά -μετά τον θάνατο του Καραϊσκάκη -και ο καθένας πήγε στα μέρη του και ο Νικηταράς γύρισε με τα εναπομείναντα παλικάρια του στο Μοριά.
Ο Νικηταράς, ο πιο άφθαρτος στρατηγός από τους εμφυλίους πολέμους και ο πιο τίμιος,διορίζεται από τον Κολοκοτρώνη υπεύθυνος στρατολόγησης της Μεσσηνίας για να αντι μετωπίσουν τον Ιμπραήμ.

# data[].attributes.headline
1829-Ο ρόλος του μετά την απελευθέρωση

# data[].attributes.subject
1829-Ο ρόλος του μετά την απελευθέρωση

# data[].attributes.body
Ο Νικηταράς, ένθερμος οπαδός του Καποδίστρια μετά την απελευθέρωση, ανήκε στο λεγόμενο ρωσικό κόμμα και το 1829 ονομάστηκε διοικητής του συντάγματος της Πελοποννήσου και γενικός αρχηγός της φρουράς Πελοποννήσου. Τον Μάρτιο του 1829, ο Νικηταράς συνόδευσε τον Κυβερνήτη με την ιδιότητα του Γενικού Αρχηγού της Πολιτικής Φρουράς Πελοποννήσου στην πρώτη περιοδεία του στο Μοριά.

# data[].attributes.headline
Οι Τιμητικές Διακρίσεις

# data[].attributes.subject
Οι Τιμητικές Διακρίσεις

# data[].attributes.body
Για τις υπηρεσίες που προσέφερε στον υπέρ Ανεξαρτησίας των Ελλήνων αγώνα, μετά την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους έλαβε τις παρακάτω τιμητικές διακρίσεις:>>>>>>>

# data[].attributes.body
Το 1834 του απονέμεται ο βαθμός του Συνταγματάρχη του Τακτικού Στρατού και διορίζεται Στρατιωτικός Νομοεπιθεωρητής

# data[].attributes.headline
18 Σεπτεμβρίου 1835

# data[].attributes.subject
18 Σεπτεμβρίου 1835

# data[].attributes.body
Στις 23 Ιανουαρίου 1835  τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος .
Στις 18 (30) Σεπτεμβρίου 1835 εγκρίθηκε η απονομή του Αργύρου σταυρού του Αγώνα (Αργυρού Αριστείου). Το σχετικό δίπλωμα υπογράφηκε από τη Βασίλισσα Αμαλία και τέθηκε η ανάγλυφη Μεγάλη του Κράτους Σφραγίδα, στις 20 Φεβρουαρίου (3 Μαρτίου)1836. Το Πρωτότυπο του Διπλώματος φυλάσσεται, στα Γενικά Αρχεία του Κράτους των οποίων αποτελεί ιδιοκτησία .

# data[].attributes.headline
Δεκέμβριος 1839- Η σύλληψή του

# data[].attributes.subject
Δεκέμβριος 1839- Η σύλληψή του

# data[].attributes.body
Το 1839 κάνει απόπειρα σύστασης μιας εταιρείας με την ονομασία «Φιλορθόδοξος Εταιρεία» με σκοπό την απελευθέρωση της υπόλοιπης Ελλάδας, με ιδρυτικά μέλη τον Νικηταρά, τον Γεώργιο Καποδίστρια (αδελφό του Κυβερνήτη), τον Νικόλα Ρενιέρη και τον Μ. Εμμ. Παπά.Τον Δεκέμβριο του 1839 το οθωνικό κράτος φυλάκισε τον Νικηταρά με την κατηγορία της συνομωσίας κατά του θρόνου. Οι άθλιες συνθήκες κράτησης προκάλεσαν ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία του. Η υπερβολική υγρασία στο κελί, η απαγόρευση κάθε επικοινωνίας, οι καθημερινοί ξυλοδαρμοί από τους δεσμοφύλακες και η πεισματώδης άρνηση του Βαυαρού γιατρού να δώσει άδεια μεταφοράς του σε νοσοκομείο, «κατάφεραν» να τον κλονίσουν όσο καμιά μάχη εναντίον των Τούρκων....

# data[].attributes.body
Δικάστηκε στις 11 Ιουλίου του 1840 και παρουσιάστηκε στο δικαστήριο κάτισχνος λόγω της ασιτίας και της ασθένειας του, λόγος για τον οποίο οι δικαστές του επέτρεψαν να απολογηθεί καθισμένος. Το δικαστήριο τον αθώωσε στις 11 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, λόγω ελλείψεως στοιχείων, όμως τον έθεσε υπό επιτήρηση και τον εξόρισε στην Αίγινα. Τελικά έπειτα από 14 μήνες του απένειμε χάρη.

# data[].attributes.headline
18 Σεπτεμβρίου 1841- Η απελευθέρωση

# data[].attributes.subject
18 Σεπτεμβρίου 1841- Η απελευθέρωση

# data[].attributes.body
Ο Νικηταράς αφέθηκε ελεύθερος στις 18 Σεπτεμβρίου του 1841  και επέστρεψε στο φτωχικό του σπίτι στον Πειραιά. Μετά από εισηγήσεις στον Όθωνα και με προσωπική παρέμβαση του Ιωάννη Μακρυγιάννη επέστρεψε με βάρκα στο λιμάνι του Πειραιά. Η περιπέτεια αυτή στάθηκε αφορμή να τον αποκαλούν «Νικήτα Μακεδονικό».Η επιστροφή του προκάλεσε τέτοια συναισθηματική φόρτιση στη μικρότερή του κόρη, ώστε αυτή έχασε τα λογικά της.Η νέα δυστυχία του έδωσε τη «χαριστική βολή».

# data[].attributes.body
Το 1843 προάγεται από Συνταγματάρχης σε Υποστράτηγο (τότε δεν υπήρχε ο ενδιάμεσος Βαθμός του Ταξιάρχου).
Το 1847 διορίστηκε Γερουσιαστής.
Διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

# data[].attributes.headline
τα απομνημονεύματά του

# data[].attributes.subject
τα απομνημονεύματά του

# data[].attributes.body
Τα Απομνημονεύματά του τα υπαγόρευσε στον Τερτσέτη, που έγραψε και τα Απομνημονεύματα του Θοδωρή Κολοκοτρώνη.

# data[].attributes.headline
ζωή σε άθλιες συνθήκες 

# data[].attributes.subject
ζωή σε άθλιες συνθήκες 

# data[].attributes.body
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζει πάμπτωχος στον Πειραιά από μια πενιχρή σύνταξη. Οι πιστωτές του βγάζουν σε πλειστηριασμό το μοναδικό του περιουσιακό στοιχείο, το ίδιο το σπίτι του. Πηγαίνει τυφλός στον πλειστηριασμό κρατώντας ένα σπαθί. Είναι το μοναδικό λάφυρο που δέχθηκε να πάρει μετά τη νίκη του στα Δερβενάκια. Όταν τον αντικρίζουν να διαβαίνει στην αίθουσα του πλειστηριασμού όλοι με σεβασμό και ντροπή σιωπούν. Ο Νικηταράς ανεβαίνει στο βήμα και λέει: «Τελευταίος πλειοδότης το σπαθί του Νικηταρά». Οι διεκδικητές αποσύρονται και με αυτόν τον τρόπο δεν πεθαίνει άστεγος στον δρόμο ο Τουρκοφάγος, η Δόξα της Πατρίδας.
Λέγεται μάλιστα πως η αρμόδια Αρχή, η οποία χορηγούσε τα πόστα στους επαίτες (ήταν τόσοι πολλοί που ζητιάνευαν μόνο μια ημέρα της εβδομάδας), είχε ορίσει για τον ήρωα-επαίτη μια θέση κοντά στο… σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η Εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή. Η οικονομική του κατάσταση ήταν τόσο τραγική και αρχικά μέσω πλειστηριασμού έχασε την γη του στο Αργος. Μετά ήρθε η στιγμή για το σπίτι του, καθώς έμενε πια στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας. Οταν γίνονταν ο πλειστηριασμός πήγε και εκείνος. Υποβασταζόμενος και σχεδόν τυφλός, μόλις μπήκε στην αίθουσα επικράτησε σιωπή.  Ανέβηκε στο βήμα, έβγαλε από την θήκη το σπαθί που πήρε στα Δερβενάκια και είπε. «Τελευταίος πλειοδότης το σπαθί του Νικηταρά». Κανείς δεν τόλμησε να κάνει άλλη προσφορά και έτσι  δεν πέθανε στον δρόμο.

