# data[].attributes.body
Jesteśmy w maju roku 2011. Doktor Tomasz Wełna przedstawia światu swoją autorską czcionkę Apolonia. Ma być to pierwsza od czasów Jana Kochanowskiego czcionka stworzona specyficznie do kroju polskiego pisma.

# data[].attributes.body
Głównym źródłem informacji na temat fontu jest wywiad z Nowę Trybuną Opolską.

Autor Apolonii stwierdza w nim, że jest drugim po Janie Kochanowskim autorze czcionki stworzonej specjalnie na potrzeby języka polskiego. Ma być ona efektem trzyletniej analizy historii języka polskiego i pięciu lat badań nad literą łacińską.

Apolonia miała być dostępna publicznie na stronie polskalitera.pl, a Wełna chwalił się, że największe polskie instytucje były zainteresowane korzystaniem z dzieła jego życia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Oskarżony dyrektor szkoły sam oskarża w sądzie

Idą drogie święta. Oto produkty, których ceny wzrosły najbardziej

Nauczyciele chcą podwyżek. Nawet o 1000 złotych!

Jakie pieniądze na święta dostaną pracownicy opolskich firm?

Oto nowy Pomnik Historii. Oleska róża zaklęta w drewno

Libero Uni Opole: Stać nas na "pierwszą czwórkę"

Stal Nysa walczy o Puchar Polski

Gwiazdka. Jakich prezentów unikać?

Gdy wchodzą do mieszkań, to „pukają" taranem. Antyterroryści

Wchodzi nowy rozkład jazdy PKP. A co z cenami biletów?

Studenci lotnictwa i kosmonautyki w przestworzach nad Opolszczyzną

Dni Kultury Amerykańskiej i Brytyjskiej w Nysie

Pół tysiąca osób na uniwersyteckich warsztatach w ramach Tygodnia Przedsiębiorczości

Oto nowy Pomnik Historii. Oleska róża zaklęta w drewno

Nowe Pomniki Historii. Dwa opolskie zabytki na liście

Dni wolne 2019. Kiedy wziąć urlop, żeby mieć długi weekend?

Horoskop dzienny na środę, 12.12.2018

Kartki Świąteczne 2018 - pobierz ONLINE ZA DARMO i wyślij życzenia!

Kluczborska prawica zarzuca, że burmistrza ma kontrolować jego koalicjant

Powiat oleski ma już zarząd. Jest nowy starosta

Wyborcza rewolucja i zmiana warty w Dobrodzieniu. Cała władza w ręce jednego komitetu

Trwa protest rolników - blokują autostradę. Jest grupa z regionu

Zje świecę, sprzeda chorobę. Szczur kontra rolnik

Archiwum

Aktualizacja:

©Archiwum

- Zaprojektowany przeze mnie krój pisma Apolonia jest wynikiem prowadzonych przeze mnie badań - mówi dr. Tomasz Wełna, twórcą Apolonii, polskiej czcionki narodowej.

©Archiwum

- Naprawdę jest pan pierwszą po Janie Kochanowskim osobą, która opracowuje naszą narodową czcionkę?
- Właściwie drugą, bo wcześniej taką próbę podjął jeszcze Adam Półtawski w 1928 roku, ale opracowana przez niego czcionka nie weszła do powszechnego użytku. Zaprojektowany przeze mnie krój pisma Apolonia jest wynikiem prowadzonych przeze mnie badań: trzy lata analizy historii języka polskiego i ponad pięć lat badań nad literą łacińską w ogóle na terenie całej niemal Europy.

- A skąd pomysł?
- Zauważyłem kiedyś, że tekst w języku angielskim wygląda znacznie lepiej i czytelniej niż tekst polski pisany tym samym krojem pisma, na przykład Times New Roman. Zacząłem zastanawiać się nad przyczynami. Przypuszczałem, że chodzi o różnice w samej konstrukcji języka. Zrozumiałem, że czcionka, która świetnie sprawdza się w języku angielskim, znacznie gorzej funkcjonuje w języku polskim, a zakłócony wygląd i czytelność są szkodliwe dla wzroku i utrudniają zrozumienie tekstu. Postanowiłem więc opracować krój pisma, który będzie uwzględniał specyfikę naszego języka.

