# data[].attributes.attachment_link.title
Alarmujące wyniki badań: e-papierosy stały się nałogiem młodzieży

# data[].attributes.attachment_link.description
Co czwarty nastolatek pali e-papierosy. Ponad połowa z palących robi to praktycznie codziennie, głównie dla rozrywki i odstresowania. Co czwarty nieletni palacz czuje się uzależniony, równie wielu pali już od co najmniej dwóch lat. Zdecydowana większość pali w domu i w szkole, samemu kupując e-papie…

# data[].attributes.headline
Każdego roku tysiące dzieci pada ofiarą przemocy seksualnej. Skrzywdzone dziecko czuje strach i wstyd.Ale to nie dzieci są winne

# data[].attributes.subject
Każdego roku tysiące dzieci pada ofiarą przemocy seksualnej. Skrzywdzone dziecko czuje strach i wstyd.Ale to nie dzieci są winne

# data[].attributes.attachment_link.title
#RozmawiajReaguj – pierwsza kampania społeczna Państwowej Komisji - Urząd Państwowej Komisji ds. pedofilii - Portal Gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Winny jest sprawca, ale także każdy, kto wie, ale nie reaguje. Dziecko, które nie widzi wsparcia i pomocy z zewnątrz, nie widzi szans na ratunek.

# data[].attributes.headline
SPECJALIŚCI SZKOLNI - harmonogram dyżurów

# data[].attributes.subject
SPECJALIŚCI SZKOLNI - harmonogram dyżurów

# data[].attributes.body
18 października 2021 r. rusza profilaktyczna kampania społeczna pn. „Narkotyki? Nie daj się wkręcić!” w ramach „Zielonogórskich Dialogów Profilaktycznych”. Kampania jest adresowana do mieszkańców Zielonej Góry, w szczególności młodzieży szkolnej oraz rodziców.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Narkotyki? Nie daj się wkręcić!" Poradnik dla rodziców.

# data[].attributes.headline
Bezpłatne porady prawne dla rodziców dzieci sięgających po środki psychoaktywne

# data[].attributes.subject
Bezpłatne porady prawne dla rodziców dzieci sięgających po środki psychoaktywne

# data[].attributes.headline
Bezpłatne porady prawne dla rodziców dzieci sięgających po środki psychoaktywne

# data[].attributes.subject
Bezpłatne porady prawne dla rodziców dzieci sięgających po środki psychoaktywne

# data[].attributes.headline
Dlaczego tak trudno być rodzicami nastolatka ?

# data[].attributes.subject
Dlaczego tak trudno być rodzicami nastolatka ?

# data[].attributes.body
Zachęcam do przeczytania.

# data[].attributes.attachment_link.title
Być rodzicami nastolatka nie jest łatwo.doc

# data[].attributes.headline
WSZYSTKIE INFORMACJE ZNAJDZIECIE PAŃSTWO POD LINKIEM

# data[].attributes.subject
WSZYSTKIE INFORMACJE ZNAJDZIECIE PAŃSTWO POD LINKIEM

# data[].attributes.attachment_link.title
Kampania „Powiedz co czujesz. Zdemaskuj emocje” - Ministerstwo Zdrowia - Portal Gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
“Powiedz co czujesz. Zdemaskuj emocje” to kampania społeczna Ministerstwa Zdrowia, której celem jest zwrócenie uwagi na problemy psychiczne dzieci i młodzieży.

# data[].attributes.headline
CO CZWARTY NASTOLATEK W POLSCE SIĘGA PO E -PAPIEROSY

# data[].attributes.subject
CO CZWARTY NASTOLATEK W POLSCE SIĘGA PO E -PAPIEROSY

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Już co czwarty nastolatek w Polsce sięga po e-papierosy. Częstotliwość ich stosowania wśród osób w wieku 15-18 lat jest większa niż tradycyjnych wyrobów tytoniowych. Równocześnie pojawiają się kolejne badania, które wskazują na negatywne skutki zdrowotne ich palenia. Co rodzice oraz nastolatkowie powinni wiedzieć o tym pozornie „niewinnym" uzależnieniu?

Wyniki najnowszych badań wskazują jednoznacznie - e-papierosy, które pojawiły się na rynku kilkanaście lat temu, stały się obecnie głównym nałogiem polskiej młodzieży. Z badań Instytut Badań Pollster zleconych przez Rzecznika Praw Dziecka, które zostały opublikowane w grudniu 2020 wynika, że 23% nastolatków w Polsce pali e-papierosy, a 72% z tej grupy robi to systematycznie. Światowa Organizacja Zdrowia zauważa, że Polska znajduje się wśród pięciu europejskich krajów z najwyższym odsetkiem palących wśród osób nieletnich.

Okazuje się, że e-papierosy, które przez wielu rodziców dotychczas były bagatelizowane, stają się dzisiaj wielkim zagrożeniem dla polskiej młodzieży. Zwłaszcza, że ponad 30% uczniów, którzy spróbowali nikotyny, po raz pierwszy miało z nią kontakt właśnie w formie e-papierosa (na podstawie badania PolNicoYouth, przeprowadzonego na przełomie 2019 i 2020). Nastolatkowie w Polsce częściej też używają e-papierosów niż tradycyjnych wyrobów nikotynowych.

Zagrożenie, które często bagatelizujemy

Do niedawna panowała obiegowa opinia, że e-papierosy są „lepszą" alternatywą dla tradycyjnych wyrobów z tytoniu, że nie generują substancji smolistych i zawierają mniej nikotyny.

Nie minęło wystarczająco dużo czasu od pojawienia się e-papierosów na rynku, aby znać długotrwałe skutki ich palenia. Coraz częściej pojawiają się jednak badania, które mówią jednoznacznie - e-papierosy mają negatywny wpływ na zdrowie człowieka, w szczególności na układ oddechowy i immunologiczny oraz sposób działania niektórych obszarów mózgu.

Co więcej - zawartość nikotyny w e-papierosach wcale nie musi być niższa niż w tradycyjnych, szczególnie, że można je palić w krótszych odstępach czasu ze względu łatwość uruchomienia, brak nieprzyjemnego zapachu czy większe przyzwolenie osób postronnych.

W pewnych sytuacjach społecznych czy towarzyskich dosyć powszechna jest też praktyka, aby palić e-papierosa właściwie przez cały czas - co sprawia, że ilość wypalonej nikotyny jest praktycznie nie do zmierzenia. To znaczy, że w jednym czasie można wypalić na przykład równowartość kilku albo kilkunastu papierosów!

Jeśli chodzi o ryzyko uzależnienia - jest ono nawet większe u użytkowników e-papierosów. A trzeba mieć na uwadze fakt, że nałóg nikotynowy w młodym wieku zwiększa ryzyko pozostania palaczem na resztę życia, ponieważ u młodych osób łatwiej dochodzi do rozwoju uzależnienia. Palący nastolatek staje się przeważnie palącym dorosłym.

Konsekwencje palenia e-papierosów

Tymczasem dostęp do e-papierosów jest dużo łatwiejszy niż kupienie tych tradycyjnych papierosów. Nawet 40% procent młodzieży potwierdza, że widziało różne formy ich reklamy. W badaniach młodzi użytkownicy e-papierosów przyznawali także, że - pomimo prawnych regulacji - nie mają większego problemu z ich samodzielnym zakupem.
Łatwa dostępność w połączeniu z cichym przyzwoleniem otoczenia sprawia, że nowa używka jest bardzo popularna wśród nastolatków. 1/5 badanych, która wzięła udział w badaniu PolNicoYouth, jest zdania, że rodzice nie interesują się tym, czy ich dzieci palą. Jeszcze większa część osób biorących udział w ankiecie opowiedziała, że rodzice nie wiedzą, że regularnie używają wyrobów nikotynowych - 77% badanych przyznaje, że pali e-papierosa w domu!

Przyjmowanie nikotyny oraz używanie e-papierosów w pierwszej kolejności wywiera negatywny wpływ na układ krążenia, podwyższając ciśnienie krwi, usztywniając naczynia krwionośnie i zwiększając wysiłek, któremu poddawane jest serce. Używanie tego typu produktów przekłada się także na pracę oskrzeli, uszkadzając drzewo oskrzelowe oraz tkankę płucną. Naukowcy z University of California San Diego (USA) na łamach magazynu „eLife" zwracają z kolei uwagę na to, że palenie e-papierosów może negatywnie wpływać na funkcjonowanie wielu narządów - mózgu, serca, płuc czy okrężnicy.