# data[].attributes.headline
1849 -ο θάνατός του

# data[].attributes.subject
1849 -ο θάνατός του

# data[].attributes.body
Η κακή του ψυχολογική κατάσταση επιδείνωσε ακόμη περισσότερο την υγεία του. Σιγά-σιγά άρχισε να χάνει την όρασή του και λίγο πριν πεθάνει τυφλώθηκε τελείως. Τα ξημερώματα της 25ης Σεπτεμβρίου 1849 ο «Τουρκοφάγος» απεβίωσε. Πέθανε πάμπτωχος στον Πειραιά.

# data[].attributes.body
Η εξόδιος ακολουθία έγινε στην Αγία Ειρήνη στην οδό Αιόλου. Τον επικήδειο εκφώνησε ο Νεόφυτος Βάμβας. Τον επιτάφιο εκφώνησε ο Παναγιώτης Σούτσος. Μια παράγραφος από τον λόγο του είναι η εξής:
«Ω σεις Αίαντες, Διομήδαι, Αγαμέμνονες, Οδυσσείς και Νέστορες του ελληνικού αγώνος, οι συνοδεύοντες εις το έσχατον αναπαυτήριον του νέου ΑΧΙΛΛΕΑ του Τουρκομάχου Ελλάδος Νικήταν τον Τουρκοφάγον».
Αρχικά ετάφη δίπλα στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ωστόσο, φαίνεται πως ο θάνατος της γυναίκας και των παιδιών του και η έλλειψη στενών συγγενών και άμεσων απογόνων στάθηκε αφορμή να μην ενδιαφερθεί κανένας και έκτοτε αγνοείται ο τάφος.

# data[].attributes.headline
Ποιήματα για τον Νικηταρά

# data[].attributes.subject
Ποιήματα για τον Νικηταρά

# data[].attributes.body
Κάποια Δημοτικά ποιήματα, που αναφέρονται στον Νικηταρά:

Από το ποίημα «Του Διάκου»: «…Το Διάκο τότε παίρνουνε και ΄σ το σουβλί τον βάζουν, ολόρτο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε, την πίστη τους την έβριζε, τους έλεγε μουρτάτες. Σκυλιά κι α με σουβλίστε, ένας Γραικός εχάθη. Ας είν΄ ο Οδυσσεύς καλά κι ο καπετάν Νικήτας, που θα σας σβήσουν την Τουρκιά και όλο το ντοβλέτι».

