# data[].attributes.body
In april 1942 wordt de Slowaak Lale met de trein naar Auschwitz afgevoerd. Hij kreeg bij aankomst nummer 32407 op zijn arm getatoeëerd. Hij heeft het zwaar totdat de tatoeëerder plotseling verdwijnt en Lale als nieuwe tatoeëerder wordt aangesteld. Het is voor hem geen plezier, maar hij krijgt zo wel vrijheid, en kan stiekem andere gevangenen helpen hun honger en leiden te verzachten. Op een dag wordt een vrouw genaamd Gita Fuhrmannova gedeporteerd naar het concentratiekamp. Hij is smoorverliefd op haar en zij ook op hem. De liefde tussen beide is de motivatie om te ontsnappen. Ze hebben elkaar beloofd om voor altijd bij elkaar te blijven.

# data[].attributes.body
Het verhaal speelt zich natuurlijk in de tweede wereldoorlog af, maar je weet eigenlijk niet zoveel van hoe het leven in de concentratiekampen was af. In dit verhaal weet je echt hoe zwaar het leven was en hoe weinig macht je had, terwijl je er niks aan kon doen dat je er terecht kwam. Het zette me aan het denken dat de wereld in de tweede wereldoorlog nog oneerlijker was dan nu. Het verhaal geeft je een goed inzicht van de emoties van de mensen in de concentratiekampen. Het zet je echt aan het denken over hoe het was in die tijd.

# data[].attributes.body
Het verhaal gaat heel erg diep in de emoties en het leven van Lale. Hierdoor kan je echt goed meeleven met Lale, en zelfs met andere personages. Het is erg knap hoe de schrijfster het verhaal zo heeft geschreven dat je echt zo mee kan leven, terwijl ze zelf pas 42 jaar na de oorlog geboren is. Het verhaal gaat erg diep, dat je niet alleen de omstandigheden in het concentratiekamp leert kennen, maar ook de omstandigheden in de tweede wereldoorlog zelf. Lale wordt namelijk niet helemaal in het begin van het verhaal afgevoerd, maar maakt nog twee jaar de oorlog buiten bespijkerde hekken mee.

# data[].attributes.body
Het verhaal is waargebeurd, wat het verhaal nog mooier en spannender maakt. Je kan je bijna niet voorstellen hoe het voor de gevangenen van een concentratiekamp is geweest, maar dit boek komt akelig dichtbij met een beschrijving die vanuit één angstig persoon wordt verteld. Je kan echt door de ogen van de hoofdpersoon kijken, waardoor je werkelijk meeleeft met het verhaal en je je een klein beetje kan voorstellen hoe het geweest moet zijn.

# data[].attributes.body
Het verhaal wordt vertelt vanuit ik-perspectief. Je ziet het verhaal door de ogen van Lale. Ook is de verteller Lale. Er staan veel citaten in over hoe Lale aan de schrijfster heeft verteld wat er precies gezegd werd. De verteller is betrouwbaar, want hij heeft het verhaal zelf meegemaakt. Hij was ook daadwerkelijk de tatoeëerder van Auschwitz. Je kan niet controleren of hij wel de waarheid spreekt, maar het is wel bekend dat hij ook echt in Auschwitz als jood zat.

# data[].attributes.body
Ik vind de structuur van het verhaal niet ingewikkeld, want het verhaal loopt in een hele chronologische volgorde. Aan het begin van het verhaal zit er veel vaart in, want Lale zit nog niet meteen in het concentratiekamp dus laten ze eerst het verhaal voordat hij gedeporteerd werd naar Auschwitz kort zien. Er zitten veel herinneringen in het boek. Bijvoorbeeld dat Lale terugdenkt aan de tijd voor de oorlog en aan het moment dat hij Gita tatoeëerde met nummer 34902.

# data[].attributes.body
De hoofdpersonen zijn Lale Sokolov en Gita Fuhrmannova. De innerlijke kenmerken van de hoofdpersonen zijn dat Lale erg behulpzaam is. Hij wilt de rest van de gevangenen helpen hun leven beter te maken. Ook is hij smoorverliefd op Gita. Je weet niet veel innerlijke kenmerken van Gita, maar je weet wel dat zij ook smoorverliefd is op Lale. Je weet het meest van Lale, want het verhaal wordt verteld vanuit zijn ogen. Je weet precies wat hij voelde op welk moment en hoe hij is.

# data[].attributes.body
De belangrijkste open plek is het moment dat Lale Gita opeens niet meer ziet. Je komt er tot een heel stuk later in het boek achter dat ze verplaatst was naar een ander besloten deel van het kamp, waar zelfs Lale geen toegang tot had. Er zijn ook een aantal open plekken in het boek, zoals op bladzijde 81, waarin staat: ''Er was discussie over mijn positie. Als ik deze verloor, was ik al mijn privileges kwijt en kan ik Gita misschien wel nooit meer zien.'' Het is wel een beetje jammer dat alle open plekken worden opgevuld, omdat je aan het eind van het boek niet meer met vragen zit.