Niestety okazuje się również, że nawet smak wybranego liquidu nie jest bez znaczenia - według testów przeprowadzanych na myszach - areozol miętowy z badanych e-papierosów sprawił, że serca myszy stały się bardziej podatne na negatywne skutki bakteryjnego zapalenia płuc, co może mieć wpływać np. na reakcję organizmu po zakażeniu się COVID-19.
Jak postępować?

Zaobserwowano także silny wpływ e-papierosów na podwyższony poziom niektórych markerów stanu zapalnego w mózgu - między innymi w rejonach powiązanych z lękami, depresją oraz uzależnieniami. W przypadku młodych ludzi, u których mózg cały czas się rozwija - nikotyna może wpływać na zdolności poznawcze, sposoby radzenia sobie z emocjami, a także może zwiększyć podatność na kolejne uzależnienia w przyszłości.

E-papierosy stanowią więc duże zagrożenie, zwłaszcza dla rozwijającego się organizmu. Obojętność albo nieświadomość rodziców, przyzwolenie społeczne to tylko część problemu. E-papierosy - ze względu na swój zapach, możliwość stosowania smakowych liquidów - są po prostu atrakcyjnym produktem, bardziej przystępną, estetyczną formą używania nikotyny. Jak podkreśla dr hab. n. med. Łukasz Balwicki, specjalista w dziedzinie zdrowia publicznego zajmujący się tematem e-papierosów - zróżnicowanie smakowe nowych produktów nikotynowych decyduje o dużym zainteresowaniu nimi młodzieży. Ponadto, e-papieros to kolejny elektroniczny gadżet obok smartfonów czy słuchawek bezprzewodowych, który jest „modny" i może wyróżniać młodych ludzi pośród grona znajomych.

Rodzice jednak nie muszą czuć się w tej sytuacji zupełnie bezsilni. Największym problemem jest brak świadomości samej młodzieży i deprecjonowanie zagrożenia przez dorosłych. Jak więc w takiej sytuacji postępować?

1. Dawać dobry przykład - Rodzice sami nie powinni palić albo spróbować wyjść
z nałogu. Nie powinno się dawać do zrozumienia dziecku, że tradycyjny papieros albo e-papieros to dobry sposób na radzenie sobie ze stresem i emocjami albo niezbędny dodatek do spotkań towarzyskich. Palenie nie powinno budzić pozytywnych skojarzeń ani też jawić się jako sposób spędzania wolnego czasu;

2. Poszerzać świadomość - przekazywanie wiedzy o wyrobach tytoniowych
i uświadamianie na temat skutków używania e-papierosów i papierosów tradycyjnych powinno być maturalnym elementem profilaktyki przeciw uzależnieniu. Młodzież
w dużej mierze nie uświadamia sobie wszystkich zagrożeń związanych
z przyjmowaniem nikotyny w takiej formie. W swoich kanałach komunikacyjnych częściej mogą spotkać się z opinią na temat niewielkiej szkodliwości e-papierosów niż rzetelną informacją na temat negatywnych skutków ich używania;

3. Wyrażać zdecydowaną opinię - rodzice powinni mieć jednoznaczną postawę wobec wszystkich nowych form przyjmowania nikotyny. Dzieci nie powinny mieć wątpliwości, co do zdania rodziców na ten temat;

4. Nie traktować papierosów elektronicznych jako strategii walki z „tradycyjnym" nałogiem - jak wspomniano powyżej e-papierosy mogą dostarczać znacznie więcej nikotyny niż tradycyjne papierosy. Ponadto, nie znane są jeszcze długofalowe skutki regularnego ich palenia, chociażby konsekwencji stosowania liquidów smakowych i ich wpływu na organizm.

5. Nie tolerować obecności papierosów elektronicznych w codziennych sytuacjach -
w pomieszczeniach, na terenie placówek dydaktycznych, w środkach komunikacji miejskiej; szczególnie powinniśmy zawracać uwagę na potrzebę respektowania zakazu palenia w miejscach, w których taki zakaz obowiązuje.

To są kroki, które możemy wdrożyć już dzisiaj, aby zapobiegać uzależnieniu dzieci. Musimy mieć jednak na uwadze, że znaczna część młodych ludzi używa już e-papierosów od pewnego czasu, a część doświadcza już skutków nałogu. Oni też powinni otrzymać odpowiednie wsparcie. To najwyższy czas, żeby zacząć działać i walczyć z tym groźnym „nawykiem", który może wpłynąć na całe życie i przekreślić plany młodych ludzi na przyszłość.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wypaleni nastolatkowie... Jakie mogą być konsekwencje stosowania e-papierosów? - Planuję Długie Życie

# data[].attributes.attachment_link.description
Już co czwarty nastolatek w Polsce sięga po e-papierosy. Częstotliwość ich stosowania wśród osób w wieku 15-18 lat jest większa niż tradycyjnych wyrobów tytoniowych. Równocześnie pojawiają się kolejne badania, które wskazują na negatywne skutki zdrowotne ich palenia. Co rodzice oraz nastolatkowie powinni wiedzieć o tym pozornie „niewinnym" uzależnieniu?

# data[].attributes.body
Porusza najważniejsze zagadnienia związane z depresją wśród nastolatków, pomaga zrozumieć jakie są przyczyny depresji i jej objawy. Można w nim również znaleźć wskazówki jak rozmawiać z dzieckiem i jak go wspierać w chorobie.

# data[].attributes.headline
DEPRESJA - jak rodzic może ją rozpoznać u dziecka

# data[].attributes.subject
DEPRESJA - jak rodzic może ją rozpoznać u dziecka

# data[].attributes.attachment_link.title
Depresja. Jak rodzic może ją rozpoznać u dziecka?

# data[].attributes.headline
WIĘCEJ INFORMACJI  - polecane strony www

# data[].attributes.subject
WIĘCEJ INFORMACJI  - polecane strony www

# data[].attributes.body
Pamiętajmy, że:
1. "Depresja może dotknąć każdego, niezależnie od wieku, płci czy statusu społecznego czy ilości znajomych na facebooku. ".
2. "Depresja jest chorobą, która jak każda inna choroba wymaga konsultacji ze specjalistą"
https://forumprzeciwdepresji.pl/nastoletnia-depresja/przystanekdepresja

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Forum Przeciw Depresji | Kampania Społeczna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Młody człowiek, kiedy zaczyna dojrzewać i wkraczać w dorosłość - zmienia się. Często równie zaskakujące, jak zmiany fizyczne są zmiany zachowania, które zaczyna prezentować nastolatek. Jest to naturalny etap w rozwoju, jednak bywa trudny zarówno dla dziecka, jak i rodzica, który często naprawdę nie wie co o tych zmianach sądzić i jak na nie reagować. Jest to tym bardziej trudne, że te zachowania mogą mieścić się w spektrum charakterystycznych dla tego okresu życia zmian związanych z dojrzewaniem układu nerwowego czy hormonalnego, ale w pewnych przypadkach mogą być symptomem poważnej choroby - depresji.
Czujesz, że problem może dotyczyć Ciebie lub kogoś Ci bliskiego?
Poradnik dla rodziców porusza najważniejsze zagadnienia związane z depresją wśród nastolatków, pomaga zrozumieć jakie są przyczyny depresji i jej objawy. Można w nim również znaleźć wskazówki jak rozmawiać z dzieckiem i jak go wspierać w chorobie.

NASTOLETNIA DEPRESJA - Poradnik dla Rodziców

nastoletnia-depresja-poradnik-dla-rodzicow

# data[].attributes.attachment_link.description
Młody człowiek, kiedy zaczyna dojrzewać i wkraczać w dorosłość - zmienia się. Często równie zaskakujące, jak zmiany fizyczne są zmiany zachowania, które zaczyna prezentować nastolatek. Jest to naturalny etap w rozwoju, jednak bywa trudny zarówno dla dziecka, jak i rodzica, który często naprawdę nie wie co o tych zmianach sądzić i jak na nie reagować.

# data[].attributes.body
Kwestionariusz jest narzędziem pomocniczym, nie zastępuje badania lekarskiego. Wynik testu może być jedynie dobrą wskazówką. W przypadku wyniku wskazującego na możliwość występowania depresji należy koniecznie skontaktować się z lekarzem. Tylko on może zweryfikować wynik testu, jak również ustalić, po przeprowadzeniu badania, rozpoznanie depresji.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
*Kwestionariusz jest narzędziem pomocniczym, nie zastępuje badania lekarskiego. Wynik testu może być jedynie dobrą wskazówką. W przypadku wyniku wskazującego na możliwość występowania depresji należy koniecznie skontaktować się z lekarzem. Tylko on może zweryfikować wynik testu, jak również ustalić, po przeprowadzeniu badania, rozpoznanie depresji.

# data[].attributes.attachment_link.title
SKALA DEPRESJI KUTCHERA dla Młodzieży - Depresje

# data[].attributes.attachment_link.description
Kwestionariusz jest narzędziem pomocniczym, nie zastępuje badania lekarskiego. Wynik testu może być jedynie dobrą wskazówką. W przypadku wyniku wskazującego na możliwość występowania depresji należy koniecznie skontaktować się z lekarzem. Tylko on może zweryfikować wynik testu, jak również ustalić, po przeprowadzeniu badania, rozpoznanie depresji.

# data[].attributes.body
Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji
tel. 22 594 91 00
(czynny w każdą środę – czwartek od 17.00 do 19.00)
koszt połączenia jak na numer stacjonarny wg taryfy Twojego operatora telefonicznego

# data[].attributes.headline
Czy moje dziecko może być ofiarą cyberprzemocy?

# data[].attributes.subject
Czy moje dziecko może być ofiarą cyberprzemocy?

# data[].attributes.body
Bądźmy jako rodzice uważni. Dostrzegajmy sygnały. Rozmawiajmy o problemie cybeprzemocy. Okazujmy gotowość wsparcia.

# data[].attributes.headline
Kontakt dzieci i młodzieży z pornografią

# data[].attributes.subject
Kontakt dzieci i młodzieży z pornografią

# data[].attributes.body
to realny problem

# data[].attributes.attachment_link.title
Kontakt dzieci i młodzieży z pornografią - badania Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę

# data[].attributes.headline
Kampania społeczna „Pandemia przemocy” Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę

# data[].attributes.subject
Kampania społeczna „Pandemia przemocy” Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę

# data[].attributes.body
Najnowsze badania Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę wskazują, że w czasie pandemii:

27% dzieci i młodzieży doświadczyło krzywdzenia.

11% doświadczyło przemocy ze strony bliskiej osoby dorosłej.

10% doświadczyło wykorzystywania seksualnego (9% bez kontaktu fizycznego, 3% – z kontaktem fizycznym).

1 dziecko na 11 przyznało, że nie ma nikogo, kto mógłby zaoferować mu wsparcie w trudnej sytuacji…

Czasem to właśnie my jesteśmy jedyną osobą, która może zmienić los dziecka. Masz wątpliwości co zrobić.

Skontaktuj się z konsultantami Telefonu dla Rodziców i Nauczycieli w sprawie Bezpieczeństwa Dzieci 800 100 100.

Jeżeli jesteś świadkiem silnej przemocy wobec dziecka, obawiasz się o jego zdrowie lub życie zawiadom Policję  997 lub 112

Więcej: https://pandemiaprzemocy.fdds.pl/

# data[].attributes.attachment_link.title
Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę - Pandemia przemocy

# data[].attributes.headline
NIEBIESKA LINIA DLA OFIAR LUB ŚWIADKÓW PRZEMOCY DOMOWEJ

# data[].attributes.subject
NIEBIESKA LINIA DLA OFIAR LUB ŚWIADKÓW PRZEMOCY DOMOWEJ

# data[].attributes.headline
PORADNIA PSYCHOLOGICZNO - PEDAGOGICZNA W ZIELONEJ GÓRZE                               Numer telefonu: 68-506-51-51

# data[].attributes.subject
PORADNIA PSYCHOLOGICZNO - PEDAGOGICZNA W ZIELONEJ GÓRZE                               Numer telefonu: 68-506-51-51

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Z powodu dużego zainteresowania i licznych telefonów rodziców i uczniów w okresie ferii zimowych uprzejmie informujemy, że uruchomiony dyżur telefoniczny specjalistów poradni w godzinach od 8.00 do 15.30. będzie kontynuowany do odwołania.

Do korzystania z konsultacji i porad zachęcamy również nauczycieli, specjalistów szkolnych oraz przedszkolnych.

Dla usprawnienia pracy Poradni proszę dzwonić tylko na główny numer 68 506 51 51 (stare numery służą dla połączeń wychodzących z poradni).

# data[].attributes.attachment_link.description
Z powodu dużego zainteresowania i licznych telefonów rodziców i uczniów w okresie ferii zimowych uprzejmie informujemy, że uruchomiony dyżur telefoniczny specjalistów poradni w godzinach od 8.00 do 15.30. będzie kontynuowany do odwołania. Do korzystania z konsultacji i porad zachęcamy również nauczycieli, specjalistów szkolnych oraz przedszkolnych.

# data[].attributes.headline
INSTYTUCJE POMOCOWE W ZIELONEJ GÓRZE ORAZ O ZASIĘGU OGÓLNOPOLSKIM

# data[].attributes.subject
INSTYTUCJE POMOCOWE W ZIELONEJ GÓRZE ORAZ O ZASIĘGU OGÓLNOPOLSKIM

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie jest łatwo słyszeć, gdy twoje dziecko mówi, że go nie rozumiesz, że ono będzie inaczej wychowywać swoje dzieci. Zadajesz sobie pytania: "Czy na pewno jestem dobrą mamą, dobrym tatą?", "Co zrobiłem źle?".

Jako rodzic nastolatka stajesz przed ogromnym wyzwaniem. Ktoś, kto jeszcze niedawno dzielił się z tobą swoim światem, okazywał uczucia, potrzebował twojej pomocy nagle przeistacza się w osobę, która mówi, że jej nie rozumiesz i jesteś beznadziejny lub w ogóle nie chce z tobą rozmawiać. Próbujesz szukać nowych dróg, które pomogą ci dotrzeć do twojego dziecka albo chociaż spotkać się z nim w połowie drogi, ale niejednokrotnie dostrzegasz na niej ogromny mur albo jeszcze większą przepaść. Nie jest łatwo słyszeć, gdy twoje dziecko mówi, że go nie rozumiesz, że ono będzie inaczej wychowywać swoje dzieci. Odbijasz się od zatrzaśniętych ci przed nosem drzwi, łapiesz rzucone w przelocie lekceważące spojrzenia; im bardziej próbujesz być blisko, tym ona lub on bardziej się oddala. Zadajesz sobie pytania: "Czy na pewno jestem dobrą mamą, dobrym tatą?", "Co zrobiłem źle?". Czasem myślisz: "Gdybym wiedział(a), że rodzicielstwo tak wygląda, to..." Boisz się dokończyć tę myśl, chwilę później odpędzasz ją od siebie i obwiniasz się o to, że się pojawiła, wstydzisz się jej. Oczywiście nikomu się do niej nie przyznasz...

Być rodzicem nastolatka...

W literaturze psychologicznej dotyczącej rozwoju emocjonalnego dziecka wiele miejsca poświęca się empatycznej postawie rodzica. Na przykład Margaret Mahler opisując poszczególne etapy rozwoju dziecka wyróżniła między innymi fazę symbiozy, kiedy to matka stanowi obiekt, który może być pomocny w redukcji doświadczanych przez dziecko stanów frustracji. Pomimo tego, że opisywana faza dotyczy bardzo małego dziecka (pomiędzy drugim a szóstym miesiącem życia), paradoksalnie można stwierdzić, że nastolatek ma często wobec rodzica podobne oczekiwania - choć oczywiście nie wyraża ich wprost. Rodzic ma przejąć i pomieścić w sobie jego emocje, być "magazynem", w którym one się gromadzą oraz podlegają obróbce. Następnie oddaje je dziecku w nieco uproszczonej, wewnętrznie przepracowanej formie. Zjawisko to nosi nazwę kontenerowania emocji i jest adekwatne zarówno w relacjach z małymi dziećmi, jak i nastolatkami. Jest to nic innego, jak dawanie nastolatkowi przestrzeni na przeżywanie emocji oraz nadanie im określonego znaczenia, które pomoże dziecku poradzić sobie z nimi w konstruktywny sposób.

Chodzi o to, aby rodzic odbył wewnętrzny dialog, wykonał pewną mentalną pracę, pozostając w pełnym kontakcie z tym, co sam w danej chwili odczuwa. Warto więc zastanowić się wówczas, co ja - jako mama lub tata - czuję i czego potrzebuję? Może czuję się bezradny i chcę być podziwiany przez własne dziecko? Może jest mi bardzo smutno, bo zależy mi na lepszej relacji z nim?

Emocje rodzica vs emocje dziecka

Rodzic mierząc się z trudnymi w przeżywaniu emocjami dziecka, na przykład ze złością, instynktownie próbuje jakoś je złagodzić, wygasić. Być może mówi wówczas do nastolatka: "uspokój się!", "jak możesz się tak zachowywać?". Dziecko odbiera tym samym sygnał, że gdy dzieli się z rodzicem swoimi emocjami, może spotkać się z odrzuceniem. Tymczasem warto po prostu nazwać emocję dziecka, spróbować określić jej wielkość, siłę. Można powiedzieć na przykład: "Widzę, że jesteś bardzo zły, tak zły, że krzyczysz i trzaskasz drzwiami". W ten sposób okazujemy akceptację dla emocji dziecka, przyznajemy mu do niej prawo, czyli właśnie dajemy przestrzeń. Często dostrzeżenie emocji nastolatka i ich nazwanie jest tym, czego on w danej chwili najbardziej potrzebuje.

Co może mi dać spotkanie z psychologiem?

Zachęcam, aby przychodząc do psychologa w poszukiwaniu lepszego porozumienia z nastoletnim dzieckiem, zwracać się do specjalisty nie tylko po radę lub gotowe rozwiązanie. Warto spojrzeć na psychologa jak na kogoś, kto będzie towarzyszył nam w poszukiwaniu nowej, zupełnie innej perspektywy w oglądaniu i analizowaniu tego, co dzieje się w naszej relacji z dzieckiem. Szukając pomocy u specjalisty dobrze jest przyznać sobie prawo do pomyłek i potknięć, pozwolić sobie na to, że "czegoś nie wiem", że" coś robię źle", że "czasem się mylę"; innymi słowy zgodzić się na bycie niedoskonałym.

Nie sposób wspierać dziecka w konstruktywnym radzeniu sobie z emocjami w sytuacji, gdy rodzic nie ma w zwyczaju przyglądać się temu, jak on przeżywa swoje własne emocje. Łatwiej będzie nam pomieścić emocje dziecka, jeśli przyznamy sobie prawo do własnych. Psycholog niewątpliwie może udzielić wsparcia w analizie przekonań, kryjących się za określoną emocją. Może też pomóc w odkryciu określonych wzorców komunikacji, które determinują naszą relację z dzieckiem. Czasem - jako rodzice - potrzebujemy jakiegoś punktu odniesienia dla naszego doświadczenia i rodzicielskiej intuicji, bez wątpienia stanowić go może wiedza i doświadczenie psychologa.

W gabinecie specjalisty możemy podjąć próbę pracy nad jakością relacji z dzieckiem lub na nowo ją zbudować - sięgając do zasobów, jakie posiadamy, czerpiąc z naszych doświadczeń. Być może dzięki konsultacjom z psychologiem lepiej zrozumiemy czas dorastania, nauczymy się słuchać własne dziecko, równocześnie dając mu przestrzeń na to, by kształtując swoją tożsamość, badało różne rozwiązania i opcje; by nabierało doświadczeń, które - nie zapominajmy - często budują się w oparciu o jego błędy i młodzieńcze dramaty. Dzięki przeżywanemu buntowi dziecko próbuje oddzielić się od rodziców - po to, żeby stać się niezależną osobą w przyszłości. Nawiązując do pytania zawartego w tytule rozważań: stwarzanie nastolatkowi przestrzeni dla jego rozwoju oznacza zarówno bycie blisko, jak i bycie w dystansie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie jest łatwo słyszeć, gdy twoje dziecko mówi, że go nie rozumiesz, że ono będzie inaczej wychowywać swoje dzieci. Zadajesz sobie pytania: "Czy na pewno jestem dobrą mamą, dobrym tatą?", "Co zrobiłem źle?". Jako rodzic nastolatka stajesz przed ogromnym wyzwaniem.

# data[].attributes.headline
KIEDY WARTO ZASIĘGNĄĆ PORADY PSYCHIATRY?

# data[].attributes.subject
KIEDY WARTO ZASIĘGNĄĆ PORADY PSYCHIATRY?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Psychiatra dla wielu brzmi jak wyrok, jakby już gorzej być nie mogło. Obawa przed naznaczeniem, wytknięciem, opinią otoczenia nie pozwala, by zrobić ten pierwszy krok. A przecież nie tak to powinno wyglądać.

Ciężko się przyznać do tego, że potrzebujemy pomocy. Często wstydzimy się swoich dolegliwości i nie mówimy innym o naszych problemach. Psychiatra jest osobą, do której można zwrócić się o pomoc - to specjalista od ludzkiej psychiki. Wie, jak funkcjonuje nasz mózg, w oparciu o medyczną wiedzę potrafi dobrać odpowiednie leczenie farmakologiczne jeśli jest taka potrzeba. Psychiatra i psycholog - te dwie jednostki wzajemnie ze sobą współpracują, to właśnie praca tego duetu może przynieść pożądane skutki i przyspieszyć leczenie chorej osoby.

Czy naprawdę potrzebuję pomocy?

- Weź się w garść, a jak nie potrafisz, to idź do psychologa lub psychiatry! - życzliwie namawia rodzina.
- Do psychiatry? Jeszcze nie oszalałam, chcesz ze mnie zrobić wariatkę? A co ludzie powiedzą?

Tak, tak, często to słyszę w gabinecie. Żyjemy w czasach trudnych, szybkich, komercyjnych, w pogoni za pracą, pieniędzmi i czasem, którego na wszystko brakuje. Poddawani jesteśmy codziennie niezliczonym wyborom - od tego co zjemy na obiad, którą drogą pojedziemy do pracy, jakie decyzje tam podejmiemy, itp. Nasz mózg codziennie przeładowywany jest informacjami, improwizujemy każdego dnia, poddawani jesteśmy manipulacji, naciskom, bywa że wymusza się na nas podejmowanie działań sprzecznych z naszym sumieniem. A jeszcze dom - po pracy trzeba przecież przypilnować dzieci w lekcjach, porozmawiać, czasem pójść na zebranie, posprzątać, wyprać, przygotować obiad na następny dzień i ... tak w kółko. To wszystko sprawia, że jesteśmy wyczerpani, stajemy się drażliwi, coraz więcej bodźców wyzwala frustrację, lęk, pojawiają się bóle głowy, mięśni, zmęczenie, zaburzenia snu i koncentracji.

Warto wówczas skorzystać z pomocy specjalisty. To nie ujma, ani wstyd. Pamiętajmy, że im wcześniej zdecydujemy się zwrócić o pomoc, tym szybciej rozpoznana zostanie przyczyna naszych trudności, a także zastosowana potrzebna pomoc i wsparcie.

Kiedy warto zasięgnąć porady lekarza psychiatry?

Okoliczności, w których powinniśmy pomyśleć o pomocy specjalisty jest wiele. Kiedy masz poczucie, że coś się zmieniło, masz zmienny nastrój, łatwo Cię wyprowadzić z równowagi, krzyczysz na domowników, jesteś drażliwy; gdy nie masz energii i odczuwasz zmęczenie a wszelkie czynności wykonujesz z wielkim trudem; może masz również problemy z zaśnięciem? Budzisz się w nocy a sen nie daje wypoczynku?

Zauważyłeś, że izolujesz się od rodziny, znajomych, nie odbierasz telefonów, nie odpisujesz na maile, najchętniej zaszyłbyś się pod kocem na kanapie? Zdarzają Ci się sytuacje, że nagle odczuwasz niepokój w trakcie zakupów w markecie lub jazdy autobusem - uczucie silnego strachu, obawa, że, zemdlejesz, że zbierze się nad Tobą tłum ludzi, a Ty będziesz czuć się jeszcze bardziej niekomfortowo?

A może dokuczają Ci natrętne czynności, myśli, poświęcasz im sporo uwagi, jesteś bardzo niespokojny, jeśli ich nie zrealizujesz? Masz problemy z koncentracją, zapominasz się?

Doświadczasz nietypowych doznań zmysłowych? Słyszysz głosy, trzaski, które nie są słyszalne dla innych, widzisz osoby, przedmioty nawet duchy, których inni nie mogą zobaczyć lub masz doznania płynące z ciała (np. mrowienie, odczuwanie prądów, tiki nerwowe)? Masz poczucie, że jesteś podsłuchiwany, śledzony, że inni ludzie spiskują przeciwko Tobie? Jeśli któraś z powyższych sytuacji jest Ci bliska, czujesz, że to o Tobie - powinieneś zgłosić się do psychiatry i opowiedzieć mu o tym. Spotkasz się ze zrozumieniem a nie stygmatyzacją, psychiara zastanowi się, jaką drogę obrać, by Ci pomóc.

Psycholog i psychoterapeuta - czym się różnią?

Psycholog, czyli osoba, która ukończyła studia psychologiczne zajmuje się psychoedukacją, konsultuje i doradza pacjentowi w ważnym i nurtującym go problemie. Przeprowadza diagnozę psychologiczną, tzn. wykonuje testy badające m. in. inteligencję, osobowość czy funkcje poznawcze (np. pamięć, koncentrację). Psycholog - w przeciwieństwie do lekarza psychiatry - nie może wystawić recepty.

Psychoterapeutą może być psycholog, lekarz psychiatra czy pedagog, który odbędzie specjalne szkolenia i uzyska certyfikat psychoterapeuty, dzięki czemu dopasuje terapię indywidualnie w zależności od potrzeb i trudności pacjenta. Warto rozmawiać. Mowa to dar, z którego mamy przywilej korzystać. Nie brońmy się przed tym.

Na czym polega leczenie?

Lekarz psychiatra, po przeprowadzeniu szczegółowego wywiadu proponuje plan leczenia, który powinien być dopasowany do indywidualnych problemów pacjenta. Wspólnie opracowana koncepcja, nie tylko farmakologiczna, jest szansą na lepszą współpracę w relacji lekarz-pacjent.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kiedy warto zasięgnąć porady lekarza psychiatry?

# data[].attributes.attachment_link.description
Psychiatra dla wielu brzmi jak wyrok, jakby już gorzej być nie mogło. Obawa przed naznaczeniem, wytknięciem, opinią otoczenia nie pozwala, by zrobić ten pierwszy krok. A przecież nie tak to powinno wyglądać. Ciężko się przyznać do tego, że potrzebujemy pomocy. Często wstydzimy się swoich dolegliwości i nie mówimy innym o naszych problemach.

# data[].attributes.body
materiały z jednej z pierwszych kampanii społecznych poruszających problem uzależnienia

# data[].attributes.headline
PRZEŚLADOWANY UCZEŃ MOŻE LICZYĆ W SZKOLE NA POMOC DOROSŁYCH

# data[].attributes.subject
PRZEŚLADOWANY UCZEŃ MOŻE LICZYĆ W SZKOLE NA POMOC DOROSŁYCH

# data[].attributes.body
Drogi rodzicu, jeżeli Twoje dziecko doznaje agresji bądź przemocy ze strony kolegów/koleżanek szkolnych powiadom wychowawcę. szkoła w tej sytuacji podejmie działania i udzieli wsparcia.

# data[].attributes.headline
BEZPIECZEŃSTWO I OCHRONA WIZERUNKU DZIECKA W INTERNECIE

# data[].attributes.subject
BEZPIECZEŃSTWO I OCHRONA WIZERUNKU DZIECKA W INTERNECIE

# data[].attributes.body
Poradnik dla rodzica

# data[].attributes.body
https://iscratch.pl/blog/4-zasady-dobrego-snu-i-wzroku.html

# data[].attributes.body
Żyjemy w świecie cyfrowym, w którym zdecydowana większość dzieci i młodzieży pozostaje pod silnym wpływem internetu. Zapraszamy do zapoznania się z ulotką dla rodziców, której treści nawiązują do umiejętności tworzenia kultury off-line. To swoisty DEKALOG, który reguluje sięganie i korzystanie z telefonu komórkowego przez dzieci, młodzież oraz osoby dorosłe. Zapraszamy do wspólnie spędzanego czasu z uwzględnieniem faktu, że w społeczeństwie cyfrowym najważniejsze są bezpośrednie relacje z najbliższymi.
Źródło: Fundacja Dbam O Mój Z@sięg

# data[].attributes.headline
FONOHOLIZM  - nałogowe korzystanie z telefonu komórkowego

# data[].attributes.subject
FONOHOLIZM  - nałogowe korzystanie z telefonu komórkowego

# data[].attributes.body
Wyniki badań pt. Nałogowe korzystanie z telefonów komórkowych przez młodzież. Szczegółowa charakterystyka zjawiska fonoholizmu w Polsce. Raport z badań.
Źródło: Fundacja Dbam O Mój Z@sięg

# data[].attributes.body
Problem fonoholizmu odnosi się do zaburzenia behawioralnego związanego z nałogowym/kompulsywnym używaniem telefonu komórkowego, często zamiennie stosuje się sformułowanie „uzależnienie od telefonu komórkowego. Mówimy o nim, gdy nie jesteśmy w stanie normalnie funkcjonować bez swojego smartfona, najczęściej mającego dostęp do internetu. Problem fonoholizmu, zdawać by się mogło, zagraża jedynie dzieciom i młodzieży, jednakże co do istoty dotykać on może osób w różnym wieku.
Źródło: Fundacja Dbam O Mój Z@sięg

# data[].attributes.headline
NIEBIESKIE ŚWIATŁO - zagrożenie dla zdrowia

# data[].attributes.subject
NIEBIESKIE ŚWIATŁO - zagrożenie dla zdrowia

# data[].attributes.attachment_link.title
Niebieskie światło + zagrożenia dla zdrowia

# data[].attributes.headline
 Z CYKLU ... TRUDNE ZACHOWANIA...DLACZEGO DZIECKO TAK SIĘ ZACHOWUJE?

# data[].attributes.subject
 Z CYKLU ... TRUDNE ZACHOWANIA...DLACZEGO DZIECKO TAK SIĘ ZACHOWUJE?

# data[].attributes.headline
Kłótnie między rodzeństwem – jak mądrze mediować w konfliktach dzieci?

# data[].attributes.subject
Kłótnie między rodzeństwem – jak mądrze mediować w konfliktach dzieci?

# data[].attributes.body
Proponuję Państwu materiał o tym jak sobie radzić w sytuacjach gdy wybucha konflikt między rodzeństwem. Sytuacja nierzadka w normalnej rzeczywistości a mogąca przybierać na sile aktualnie gdy dzieci nie chodzą do szkoły czy przedszkola i zbyt długo przebywają we wspólnej przestrzeni. Zachęcam do zapoznania się z tekstem, który pokazuje jak można konflikty rozwiązywać w sposób konstruktywny.

# data[].attributes.headline
"Rodzicu nie przegap symptomów depresji u nastolatka. Z tego się nie wyrasta"

# data[].attributes.subject
"Rodzicu nie przegap symptomów depresji u nastolatka. Z tego się nie wyrasta"

# data[].attributes.body
Artykuł polecany do przeczytania

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W podstawówce byłam najlepszą uczennicą. Nie tak metaforycznie, tylko dosłownie, ukończyłam ósmą klasę z najlepszym wynikiem w roczniku (moja szkoła lubowała się w statystykach i wyścigach). Oklaskiwana przez rodzinę zdałam do świetnego liceum, bez większych rozważań pomaszerowałam do szkoły pierwszego września i hm, moje życie nagle zrobiło się okropne. Niespodziewanie okazało się, że nie umiem odnaleźć się w nowej grupie. Nagle nie byłam już szkolną gwiazdą o wysokiej średniej, tylko jedną z wielu osób, które nie schodzą poniżej piątki. Tylko że ja przestałam dostawać piątki, ba, po trzech miesiącach byłam zagrożona z matematyki i fizyki, a z francuskiego miałam naciąganą dwóję. JA. ZAGROŻONA.

© Copyright by Fundacja III Kliniki Psychiatrii "Syntonia"

Zaczęłam mieć problemy ze wstawaniem rano, do szkoły szłam z bólem brzucha, po szkole - zamiast integrować się z nową klasą - z wewnętrznym niepokojem pędziłam do domu, żeby odciąć się od wszystkiego i udawać, że jest dobrze. Wieczorem wydawało mi się, że jest dobrze, nie ma się czym martwić, rano wszystko zaczynało się na nowo. Rodzicom nic nie powiedziałam o problemach - przecież ich córka jest świetną uczennicą, a nie jakąś zagrożoną niezdarą intelektualną. Kiedy nadeszło pierwsze zebranie, chyba nie bardzo umieliśmy sobie z tym nowym stanem poradzić - ja i moi rodzice. Były łzy i niedowierzanie. Przemęczyłam się tak przez zimę, wiosną samo przeszło, wypracowałam sposoby na przyjaźnie i naukę (chociaż na świadectwie maturalnym widnieje ponuro dwója z matematyki). Dziś wiem, że ta niekończąca się zima 1997 była pierwszym epizodem depresji, która, po kilku podobnych, lekkich nawrotach, poważnie dopadła mnie pod koniec studiów (trzy lata regularnych, nieprzerwanych wizyt u psychiatry, psychologa plus rozmaite antydepresanty).

Dlaczego o tym piszę? Większość z nas już do szkoły nie wróci (chyba że na jakiś niezobowiązujący doktorat czy podyplomowe studium). Ale mamy dzieci i nie ma sensu łudzić się, że te niewinne istoty idą przez życie bez problemów. Nie każdy ból dorastania jest depresją, ale też nie każdy można zbyć wzruszeniem ramion i stwierdzeniem; "Zajmij się czymś pożytecznym, to od razu przejdą ci te fochy, ja w twoim wieku ". O tym, jak odróżnić jeden stan od drugiego i kiedy zacząć się martwić, opowiada komiks edukacyjny "Czarne fale", stworzony przez lekarkę psychiatrę Katarzynę Szaulińską i rysownika Daniela Chmielewskiego. Kierowany do dzieci, rodziców i nauczycieli pozwala zrozumieć, jak działa depresja i podpowiada, gdzie szukać pomocy. Rozwiewa też kilka mitów dotyczących między innymi zażywania przez nastolatków leków czy pobytu w szpitalu psychiatrycznym (ogromne tabu, nawet wśród dorosłych). Co ważne, czyni to w sposób mało nachalny - "Czarne fale" to opowieść autentyczna i poruszająca, unikająca moralizatorstwa i dydaktycznego oparu. Towarzyszy jej cykl warsztatów o depresji i zdrowiu psychicznym, przeznaczony dla gimnazjalistów, prowadzony przez psychiatrę i psychologa (na końcu tekstu znajdują się namiary - jeżeli chcecie, żeby zajęcia odbyły się w szkole waszych dzieci, wystarczy wysłać maila).

© Copyright by Fundacja III Kliniki Psychiatrii "Syntonia"

Zapytałam twórców "Czarnych fal" dlaczego ten projekt jest ważny - ogólnie, dla nastolatków i ich rodziców, ale także dla nich, osobiście.

KATARZYNA SZAULIŃSKA:

- Pierwszą wersję scenariusza wymyśliłam jeszcze na stażu podyplomowym, kiedy przeżywałam pierwszy kontakt z psychiatrią dzieci i młodzieży. Było tam wtedy mnóstwo dzieciaków wściekłych, smutnych i zniechęconych do życia mimo że miały obiektywnie wszystko, czego potrzeba - pieniądze, oboje żywych rodziców i młodość. Myślałam sobie, że oni są tacy jak ja kiedyś i było to naprawdę mocne doświadczenie. Zdecydowałam się zostać psychiatrą dorosłych, ale nie miałam nigdy z dorosłymi pacjentami aż tak silnego poczucia identyfikacji.

Myślę, że każdy człowiek w pewnym momencie swojego życia przechodzi przez ciemną dolinę, tylko nie mówi się o tym głośno. Najczęściej dzieje się to właśnie w trakcie dorastania. W komiksie dużo mówimy o tym, że depresja jest jakby chorobliwie pogłębionym dorastaniem - że ten naturalny smutek, związany z końcem pewnej fazy życia, jest w depresji silniejszy, poczucie winy wywołane porażkami bardziej dotkliwe, obawa przed przyszłością - dojmująca.

Kiedy myślę o moim dorastaniu, to wiem, że ja też tam byłam i czułam się samotna. To nie było normalne, żeby iść rozmawiać o swoich sprawach z kimkolwiek starszym, z psychologiem, pedagogiem, psychiatrą, nie mówiąc już o rodzicach. Trzeba było być twardym, bo bycie twardym znaczyło bycie dorosłym. Dziś myślę, że z niektórymi rzeczami poradziłabym sobie szybciej, gdyby ktoś rozsądny ze mną porozmawiał.

Poza tym mam już trzyletnie doświadczenie pomagania pacjentom chorującym psychicznie i chciałam się nim podzielić. Jako że na studiach rysowałam komiksy, wiedziałam, że to świetna forma przekazu.

© Copyright by Fundacja III Kliniki Psychiatrii "Syntonia"

Teraz, kiedy chodzimy do szkół i z pomocą komiksu rozmawiamy z młodzieżą o depresji i dorastaniu widzę, że oni, tak jak ja kiedyś, bardzo nie chcą pokazywać miękkiego podbrzusza. Chciałabym, żeby pójście z problemem do psychologa czy pedagoga nie kojarzyło się z byciem mięczakiem, a raczej z rozsądnym i dorosłym dbaniem o siebie. Po to do nich przychodzimy i pokazujemy, że my, psychiatrzy i psycholodzy jesteśmy ludźmi, którzy potrafią mówić ich językiem, a nawet ich słuchać i postawić się na ich miejscu, a nie tylko karcić, pouczać i traktować jak dzieci. I że depresja to nie fanaberia i lenistwo, tylko choroba. Kiedy myślę o sobie z młodzieżowych czasów to wiem, że i tak nie miałam aż tak źle - to, co działo się w szkole Dominika z Bieżunia (nota bene chłopiec nazywał się tak jak nasz bohater) to koszmar, który w dużym stopniu wynika z braku wiedzy o radzeniu sobie z samotnością i odrzuceniem.

Jest w komiksie taka scena, gdzie Zośka, koleżanka głównego bohatera bierze go na "poważną rozmowę" i prosto z mostu oświadcza mu, że ma depresję. Mówi mu, że to wie, bo sama była w takim stanie i wie, że można z tym sobie poradzić. To jest moment, kiedy Dominik zaczyna walczyć o siebie - po pierwsze dlatego, że umie nazwać swój problem, po drugie, że zna kogoś kto to przeszedł.

Ważne jest dla mnie, że w tworzeniu nowej wersji scenariusza brali udział nie tylko czołowi psychiatrzy, ale młodzież lecząca się w Klinice Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Instytutu Psychiatrii i Neurologii. Chciałam, żeby ci młodzi ludzie z oddziału psychiatrycznego byli dla młodzieży z gimnazjum taką Zośką - za naszym pośrednictwem. Oni mają świeższe niż moje i Daniela doświadczenie stąpania ciemną doliną i dali komiksowi bardzo dużo tej świeżości - złości na zapatrzonych w siebie rodziców, smutku, którym można utulić się jak kocem. Pomogli wprowadzić takie rozwiązania wizualne jak bańka z wlewającą się czarną mazią, unowocześnili język komiksu.

Poza tym dali nam dużo energii i zapału do kontynuowania tego projektu, mówiąc, że woleliby wiedzieć wcześniej, że można z kimś porozmawiać, zanim trafili do szpitala po próbie samobójczej. Projekt nie zaistniałby "w realu" gdyby nie ogromne wsparcie dr. Tomasza Szafrańskiego, który zajął się jego koordynacją z ramienia Fundacji III Kliniki Psychiatrii "Syntonia". Odpowiada on również za wkomponowanie komiksu w program zajęć edukacyjnych dla młodzieży, które prowadzone są obecnie w warszawskich gimnazjach. Zajęcia, podobnie jak publikacja komiksu, są finansowane ze środków Fundacji III Kliniki Psychiatrii "Syntonia".

DANIEL CHMIELEWSKI:

- Praca nad "Czarnymi falami" była dla mnie bardzo ważnym doświadczeniem pod wieloma względami. Gdy Kasia przedstawiła mi pierwotny scenariusz i pomysł na zrobienie komiksu profilaktycznego o depresji, od razu poczułem, że muszę się w to zaangażować. Sam jeszcze w tamtym czasie brałem leki przeciwdepresyjne i właśnie skończyłem album autobiograficzny, dotyczący między innymi nieradzenia sobie z depresją. Latami żyłem w przeświadczeniu, że z tego nihilistycznego taplania się w swoich problemach przynajmniej wyciąga się coś twórczego. Obecnie wiem, że dobrze dobrane leki i, przede wszystkim, terapia, pomagają żyć o wiele pełniej, jeszcze bardziej twórczo i że zmarnowałem zbyt wiele czasu i sił na "półżyciu" w cieniu depresji.

© Copyright by Fundacja III Kliniki Psychiatrii "Syntonia"

Najważniejszym elementem naszej pracy, który był w zamyśle Kasi od początku, było spotkanie z młodzieżą przebywającą w szpitalu psychiatrycznym. Przedstawiliśmy im szkice kilku stron, prosiliśmy o opowiedzenie o różnych kwestiach związanych z odczuwaniem świata z ich perspektywy, szukaliśmy właściwego języka do komiksu, np. opisując scenę - "Twój ojciec cię wkurzył gadaniem o ocenach, co byś powiedział, by się odczepił" i spisując kolokwializmy, sposoby werbalnego opisu uczuć, itd. Po tym spotkaniu poczyniliśmy kilka kluczowych założeń przy dostosowaniu scenariusza.

Nacisk miał być położony na realne stosunki rodzinne - nie cukierkowy obrazek wspierających, albo okropny obrazek strasznych rodziców. Nawet rodzic wspierający popełnia błędy, źle interpretuje sygnały wysyłane przez dziecko. Miało nie być sztucznie optymistycznego zakończenia. Leczenie pomaga, ale nie czyni świata automatycznie idealnym na jakiejś binarnej zasadzie. Miało nie być cytatów, żadnego malarstwa, literatury, skupiliśmy się na uniwersalności przekazu. Przeglądałem inne ilustrowane pozycje traktujące o tym temacie - "Czerwone drzewo" Shauna Tana i dwie książki o "Czarnym psie" Matthew Johnstone'a (i jego żony), zależało mi na tym, by pogłębić to, co już tam zostało opisane. Kiedy Kasia przedstawiła nowy szkic komiksu młodzieży, dostaliśmy od nich feedback sugerujący, że dobrze zrozumieliśmy ich emocje i prawdziwe problemy.

---------

Osoby zainteresowane programem mogą się zgłaszać na e-maila fundacjasyntonia@gmail.com.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzicu, nie przegap symptomów depresji u nastolatka. Z tego się nie wyrasta!

# data[].attributes.attachment_link.description
W podstawówce byłam najlepszą uczennicą. Nie tak metaforycznie, tylko dosłownie, ukończyłam ósmą klasę z najlepszym wynikiem w roczniku (moja szkoła lubowała się w statystykach i wyścigach). Oklaskiwana przez rodzinę zdałam do świetnego liceum, bez większych rozważań pomaszerowałam do szkoły pierwszego września i hm, moje życie nagle zrobiło się okropne.

# data[].attributes.body
Warto przeczytać

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Prawie osiem tysięcy dzieci i młodzieży leczy się w Polsce na depresję.A ile się nie leczy, choć powinno? Wielu rodziców bagatelizuje objawy depresji u swoich dzieci, zrzucając to na karby dorastania i „trudnego charakteru". Jeżeli jesteś lub planujesz być rodzicem, przeczytaj ten tekst.

Chciałam zainteresować Cię trudnym tematem, jakim jest depresja wśród nastolatków. Przeszłam to z moją, dziś 17-letnią córką. - tak zaczął się list, który otrzymałam od Czytelniczki.

Pod koniec lutego w mediach pojawiła się druga odsłona kampanii Twarze depresji. Nie oceniam poświęcona tym razem dzieciom i młodzieży, którzy zmagają się z depresją. animację stworzoną na podstawie mojego listu do „Wysokich Obcasów". Służę oczywiście informacjami, jeżeli uznasz, że weźmiesz ten temat za rogi. Łatwo nie będzie, ale... - zakończyła list.

Obejrzyjcie ten 30-sekundowy spot:

Nie miałam wątpliwości, czy wziąć ten temat za rogi. Autorka listu, mimo że jej córka najgorsze chwile ma już za sobą, czuje misję mówienia o tym światu w nadziei, że uświadomi i wyczuli rodziców, by reagowali, gdy coś niepokojącego dzieje się z ich dzieckiem i nie lekceważyli najmniejszych oznak depresji.

Ja, mama nastolatki, nie borykam się z tym problemem, ale dysponuję blogiem docierającym do dziesiątek tysięcy osób. Nie potrafiłam więc przejść obok tego obojętnie. Zapraszam Was na rozmowę z Anną, mamą 17-letniej Marty (imiona zmienione), mieszkanką dużego miasta w centralnej Polsce.

Nishka: W liście do Wysokich Obcasów piszesz: „Zaczęło się w drugiej klasie gimnazjum. Pewnie w duszy mojej córki dużo wcześniej, ale wtedy właśnie dostrzegłam zmianę w jej zachowaniu. Marta przemalowała w wakacje swój pokój. Jedna ściana była czarna. Jesienią siedziała tam po ciemku i grała na gitarze. Nocami projektowała ciuchy do szkoły - wycinała bluzki, malowała na nich wzory i napisy. Czarną farbą, mówiące o śmierci, o pokręconym życiu... Na ścianie powiesiła swoje rysunki w podobnej stylistyce i wymowie. Taki taniec ze śmiercią. Byłam zajęta sobą, młodszym synem, bólem i rozczarowaniem po rozwodzie. Swoimi depresyjnymi nastrojami. Telefonu ze szkoły nigdy nie zapomnę. Dzwoniła ulubiona nauczycielka Marty. Zasugerowała, że córka może samookaleczać się i chować cięcia pod plecionymi i skórzanymi bransoletkami, które nosiła na przegubach dłoni."

Anna: Tak, to była jej wychowawczyni: bardzo empatyczna, zaangażowana. Zadzwoniła do mnie któregoś razu i powiedziała, że Marta nie chce zdjąć bransoletek. Nie dziwiło mnie to, że je nosi, wiesz, normalne, dziewczyna nosi biżuterię, przecież ja też to robię. Gdy na prośbę nauczycielki zdjęła je, potwierdziło się: moja córka samookaleczała się. Gdy się o tym dowiedziałam, przeraziłam się, od razu zajrzałam w internet, chcąc dowiedzieć się „dlaczego?" Dlaczego to robi, zrozumiałam tak naprawdę dopiero po roku.

Bałam się. Łudziłam się też, że to może nieprawda. Gdy poczytałam i pooglądałam w internecie o samookaleczeniach, o tym, co młodzież sobie robi, byłam wstrząśnięta. Płakałam pół nocy. Następnego dnia zauważyłam, że córka ma pod bransoletką niedbale zawinięty kawałek bandażu. Poprosiłam, żeby go odsunęła. Gdy zobaczyłam, co się pod tym kryje, nogi się pode mną ugięły.

W pewnym momencie, choć nie wiem, czy mnie pochwalisz, zaczęłam czytać jej pamiętnik. Chwytałam się ostatniej deski ratunku, chciałam zrozumieć moje dziecko. „Znowu się pocięłam" - czytałam. Wpisy krążyły głównie wokół tego, że ona się tnie i dlaczego. Już wiedziałam, że można się od tego uzależnić, że to cięcie to upust emocji, ona po prostu nie umiała odreagować.

Co więcej, czuła po tym ulgę. Kiedyś byłam świadkiem, gdy w domu, na przepustce ze szpitala pocięła się i gdy zawieźliśmy ją na pogotowie, to przed zszyciem ran, prawie że bełkotała, a po zszyciu wyglądała jakby była nowonarodzona. Wtedy zrozumiałam, że ona sobie w ten sposób pomagała.

To było dla niej jak oczyszczenie?

Na „tu i teraz" tak, ale tylko na chwilę.

Trafiła do szpitala psychiatrycznego.

Niestety miała próbę samobójczą. W szpitalu spędziła kilka miesięcy. Jednak w szpitalu nie leczą duszy, nie można na tym poprzestać. O piekę specjalistyczną dziecko powinno dostać w domu. I oczywiście powinien być lepszy dostęp do poradni pedagogiczno- psychologicznych. Dzisiaj wiem też, że pomóc może nawet rozmowa z dorosłym, który nie ma takiego przygotowania, a któremu po prostu zależy na młodym człowieku. W naszym przypadku była to polonistka córki i moja przyjaciółka, taka „przyszywana" ciocia. Przychodziły do córki do szpitala, do nas do domu. Zawsze im będę za to wdzięczna.

W liście piszesz: „Nauczyciele nie mają pojęcia o symptomach depresji, rodzice zajęci są zarabianiem na życie, każdy żyje swoim życiem... A depresja wkrada się powoli, często w najtrudniejszym życiu młodego człowieka, gdy dojrzewa. Jak rozpoznać, czy to choroba czy hormony? W naszym przypadku, był to pamiętny telefon od nauczycielki, ale też dramatyczny spadek ocen z ulubionego przedmiotu. Inni nagle zaczynają wagarować, upijać się, część po prostu przestaje wstawać z łóżka, choć w przypadku młodzieży dzieje się tak rzadziej niż u dorosłych. Empatia. To pozwoli nam dorosłym, rodzicom, nauczycielom, sąsiadom, ciociom i wujkom dostrzec, że z młodym człowiekiem dzieje się coś złego. EMPATIA I UWAGA skierowana na drugą osobę.".

Jak córka była mała, byłam bardzo zapracowana, byłam dziennikarką, ciągle uciekałam z domu. Córka była bardzo związana z tatą. Rozwiedliśmy się, gdy była w trzeciej klasie podstawówki, czyli miała 10 lat. Z tatą zaczęła widzieć się raz na dwa tygodnie. Ja byłam skupiona w dużym stopniu na młodszym, 2-letnim rodzeństwie. Rozwód na pewno miał na nią zły wpływ. Zachwianie poczucia wartości, wcześniej dużo czasu spędzała z ojcem, jeździliśmy razem na wakacje. A po rozwodzie tato się nie sprawdził. Jest emocjonalnie chłodny i wycofany. Córka też jest introwertyczką. Więc jak tato odzywał się do niej tylko raz na dwa tygodnie, przywoził, odwoził, odstawiał - na pewno ją to bolało.

My też mało ze sobą rozmawiałyśmy. Słyszy się: rozmawiaj ze swoim dzieckiem. W moim przypadku, przyznaję się do tego, rozmowa ograniczała się do komunikatów pt. „Zjadłaś?", „Odrobiłaś lekcje?". A jeszcze w gimnazjum, jak wszedł librus (uczennicą, ale też, jako ekstrawertyk, byłam bardzo zaangażowana w szkolne życie, komitet, olimpiady, harcerstwo, warsztaty dziennikarskie, jeździłam po całej Polsce itp. I tego oczekiwałam od córki. czyli e-dziennik lekcyjny, w którym rodzice mogą sprawdzać na bieżąco oceny dzieci - przyp. NT) to zaczynałam od niego dzień. „Co? Trója? Znowu trója?" Ja byłam bardzo dobrą

Tak. Ale ja to wiem od niedawna. Że wymagałam od dziecka, żeby było takie jak ja. Podrzucałam jej pomysły, które dla mnie były dobre. Zabrakło mi niestety empatii. Dodatkowo jej sytuacja i relacje z rówieśnikami w szkole: z jednej strony była bardzo lubiana, wręcz wynoszona przez niektórych na piedestał. Była, i wciąż jest, piękna, mądra, uzdolniona plastycznie i muzycznie: grała na gitarze, chłopcy nazywali ją „księżniczką", teraz wiem, jak bardzo potrzebowała akceptacji. Z drugiej strony, nie potrafiła się z rówieśnikami dogadać, opowiedzieć im o swoich problemach, była zamknięta w sobie. Czuła się bardzo samotna wśród rówieśników. Jako introwertyczka oczekiwała, że to inni nawiążą z nią kontakt.

Na co bym jeszcze zwróciła uwagę przy takich dzieciach? To zwykle bardzo wrażliwe osoby, które inaczej czują ten świat. Bardzo przeżywają, gdy dzieje się na nim źle, gdy np. gdzieś wybucha wojna.

Tak, jest już dobrze. Dużo rozmawiamy. Przeszłam terapię, jestem spokojniejsza. Częściej spędzam czas wspólnie z dziećmi. Nie pędzę już nie wiadomo za czym. Jestem tu i teraz, bo tu i teraz jest najważniejsze. Córka poszła do liceum, jest bardzo silna. Była jeszcze jedna próba samookaleczania się, ale od roku już jest spokój. Mamy w otoczeniu ludzi, którzy przeszli różne koleje losu i teraz pomagają młodzieży. Znamy np. kobietę, która mieszka w leśniczówce, jeździmy do niej i odpoczywamy, rozmawiamy i żyjemy w innym rytmie, przemyśliwując różne sprawy. Zwalniamy. Nie naciskam już na oceny. Nasze życie nie krąży wokół nich , a wcześniej tak niestety było.

Tak. Trochę tak. Częściej do niej dzwoni, więcej rozmawiają. Teraz byli razem w górach.

Wychowywałabym starszą córkę, tak jak wychowuję młodsze rodzeństwo. Poświęcałabym jej więcej czasu, rozmowy, uwagi. Byłam kiedyś rodzicem, któremu źle było w domu, który uciekał. Spychałam większość zadań rodzicielskich na męża, bo wydawało mi się, że on to robi dobrze. Zawsze kochałam swoją córkę. Trudno mi teraz powiedzieć, że nie rozwiodłabym się z mężem, zwłaszcza, że on nie chciał iść na terapię małżeńską. Ale na pewno wiem, że dla dziecka ważna jest silna rodzina, więź rodziców i dzieci. I nad tym bardziej bym pracowała. Rozmowy z dziećmi. Bycie z nimi w domu. Mniej wychodzenia z nimi na zewnątrz, a więcej: po prostu zwykłego przebywania ze sobą w domu. Moja mama, gdy córka była mała, wypominała mi: „Po co ciągasz ją na dodatkowe zajęcia, zamiast po prostu z nią pobyć?" Wiesz, tu angielski metodą Helen Doron, tu coś innego.

Była typem dziecka, którego ja nie znałam: introwertyka, który wolał sam lub nawet z innymi dziećmi, ale spokojnie, sobie się w tej piaskownicy bawić. Ona wolała piaskownicę, mamę, tatę, dom. I to wszystko. A nie mnóstwo atrakcji na zewnątrz i zamieszania.

Zabrakło akceptacji dla tego, jaka ona jest?

Wiesz, nikt nam nie daje klucza do wychowywania dzieci. Albo go znajdziemy albo nie. Ja go w końcu znalazłam, trochę późno, ale znalazłam. Są ludzie, którzy w ogóle nie znajdują.

Bardzo dobre pytanie. Gdy zadzwoniła do mnie nauczycielka, stanęłam jak wryta i nie miałam pojęcia co robić. Znikąd z pomocy. Miałam w głowie obrazy z amerykańskich filmów, gdzie rodzice dowiadując się o chorobach dziecka, np. Zespole Downa od razu dostają broszurkę o tej chorobie, mnóstwo informacji, wsparcie. A u nas nic. Nawet nie wiedziałam o telefonie zaufania Fundacji Itaka, zajmującej się problemem dzieci i młodzieży w depresji. W szpitalu zero informacji jak działać. Zero. Nic.

Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111, pod który można dzwonić codziennie w godzinach 12.00-22.00, od poniedziałku do niedzieli

Przede wszystkim psychoterapeutów, to już wyższa szkoła jazdy. Na szczęście zdarzają się dobrzy bezpłatni specjaliści. Matka jednego z dzieci w szpitalu mówiła, że w szkole był doskonały zaangażowany pedagog, który np. podpowiadał, jakie filmy warto oglądać, żeby być bliżej dziecka. Jednak bezpłatna pomoc jest trudno dostępna. Moja koleżanka chciała iść na terapię rodzinną, to wyznaczyli termin na za 3,4 miesiące. Inne dziecko, które wyszło ze szpitala i miało wskazanie, że powinno być pod opieką psychologa, a rodziny nie było stać na wydatek 100 zł za wizytę, to gdy zgłosili się do poradni, otrzymali termin za 3 miesiące. Dopiero, gdy zainterweniowaliśmy w Wydziale Edukacji i powiedzieliśmy, że dziecko po próbie samobójczej nie może tyle czekać i ma pierwszeństwo, to udało się. Ale wiesz, nie wiem, czy tym samym nie został zajęty termin wizyty dziecku, które właśnie chciało popełnić samobójstwo.

Tak, angażuję się, bo chcę, żeby było o tym głośno. Rozmawiałam z dyrekcją w szkole i zorganizowano spotkanie z Fundacją Prospo ł eczn ą Poducha, która robi w szkołach szkolenia, uczulając nauczycieli na problem depresji, samobójstw i innych, trudnych spraw związanych z młodzieżą. Szkolili u nas nauczycieli, wyodrębniając „trzon", taką grupę do zadań specjalnych, do których inni nauczycieli mogli się zgłaszać i sygnalizować, że są zaniepokojeni dziwnym zachowaniem ucznia: tym, że jest smutny, wyobcowany lub agresywny. Młodzież w depresji bywa agresywnaciężkie emocje. Dyrektor zorganizowała też spotkanie dla rodziców z psychologami z tej fundacji. Przyszło 15 osób, co i tak jest dużo,jak na tego typu spotkanie, bo każdy rodzic myśli, że problem go nie dotyczy. , czasamipróbuje używkami stłumić

Dzięki działaniu mojemu i rodziców dzieci hospitalizowanych w naszym mieście ruszył też program profilaktyczny, do udziału w którym zostali zaproszeni dyrektorzy gimnazjów z naszego miasta. Był to program uczulający na depresję, smutek, problem związany z używkami i dopalaczami. Je też wystąpiłam na jednym ze spotkań, opowiadając historię swojej córki.

Tak. Często szkoły, zwłaszcza te bardzo dobre, a w takiej uczyła się moja córka, wywierają bardzo dużą presję na oceny, osiągnięcia, wyniki testów, konkursów i gdzieś się w tym gubi młodego człowieka. Smutne jest też to, że te dzieci nie mają gdzie się podziać, co ze sobą zrobić, gdy wychodzą ze szpitala. Powinny spotykać się z psychoterapeutą, a na takie spotkanie czeka się 3,4 miesiące. Chyba że prywatnie, ale to kosztuje.

Co jest o tyle dziwne, że przecież mamy mnóstwo absolwentów psychologii, a jednocześnie brakuje miejsc w poradniach psychologicznych. Skoro mamy wykształconych w tym kierunku ludzi to powinno być otwieranych więcej poradni, być do nich większy dostęp. Przecież zdrowie psychiczne jest bardzo ważne.

Oczywiście. