# data[].attributes.body
Titel: Schuld

Schrijfster: Mel Wallis de Vries

Jaar van uitgave: 2015

# data[].attributes.body
Drie meisjes, Leila, Kate en Yara plegen vlak na elkaar zelfmoord. De politie ziet geen verband, maar als Tess een briefje krijgt met daarop:’Jij bent de volgende…’, probeert ze er alles aan te doen om dit raadsel uit te zoeken. Niemand gelooft haar, maar als ze tot de schokkende ontdekking komt dat het helemaal geen zelfmoorden zijn, is het al bijna te laat. Toch overleeft Tess het op het nippertje:’Ik hoor hoe mijn ademhaling zwakker wordt, soms een paar seconden zoek is. Ik zak weg in mezelf. Dieper, dieper, dieper. Een schaduw maakt zich los uit de duisternis en komt voor me staan. Op hetzelfde moment hoor ik sirenes dichterbij komen.’

Tess ontvangt het briefje met daarop:'Jij bent de volgende...'

# data[].attributes.body
Ik vind het boek Schuld een erg leuk boek. Dit omdat het spannend is. Ook heeft het boek een groot raadsel en ik vind het leuk om te lezen hoe dit opgelost wordt. Ik vind het ook altijd leuk om te lezen met verschillende perspectieven. Dat is in dit boek ook zo: eerst lees je namelijk door het perspectief van een van de meisjes en dan opeens door het perspectief van de mysterieuze moordenaar. Zo weet jij dingen die de meisjes in het boek niet weten. Ook is het een erg indrukwekkend boek, om te lezen wat zelfmoord voor invloed heeft, maar ook om te zien met welke redenen mensen zelfmoord plegen.

Leila die zelfmoord heeft gepleegd:

# data[].attributes.body
Mijn reis begint gewoon in Nederland. Het is 15:00 uur en het regent. Het maakt het een donkere, kille dag. We zitten in de aula van het uitvaartcentrum om dag te zeggen tegen Leila. Iedereen huilt. Ik ook. Ik zie de kist vooraan staan. Het is een mooie kist, flitst door mijn hoofd, net zo mooi als zij was. Ik huil en ik kijk naar mijn handen. Ze trillen. Ik kijk om me heen en zie andere vriendinnen staan. Ze huilen samen en houden elkaars hand vast. Ik wou dat iemand mij troostte… Ik was zo geschokt toen ik het hoorde. Ik had het echt niet verwacht. Ik zag wel dat het de laatste tijd niet meer zo goed met haar ging, maar dat kwam toch door school?  Ik ben boos. Waarom moest Leila nou zelfmoord plegen? We waren de dikste vrienden. En waarom heeft ze mij niks verteld? We hadden erover kunnen praten… Ik ben boos, ze had het gewoon moeten zeggen!! Alhoewel, misschien was het wel helemaal geen zelfmoord… Nee, kom op, het moet wel! Leila had gewoon geen zin meer in het leven. Al begrijp ik niet waarom.

Leila's kist:

# data[].attributes.body
Een klein weekje erna ben ik weer een beetje bijgekomen van de dood van Leila. Ik hoopte alleen dat ik dit nooit meer mee hoefde te maken. Blijkbaar heeft God me niet gehoord...
Ik liep rustig door de stad toen het gebeurde. Het regende weer eens, we zijn immers nog steeds in Nederland... Al met al was het een gewone dag. Het was in de vroege avond. Yara fietste gewoon, ze leek wel een beetje van slag, maar ze reed gewoon door de stad. Toen kwam er opeens iemand uit de bosjes achter haar. Het leek wel of ze het doorhad, want ze keek om. Toen hief de man achter haar opeens zijn arm op en sloeg haar met een steen tegen haar hoofd!! Ze viel van haar fiets af en het bloedde. Hij dacht vast dat er niemand was. Ik was er, maar ik was verlamd van schrik. Hij haalde een spuitje uit zijn zak en spoot het tussen haar vingers. Yara werd slap. De vreemde man tilde haar op bij haar oksels en trok haar de heuvel op, naar het spoor. Toen besefte ik was hij van plan was. Ik schrok me dood en dacht dat het misschien nep was. Maar nee.Toen hij bovenop de heuvel was aangekomen legde hij haar bovenop het spoor en liep weg! Ik dacht dat ze nu wel op zou  staan, maar ze bleef liggen… Toen opeens leek het alsof de wereld begon te trillen; er kwam een trein aan! Toen de trein er bijna was, keek ik weg, dit hoefde ik niet te zien. Dit was al de derde ‘zelfmoord’. Ik geloofde er niks meer van.