- Dlaczego to takie ważne - mieć własną narodową czcionkę?
- Czcionki służą do graficznego zapisu języka, a każdy język jest inny. Większość narodów Europy korzysta z liter łacińskich, ale im język od łaciny odleglejszy, tym bardziej trzeba dostosować, dopracować do niego formę czcionki. Język jest jak mechanizm zegarka, w którym wszystkie elementy muszą do siebie pasować, aby działał jak najlepiej. Możemy pożyczyć koło z samochodu sąsiada i użyć go w naszym, ale jazda może nie być komfortowa ani bezpieczna. Czcionki są właśnie takimi trybikami języka i powinny być tworzone specjalnie dla danego narodu. Osobną kwestią jest prestiż posiadania własnej, narodowej czcionki, na przykład do zapisania tekstu konstytucji. Nasza jest napisana za pomocą gazetowej angielskiej Times New Roman z 1932 roku... Więcej nie muszę dodawać.

- Skoro to takie ważne, to dlaczego dotąd tej czcionki nie mamy? Zagapił się ktoś przez te stulecia?
- Ten fakt dziwił wielu ludzi nawet w odległej przeszłości. W czasie badań historycznych przy opracowywaniu Apolonii znalazłem kilka tekstów z różnych stuleci, których autorzy piętnują brak narodowej polskiej czcionki, podając jednocześnie liczne przykłady krajów, które już o własne kroje zadbały. Jednym z powodów było, mówiąc wprost, pójście na łatwiznę i zdanie się na import - między innymi czcionek włoskich, francuskich, niemieckich i angielskich. Powiem więcej - w znaczący sposób wpłynęły one na kształtowanie się polskiej pisowni. Myślę, że przyczyna leży też trochę w losach historycznych naszego kraju, a także w mentalności Polaków. Proszę zobaczyć, ile emocji i uwagi przykładamy do wyglądu koszulek narodowej reprezentacji piłkarskiej, a zupełnie nie interesuje nas, jak i czym zapisujemy własny język.

- A inne narody mają swoje czcionki? Szwabacha to czcionka Niemców czy może gotyk?
- Większość narodów Europy opracowała swoje własne czcionki już kilkaset lat temu. Włosi mają krój Bodoni i słynne czcionki weneckie, Francuzi piszą Garamondem, Niemcy mieli wspomnianą przez pana szwabachę, która bywa określana "gotykiem", historia przekreśliła ją jednak po tym, jak naziści uczynili ją swym oficjalnym pismem. Obecnie w Niemczech projektuje się specjalne kroje pism nawet dla miast, lotnisk i dworców, a Bundestag ma własną oficjalną czcionkę Demos. Anglicy opracowali dla swojego języka m.in. czcionkę Baskerville i słynny Times New Roman do druku gazety "The Times".

- A dlaczego akurat pan ma to opracowywać? Bo ma kwalifikacje? Bo ma pomysł? Bo był pierwszy?
- Był i jest to temat otwarty dla wszystkich. Ja podjąłem się go w ramach pracy doktorskiej na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Nie wiem, dlaczego nikt wcześniej nie wpadł na tak oczywisty pomysł. Może dlatego, że najciemniej jest pod latarnią.

- A jak teraz taką czcionkę zatwierdzić? To się jakoś rejestruje? Patentuje? Jak wynalazek albo logo Pepsi?
- Projekt czcionki, jak każde inne dzieło, chroniony jest przez ustawę o prawie autorskim. W ramach badań opracowałem jednocześnie metodę projektowania czcionki polskiej i pewne wytyczne, które mogą pomóc w przyszłości do stworzenia kolejnych polskich czcionek. Taką metodę mogę opatentować, choć w działalności twórczej rzadko się zdarza, aby przepis wystarczył do stworzenia oryginalnego dzieła. Na to składa się bardzo wiele czynników, od doświadczenia po indywidualne wyczucie. Zatwierdzeniem natomiast czcionki Apolonia będzie jej powszechne użycie. W ramach oficjalnych może to być na przykład zastosowanie Apolonii w dokumentach rządowych lub instytucjonalnych.

- Ma pan już jakieś opinie pozytywne? Jakie są szanse, żeby akurat pańska Apolonia została zatwierdzona?
- Apolonia otrzymała bardzo dobre recenzje specjalistów, jak i użytkowników, którzy brali udział w jej weryfikacji. Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie jest zainteresowana oficjalnym jej użyciem. Zostałem już zaproszony do prezentacji Apolonii na VIII Forum Kultury Słowa organizowanym przez Radę Języka Polskiego. Zobaczymy, co będzie dalej.

- Skąd nazwa Apolonia?
- Chciałem, aby nazwa czcionki sugerowała jej narodowy charakter, a jednocześnie była łatwa do znalezienia w naszych komputerowych zestawach czcionek - stąd "A" na dobry początek. Poza tym Apolonia wywodzi się od Apollina, greckiego boga sztuki, więc mam nadzieję, że to pomoże jej podnieść poziom estetyczny naszego życia.

- A co jest takiego charakterystycznego w naszym języku, co by się miało odróżniać inną czcionką?
- Starałem się uwzględnić zarówno tradycję naszego języka, jak i oczekiwania estetyczne współczesnego odbiorcy, aby stworzyć czcionkę, która nie będzie podlegać chwilowej modzie, lecz wytrzyma próbę czasu. Charakterystyczne w języku polskim pary liter takie jak rz, cz, sz, nie występują w innych językach często lub wcale. Siłą rzeczy takie zestawienia nie były uwzględniane w projektach zagranicznych czcionek. Kiedy używamy takich krojów w polszczyźnie pisanej, pojawiają się nadmierne zagęszczenia lub białe dziury między literami. Niektóre litery, takie jak ą, ę, ł, występują tylko w tekstach polskich. To my powinniśmy dbać o ich wygląd. Zdajemy się tymczasem na "ogonki" doklejone do zagranicznych czcionek w naszych komputerach w większości błędnie, niezgodnie z tradycją pisowni polskiej - i to jest szokujące, choć mało kto o tym wie... Jan Kochanowski proponował nawet specjalne znaki dla oddania brzmień polskich głosek, lecz jego twórcze podejście zostało przytłumione importem "gotowych" czcionek z Zachodu. Proszę sobie wyobrazić, że e z ogonkiem wcale nie jest polską literą, lecz pochodzi z łaciny. Nasze ę zapisywano kiedyś na inne sposoby. W kroju Apolonia uwzględniłem charakterystyczne cechy polskiej pisowni. Przejawia się to między innymi zmiękczeniem liter ostrych takich jak k, w, y, z, które występują bardzo licznie i "kłują" nadmiernie w krojach zagranicznych. Litera z została zwężona, a ponieważ najczęściej występuje u nas w parze z innymi literami, zastosowałem połączenia w dwu- i trójznaki zwane ligaturami. Zharmonizowałem skosy dużego i małego Ł z pozostałymi literami. Wyraźnie zaakcentowałem polskie znaki diakrytyczne (ogonki, kreski i kropki) oraz przede wszystkim dostosowałem je do formy samej litery, aby nie wyglądały obco - co niestety często do tej pory się zdarzało. Podkreśliłem pionowe elementy liter, aby lepiej zrytmizować tekst. Apolonia ma proporcje nieco zwężone, "wysmukłe", aby ułatwiać dzielenie stosunkowo długich polskich wyrazów.

- Prawdę mówiąc, niewiele z tego zrozumiałem, więc wolę to sobie pooglądać. Gdzie mogę?
- Czcionka prezentowana jest na stronie www.polskalitera.pl, skąd każdy może bezpłatnie ją pobrać i zainstalować na swoim komputerze do użytku prywatnego. Można tam też zapoznać się z historią jej powstania.

- A jak pan, Krakus z cenzusem ASP, znalazł się w opolskim Prudniku?
- Do Prudnika przywiodła mnie miłość do mojej żony, a z czasem to uczucie rozszerzyło się też na opolską ziemię, której nie zamierzam opuścić.

- Dziękuję za rozmowę.

Oskarżony dyrektor szkoły im. Andrzeja Wajdy w Rudnikach wygłosił w sądzie...