Από το ποίημα «Του Δράμαλη»: «… Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδες ΄σ το Δερβενάκι κείτονται, ΄σ το χώμα ξαπλωμένοι. Στρώμά ’χουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάρια και γι’ απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη. Κ’ ένα πουλάκι πέρασε και το συχνορωτάνε. Πουλί πώς πάει ο πόλεμος, το κλέφτικο ντουφέκι; Μπροστά πάει ο Νικηταράς, πίσω ο Κολοκοτρώνης και παραπίσω οι Έλληνες με τα σπαθιά ΄σ τα χέρια…»

Το τρίτο έχει τίτλο «Των Κολοκοτρωναίων» και αφορά στο έτος 1806, όταν ήσαν σε κίνδυνο, μετά από σουλτανικό φιρμάνι. Τότε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συμβούλευσε τους περίπου 150 άνδρες του να τον ακολουθήσουν στη Ζάκυνθο. Αυτοί αρνήθηκαν. Του είπαν ότι προτιμούν να πεθάνουν στην πατρίδα τους. Πολλοί από αυτούς σκοτώθηκαν, λίγοι πήγαν μαζί του: «…Ελάτε να σκορπίσουμε, μπουλούκια να γενούμε. Σύρε Γεώργο μ΄ ΄σ τον τόπο σου, Νικήτα ΄σ το Λοντάρι. Εγώ πάου ΄σ την Καρύταινα, πάου ΄σ τους εδικούς μου, ν’ αφήκω τη διαθήκη μου και τοις παραγγολαίς μου, τι θα περάσω θάλασσα, ΄σ τη Ζάκυνθο θα πάω».

# data[].attributes.headline
Μνημείο Νικηταρά

# data[].attributes.subject
Μνημείο Νικηταρά

# data[].attributes.body
Το μνημείο Νικηταρά στο Ναύπλιο της Αργολίδας  είναι ένα αξιοθέατο που βρίσκεται στο νότιο άκρο της ομώνυμης πλατείας  της πόλης (που αλλιώς λέγεται και πλατεία Δικαστηρίων). Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, κατά κόσμον Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, διετέλεσε αρχηγός της πολιορκίας του Ναυπλίου (1821-1822).

Το μνημείο Νικηταρά είναι ένας μαρμάρινος οβελίσκος που καταλήγει σε μια ορθογώνια βάση. Στην πρόσοψη της βάσης αναπαρίστανται ανάγλυφα στιγμές από την πολεμική ζωή του οπλαρχηγού, όπως το να επιτίθεται σε έναν έφιππο Τούρκο, προσπαθώντας να του αφαιρέσει το όπλο από τη ζώνη. Στα πόδια τους υπάρχουν νεκροί άντρες, ενώ στο φόντο υπάρχουν πολεμιστές με άλογα που συγκρούονται μεταξύ τους.

Το μνημείο Νικηταρά είναι γλυπτό του Αντώνιου Σώχου και χορηγία του Ηλία Ποταμιάνου, Έλληνα πολιτικού του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα.

# data[].attributes.headline
Τραγούδι "Τσάμικος" 

# data[].attributes.body
Τραγούδι "Τσάμικος" του Χατζιδάκι με τον M. Μητσιά

# data[].attributes.attachment_link.title
Τσάμικος - Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος

# data[].attributes.headline
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

# data[].attributes.subject
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

# data[].attributes.body
https://www.mixanitouxronou.gr

https://el.wikipedia.org/wiki/

https://www.olympia.gr/

https://greece.terrabook.com

https://www.sansimera.gr/biographies/

https://el.metapedia.org/wiki

https://history.arsakeio.gr

https://el.travelogues.gr/

https://www.youtube.com/watch?v=h48GnAlO3Bw

https://www.vimaorthodoxias.gr/peri-zois/nikitaras-o-anidiotelis-iroas/

https://www.gazzetta.gr/weekend-journal/article

https://www.amorgos-news.gr/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AC-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B8%CF%85%CE%BC%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84/

http://www.palmografos.com/permalink/32520.html

# data[].attributes.body
Η εργασία των
Γκάκου Κωνσταντίνου και Πεχλιβανίδη Δημήτρη
εκπονήθηκε ύστερα από πρόταση της καθηγήτριας της Ιστορίας , κ. Ελένης Μούσα, με αφορμή τα 200 χρόνια από
την επανάσταση του 1821