# data[].attributes.body
Ruby’s man, Bertie, vertrok naar het front in de Eerste Wereldoorlog en keerde nooit terug. Jaren later ontving ze een flyer over een herdenkingsreis naar Ieper. Eerst weigerde ze, maar voor Bertie’s ouders besloot ze toch te gaan.

In Ieper voelde ze zich verloren, maar door anderen te helpen vond ze langzaam zelfvertrouwen. Bertie’s graf vond ze niet, maar ze ontdekte dat hij gestorven was terwijl hij een vriend redde.

Met dat besef keerde Ruby naar huis. Ze vond geen afsluiting, maar wel troost: Bertie’s laatste daad was er een van moed en opoffering. Hij is gestorven, omdat hij zichzelf opofferde om een vriend in nood te helpen en hem niet alleen en gekwetst achter te laten. Ruby zelf heeft roodachtig haar, wat goed past bij haar naam, en een fragiele maar vastberaden uitstraling. Ondanks de rollencoaster van verdriet en onzekerheid groeit ze in kracht en zelfvertrouwen, waardoor haar uiterlijk haar innerlijke reis weerspiegelt. Ik koos haar omdat ze doorheen de reis in Ieper nooit opgaf om hem te vinden. Wat dus heel mooi aan haar is en aantoonde dat ze super loyaal aan haar man was.

# data[].attributes.body
Alice was een zelfverzekerde en welgestelde Amerikaanse vrouw die voor de oorlog de wereld rondreisde en vaak in Europa was geweest. Sinds het uitbreken van de oorlog had ze echter geen voet meer op Europese bodem gezet. Toen ze hoorde over de herdenkingsreis naar Ieper, besloot ze mee te gaan, niet om de geplande route te volgen, maar om haar eigen zoektocht te doen. Ze had haar broer Sam in de oorlog verloren en wilde hem op haar eigen manier terugvinden. Ze dacht eerst eigenlijk aan het begin van deze reis haar broer gewoon levend terug te vinden, daarom week Alice op de eerste dag van het programma al af en nam Ruby met zich mee op een alternatieve reis. Gewapend met brieven en dagboekaantekeningen van Sam probeerden ze de plaatsen te bezoeken waar hij geweest was. Samen trokken ze door verschillende steden en slagvelden, op zoek naar sporen van hem.

Op een van de laatste dagen in Ieper bezochten ze de enige begraafplaats waar ze nog niet waren geweest. Daar, tussen de rijen witte grafstenen, vonden ze eindelijk Sam. Met als datum op zijn grafsteen 30 oktober 1917. Sam had een andere naam gekozen voor in het leger te kunnen bij de Canadezen zijn schuilnaam was Samuel Pilgrim. Voor het eerst sinds het begin van de reis verloor Alice haar zelfverzekerdheid. Stil en verslagen bleef ze achter bij zijn graf, haar gebruikelijke vastberadenheid verdwenen.

Naast haar zoektocht naar Sam zocht Alice ook oude bekenden op in Ieper, mensen die ze nog kende van haar studietijd in Parijs. Maar ondanks deze ontmoetingen en de reis die ze had gemaakt, zou niets haar meer dezelfde persoon maken als voorheen.

# data[].attributes.body
Martha was een moedige vrouw, een moeder die niet opgaf in haar zoektocht naar haar zoon Heini. Samen met haar andere zoon Otto, die na de oorlog nooit meer thuis was gekomen en van wie ze geen bericht van overlijden had ontvangen, kwam ze uit Duitsland. Om de vijand te misleiden en de gevaren van de oorlog te vermijden, gaven ze zich voor als Zwitserse burgers die op zoek waren naar een neef, in plaats van openlijk te zeggen dat ze op zoek waren naar haar verloren zoon. Deze slimme misleiding was haar manier om de ware reden van hun reis te verbergen.

Martha sprak vloeiend Frans en zette alles op alles om Heini te vinden, ondanks hun beperkte middelen. Ze was niet rijk, en droeg vaak kleren van vorig seizoen, die niet bij het huidige seizoen pasten. Haar kleding was eenvoudig, maar haar vastberadenheid was onmiskenbaar. Ze was bereid alles te doen om haar zoon terug te vinden.

Tijdens hun zoektocht werden ze geholpen door verschillende Belgen, waaronder mensen die zelf in de oorlog hadden gevochten. Onder hen waren Ruby en Alice, die haar steunden in haar moeilijke reis. Uiteindelijk leidde hun zoektocht hen naar een begraafplaats in Langemarckt, een plek die bekend stond om de graven van Duitse soldaten. Maar helaas vonden ze het graf van Heini daar niet.