# data[].attributes.attachment_link.description
Oskarżony dyrektor szkoły sam oskarża w sądzie Idą drogie święta. Oto produkty, których ceny wzrosły najbardziej Nauczyciele chcą podwyżek. Nawet o 1000 złotych! Jakie pieniądze na święta dostaną pracownicy opolskich firm? Oto nowy Pomnik Historii. Oleska róża zaklęta w drewno Libero Uni Opole: Stać nas na "pierwszą czwórkę" Stal Nysa walczy o Puchar Polski Gwiazdka.

# data[].attributes.body
Słowa doktora Wełny zostały sprostowane przez Magdalenę i Artura Frankowskich ze STGU. Do tablicy redaktorów wywołała dziennikarka Telewizji Polskiej, proszaca o komentarz w tej sprawie.

Wełna określny w tekście jest "samozwańcem", a jego słowa określone mianem "nieprawdziwych".

# data[].attributes.body
"Samozwaniec z Prudnika" określił się pierwszym od Jana Kochanowskiego autorem polskiej czcionki narodowej. Problematycznym jest jednak fakt, że autorem pierwszej polskiej czcionki jest nie Kochanowski a Jan Januszowski, który w 1594 zaprezentował Nowy karakter polski.

Wełna mijał się także z prawdą, stwierdzając, że Antykwa Półtawskiego nie weszła do powszechnego użycia. Weszła i była powszechnie używana aż do lat 80' XX wieku. W tym okresie była najpopularniejszym polskim krojem pisma.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Telefon z TVP: podekscytowana dziennikarka oznajmia, że mamy pierwszą „polską czcionkę" od czasów Jana Kochanowskiego (sic!) i prosi o komentarz. Wstrząśnięci tym historycznym przełomem pytamy, co też kryje się pod tą tezą. Okazuje się, że dokonania Jana Januszowskiego, Adama Półtawskiego, Zygfryda Gardzielewskiego, Heleny Nowak, Andrzeja Heidricha, Jerzego Desselbergera, Henryka Sakwerdy, Bronisława Zelka, Bogdana Żochowskiego, Franciszka Otto, Łukasza Dziedzica, Artura Frankowskiego, Jacka Mrowczyka, Wojciecha Janickiego i innych projektantów zostały nagle wymazane gumką myszką.

Któż to samozwańczo mianował się na pierwszego typografa Polski? Okazuje się, że jest nim niejaki dr Tomasz Wełna z Prudnika. Tytuł naukowy zyskał właśnie dzięki stworzeniu kroju Apolonia, rzekomo, cyt. „jedynej czcionki dostosowanej do pisowni i ortografii języka polskiego".

Po zapoznaniu się z dokumentacją dostępną na stronie Tomasza Wełny i jego wypowiedziami postanowiliśmy napisać komentarz, który rzuci światło na nieprawdziwe stwierdzenia, które tam padają.

W wywiadzie udzielonym jednemu z portali na pytanie dziennikarza czy to prawda, że jest pierwszą osobą po Janie Kochanowskim, który opracował narodową czcionkę, pan Wełna skromnie odpowiada: „Właściwie drugą, bo wcześniej taką próbę podjął jeszcze Adam Półtawski w 1928 roku, ale opracowana przez niego czcionka nie weszła do powszechnego użytku". Dalej stwierdza, że jego prace poprzedziły wieloletnie badania dotyczące historii języka polskiego i polskiej typografii.

Prześledźmy więc co działo się dalej w dziedzinie projektowania krojów pism opartych na historycznych założeniach - historii opartej na faktach, a nie życzeniach Tomasza Wełny.

Trudno uwierzyć w rzetelne badania, skoro Tomasz Wełna nie wie, że Jan Kochanowski proponował rozwiązania dotyczące ortografii polskiej, a nie formy graficznej czcionek. Autorem pierwszej polskiej czcionki narodowej jest Jan Januszowski, wybitny drukarz epoki Odrodzenia i twórca Nowego Karakteru - czcionki po raz pierwszy zastosowanej w 1594 roku do wydrukowania „Nowego karakteru polskiego" - traktatu o polskiej ortografii autorstwa Jana Kochanowskiego, Łukasza Górnickiego i samego Jana Januszowskiego.

