# data[].attributes.headline
ΙΔΡΥΣΗ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ 1814

# data[].attributes.subject
ΙΔΡΥΣΗ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ 1814

# data[].attributes.body
Η ίδρυση και η προσφορά της στο έθνος

Ο ακριβής χρόνος ίδρυσης της Εταιρείας παραμένει ασαφής, αν και συχνά προβάλλεται ως επικρατέστερη ημερομηνία η 14η Σεπτεμβρίου 1814

ΗΦιλική Εταιρεία υπήρξε μια από τις μυστικές επαναστατικές οργανώσεις που συγκροτήθηκαν στη Νότια και την Ανατολική Ευρώπη κατά το πρώτο τέταρτο του 19ου αιώνα, λειτουργούσαν εντός ενός αυστηρού ιεραρχικού πλαισίου και ακολουθούσαν ως προς τη στρατολόγηση των μελών τους μια περίπλοκη διαδικασία μύησης.
Ο ακριβής χρόνος ίδρυσης της Εταιρείας παραμένει ασαφής, αν και συχνά προβάλλεται ως επικρατέστερη ημερομηνία η 14η Σεπτεμβρίου 1814.
Την πρωτοβουλία για την ίδρυση της Εταιρείας στην Οδησσό πήραν τρεις άνδρες όχι ιδιαίτερα επιφανείς ή πλούσιοι, τρεις έμποροι με επαναστατική προπαιδεία: ο  Νικόλαος Σκουφάς από το Κομπότι Άρτας, ο Αθανάσιος Τσακάλωφ από τα Ιωάννινα και ο Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο.
Καίριο ρόλο στην ίδρυση της Εταιρείας θεωρείται ότι διαδραμάτισε και ένα τέταρτο πρόσωπο, ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος.
Η Φιλική Εταιρεία αποσκοπούσε καταρχήν στην αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, στην απελευθέρωση των Ελλήνων και εν γένει των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που διαβιούσαν στη Βαλκανική.
Οι ιδρυτές της, για να προσελκύσουν ένα μεγαλύτερο αριθμό μελών, άφηναν εντέχνως να εννοηθεί ότι τόσο ο Ιωάννης Καποδίστριας, δεύτερος υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας (μαζί με τον Καρλ Νέσελροντ), όσο και ο ίδιος ο τσάρος Αλέξανδρος Α’ ήταν μέλη της Αόρατης ή Ανώτατης Αρχής της Εταιρείας, που καθοδηγούσε τα μέλη των κατώτερων βαθμών.
Ορόσημο για την ουσιαστική ενίσχυση της Εταιρείας στάθηκε η μύηση (στα τέλη του 1818) του εύπορου εμπόρου Παναγιώτη Σέκερη, ο οποίος έγινε μέλος της Ανώτατης Αρχής και προσέφερε γενναία οικονομική υποστήριξη.
Σταδιακά, μετά τον πρόωρο θάνατο του Σκουφά (1818), άρχισαν να αλλάζουν οι προσανατολισμοί της Εταιρείας, που μετέφερε την κύρια δραστηριότητά της στην Κωνσταντινούπολη και είδε τον αριθμό των μελών της να αυξάνεται.
Στις αρχές του 1820 ο Εμμανουήλ Ξάνθος είχε δύο μυστικές συναντήσεις στην Πετρούπολη με τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας απάντησε αρνητικά στην τιμητική πρόταση που του έγινε, να αναλάβει την ηγεσία της Εταιρείας, καθώς θεωρούσε πως ενδεχόμενη άμεση εμπλοκή του στο όλο εγχείρημα θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην κατάπνιξη της εξέγερσης των Ελλήνων από τα λοιπά (πλην Ρωσίας) μέλη της Ιερής Συμμαχίας.
Ως εκ τούτου, πρότεινε στον Ξάνθο να αναλάβει την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης.
Έτσι κι έγινε. Ο Υψηλάντης, γόνος φαναριώτικης οικογένειας και υπασπιστής του τσάρου, δέχτηκε την πρόταση που του έγινε και στις 12 Απριλίου 1820 ανέλαβε επισήμως την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας.
Δυστυχώς, παρά τις εργώδεις προσπάθειες του ιδίου του Υψηλάντη, το σχέδιο συνεργασίας με άλλους χριστιανικούς λαούς και πληθυσμούς δεν καρποφόρησε, ενώ η εξέγερση στη Μολδοβλαχία δεν είχε αίσια έκβαση.
Τελικά, ο επαναστατικός αγώνας των Ελλήνων στον καθαυτό ελλαδικό χώρο έμελλε να διαμορφώσει μια νέα πραγματικότητα με νέους πρωταγωνιστές, ένα νέο σκηνικό, στο οποίο η Φιλική Εταιρεία δεν μπόρεσε να διαδραματίσει ηγεμονικό ρόλο.

# data[].attributes.headline
Ελληνική Επανάσταση στη Μολδοβλαχία (22 Φεβρουαρίου 1821)

# data[].attributes.subject
Ελληνική Επανάσταση στη Μολδοβλαχία (22 Φεβρουαρίου 1821)

# data[].attributes.body
Η ελληνική επανάσταση στη Μολδοβλαχία το 1821 υπήρξε η πρώτη επαναστατική ενέργεια των εξεγερμένων Ελλήνων εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διήρκεσε επί επτά σχεδόν μήνες και έληξε με ήττα των επαναστατών. Πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης της εξέγερσης ήταν ο επικεφαλής της Φιλικής Εταιρείας πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο οποίος είχε τη γενική ευθύνη των επιχειρήσεων και ο ηγεμόνας της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσος.
Στις 21 Φεβρουαρίου 1821, ο Δημήτριος Αργυρόπουλος μαζί με τους Δημήτριο Αρβανιτάκη και Βασίλειο Καραβιά, κήρυξαν την επανάσταση στο Γκαλάτσι. Την επόμενη ημέρα, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, διέβη με τα στρατεύματα του τον ποταμό Προύθο και κήρυξε την έναρξη της Επανάστασης. Στις 24 Φεβρουαρίου 1821, εισήλθε στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας για να εκδώσει και να διαδώσει την προκήρυξη, το μανιφέστο του Αγώνα με τίτλο «Μάχου υπέρ Πίστεως και Ελπίδος». Στόχος του μανιφέστου ήταν η ανύψωση του ηθικού των Ελλήνων επαναστατών και η κινητοποίηση των βασιλείων και ηγεμόνων της Ευρώπης κατά του Οθωμανού τυράννου.
Ο επίλογος γράφτηκε στις μάχες του Δραγατσανίου (19 Ιουνίου 1821), του Σκουλενίου (29 Ιουνίου 1821) και της Μονής Σέκκου (Σεπτέμβριος 1821). Ο Ιερός Λόχος και οι Έλληνες επαναστάτες σκοτώθηκαν σχεδόν όλοι. Σπουδαίοι οπλαρχηγοί όπως ο Γιωργάκης Ολύμπιος και ο Ιωάννης Φαρμάκης βρήκαν ηρωικό θάνατο μαχόμενοι μέχρι το τέλος. Κάποιοι κατάφεραν να διαφύγουν προς τον νότο για να συνεχίσουν στις επιχειρήσεις της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διέφυγε καταρρακωμένος και απογοητευμένος στην Αυστρία όπου εκεί συνελήφθη και φυλακίστηκε από τον ραδιούργο καγκελάριο Κλέμενς Μέτερνιχ.

ΜΑΡΙΑ ΠΑΤΟΥΡΑ Γ2

# data[].attributes.headline
ΕΝΑΡΞΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ (ΜΑΡΤΙΟΣ 1821)

# data[].attributes.subject
ΕΝΑΡΞΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ (ΜΑΡΤΙΟΣ 1821)

# data[].attributes.body
Τον Μάρτιο του 1821 ξεκίνησε η επανάσταση στην Πελοπόννησο. Η αριθμητική υπεροχή των Ελλήνων στην περιοχή και η ύπαρξη πολλών στελεχών της Φιλικής Εταιρείας ήταν δύο από τους βασικούς λόγους που βοήθησαν τους επαναστατημένους Έλληνες να σημειώσουν τις πρώτες τους επιτυχίες.

Ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας οργανώνει την εξέγερση στην βόρεια Πελοπόννησο (Αχαΐα, κλπ.). Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης οργανώνει την εξέγερση στην νότια Πελοπόννησο (Μάνη, Καλαμάτα).

Η Επανάσταση ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1821 στην Πελοπόννησο, με επιθέσεις εναντίον οχυρωμένων Τούρκων στα Καλάβρυτα και στη Βοστίτσα (Αίγιο).
23 Μαρτίου 1821: Απελευθερώνεται η Καλαμάτα από τους επαναστάτες, με αρχηγούς τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τους Μανιάτες και τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.

ΜΑΡΙΑ ΠΑΤΟΥΡΑ Γ2

# data[].attributes.headline
ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ (27 ΜΑΡΤΙΟΥ-31 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821)

# data[].attributes.subject
ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ (27 ΜΑΡΤΙΟΥ-31 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821)

# data[].attributes.body
Η Πολιορκία της Αταλάντης ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21 με σκοπό την απελευθέρωση της Αταλάντης.Ο Αθανάσιος Διάκος έστειλε τον εξάδελφό του Αντώνιο Κοντοσόπουλο να απελευθερώσει την Αταλάντη στις 27 Μαρτίου 1821. Οι Τούρκοι όμως πρόλαβαν και κλείστηκαν στις οχυρές οικίες από που αντιστάθηκαν πεισματικά στις επιθέσεις των Ελλήνων. Όταν όμως έμαθαν την παράδοση του κάστρου της Λιβαδιάς από τον Διάκο σταμάτησαν την αντίσταση (31 Μαρτίου). Έτσι άλλη μία πόλη της Στερεάς Ελλάδας είχε ελευθερωθεί τον Μάρτιο.
Μαριέττα Νικολοπούλου-Θεοδόσης Σχινάς Γ2

# data[].attributes.headline
ΜΑΧΗ ΑΛΑΜΑΝΑΣ (22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1821)

# data[].attributes.subject
ΜΑΧΗ ΑΛΑΜΑΝΑΣ (22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1821)

# data[].attributes.body
Ήταν μια από τις πολεμικές εμπλοκές της επανάστασης του ’21 με νικηφόρα έκβαση για τους Τούρκους.
Πληγώθηκε ο Αθανάσιος Διάκος και τελικά βρήκε ηρωικό θάνατο, αφού εκτελέστηκε βάναυσα από τον Ομέρ Βρυώνη.
Μετά την εξέγερση των Ελλήνων, ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιοσέ-Μεχμέτ πασάς, διοικητές του τουρκικού στρατού, κατέβηκαν με 9.000 άνδρες από την Θεσσαλία για να καταπνίξει την επανάσταση που είχε ξεσπάσει στην Πελοπόννησο.
Ο Αθανάσιος Διάκος, ο Πανουργιάς και ο Γιάννης Δυοβουνιώτης με περίπου 1.500 αρματολούς συμφώνησαν να καταληφθούν οι δύο δρόμοι που οδηγούσαν, ο πρώτος στη Λοκρίδα και στη Βοιωτία και ο δεύτερος στη Φωκίδα.
Οι δυνάμεις τους χωρίστηκαν: ο Δυοβουνιώτης κατέλαβε με 400 άνδρες τη γέφυρα του Γοργοποτάμου και ο Πανουργιάς με εξακόσιους κατευθύνθηκε στο χωριό Μουσταφάμπεη και στη Χαλκωμάτα. Ο Διάκος με περίπου 500 άνδρες ανέλαβε να υπερασπιστεί τη γέφυρα της Αλαμάνας και τα Πουριά, από όπου περνούσε ο δρόμος που οδηγούσε στις Θερμοπύλες.
Στους έμπιστούς του Καλύβα και Μπακογιάννη ανέθεσε τη φύλαξη της γέφυρας με λίγους άνδρες, ενώ ο ίδιος οχυρώθηκε στη Δαμάστα που δέσποζε στη ράχη για να ελέγχει το δρόμο
22 Απριλίου 1821: Η μάχη της Αλαμάνας
Μετά τη σφοδρή επίθεση που δέχτηκαν οι Έλληνες από τον Ομέρ Βρυώνη το σώμα του Δυοβουνιώτη μπροστά στην τεράστια δύναμη του εχθρικού πεζικού και ιππικού υποχώρησε, ενώ το σώμα του Πανουργιά αναγκάστηκε μετά από αρκετή αντίσταση να καμφθεί και να υποχωρήσει ιδίως μετά τον σοβαρό τραυματισμό του ίδιου του Πανουργιά που μαχόταν στη πρώτη γραμμή.
Η αντίσταση στην Αλαμάνα, εναντίον των ανδρών του Κιοσέ Μεχμέτ, όμως εξακολουθούσε. Ο Διάκος βλέποντας ότι λιγόστευε η δύναμη των μαχητών πάνω στη γέφυρα έτρεξε σε βοήθεια. Οι ηρωικοί Καλύβας και Μπακογιάννης κλείστηκαν σε ένα χάνι κοντά στη γέφυρα για να απασχολήσουν τους εχθρούς.
Βλέποντας οι άνδρες του Διάκου, που ήταν πια 50 ή 10, ότι δεν ωφελούσε η παραπέρα αντίσταση, προσπάθησαν να τον πείσουν υποχωρήσουν. Αυτός όμως συνέχισε απτόητος να πολεμάει και τελικά τραυματίστηκε και συνελήφθη από πέντε Αλβανούς. Διακόσιοι Έλληνες σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα ενώ ο δρόμος για την Βοιωτία ήταν ελεύθερος για τους Τούρκους.

Ο Αθανάσιος Διάκος είχε πληγωθεί στον ώμο και το γιαταγάνι του είχε σπάσει στην μάχη. Στη Λαμία όπου μεταφέρθηκε εξέπληξε τους πασάδες με το θάρρος του, μάλιστα ο Ομέρ Βρυώνης εντυπωσιάστηκε τόσο που θέλησε να τον προσλάβει στην υπηρεσία του και του έταξε να τον κάνει αξιωματικό στον στρατό του.
Ο Διάκος αρνήθηκε απαντώντας: “Ούτε σε δουλεύω πασά, ούτε σ’ ωφελώ κι αν σε δουλέψω”. Ο Βρυώνης τότε προσφέρθηκε να του σώσει τη ζωή αν αλλαξοπιστούσε. Ο Διάκος απάντησε: «Πάτε κι εσείς στην πίστη σας μουρτάτες, να χαθείτε. Εγώ γραικός εγεννήθηκα, γραικός θελ’ να αποθάνω!»
Τότε ο Βρυώνης τον απείλησε πως θα τον εξοντώσει, αλλά ο γενναίος Διάκος απάντησε:”Η Ελλάς έχει πολλούς Διάκους”. Αποφάσισε τότε να τον παλουκώσουν (να τον σουβλίσουν ζωντανό). Η απάντηση του Διάκου ήταν: «Για ιδές μωρέ καιρό που διάλεξε, ο Χάρος να με πάρει, τώρα π’ ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι»

# data[].attributes.headline
Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΧΑΝΙ ΤΗΣ ΓΡΑΒΙΑΣ (8 ΜΑΪΟΥ 1821)

# data[].attributes.subject
Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΧΑΝΙ ΤΗΣ ΓΡΑΒΙΑΣ (8 ΜΑΪΟΥ 1821)

# data[].attributes.body
Η Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς ήταν μία από τις πολεμικές εμπλοκές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες. Στη μάχη αυτή, που διεξήχθη στις 8 Μαΐου του 1821, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος με σχεδόν 120 άνδρες νίκησε το στρατό του Ομέρ Βρυώνη  , που αποτελούνταν σχεδόν από 9.000 άνδρες.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ Γ2

# data[].attributes.headline
Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΑΛΤΕΤΣΙ (12-13 ΜΑΪΟΥ 1821)

# data[].attributes.subject
Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΑΛΤΕΤΣΙ (12-13 ΜΑΪΟΥ 1821)

# data[].attributes.body
Η μάχη του Βαλτετσίου (12-13 Μαΐου 1821) θεωρείται ως μία από τις πιο σημαντικές μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, καθώς ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη των Ελλήνων από την έναρξή της. Μαζί με τη μάχη των Δολιανών και Βερβένων που ακολούθησε πέντε ημέρες αργότερα, άνοιξαν το δρόμο για τη στενότερη πολιορκία που τελικά οδήγησε στην Άλωση της Τριπολιτσάς.
Στη μάχη συμμετείχαν από την πλευρά των Ελλήνων τα ηγετικά πρόσωπα Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, Μητροπέτροβας, Αναγνωσταράς, Νικηταράς, Δημήτρης Πλαπούτας και από την πλευρά των Τούρκων Μπέης Μουσταφά, Μπέης Βαρδουνιώτης Ρουμπής.
Συνολικά οι Τούρκοι είχαν 300 νεκρούς και πάνω από 500 τραυματίες.[6] Η μάχη υπήρξε καθοριστική για το ηθικό των αντιμαχομένων. Οι Έλληνες, οι οποίοι πολέμησαν για πρώτη φορά κάτω από σωστή οργάνωση, πήραν θάρρος συνειδητοποιώντας την ανωτερότητά τους έναντι των Τούρκων, ενώ οι δεύτεροι κατάλαβαν ότι η επανάσταση ήταν κάτι σοβαρότερο από μία απλή εξέγερση ολιγάριθμων Ελλήνων.[6] Ο Κανέλλος Δεληγιάννης περιγράφει τη μάχη με τα παρακάτω λόγια:

Αυτή η ένδοξος νίκη ήταν η κρίσις της Ελληνικής Επαναστάσεως και εις αυτήν χρεωστείται η ανεξαρτησία της πατρίδος καθ' ότι ενεθάρρυνε και εμψύχωσε τους Έλληνας.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ Γ2

# data[].attributes.headline
ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΑ (25-26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1821)

# data[].attributes.subject
ΜΑΧΗ ΣΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΑ (25-26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1821)

# data[].attributes.body
Η Μάχη στα Βασιλικά ήταν πολεμική σύγκρουση της επανάστασης του 1821 που έλαβε χώρα στα Βασιλικά Φθιώτιδας στις 25 και 26 Αυγούστου 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.
Οι Τούρκοι μετά την καταστολή της επανάστασης στη Μακεδονία προχώρησαν μέσω Λάρισας προς τη Λαμία (Ζητούνι), με σκοπό να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Την εκστρατεία προς την Πελοπόννησο ανέλαβε ο Μπεχρέμ Πασάς με άλλους τρεις στρατηγούς, τον Χατζή Μπεκήρ Πασά, τον Μεμίς Πασά και τον Σαχήν Αλή Πασά. Η δύναμή τους αριθμούσε 7.000 ιππείς και πεζούς, με πυροβολικό. Οι οπλαρχηγοί της Ανατολικής Ελλάδας πληροφορήθηκαν την εκστρατεία αυτή και μαζεύτηκαν στην Εργίνα της Βοδονίτσας για να αποφασίσουν την επόμενή τους κίνηση. Αποφάσισαν να εμποδίσουν την προέλαση των Τούρκων καταλαμβάνοντας τη θέση των Βασιλικών. Αυτό το πρότεινε ο Γιάννης Δυοβουνιώτης. Ο παπα-Ανδρέας Κοκοβιστιανός με 300 άνδρες κατέλαβε το πυκνό δάσος κοντά στην είσοδο της κοιλάδας. Ο Αντώνης Κοντοσόπουλος και ο Κωνσταντής Καλύβας με άλλους 600 τοποθετήθηκαν στο εσωτερικό της κοιλάδας, ενώ ο Ιωάννης Δυοβουνιώτης μαζί με τον γιο του, Γεώργιο, και τον Νάκο Πανουργιά και άλλους 1.100 κατέλαβαν την έξοδο. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος δεν μπορούσε να παρευρεθεί αλλά είχε στείλει ως αντικαταστάτη του τον Γιάννη Γκούρα.
Στις 25 Αυγούστου 1821 το τουρκικό ιππικό, δύναμης 2.000, που είχε σταλεί προς αναγνώριση της στενωπού, αποδεκατίστηκε. Μία μέρα αργότερα, στις 26 Αυγούστου, ο Μπεχρέμ Πασάς κινήθηκε με όλο του το στρατό κατά των Κοντοσόπουλου και Καλύβα. Οι Δυοβουνιώτηδες, ο Πανουργιάς, ο Γκούρας, και ο Βασίλης Μπούσγος που είχε φτάσει με 300 άνδρες να βοηθήσει, έκαναν επίθεση, ενώ ο παπα-Ανδρέας Κοκοβιστιανός χτύπησε τους Τούρκους από τα νώτα. Ακολούθησε γενναία μάχη, στην οποία νίκησαν οι Έλληνες. Οι Τούρκοι με τη δύση του ήλιου τράπηκαν σε φυγή προς την Πλατανιά, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης πάνω απο 1.000 νεκρούς και τραυματίες. Μεταξύ των νεκρών βρίσκονταν και ο Μεμίς Πασάς, τον οποίο σκότωσε ιδιοχείρως ο Γκούρας. Επίσης, οι Τούρκοι έχασαν 800 άλογα, 2 κανόνια και 18 σημαίες. Από τους Έλληνες σκοτώθηκαν 10 και τραυματίστηκαν 30, μεταξύ των οποίων και ο οπλαρχηγός Κοντοσόπουλος.
Η νίκη των Ελλήνων ήταν μια από τις πιο λαμπρές του ελληνικού αγώνα. Συνετέλεσε στην ακύρωση της εκστρατείας των Τούρκων κατά της Πελοποννήσου.
ΝΑΣΗ ΔΗΜΗΤΡΑ Γ2

# data[].attributes.headline
ΑΛΩΣΗ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ (23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1821) 

# data[].attributes.subject
ΑΛΩΣΗ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ (23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1821) 

# data[].attributes.body
Άλωση της τριπολιτσας ή σφαγή της Τριπολιτσάς ονομάζεται στη νεότερη ελληνική ιστορία η κατάληψη της πόλης της Τρίπολης στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, έξι μήνες μετά από την έναρξη της επανάστασης του 1821. Ηγετική προσωπικότητα υπήρξε ο Θ. Κολοκοτρώνης. Την κατάληψη ακολούθησε σφαγή του πληθυσμού, παρά την αντίθεση του Κολοκοτρώνη και των περισσότερων καπεταναίων. Από την σφαγή εξαιρέθηκαν οι Αλβανοί προασπιστές της πόλης, οι οποίοι είχαν στο μεταξύ συνθηκολογήσει με τους Έλληνες. Για το ίδιο γεγονός χρησιμοποιείται ο συνοπτικός τίτλος Απελευθέρωση της Τριπολιτσάς.Η πολιορκία (από τις αρχές Ιουνίου 1821) και εν τέλει η άλωση (23 Σεπτεμβρίου 1821)της Τριπολιτσάς αποτέλεσαν καθοριστικό σταθμό στην πορεία της Ελληνικής Επανάστασης, δεδομένου ότι είχαν ως αποτέλεσμα τη σταθεροποίησή της και την επικράτηση των Ελλήνων σε όλη την Πελοπόννησο, πλην ορισμένων φρουρίων.
Μαριέττα Νικολοπούλου Γ2

# data[].attributes.headline
 Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ( (12 Νοεμβρίου - 4 Δεκεμβρίου 1821)

# data[].attributes.subject
 Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ( (12 Νοεμβρίου - 4 Δεκεμβρίου 1821)

# data[].attributes.body
Στις αρχές φθινοπώρου του 1821, δυνάμεις από την Αιτωλοακαρνανία βρίσκονταν ήδη στα περίχωρα της Άρτας. Στις αρχές Νοεμβρίου η εκστρατεία εναντίον της τουρκικής εστίας ήταν έτοιμη. Αρχηγοί ήταν οι Γώγος Μπακόλας, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Μάρκος Μπότσαρης και υπαρχηγός ο Ιωάννης Μακρυγιάννης. Στις 12 του ίδιου μήνα, 650 Σουλιώτες υπό τον Μπότσαρη και Αλβανούς συμμάχους κατέλαβαν τη θέση Μαράτι κοντά στον ποταμό Άραχθο. Την πόλη της Άρτας υπεράσπιζαν 4.000 άνδρες. Την άλλη μέρα οι Τούρκοι προσπάθησαν να εκδιώξουν τους Σουλιώτες από το Μαράτι χωρίς αποτέλεσμα. Στις 17 Νοεμβρίου οι Έλληνες επιτέθηκαν εναντίον της Άρτας, καταλαμβάνοντας τα 3/4 της πόλης.Εν τω μεταξύ διαλύθηκε η σουλιωτοαλβανική συμμαχία, με αποτέλεσμα ν' αποχωρήσει μεγάλο μέρος των πολιορκητών. Παράλληλα, ο Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς επικεφαλής 3.000 ανδρών, έσπευσε να διαλύσει την πολιορκία. Οι Ηπειρώτες και Αιτωλοακαρνάνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πολιορκία πριν φτάσει ο Μεχμέτ. Η πολιορκία της Άρτας τελικά υπήρξε οικτρή αποτυχία για τους Έλληνες.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΣ Γ2

# data[].attributes.headline
Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (30 ΜΑΡΤΙΟΥ 1822)

# data[].attributes.subject
Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (30 ΜΑΡΤΙΟΥ 1822)

# data[].attributes.body
Η σφαγή της Χίου αναφέρεται στην σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων της Χίου από τον Οθωμανικό στρατό. Το γεγονός συνέβη 30 Μαρτίου του 1822. Είχε προηγηθεί ο ξεσηκωμός του νησιού στις 11 Μαρτίου 1822, με την απόβαση εκστρατευτικού σώματος Σαμιωτών. Οι Οθωμανοί (ντόπιοι και άλλοι που είχαν έλθει από την Ασία) κλείστηκαν αρχικά στο κάστρο. Στις 30 Μαρτίου έφθασε ο οθωμανικός στόλος ο οποίος έλυσε την πολιορκία και άρχισε τη σφαγή του ορθόδοξου πληθυσμού με τη συμμετοχή και άτακτων μουσουλμάνων που κατέφθαναν από τις ακτές της Μ. Ασίας με κάθε είδους πλεούμενο.
Χωρίς σημαντική αντίσταση ο Οθωμανικός στρατός προχώρησε σε εκτεταμένες λεηλασίες και σφαγές άμαχου πληθυσμού, παρόλο που η συντριπτική πλειονότητα του νησιού δεν έκανε τίποτα για να προκαλέσει τη σφαγή καθώς δεν συμμετείχε στην εξέγερση κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας[7]. Οι Οθωμανοί έκαψαν σπίτια και σκότωσαν όλα τα παιδιά κάτω των 3 ετών, όλους τους άνδρες από 12 ετών και πάνω, καθώς και όλες τις γυναίκες από 40 ετών και πάνω, με εξαίρεση αυτούς που ήταν πρόθυμοι να ασπαστούν το Ισλάμ. Τελικά, περισσότεροι από 40.000 κάτοικοι του νησιού σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού διέφυγε προς τα Ψαρά, τις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο. Ο τότε Τούρκος τοποτηρητής της Χίου Βαχίτ πασάς, που κατέγραψε τα συμβάντα, αναφέρει ότι « Το αίμα έρρευσε ποταμηδόν …". Όταν ο ίδιος απέστειλε στην Κωνσταντινούπολη αναφορά για την ανακατάληψη του νησιού, απέστειλε μαζί και 5 φορτία με κομμένα κεφάλια και 2 φορτία κομμένα αυτιά. Καταμετρώντας τους νεκρούς αναφέρει κεφάλια ιερέων, προεστών και ανταρτών 1.109, «τελειωθέντες εν στόματι μαχαίρας» 25.000, σκλαβωμένα αγόρια και κορίτσια 5.000.
Η είδηση της σφαγής της Χίου συγκλόνισε την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, η στάση της οποίας μεταστράφηκε απέναντι στην ελληνική επανάσταση και πλέον υπήρξε θετική. Μετά το γεγονός αυτό το φιλελληνικό κίνημα φούντωσε και σημαντικός αριθμός Ευρωπαίων φιλελλήνων έσπευσαν στην επαναστατημένη Ελλάδα για να ενισχύσουν τα ελληνικά στρατιωτικά σώματα. Σημαντική επιρροή άσκησε το γεγονός σε Ευρωπαίους καλλιτέχνες. Εμπνευσμένος από την σφαγή της Χίου ο Ευγένιος Ντελακρουά ζωγράφισε τον ομώνυμο πίνακα που εκτέθηκε στο Παρίσι και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ευαισθητοποίηση της γαλλικής κοινής γνώμης για τον επαναστατικό αγώνα των Ελλήνων.
ΠΑΒΑΛ ΑΝΔΡΕΑ-ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ
Γ2

# data[].attributes.headline
Η ΠΥΡΠΟΛΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑΣ ΣΤΗ ΧΙΟ (6 ΙΟΥΝΙΟΥ 1822)

# data[].attributes.subject
Η ΠΥΡΠΟΛΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑΣ ΣΤΗ ΧΙΟ (6 ΙΟΥΝΙΟΥ 1822)

# data[].attributes.body
Μετά την καταστροφή της Χίου (30 Μαρτίου 1822), το ελληνικό ναυτικό θέλησε να πάρει εκδίκηση, προσβάλλοντας τον τουρκικό στόλο.
Ο ελληνικός στόλος ήταν πολύ μικρότερος από τον οθωμανικό και δεν μπορούσε να τον αντιμετωπίσει σε μάχη. Γι' αυτό το λόγο πάρθηκε η απόφαση από τους Έλληνες να εκδικηθούν την καταστροφή της Χίου με πυρπολικά. Ο Κωνσταντίνος Κανάρης από τα Ψαρά και ο Ανδρέας Πιπίνος από την Ύδρα κατόρθωσαν με τα πυρπολικά τους να μπουν μέσα στο λιμάνι της Χίου, τη νύχτα της 6ης Ιουνίου (1822), όταν οι Τούρκοι γιόρταζαν το Μπαϊράμ και συμποσίαζαν στα πλοία τους. Ο ναύαρχος Καρά Αλής είχε καλέσει στη ναυαρχίδα τους αξιωματικούς του στόλου για ολονύχτιο γλέντι.
Ο Κανάρης κατόρθωσε να γαντζώσει το πυρπολικό του στη ναυαρχίδα και να του βάλει φωτιά. Ο Πιπίνος το κόλλησε στην υποναυαρχίδα, αλλά δεν το γάντζωσε καλά, αυτό ξεκόλλησε και παρασυρόμενο από τον αέρα κάηκε χωρίς να κάνει ζημιά. Όμως το πυρπολικό του Κανάρη μετέδωσε τη φωτιά στη ναυαρχίδα και γρήγορα πήρε φωτιά η μπαρουταποθήκη της, τινάζοντας τη ναυαρχίδα στον αέρα. 2.000 Τούρκοι βρήκαν το θάνατο μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο αρχηγός του στόλου, ο Καρά Αλή, ο οποίος χτυπημένος από ένα καμένο κομμάτι καταρτιού μπήκε σε μία βάρκα και ξεψύχησε μόλις έφτασε στην ακτή. Το κατόρθωμα αυτό ενθουσίασε την Ελλάδα και όλο τον κόσμο και ενέπνευσε πολλούς σημαντικούς ξένους λογοτέχνες.
ΝΑΣΗ ΔΗΜΗΤΡΑ Γ2

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.headline
ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ (10 ΙΟΥΝΙΟΥ 1822)

# data[].attributes.subject
ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ (10 ΙΟΥΝΙΟΥ 1822)

# data[].attributes.body
Από τις αρχές του 1822 η Ακρόπολη είχε πολιορκηθεί. Είχε φτάσει μάλιστα και ο Φιλέλληνας Λιβιέρ Βουτιέ να βοηθήσει καθώς και πολλοί Επτανήσιοι. Υπήρξαν πολλές φορές που οι πολιορκητές ζήτησαν από τους Τούρκους να παραδοθούν. Στις 18 Απριλίου οι Έλληνες ανατίναξαν την τρίτη πύλη του κάστρου. Μάλιστα είχαν καταλάβει και τα τρία πηγάδια της Ακρόπολης. Έτσι οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να παραδοθούν στις 10 Ιουνίου λόγω της έλλειψης νερού. Από τους δυόμισι χιλιάδες Τούρκους που είχαν κλειστεί στο κάστρο πριν επτά μήνες μόνο οι 1.160 είχαν μείνει. Οι υπόλοιποι είχαν πεθάνει από τραυματισμούς, από λοιμό.

Θεοδόσης Σχινάς Γ2

# data[].attributes.headline
Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΩΝ (26 ΙΟΥΛΙΟΥ 1822)

# data[].attributes.subject
Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΩΝ (26 ΙΟΥΛΙΟΥ 1822)

# data[].attributes.body
Η Μάχη των Δερβενακίων ή Μάχη του Δράμαλη διεξήχθη στα Δερβενάκια στις 26 Ιουλίου 1822. Η ηρωική αυτή μάχη έγινε μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων .

•ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ :
->ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ :  Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Δημήτρης Πλαπούτας
Γεώργιος Διαμαντόπουλος
Πάνος Κολοκοτρώνης
Αγγελής Γάτσος
Παπαφλέσσας
Νικηταράς
Δημήτριος Υψηλάντης

->ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ :
Μαχμούτ Πασάς
Δράμαλης

Τα αποτελέσματα της μάχης αυτής είναι τρία :
1) Νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες
2) Μεγάλη καταστροφή των Οθωμανικών δυνάμεων
3) Ενίσχυση της φήμης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, η οποία φόβισε τους τότε πολιτικούς αντιπάλους του.

Σταυρίνα Μπλάτσου
Γ2'

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΚΡΑΤΑΣ ( 6-8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1823)

# data[].attributes.subject
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΚΡΑΤΑΣ ( 6-8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1823)

# data[].attributes.body
Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου από τους Έλληνες, οι 4.500 Τούρκοι της Κορίνθου που σώθηκαν από την καταστροφή του Δράμαλη, μαστιζόμενοι από την πείνα και τις αρρώστιες, αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την πόλη και να καταφύγουν στην Πάτρα. Έτσι στις 4 Ιανουαρίου του 1823 περίπου 1.000 από αυτούς επιβιβάζονται σε καράβια, ενώ οι υπόλοιποι 3.500 ξεκινούν πεζή πορεία, πιστεύοντας ότι οι Έλληνες δεν θα τους εμποδίσουν να φτάσουν στον προορισμό τους. Την επόμενη μέρα έφτασαν έξω από την Ακράτα και στρατοπέδευσαν.
Στην ίδια περιοχή βρίσκονται τα στρατεύματα των Καλαβρυτινών οπλαρχηγών Σωτήρη Χαραλάμπη και Νικολάου Πετιμεζά που όμως εξαιτίας μιας διαμάχης είναι έτοιμοι να συγκρουστούν μεταξύ τους. Τους δύο αντιπάλους καταφέρνει να συμφιλιώσει ο Ασημάκης Ζαΐμης που φτάνει εσπευσμένα με τους οπλαρχηγούς Νικόλαο Σολιώτη και Σωτήριο Θεοχαρόπουλο, και παράλληλα ενημερώνει για την παρουσία των Τούρκων. Ενωμένοι πλέον οι Έλληνες και έχοντας αντιληφθεί τον κίνδυνο από την παρουσία των Τούρκων αποφασίζουν να ανακόψουν την πορεία τους καταλαμβάνοντας τα γύρω υψώματα καθώς και ένα μικρό αμυντικό τείχος κοντά στον ποταμού Κράθη. Τον Ιανουαρίου του 1823 οι Τούρκοι υπό τις διαταγές του Δελή Αχμέτ επιχειρούν προέλαση αλλά αποκρούονται και οπισθοχωρούν στην θέση Χάνι. Την ίδια τύχη είχαν και οι επόμενες επιθέσεις από τούς Τούρκους. Στις 8 Ιανουαρίου 1823 φτάνουν στην περιοχή οι οπλαρχηγοί Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Λόντος, και Οδυσσέας Ανδρούτσος με τους άνδρες τους, και χτυπούν τους Τούρκους από τα νώτα. Μετά από ένα περίπου μήνα, έχοντας καθηλωθεί στην συγκεκριμένη θέση και με τεράστιες απώλειες τόσο από τη μάχη όσο και από την πείνα, οι Τούρκοι αποφασίζουν να διαπραγματευτούν την παράδοσή τους. Στις 10 Φεβρουαρίου 1823 και ενώ είναι έτοιμοι να συνθηκολογήσουν, ένας μικρός στόλος 15 πλοίων υπό τον Γιουσούφ Πασά καταφέρνει να φτάσει στη ακτή, και μετά από σφοδρό κανονιοβολισμό των Ελληνικών θέσεων να παραλάβει όσους Τούρκους είχαν επιζήσει και να τους μεταφέρει στην Πάτρα.
Από τους 3.500 Τούρκους που έφυγαν από την Κόρινθο, κατάφεραν να φτάσουν στην Πάτρα όσοι σώθηκαν.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΣ Γ2.

# data[].attributes.attachment_caption
Θάνατος Μάρκου Μπότσαρη στο Κεφαλόβρυσο

# data[].attributes.headline
H ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ (8-9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1823)

# data[].attributes.subject
H ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ (8-9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1823)

# data[].attributes.body
Τα μεσάνυχτα 8 προς 9 Αυγούστου του 1823, ο Μάρκος Μπότσαρης με 350 μπαρουτοκαπνισμένους Σουλιώτες,χωρισμένοι σε μικρές ομάδες, εισβάλουν στο στρατόπεδο του Κεφαλόβρυσου από την ποταμιά.Οι περισσότεροι τουρκαλβανοί κοιμόντουσαν και οι υπόλοιποι, αμέριμνοι από την ήσυχη νύχτα του Αυγούστου, δεν υποψιάζονται το κακό που τους περιμένει. Οι Σουλιώτες, αλαλάζοντας σαν τρελοί, δεν ανασαίνουν ούτε στιγμή.

Ήταν ένας αγώνας δρόμου, για να μην προλάβουν οι τουρκαλβανοί να συνέρθουν και ο κάθε Σουλιώτης έσφαζε τους εχθρούς του τον έναν πίσω από τον άλλον. Μεγάλος είναι ο πανικός και η σύγχυση που επικρατεί στους τουρκαλβανούς. Δεν ξέρουν από ποιον να φυλαχτούν και σφάζονται μεταξύ τους.Οι Σουλιώτες πίστεψαν ότι είχαν νικήσει, αναγκάστηκαν όμως να υποχωρήσουν όταν διαπίστωσαν ότι ο Μπότσαρης είχε πέσει νεκρός από σφαίρα που τον χτύπησε στο δεξί μάτι, αλλά μόνο ύστερα από την ασφαλή απομάκρυνση του άψυχου σώματος του αρχηγού τους από το πεδίο της μάχης. Οι τουρκικές απώλειες υπήρξαν βαριές, περίπου 800-1.500 άνδρες, σε αντίθεση με τις ελληνικές που ήταν ελάχιστες. Επίσης οι Έλληνες άρπαξαν 690 τουφέκια, 1.000 πιστόλια, δύο σημαίες, πολλά άλογα και μουλάρια και άλλα είδη. Η απώλεια όμως του στρατηγού Μάρκου Μπότσαρη ήταν τεράστια. Τάφηκε στο Μεσολόγγι με μεγάλες τιμές
Μαρια Πατούρα- Παβάλ Σεμπάστιαν-Αντρέα-Σκιάου Αλεξάνδρα Γ2

# data[].attributes.headline
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΨΑΡΩΝ ( 21- 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 1824)

# data[].attributes.subject
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΨΑΡΩΝ ( 21- 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 1824)

# data[].attributes.body
Τα Ψαρά, το ισχυρό αυτό προπύργιο απέναντι του Οθωμανικού στόλου και των Οθωμανών, ήταν λόγω της γεωγραφικής της θέσης, των τολμηρών κατοίκων της και των συχνών αποβάσεων ο τρόμος των Οθωμανών και επέσυρε συνεχώς την οργή και εκδίκησή τους.
Κατά το τέταρτο έτος της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ο σουλτάνος Μαχμούτ Β’ βρισκόταν σε αδυναμία να καταστείλει την Επανάσταση και ζήτησε τη βοήθεια του υποτελούς του Μεχμέτ Αλή Πασά της Αιγύπτου.
Οι Τουρκοαιγύπτιοι έδιδαν πρωταρχική σημασία στις κατά θάλασσα επιχειρήσεις, γιατί αν δεν καταστρεφόταν ο ελληνικός στόλος και δεν εξουδετερώνονταν οι ναυτικές βάσεις των Ελλήνων, δεν θα ήταν δυνατό να ευδοκιμήσουν οι κατά ξηρά προσπάθειές τους. Αποφασίσθηκε, λοιπόν, ο αιγυπτιακός στόλος υπό τον περιβόητο Χουσεΐν να προσβάλλει την Κάσο και ο τουρκικός υπό τον Χοσρέφ Πασά τα Ψαρά.
Τα Ψαρά, ένα μικρό νησί στα βορειοδυτικά της Χίου, είχε σπουδαία θαλασσινή παράδοση και ήταν η τρίτη ναυτική δύναμη της Ελλάδας, μετά την Ύδρα και τις Σπέτσες, με ονομαστούς πυρπολητές, όπως ο Παπανικολής, ο Κανάρης και ο Πιπίνος. Ο Χοσρέφ είχε εντολή από τον σουλτάνο να εξαφανίσει από προσώπου γης τα Ψαρά, που τόσα προβλήματα δημιουργούσαν στον δυσκίνητο τουρκικό στόλο.
Το πρωί της 20ης Ιουνίου ο τουρκικός στόλος απέπλευσε από το Σίγρι Μυτιλήνης με προορισμό τα Ψαρά. Απετελείτο από 176 πλοία (πολεμικά και φορτηγά) και 12 χιλιάδες άνδρες (τούρκους και τουρκαλβανούς). Η τουρκική αρμάδα έφθασε στον αβαθή ορμίσκο Κάναλος, στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού, το απόγευμα της ίδιας μέρας. Τη στιγμή εκείνη, άρχισε μία εκ των πλέον δραματικών δοκιμασιών του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Έπειτα από ισχυρό κανιοβολισμό, οι Τούρκοι πέτυχαν την απόβαση των αγημάτων τους.
Οι κάτοικοι του νησιού ανέρχονταν σε 30.000, οι 7.000 ντόπιοι και οι υπόλοιποι πρόσφυγες από τη Χίο και τις ακτές της Μικράς Ασίας. Το υπερασπίζονταν 1.300 Ψαριανοί, 700 πάροικοι και 1027 μισθοφόροι από τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία.
Οι μαχητές των Ψαρών υπέπεσαν σε ένα σοβαρό λάθος, καθώς αποφάσισαν να περιορισθεί ο αγώνας στην άμυνα της νήσου. Έτσι, έθεσαν σε απραξία τον στόλο και δεν χρησιμοποίησαν καθόλου τα πυρπολικά. Μάλιστα, αφαίρεσαν τα πηδάλια των πλοίων. Ακόμη, διασκόρπισαν τις δυνάμεις τους στην ξηρά και δεν έδιωξαν τα γυναικόπαιδα.
Οι αποβιβασθέντες Τούρκοι του Χοσρέφ κατέβαλαν με σχετική ευκολία τους αμυνομένους και μέσα σε δύο μέρες είχαν καταλάβει το νησί. Επακολούθησε η φοβερή καταστροφή. Το πλήθος έσπευσε να σωθεί στα λίγα πλοία, από τα οποία δεν είχαν αφαιρεθεί τα πηδάλια. Λίγοι τα κατέφεραν, καθώς ο στόλος του Χοσρέφ είχε περικυκλώσει το νησί.
Μόνη εστία αντίστασης παρέμεινε το Παλαιόκαστρο, η οχυρή θέση που δεσπόζει της Χώρας. Οι υπερασπιστές του, ανάμεσά τους και πολλά γυναικόπαιδα, αμύνθηκαν σθεναρά εναντίον 6.000 Τούρκων που τους πολιορκούσαν. Όταν η αμυντική γραμμή τους έσπασε και το φρούριο πλημμύρισε από Τούρκους, ο Αντώνιος Βρατσάνος έβαλε φωτιά στην πυριταδοποθήκη για να μην πέσουν στα χέρια των εισβολέων.
Η καταστροφή και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε τρομερή. Από τους 30.000 κατοίκους του νησιού, οι 18.000 θανατώθηκαν ή πωλήθηκαν ως σκλάβοι. Την εικόνα της καταστροφής δίνει με τον πιο παραστατικό τρόπο ο εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός στο περίφημο επίγραμμά του:

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
περπατώντας η Δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παλληκάρια
και στην κόμη στεφάνι φορεί
γινωμένο από λίγα χορτάρια
πούχαν μείνει στην έρημη γη.