De begraafplaats in Passendale was de enige plek waar Duitse soldaten waren begraven, maar zelfs daar was geen spoor van Heini. Plotseling verschenen er Duitse soldaten die hen vroegen wat ze daar deden. Het was op dat moment dat ze ontdekten dat haar zoon niet was overleden, maar als krijgsgevangene in slechte omstandigheden bij de vijand terecht was gekomen. Deze ontdekking bracht Martha eindelijk het verzachtende besef dat haar zoon nog in leven was, al was hij onder erbarmelijke omstandigheden vastgehouden.

Martha’s doorzettingsvermogen en de hulp die ze onderweg ontving, maakten haar zoektocht naar haar zoon een opmerkelijk verhaal van moed en volharding, zelfs in de meest uitzichtloze tijden van de oorlog.

# data[].attributes.body
In het boek De Verloren Soldaten van Liz Trenow wordt het verhaal verteld vanuit verschillende perspectieven, wat de lezer de kans geeft om het verhaal door de ogen van meerdere personages te ervaren. Dit gebruik van perspectieven zorgt ervoor dat de lezer niet alleen de gebeurtenissen van buitenaf volgt, maar ook de gedachten en gevoelens van de personages leert begrijpen. Door het wisselen van standpunten krijgt het verhaal meer diepte en veelzijdigheid, en wordt elke gebeurtenis vanuit verschillende hoeken belicht. Deze vertelstijl maakt het mogelijk om de interne conflicten van de personages te volgen, zonder dat er belangrijke informatie verloren gaat. Het resultaat is een gelaagd en boeiend verhaal, waarin de lezer steeds meer betrokken raakt bij de strijd en de emoties van de hoofdpersonen.

# data[].attributes.body
In het boek speelt de Langemarckt-begraafplaats in Ieper een belangrijke rol. Deze begraafplaats is de laatste rustplaats van Duitse soldaten en andere bondgenoten van Duitsland die tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn gesneuveld. Ze werden apart begraven van de geallieerden, zoals de Fransen en Belgen, wat de vijandigheid en verdeeldheid van die tijd benadrukt. Dit maakt de begraafplaats een symbolische plek, waar de gesneuvelde soldaten, ondanks hun gemeenschappelijke lot, niet samen mogen rusten.

Martha, de moeder van Heini, gaat naar de Langemarckt-begraafplaats in de hoop haar zoon daar te vinden, nadat ze had gehoord dat hij mogelijk gesneuveld was tijdens de oorlog. Het is een hartverscheurende zoektocht, waarbij ze haar zoon tussen de graven hoopt te vinden. Wanneer ze daar aankomt, wordt ze echter verteld dat Heini niet dood is, wat haar een mengeling van opluchting en verwarring brengt. De begraafplaats, met zijn eindeloze rijen graven, vertegenwoordigt voor Martha een plek van onzekerheid, maar ook van hoop. Het confronteert haar met de realiteit van de oorlog, die haar zoon op een onbekende manier heeft beïnvloed.

Voor Martha wordt de begraafplaats meer dan een fysieke ruimte; het is een plek waar ze niet alleen zoekt naar de waarheid over haar zoon, maar ook naar een gevoel van afsluiting. Langemarckt wordt voor haar een symbool van de duizenden onbekende verhalen van de oorlog, die het verlies, de pijn en de zoektocht naar antwoorden vertegenwoordigen. Ik heb dit gekozen omdat dit voor vele mensen toch wel een belangrijke plaats blijkt te zijn, dus zekere vernoemd moet worden na het lezen.

# data[].attributes.body
In het boek speelt het verhaal zich af na de Eerste Wereldoorlog. De oorlog is voorbij, maar de gevolgen zijn nog steeds heel merkbaar in het leven van de personages. Iedereen probeert verder te gaan, maar het verleden blijft hen achtervolgen. Mensen hebben veel verloren, of het nu geliefden, vrienden, of gewoon een gevoel van veiligheid was. De emoties en de littekens van de oorlog blijven de hoofdpersonen beïnvloeden, zelfs als de strijd zelf voorbij is. Dit is heel duidelijk te merken dat het vele mensen raakt aan dat er zelfs reizen worden georganiseerd van verschillende landen naar Ieper in België. Om hier alles te bezoeken en te zien hoe het nu is net na de oorlog. Veel mensen komen Passendale bezoeken, dit gebeurde ook in het verhaal zelf.

# data[].attributes.body
Toen Ruby in contact kwam met een aantal generaals, dachten zij dat ze Bertie hadden gevonden. De man die ze hadden ontdekt vertoonde namelijk dezelfde fysieke kenmerken en verwondingen als Bertie, zoals het verlies van de top van een vinger. Toen Ruby hoorde dat het mogelijk om Bertie ging, haastte ze zich onmiddellijk naar het ziekenhuis. Tot haar teleurstelling bleek het echter niet Bertie te zijn, maar een andere man.