Idźmy dalej - początek XX w. - na tym według Wełny kończy się historia polskiej typografii (jak czytamy zacznie się ponownie dopiero na jego osobie), tymczasem wspomina jeszcze tylko nonszalancko Półtawskiego. Nie zauważa powstania w tym czasie Antykwy Jeżyńskiego - autorstwa Stanisława Jeżyńskiego i Jana Kuglina zaprojektowana w 1928 roku i kroju Militari zaprojektowanego przez Anatola Girsa i Bolesława Barcza w 1937 roku.

Niestety autor Apolonii nadal mija się z prawdą twierdząc, że Antykwa Półtawskiego nie weszła do powszechnego użytku. Było wręcz przeciwnie - od roku 1932 - daty odlania pierwszych czcionek była stosowana powszechnie do drugiej połowy lat 80. XX wieku będąc najpopularniejszym i najbardziej oryginalnym polskim krojem pisma. Do dziś Antykwa Półtawskiego jest stosowana w postaci fontów przez kolejnych, coraz młodszych projektantów.

To Półtawskiemu jako pierwszemu udało się związać krój pisma z pisownią i ortografią polską. Zasady te zostały świadomie uznane za decydujące podczas tworzenia nowego kroju, jakim była antykwa jego imienia. Półtawski, przy projektowaniu swojej antykwy, za podstawę obrał zagadnienia językowo-drukarskie, podobnie do Januszowskiego z XVI wieku.

Zwrócił on uwagę na odmienną częstość występowania liter w różnych językach. Jak wiadomo, zastosowanie tego samego kroju w tekstach złożonych w różnych językach daje inny wygląd kolumny tekstu. By określić wygląd kolumny w języku polskim Półtawski badał najczęściej powtarzające się połączenia liter. Odkrył, że specyfiką języka polskiego jest oprócz właściwych mu liter ze znakami diakrytycznymi częste występowanie liter w, k, y, z - zawierających dużą ilość kresek ukośnych. Informacje te stały się punktem wyjścia w projekcie Półtawskiego.

Ważnym punktem w historii polskiej powojennej typografii jest działalność powstałego w 1968 roku Ośrodka Pism Drukarskich. Jego twórcą i kierownikiem (do 1976 roku) był Roman Tomaszewski. W tym czasie powstało kilkanaście krojów pism takich jak: Bona, Alauda, Hel, Helicon czy Ping-Pong. Z Ośrodkiem współpracowało kilkunastu grafików, m.in. Małgorzata Budyta, Jerzy Desselberger, Andrzej Heidrich, Elżbieta Krużyńska, Helena Nowak i Leon Urbański. Jednym z ciekawszych krojów, który doczekał się odlania w postaci czcionek była Bona zaprojektowana w 1972 r. przez Andrzeja Heidricha.

Pod koniec lat 90. prace nad krojem dostosowanym do języka polskiego podjął Artur Frankowski. Pomysł na pismo bezszeryfowe oparte na Antykwie Półtawskiego pojawił się około 1998 roku. Celem było stworzenie współczesnego polskiego kroju. Artur Frankowski projektując Grotesk Polski zachował główne cechy i proporcje Antykwy Półtawskiego zmieniając jednocześnie kontrast pisma i upraszczając formę znaków. Powstał nowoczesny i oryginalny krój jednoelementowy i bezszeryfowy, który może być wykorzystywany zarówno w składzie publikacji jak i na stronach internetowych. Ciekawym przykładem wykorzystania możliwości Grotesku Polskiego było jego zastosowanie w 2007 roku w identyfikacji wizualnej polskiego Instytutu Książki. Studio graficzne "Otwarte" z Krakowa opracowało wizytówki, papiery firmowe, serię wydawnictw i stronę internetową instytutu. W tym samym roku zamówiło również opracowanie cyrylicy Grotesku Polskiego specjalnie na potrzeby rosyjskojęzycznego katalogu na targi książki w Moskwie. W 2006 roku Grotesk Polski został uznany przez czasopismo "2+3D" za jeden z 10 najlepszych projektów graficznych z ostatnich lat.