Από τα περίπου 100 πλοία των Ψαριανών, μόνο 16 διασώθηκαν, καθώς και 7 πυρπολικά με τον Κανάρη. Όσοι από τους κατοίκους των Ψαρών γλίτωσαν από το γιαταγάνι των Οθωμανών εγκαταστάθηκαν στη Μονεμβασιά και μετά την απελευθέρωση στην Αρχαία Ερέτρια, που πήρε την ονομασία Νέα Ψαρά.
Η Καταστροφή των Ψαρών υπήρξε δεινό πλήγμα για την Επανάσταση. Χάθηκε μία από τις σημαντικές βάσεις του ελληνικού ναυτικού, ενώ διέτρεξαν άμεσο κίνδυνο οι υπόλοιποι. Η άμεση κινητοποίηση και η αντίδραση των υπόλοιπων δυνάμεων της μαχόμενης Ελλάδας έσωσε την κατάσταση.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΣ-ΜΑΡΙΑ ΠΑΤΟΥΡΑ-ΣΚΙΑΟΥ ΑΛΑΞΑΝΔΡΑ Γ2

# data[].attributes.attachment_caption
ΟΑντρέας Μιαούλης στη ναυμαχία

# data[].attributes.headline
ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ (29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1824)

# data[].attributes.subject
ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ (29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1824)

# data[].attributes.body
Στις 29 Αυγούστου 1824, έγινε η Ναυμαχία του Γέροντα, μία από τις σημαντικότερες ναυτικές επιχειρήσεις της Επανάστασης του ’21, στην οποία έλαβαν μέρος 250 Τουρκικά Αιγυπτιακά Αλγερινά και Τυνησιακά πλοία εναντίον 70 περίπου ελληνικών πλοίων. Αντιμέτωποι τέθηκαν ο ελληνικός στόλος υπό τον Ανδρέα Μιαούλη, που αριθμούσε γύρω στα 70 πλοία Μετά την καταστροφή της Κάσου (29 Μαΐου 1824) και των Ψαρών (21 Ιουνίου 1824), το ηθικό του ελληνικού ναυτικού είχε καταπέσει. Η βοήθεια που παρείχε ο χεβίδης της Αιγύπτου Μοχάμετ Άλι στον Σουλτάνο Μαχμούτ έθετε σε κίνδυνο την Ελληνική Επανάσταση. Στόχος του Μοχάμετ Άλι ήταν να συντρίψει το ελληνικό ναυτικό για να μπορέσει ο γιος του Ιμπραήμ Πασάς να αποβιβασθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια στην Πελοπόννησο και να καταστείλει την ελληνική επανάσταση. Άλλωστε, το έπαθλο για τον πανέξυπνο Αλβανό εκ Καβάλας ήταν μεγάλο. Αν επιτύγχανε τον στόχο του, ο σουλτάνος θα τον επιβράβευε με την παραχώρηση της Κρήτης και της Πελοποννήσου. Πέντε ημέρες αργότερα έγιναν οι πρώτες αψιμαχίες μεταξύ των δύο στόλων, οι οποίες συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες. Η αποφασιστική ναυμαχία δόθηκε στις 29 Αυγούστου, ημέρα Παρασκευή. Τα ελληνικά πλοία διείσδυσαν ανάμεσα στα εχθρικά, με αποτέλεσμα να μην πρόκειται πλέον για ναυμαχία εκ παρατάξεως (θα ήταν χαμένη υπόθεση για τον ελληνικό στόλο, λόγω της ποιοτικής και ποσοτικής υπεροχής του εχθρού), αλλά για μια σύγκρουση, όπου όλα μαζί τα πλοία μάχονταν ανακατεμένα. Η κίνηση τακτικής του Μιαούλη ευνοούσε τα πυρπολικά, που ανέλαβαν δράση, κρίνοντας την έκβαση της ναυμαχίας. Μετά τη δυσμενή αυτη εξέλιξη, ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος άρχισε να υποχωρεί προς την Κω, ενώ ο ελληνικός αγκυροβόλησε και πάλι στον Γέροντα. Η επιτυχία αυτή του ελληνικού ναυτικού αναπτέρωσε το ηθικό των ανδρών του, διέσωσε τη Σάμο και καθυστέρησε την απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.
Μαρια Πατούρα Γ2

# data[].attributes.headline
Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ (20 ΜΑΪΟΥ 1825)

# data[].attributes.subject
Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ (20 ΜΑΪΟΥ 1825)

# data[].attributes.body
Η Μάχη στο Μανιάκι ήταν πολεμική συμπλοκή της Επανάστασης του '21,ανάμεσα σε Αιγυπτίους και Έλληνες. Λαμβάνοντας χώρα την 20η Μαΐου 1825, στο Μανιάκι Μεσσηνίας, είχε νικηφόρα έκβαση για τους Αιγυπτίους του Ιμπραήμ Πασά, με τον αρχηγό των Ελλήνων, Γρηγόριο Παπαφλέσσα, να σκοτώνεται στη μάχη.
Συγκεκεριμένα, όταν οι Αιγύπτιοι πραγματοποίησαν γενική έφοδο, εισέβαλαν στα ταμπούρια των Ελλήνων και τους σκότωσαν σχεδόν όλους, ανάμεσά τους και τον Παπαφλέσσα, του οποίου το σώμα και το κεφάλι βρέθηκαν σε διαφορετικά σημεία. Ελάχιστοι μόνο κατάφεραν να διαφύγουν πολεμώντας σκληρά, μέσα από μια ρεματιά, την έξοδο της οποίας φρουρούσαν οι Αιγύπτιοι.
Ακόμη και έπειτα από πολλά χρόνια βρίσκονταν στον τόπο της μάχης τα σχισμένα από τις σπαθιές κρανία των νεκρών Ελλήνων και Αιγυπτίων. Ήταν άνιση μάχη και ο Παπαφλέσσας χαρακτηρίστηκε σε λιθογραφία της εποχής που τυπώθηκε στο Παρίσι «νέος Λεωνίδας».
Σύμφωνα με την παράδοση, την οποία αναφέρουν και ορισμένοι ιστορικοί της επανάστασης, μετά το τέλος της μάχης ο Ιμπραήμ ζήτησε από τους στρατιώτες του να αναζητήσουν και να βρουν το νεκρό σώμα του Παπαφλέσσα. Όταν εκείνοι το βρήκαν, τους διέταξε να τοποθετήσουν πάνω στο ακέφαλο πτώμα το κεφάλι και να το στήσουν σε μια βελανιδιά που βρισκόταν εκεί. Τότε ο Ιμπραήμ θαύμασε το επιβλητικό παράστημα του νεκρού Παπαφλέσσα και είπε, κατά τον Φωτάκο: «Πράγματι αυτός ήτο ικανός και γενναίος άνθρωπος. Καλύτερα να επαθαίναμεν άλλην τόσην ζημίαν, αλλά να τον επιάναμεν ζωντανόν». Κατά μία λαϊκή αφήγηση, τον φίλησε στο μέτωπο σε ένδειξη αναγνώρισης της γενναιότητας και του ανιδιοτελούς θάρρους του.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΣΚΙΑΟΥ Γ2

# data[].attributes.headline
ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΜΥΛΩΝ (13 ΙΟΥΝΙΟΥ 1825)

# data[].attributes.subject
ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΜΥΛΩΝ (13 ΙΟΥΝΙΟΥ 1825)

# data[].attributes.body
Η Μάχη των Μύλων (13 Ιουνίου 1825) ήταν πολεμική συμπλοκή της επανάστασης του 1821 κατά την οποία οι Έλληνες απέκρουσαν δύναμη του αιγυπτιακού στρατού του Ιμπραήμ πασά. Ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη τους εναντίον του και έσωσε το Ναύπλιο από την απειλή του Ιμπραήμ.
Στις 11 Ιουνίου ο Μακρυγιάννης με 150 άνδρες είχε φτάσει στους Μύλους, προερχόμενος από αποτυχημένες δράσεις στην Μεσηνία και Αρκαδία. Το πρωί της 12ης Ιουνίου εμφανίστηκε ο Αιγυπτιακός στρατός στην Αργολική πεδιάδα. Στο Ναύπλιο είχαν συγκεντρωθεί περίπου 20.000 γυναικόπαιδα, ασθενείς και άμαχος πληθυσμός καθώς και ελάχιστος στρατός. Ο Ιμπραήμ δεν είχε σκοπό να επιτεθεί, αλλά μόνο να βολιδοσκοπήσει την κατάσταση. Οι Έλληνες μην γνωρίζοντας τις προθέσεις του βιάστηκαν να συγκεντρώσουν μεγάλο μέρος του ελληνικού στρατού στους Μύλους, κατά των οποίων κινήθηκε ισχυρή φάλαγγα από πεζούς και ιππείς. Έφτασε ο Χατζημιχάλης με το σώμα του, ο Δημήτριος Υψηλάντης μαζί 15 Φιλέλληνες του Ναυπλίου, μερικούς Έλληνες αγωνιστές, και με έναν λόχο ευζώνων καθώς και ο Κ.Μαυρομιχάλης με λίγους άνδρες. Την ίδια μέρα έφτασαν και ο Χατζηγιώργης και ο Χατζηστεφάνης. Η δύναμη των Ελλήνων δεν ξεπερνούσε τους 300 άνδρες.