Op dat moment besefte Ruby dat, zodra ze terug in Engeland was, ze wilde helpen bij het herenigen van soldaten met hun families, vooral de gewonden die nog niet thuis waren. Dit werd haar missie voor de toekomst.

De man die gevonden was, bleek Jimmy te zijn, de broer en verloofde van twee mensen met wie Ruby op reis was gegaan. Zij waren enorm blij om hun geliefde terug te zien. Ruby voelde een mengeling van emoties; enerzijds was ze blij voor hen, omdat ze hun geliefde eindelijk weer in hun armen konden sluiten, maar anderzijds was ze teleurgesteld dat het niet Bertie was. Dit versterkte haar hoop om Bertie alsnog te vinden, maar het bracht ook een gevoel van verdriet en gemis met zich mee. Ik vond dit ontzettend mooi om te lezen dat er wel nog altijd soldaten terug samen kunnen komen bij hun familie na deze moeilijke tijd in de oorlog, ondanks de tijd dat het duurt om ze terug te vinden. Ook vind ik het mooi dat vele familieleden zo veel houden van een familielid die het leger was ingegaan tijdens de oorlog en dan hun nog gaan opzoeken om zeker te zijn dat ze dood zijn en niet meer leven, want als ze nog zouden leven terug mee naar huis met hun kunnen gaan.

# data[].attributes.body
Ik had bij deze citaat een dubbel gevoel. Dit werd gezegd door lokale bevolking van Ieper ten opzichte van Martha de Duitse vrouw. Ik snap dat ze boos reageren op dat ze een Duitse vrouw is, maar ik word er boos van dat ze niet begrijpen dat ze gewoon haar zoon wilt terug vinden zoals elke persoon van eender welk land zijn of haar geliefde wilt terugvinden. Het is duidelijk dat het op die moment bij de lokale bevolking nog gevoelig lag dat de vijand naar hun land kwam. Ook was het een schande moest je als iemand van de lokale bevolking de Duitse begraafplaats zou betreden.

# data[].attributes.body
In mijn boek gaat Marta samen met haar zoon met de stroomtrein naar Ieper om haar andere zoon en zijn broer te zoeken. Tijdens de Eerste Wereldoorlog waren treinen onmisbaar voor het transport van troepen en wapens, terwijl elektrische treinen in fabrieken en steden werden ingezet. Sabotage en bombardementen maakten het spoor gevaarlijk, maar zonder treinen stokte de oorlogsmachine. Na de oorlog werden stoomtreinen steeds vaker vervangen door elektrische en dieseltreinen vanwege hun efficiëntie en lagere onderhoudskosten. In de tweede helft van de 20e eeuw verdwenen stoomlocomotieven grotendeels door hoge brandstofkosten en milieuvervuiling. Tegenwoordig worden ze vooral nog gebruikt voor toeristische ritten en in musea.

# data[].attributes.body
Ik koos In Flanders Fields omdat het me raakt hoe soldaten in de Eerste Wereldoorlog verdwenen en nooit gevonden werden. Het idee dat sommige soldaten zonder graf zijn, is moeilijk te begrijpen. Ze werden simpelweg vergeten, en hun families konden nooit afscheid nemen. In het gedicht wordt dit verlies zichtbaar, want "We are the Dead" betekent dat de soldaten voorgoed weg zijn, zonder ooit te rusten. In De verloren soldaten van Liz Trenow zie je hetzelfde verdriet van families die geen antwoorden kregen. Het maakt rouwen veel moeilijker, omdat je nooit weet wat er precies gebeurd is. Dit gemis, dat je nooit kunt afsluiten, komt sterk binnen bij mij.

# data[].attributes.body
Ik heb The Green Fields of France gekozen omdat het perfect aansluit bij het thema van De verloren soldaten van Liz Trenow. Het lied beschrijft de rouw en de zinloosheid van oorlog, iets wat ook sterk naar voren komt in het boek. In het lied wordt de stem van een gevallen soldaat gehoord, die vraagt waarom hij moest sterven en wat het allemaal betekende. Net als de soldaten in De verloren soldaten worden veel mannen tijdens de oorlog vermist en blijven ze voorgoed onbekend, wat het verlies nog intensiever maakt. Het lied benadrukt het verdriet van degenen die achterblijven, precies zoals de families van de verdwenen soldaten in het boek. Beide werken tonen de leegte die ontstaat door het ontbreken van afsluiting en de pijn van onwetendheid. Daarom voelde ik dat dit lied de perfecte aanvulling is op het boek, omdat het het verlies en de vragen die blijven symboliseert.