W tym kontekście warto wspomnieć o innym polskim piśmie narodowym - Silesianie - piśmie dla Śląska. Krój pisma powstał na zamówienie Urzędu Marszałkowskiego Samorządu Województwa Śląskiego i Śląskiego Zamku Sztuki i Przedsiębiorczości w Cieszynie. Inicjatorkami przedsięwzięcia były Ewa Satalecka i Ewa Gołębiowska, krój zaprojektowali Artur Frankowski i Henryk Sakwerda. Z założenia Silesiana miała być pismem ozdobnym, reprezentacyjnym - na specjalne okazje. Autorzy zdecydowali, że punktem wyjścia będzie pismo pochyłe, wywodzące swoją formę z tradycyjnej kaligrafii. Silesiana wzorowana jest na cancellaresce - kancelaryjnym łacińskim piśmie kursywnym, posiada jednak własną oryginalną formę.

Prace nad Silesianą oraz finalna postać kroju prezentowane były na wystawach w kraju, a także na międzynarodowej konferencji typograficznej ATypI w Brighton, w 2007 roku.

Silesiana otrzymała też w 2007 roku główną nagrodę w prestiżowym konkursie "Śląska Rzecz" w kategorii grafika użytkowa.

W 2010 roku powstał krój pisma Danova zaprojektowany również z uwzględnieniem specyfiki języka polskiego. Autorem kroju jest Jacek Mrowczyk - projektant grafik, wykładowca ASP w Katowicach, współzałożyciel i redaktor ogólnopolskiego magazynu "2+3D". W Danovie po raz pierwszy pojawia się pomysł specjalnych ligatur dla rz, cz, sz, ch, dz. Jak sam autor zaznacza nawiązuje w swoim charakterze do projektu Antykwy Półtawskiego autorstwa Adama Półtawskiego oraz Grotesku Polskiego Artura Frankowskiego.

Twórcą wielu krojów z ostatnich kilkunastu lat (np. Clan, Good, More, Mach, Pitu), w których doskonale rozwiązane są polskie znaki diakrytyczne jest Łukasz Dziedzic. Nie są to kroje intencjonalnie odwołujące się do polskiej tradycji typograficznej, stanowią jednak kolejny dowód na wysoki poziom krojów pism powstających w Polsce.

Wszystkie wymienione powyżej osoby - Satalecka, Sakwerda, Mrowczyk, Dziedzic i Frankowski zajmują się typografią zawodowo i oprócz bycia projektantami prowadzą również wykłady i warsztaty z projektowania pism. Ich dokonania opisywane były w literaturze tematu, specjalistycznej prasie i prezentowane na wykładach i wystawach. Tym większe zdziwienie budzi kompletne pominięcie w pracy doktorskiej współczesnie projektowanych krojów pism przez pana Wełnę i postulowanie szczególnych praw czy względów dla kolejnego, a przy tym nieoryginalnego pomysłu, jakim jest krój Apolonia.

Na koniec chcielibyśmy podzielić się kilkoma uwagami na temat kroju Apolonia .

Niezwykły wkład autora i oryginalność kroju miała polegać na dostosowaniu go do języka polskiego m.in. poprzez unikalnie zaprojektowane litery w, y, z, k. Jak już wcześniej pisaliśmy jest to propozycja i dorobek Adama Półtawskiego z lat 20. XX wieku - w Apolonii zastosowana po raz kolejny, co gorsze bez powołania się na źródło.

Autor proponuje zastosowanie nietypowych ligatur dla głosek takich jak: rz, cz, sz i innych. Pomysł również nienowy - po raz pierwszy pojawił się w Danovie. W przypadku Apolonii jest to projekt chybiony - zaproponowane rozwiązanie liternicze w znacznym stopniu zmniejszają czytelność tekstu poprzez nierównomierne odległości międzyliterowe.

Czy można zaprojektować polski krój pisma z niepoprawnymi polskimi znakami diakrytycznymi? Okazuje się, że jest to możliwe. Ogonki w Apolonii zostały zaprojektowane wbrew zasadom i bez wyczucia. Są niedostosowane do cech strukturalnych kroju. Kuriozum stanowi litera „Ł", zaś akcenty nad „ń", „ś" i „ć" zbytnio przechylają się w prawo.

Naszym zdaniem krój pisma Apolonia niestety jest projektem wtórnym i niedopracowanym. Po dokładnej analizie budowy pisma można dostrzec bardzo duże podobieństwo do kroju Laudatio BQ z 1982 roku, który zaprojektował niemiecki projektant Friedrich Poppl dla firmy Berthold.

Wcale nas to nie dziwi - jak zauważył Robert Chwałowski - „a-" w nazwie Apolonia oznacza wg słownika języka polskiego „pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na zaprzeczenie lub brak jakiejś cechy".

Magdalena Frankowska, Artur Frankowski - projektanci z , autorzy krojów pism i publikacji z dziedziny typografii i projektowania. Członkowie STGU.

# data[].attributes.attachment_link.description
Poruszeni kontrowersjami wokół kroju Apolonia postanowiliśmy zamieścić w Signs.pl ciekawy komentarz opublikowany pierwotnie na stronach STGU. Zaskakująca jest łatwość z jaką autor projektu uzyskał wsparcie ze strony autorytetów, w tym części grona naukowego...

# data[].attributes.body
Wielką zaletą Apolonii miały być unikalnie zaprojektowane litery w, y, z i k. Było to jednak powielenie propozycji Półtawskiego sprzed 100 lat.

Nietypową cechą były również połączenia literowe głosek rz, cz i sz. Miały być one zapisywane łącznie. Pwodowało to, że pomiędzy poszczególnymi literami występowały różnej wielkości odległości. Znacznie zaburzyło to czytelność.

# data[].attributes.body
Jedną z wad Apolonii jest jej widoczne podobieństwo do niemieckiego fontu Laudatio BQ. Wizualna inspiracja jest trudna do ukrycia.

# data[].attributes.body
Od premiery czcionki minęło 11 lat. Dr. Tomasz Wełna wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Odszedł jednak od fontów, zajmując się przede wszystkim malowaniem portretów.

Strona internetowa promująca Apolonię nie jest aktywna, a ostatnie posty na Facebookowej stronie autora zostały upublikowane przed pięcioma laty. Z perspektywy czasu można więc stwerdzić, że Apolonia nie osiągnęła oczekiwanego sukcesu.

Czy powinna go osiągnąć? Na to pytanie nie ma odpowiedzi.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tomasz Wełna

Wykładowca Podyplomowych Studiów Edytorskich w latach 2017-2020

Artysta grafik, projektant i wykładowca.

Urodzony w 1980 r. w Krakowie. Ukończył studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Praca dyplomowa w Pracowni Projektowania Książki i Typografii.

W latach 2005-2010 pracownik dydaktyczny na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie. Tamże w 2011 roku obronił pracę doktorską p.t.: Apolonia - projekt kroju pisma do składu tekstów w języku polskim. Krój Apolonia jest dziś powszechnie używany w Polsce przez instytucje państwowe i prywatne.

Od 2008 roku prowadzi szkołę rysunku, malarstwa i projektowania Pracownia OKO.

Współpracował między innymi z: Agora SA, TVN SA, Teatr Wielki Opera Narodowa, Wydawnictwo UJ, Wydawnictwo Ignatianum, Canson Polska, IT-media

Prelegent na konferencjach organizowanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, Radę Języka Polskiego, UMCS w Lublinie, Śląskie Towarzystwo Marketingowe

# data[].attributes.attachment_link.description
Wykładowca Podyplomowych Studiów Edytorskich w latach 2017-2020 Artysta grafik, projektant i wykładowca. Urodzony w 1980 r. w Krakowie. Ukończył studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Praca dyplomowa w Pracowni Projektowania Książki i Typografii. W latach 2005-2010 pracownik dydaktyczny na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie.

# data[].attributes.body
Strona internetowa Apolonii: https://web.archive.org/web/20210613062434/http://www.polskalitera.pl/

Nowa Trybuna Opolska: https://nto.pl/apolonia-polska-czcionka-narodowa/ar/4206667

Sings.pl: https://www.signs.pl/apolonia-czy-arogancja,13361,artykul.html