Στην ακτή τοποθετήθηκαν και τρία μικρά πολεμικά πλοία με πυροβόλα. Παρευρέθηκαν δε και οι δύο μοίραρχοι του Αγγλικού και του Γαλλικού στόλου, Άμιλτον (Gawen William Hamilton, 1748 - 1838) και υποναύαρχος Δεριγνύ (ιππότης De Rigny), οι οποίοι αγκυροβόλησαν μπροστά στο Ναύπλιο και τους Μύλους αντίστοιχα. Ο Ιμπραήμ έφτασε στους Μύλους την αυγή της 13ης. Οι προφυλακές των Αιγυπτίων προχώρησαν αθέατες ως τις γραμμές των Ελλήνων καθώς οι φρουροί κοιμούνταν. Η παρέμβαση Μακρυγιάννη έσωσε τους Έλληνες, ενώ την ίδια στιγμή αποβιβάστηκαν αρκετοί Κρητικοί. Οι Αιγύπτιοι ξαναεπιτέθηκαν το μεσημέρι.

Τρεις επιθέσεις του εχθρικού πεζικού και μία του ιππικού αποκρούστηκαν γενναία. Τότε το εχθρικό πυροβολικό γκρέμισε με εύστοχες βολές το πρόχειρο οχύρωμα του Μακρυγιάννη, και ένας λόχος Αιγυπτίων επιτέθηκε ορμητικά υπερπηδώντας τα ερείπια. Η αντεπίθεση του Μακρυγιάννη ήταν ηρωική.

Στο μεταξύ έφθασαν ενισχύσεις από το Ναύπλιο. Τελευταίος ήρθε ο Μήτρος Λιακόπουλος ανεβάζοντας τον αριθμό πολεμιστών σε 480 άντρες. Οι Αιγύπτιοι μετά τις αποτυχημένες απόπειρες έπαψαν τις επιθέσεις, και επειδή είχε αρχίσει να βραδιάζει, υποχώρησαν και έφυγαν για το Άργος. Στο πεδίο της μάχης εγκατέλειψαν περίπου 50 νεκρούς και αποκόμησαν άλλους τόσους τραυματίες.

Η οχυρή μορφολογία των Μύλων βοήθησε την οχύρωση των Ελλήνων. Η μάχη των Μύλων κατέληξε σε νίκη της ελληνικής πλευράς.
Με την νίκη του αυτή ο Μακρυγιάννης έσωσε σε κρίσιμη στιγμή τον άμαχο πληθυσμό του Ναυπλίου, και διατήρησε σημαντικά αποθέματα τροφίμων και νερού. Αν "έπεφταν" οι Μύλοι θα χανόταν το Ναύπλιο και θα έσβηνε η ελληνική επανάσταση στην Πελοπόννησο.

ΠΑΒΑΛ ΑΝΔΡΕΑ-ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ Γ2

# data[].attributes.headline
Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑ Η ΑΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1825-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1826)

# data[].attributes.subject
Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑ Η ΑΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1825-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1826)

# data[].attributes.body
Χρόνος:15 Απριλίου 1825-10 Απριλίου 1826
Τόπος: Μεσολόγγι
Έλληνες αγωνιστές:  Αλέξανδρος μαυροκορδάτος, Μάρκος Μπότσαρη κ.α.
Τουρκικές δυνάμεις: Ιμπραήμ πασάς ,Κιουταχης
Η πολιορκία κράτησε σχεδόν ένα χρόνο ,στις αρχές εφοδιαζοταν από τον Ανδρέα Μιαούλη αλλά στην συνέχεια δεν μπορούσε να σπάσει  τον τουρκικό αποκλισμο από την θάλασσα και έτσι έπεσε μεγάλη πείνα  (οι κάτοικοι  έτρωγαν γατες,σκύλους, ποντικια)
Ώσπου την Κυριακή των βαΐων  10 Απριλίου 1826 έγινε η ηρωική έξοδος
Τα γυναικόπαιδα αιχμαλωτιστικαν και πουλήθηκαν ως σκλαβοι
ΦΑΣΟΥΛΗ ΑΝΝΑ-ΜΑΡΙΑ Γ2

# data[].attributes.headline
Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ (17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ-5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1827)

# data[].attributes.subject
Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ (17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ-5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1827)

# data[].attributes.body
Η μάχη στο Δίστομο αποτελεί μια από τις πιο ηρωικές στιγμές του απελευθερωτικού αγώνα. Ήταν η πρώτη φορά που οι Έλληνες νίκησαν τον Ομέρ Πασά.  Ο στρατός των Τούρκων αριθμούσε 2.000 στρατιώτες πεζικού και 500 ιππείς.
Στο Δίστομο υπήρχαν μόλις 300 Σουλιώτες με αρχηγό τον Ν. Μπότσαρη, Κουτσονίκα, Χρήστο Κουτσονίκα, Ιωάννη Μπραιρακτάρη, Ν. Κάσκαρη και Ιωάννη Μπιλπίλη. Στις 17 Ιανουαρίου 1827 οι Τούρκοι έφτασαν έξω από το Δίστομο με τους Έλληνες να οχυρώνονται μέσα στο χωριό.
Την επόμενη μέρα όρμησαν στο Δίστομο, περικυκλώνοντας τους Σουλιώτες, οι οποίοι αντιμετώπισαν με θάρρος στις επιθέσεις τους. Ρίχνοντας σφαίρες μανιωδώς προσπαθούσαν να  απωθήσουν τον εχθρό. Τότε, ο σπουδαίος αγωνιστής Γιώργος Δράκος μαζί με 200 ακόμη Σουλιώτες έφτασαν για βοήθεια και ξεκίνησαν οι μάχες σώμα με σώμα. Καθώς οι Τούρκοι τρέπονταν σε φυγή, οι Έλληνες τους καταδίωξαν και τους σκότωναν. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε από τον Γιώργο Καραϊσκάκη, ο οποίος μαζί με 400 άντρες έπιασε στον ύπνο τους Τούρκους.

Στις 21 Ιανουαρίου πέρασε μέσα από το τουρκικό στρατόπεδο, όπου οι Τούρκοι κοιμούνταν. Καθώς πλησίαζαν προς το Δίστομο τους πήραν είδηση, όμως οι Έλληνες κατάφεραν να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές με μόλις ένα νεκρό. Μαζί με τους Σουλιώτες οχυρώθηκαν στο Δίστομο και περίμεναν την τουρκική επίθεση. Δέκα ημέρες αργότερα, οι Τούρκοι όρμησαν στο Δίστομο, όμως η σθεναρή αντίσταση των Ελλήνων, τους ανάγκασαν σε υποχώρηση.  Στις 5 Φεβρουαρίου 1827 ο Καραϊσκάκης άρχισε να τους κυνηγά με αποτέλεσμα να τραπούν σε άτακτη φυγή και να αφήσουν πίσω τους λάφυρα. Οι Τούρκοι μέτρησαν ογδόντα νεκρούς ενώ οι Έλληνες μέτρησαν μόλις 2. Ήταν μια μεγάλη νίκη, που απελευθέρωσε τη Ρούμελη. Οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα φρούρια της περιοχής και σχεδόν ολόκληρη η κεντρική Ρούμελη περιήλθε στα ελληνικά χέρια.
ΝΑΣΗ ΔΗΜΗΤΡΑ Γ2

# data[].attributes.headline
ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΝΑΛΑΤΟΥ (24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1827)

# data[].attributes.subject
ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΝΑΛΑΤΟΥ (24 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1827)

# data[].attributes.body
Καταστροφική πολεμική επιχείρηση των Ελλήνων κατά των Οθωμανών, σε μια δύσκολη περίοδο του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Διεξήχθη στις 24 Απριλίου 1827, την επομένη του θανάτου του Γεώργιου Καραϊσκάκη, στην περιοχή Ανάλατος (σημερινή Νέα Σμύρνη), με σκοπό τη διάσπαση της πολιορκίας της Ακρόπολης από τις δυνάμεις του Κιουταχή.

Εξαρχής, ο σχεδιασμός της επιχείρησης προκάλεσε διχογνωμίες. Οι δύο άγγλοι επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων Λόρδος Κόχραν και Τζορτζ (αρχιναύαρχος του ελληνικού στόλου ο πρώτος και αρχηγός των χερσαίων δυνάμεων ο δεύτερος, με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας) πίστευαν στην άμεσο και κατά μέτωπο αντιμετώπιση του εχθρού, ενώ ο Καραϊσκάκης επέμενε ότι τα ελληνικά στρατεύματα ήταν καταλληλότερα στον πόλεμο των χαρακωμάτων και ότι συνέφερε να προχωρούν κατ' ολίγον και με νέα χαρακώματα να περιζώνουν τον στρατό του Κιουταχή, ο οποίος είχε αρχίσει να υποφέρει από τις στερήσεις.

Η στρατηγική του είχε επιτυχία στην Αττική και οι ελληνικές χερσαίες δυνάμεις κυριαρχούσαν στον άξονα Κερατσινίου - Φαλήρου. Είχε προτείνει ακόμη την κατάληψη του Ωρωπού και του Μαραθώνα για να κλεισθεί και η τελευταία δίοδος ανεφοδιασμού του Κιουταχή. Αλλά η επιμονή των άγγλων στρατηγών και ιδιαίτερα του Κόχραν να εφαρμόσουν μια τακτική ξένη προς τις ικανότητες των Ελλήνων έκαμψε τον Καραϊσκάκη, που συμφώνησε μαζί τους. Κι ενώ προετοιμαζόταν στο Φάληρο για να καταστήσει την επιχείρηση πιο ασφαλή, τραυματίστηκε σε μια μικροσυμπλοκή στις 22 Απριλίου 1827 και τις πρώτες πρωινές ώρες της επομένης εξέπνευσε.

Ο Κόχραν, χωρίς να υπολογίσει τον ψυχολογικό παράγοντα από τον θάνατο του Καραϊσκάκη και το πεσμένο ηθικό των Ελλήνων, επέμενε στην άμεση πραγματοποίηση της επίθεσης κατά του Κιουταχή, εκβιάζοντας με αποχώρηση στην αντίθετη περίπτωση. Έτσι, η έφοδος κατά του τουρκικού στρατοπέδου στον Ανάλατο πραγματοποιήθηκε το πρωί της 24ης Απριλίου 1827.

Γρήγορα, η μάχη κατέληξε σε συντριπτική ήττα για τους Έλληνες, καθώς έγιναν έρμαιο των διαθέσεων του τουρκικού ιππικού, που εκμεταλλεύτηκε το πεδινό του εδάφους και τους καταδίωξε ως τη θάλασσα. Γύρω στους 2.000 σκοτώθηκαν, σχεδόν το μισό της ελληνικής δύναμης, οι περισσότεροι Σουλιώτες και Κρητικοί. Ανάμεσά τους επίλεκτοι οπλαρχηγοί, όπως οι Ιωάννης Νοταράς, Λάμπρος Βέικος, Γιώργος Τζαβέλας, Αθανάσιος Μπότσαρης, Φώτος Φωτομάρας, Γεώργιος Δράκος και ο συνταγματάρχης Ιγγλέσης. Οι 250 αιχμάλωτοι αποκεφαλίστηκαν. Ο Μακρυγιάννης μόλις που σώθηκε, χάρις στα γρήγορα πόδια και τα γερά πνευμόνια του.

Η ατυχής έκβαση της μάχης προκάλεσε γκρίνια στο ελληνικό στρατόπεδο και άρχισαν οι αλληλοκατηγορίες για τους υπευθύνους της ήττας. Η υπό τον Γκούρα φρουρά της Ακρόπολης αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει και να παραδοθεί στις 24 Μαίου 1827. Ο Κιουταχής εδραίωσε τη θέση του και η Στερεά Ελλάδα υποτάχθηκε πλήρως στους Οθωμανούς. Από πολλούς ιστορικούς, η μάχη του Ανάλατου χαρακτηρίστηκε ως ομαδική αυτοκτονία και ως αποτέλεσμα της αγγλικής πολιτικής, που με την εξουδετέρωση των επαναστατικών κινημάτων της Στερεάς Ελλάδας επεδίωκε το περιορισμό της Επανάστασης στην Πελοπόννησο.
Θεοδόσης Σχινάς Γ2

# data[].attributes.headline
ΙΟΥΛΙΑΝΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ (6 ΙΟΥΛΙΟΥ 1827)

# data[].attributes.subject
ΙΟΥΛΙΑΝΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ (6 ΙΟΥΛΙΟΥ 1827)

# data[].attributes.body
Στη συνθήκη του Λονδίνου, οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία,Γαλλία,Ρωσία), παρακινούμενες από την επιθυμία ενίσχυσης της επιρροής τους στα Βαλκάνια, αποφάσισαν την ειρήνευση στην Ελλάδα προτείνοντας παράλληλα στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ την ίδρυση αυτόνομου ελληνικού κράτους.

Ήταν μία απόφαση που άλλαξε ουσιαστικά τα δεδομένα του ελληνικού ζητήματος και οδήγησε τελικά στην ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Η επανάσταση ωστόσο δεν είχε ακόμη τελειώσει καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέρριψε τη Συνθήκη. Η οριστική ανεξαρτησία του νέου ελληνικού κράτους παγιώθηκε δυόμισι χρόνια αργότερα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ιουλιανή Συνθ

# data[].attributes.headline
Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ (20 0ΚΤΩΒΡΙΟΥ 1827)

# data[].attributes.subject
Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ (20 0ΚΤΩΒΡΙΟΥ 1827)

# data[].attributes.body
Η μάχη διεξήχθη στον κόλπο Ναυαρίνο(στη δυτική ακτή της χερσονήσου της Πελοποννήσου στο Ιόνιο Πέλαγος) στις 20 Οκτωβρίου του 1827. Η ηρωική αυτή μάχη έγινε μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου, του Βασιλείου της Γαλλίας, της Ρωσικής αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

• ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ :
->ΑΓΓΛΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ, ΡΩΣΙΑ :
Έντουαρντ Κόδριγκτον
Ανρί Δεριγνύ
Λογγίνος Χέυδεν
->ΟΘΩΜΑΝΟΙ :
Ιμπραήμ Πασάς
Αμίρ Ταχίρ Πασάς
Μοχαρράμ Μπέης
Καπιτάν Μπέης

Η ναυμαχία έληξε με την συντριπτική νίκη των μεγάλων δυνάμεων.

Σταυρίνα Μπλάτσου
Γ2'

# data[].attributes.headline
ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ(12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1829)

# data[].attributes.subject
ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ(12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1829)

# data[].attributes.body
Η μάχη της Πέτρας που έγινε στης 12 Σεπτεμβρίου του 1829 μεταξύ των Ελλήνων, κάτω από τις διαταγές του Δημητρίου Υψηλάντη και των Τουρκαλβανών, κάτω από τις διαταγές του Ασλάν Μπέη, θεωρείται η τελευταία μάχη του αγώνα. Οι Τούρκοι ηττήθηκαν και αναγκάστηκαν να προσφύγουν σε συμφωνίες για να τους αφήσουν οι Έλληνες να περάσουν προς βορρά και να μην επανέλθουν ποτέ πια στην Ανατολική Στερεά και την Πελοπόννησο. Η συμβολή σε αυτή τη μάχη του Πεντακοσιάρχου Γεωργίου Σκουρτανιώτη και των ανδρών του, ήταν καθοριστική. Ο προμαχώνας του δέχτηκε την κύρια επίθεση του εχθρού όπως και αδιάκοπους κανονιοβολισμούς από 4 κανόνια των Οθωμανών και άντεξε, με την βοήθεια αργότερα και άλλων οπλαρχηγών που έσπευσαν στο σημείο για να συνδράμουν τον Γεώργιο Σκουρτανιώτη.
Μαριέττα Νικολοπούλου Γ2

# data[].attributes.headline
ΣΥΝΘΗΚΗ ΑΝΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗΣ (14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1829)

# data[].attributes.subject
ΣΥΝΘΗΚΗ ΑΝΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗΣ (14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1829)

# data[].attributes.body
Η νέα τουρκική ήττα στον ρωσοτουρκικό πόλεμο που ακολούθησε (1828-1829) υποχρέωσε τον σουλτάνο να αποδεχτεί όλες τις μέχρι τότε αποφάσεις των Δυνάμεων σχετικά με το ελληνικό ζήτημα (αυτονομία ελληνικού κράτους) (συνθήκη της Αδριανούπολης, 14 Σεπτεμβρίου 1829).

ΠΑΒΑΛ ΑΝΔΡΕΑ-ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ Γ2

# data[].attributes.headline
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ (22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ/3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1830)

# data[].attributes.subject
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ (22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ/3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1830)

# data[].attributes.body
Στις 22 Ιανουαρίου / 3 Φεβρουαρίου (ν.η.) 1830 υπογράφτηκε από την Αγγλία, τη Ρωσία και τη Γαλλία το πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας, η πρώτη επίσημη διεθνής διπλωματική πράξη που αναγνώρισε την Ελλάδα ως κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο και όχι φόρου υποτελές στην Oθωμανική Aυτοκρατορία. H σημαντική αυτή απόφαση συνοδευόταν από τον προσδιορισμό μιας νέας συνοριακής γραμμής. Στα εδάφη του νέου κράτους περιλαμβάνονταν οι περιοχές που βρίσκονταν μεταξύ των ποταμών Aχελώου στα δυτικά και Σπερχειού στα ανατολικά.

Mε τον τρόπο αυτό αποφευγόταν η γειτνίαση των δυτικών επαρχιών της Aιτωλοακαρνανίας με τη Λευκάδα, που, όπως και τα υπόλοιπα Eπτάνησα, βρισκόταν υπό αγγλική κυριαρχία. Aπό την άλλη δίνονταν στο ελληνικό κράτος, πέραν των Kυκλάδων και της Πελοποννήσου, οι Σποράδες και η Eύβοια. Tέλος, στο Πρωτόκολλο της Aνεξαρτησίας η Aγγλία, η Γαλλία και η Pωσία συμφωνούσαν στην αναγόρευση του Λεοπόλδου του Σαξ Kόμπουργκ ως ηγεμόνα του ελληνικού κράτους. Kι αυτές οι αποφάσεις ωστόσο έμελλε να μην είναι οριστικές τόσο όσον αφορά τα σύνορα όσο και ως προς το πρόσωπο και τον τίτλο του ηγεμόνα. H τελική ρύθμιση του ελληνικού ζητήματος θα επέλθει ενάμισυ περίπου χρόνο αργότερα, στα τέλη Αυγούστου του 1832.