Yara wordt weggesleept door de vreemde man:

# data[].attributes.body
Twee dagen na mijn vorige bericht gebeurde er voor de derde keer deze reis iets heel schokkends:
Ik fietste door de straat. Het was laat in de middag en het zonnetje scheen. Ik zag hoe een meisje aanbelde bij Leila en ik zag hoe vervallen het huis was geworden. Het hout was vermolmd. Ik dacht:’Wat gaat ze doen?’. De moeder van Leila deed open en liep daarna weg. Ik ging haar achterna naar binnen zonder dat ze het doorhad. Dat was wonderlijk, aangezien het huis kraakte alsof het er al honderd jaar stond. Ze liep naar boven en ik liep mee. Ik hoorde het geluid van een telefoon:’Pling!’. Ze keek op haar telefoon. Ik verstopte me achter het bureau. Blijkbaar was het iets schokkends wat ze zag, want ze deinsde achteruit. Toen kwam opeens die vreemde man van eerder om het hoekje stappen! Hij greep haar vast met zijn vingers op haar mond en neus, een hand op haar keel. Ze worstelde uit alle macht, maar ze zat muurvast. Ze haalde met haar nagels uit en klauwde naar zijn handen. Toen hoorde ik voor het eerst zijn stem. Een lage, donkere, raspende stem. Echt heel griezelig. Hij fluisterde:’Kappen trut! Nog een keer en ik breek je nek.’ Daarna viel ze. Achterover, op haar rug en was op slag bewusteloos. De man rende naar de badkamer en kwam terug met een doosje slaappillen. Hij pakte een glaasje water en deed het hele doosje  slaappillen daarin: een enorme overdosis. Daarna knevelde hij haar, met sjaaltjes. Hij zette haar rechtop en goot de inhoud van het glaasje naar binnen. Even later werd ze wakker. Hij zei:’Hallo Tess.’ Zo kalm dat ik er bang van werd. Ik zag dat Tess verward was. En toen viel het kwartje, ze wist weer wat er gebeurd was. De angst keerde terug in haar ogen. Hij ging voor haar zitten in kleermakerszit. En hij vertelde haar dat ze dood ging en wat hij had gedaan. Ze hadden een gesprek waarin Tess hem op andere gedachten probeert te brengen, maar hij houd vol. Toen zij Tess schril en stotterend:’Luister, d-die… die vrouw komt zo terug! Dat heeft ze m-me verteld.’ Toen leek hij in de war. Hij vroeg, toch ook een beetje angstig:’Welke vrouw?’ Tess, nog steeds bang, maar met iets meer hoop:‘Leila’s moeder, dit is haar h-huis.’ Toen glimlachte hij en zei doodkalm:’Hoe kom je daar nou bij? Ze is naar Den Haag! Die komt voorlopig niet thuis.’ Ik zag de hoop uit Tess’ ogen verdwijnen en plaatsmaken voor angst. Dan loopt hij weg en doet de deur dicht. Ik zie Tess steeds slapper worden. Dan ziet ze haar telefoon. Ik zag hoe ze met een enorme krachtsinspanning de alarmcentrale weet te bellen. Twee minuutjes later stonden ze voor de deur.

# data[].attributes.body
Wat een fantastische reis was dit. Ik hoop dat jullie door mijn blog te lezen ook enthousiast zijn geworden, net als ik. Ik raad dit boek dan ook erg aan voor anderen. Ik vind het een heel leuk boek en er gebeurd veel in. Daarom is het een interessante reis om te maken. Alle boeken van deze schrijfster zijn zo geschreven. Dus kan je een hele lange reis maken. Ook is het leuk dat van veel van deze boeken ook musicals worden gemaakt. Zo kan je de reis visualiseren en je reisgenoten ontmoeten. Ik heb dat ook gedaan. Toen ik naar de musical van het boek ‘Shock’ ging. Daar heb ik ook het boek 'Schuld' vandaan. De musical was heel indrukwekkend om te zien en leuk om een beeld te krijgen van het boek. Van het boek ‘Schuld’ komt ook een musical. Dit is de trailer ervan: https://www.youtube.com/watch?v=5ePVewO7y7c  Ik zou dit boek graag nog duizend keer lezen, omdat het zo spannend is. Ook al weet ik al hoe het gaat. Jullie weten dat nog niet helemaal. Dus treed nu in mijn voetsporen… Want wiens schuld is het nu echt?

Mijn eigen boek 'Schuld'. Gesigneerd door de spelers van de musical 'Shock'.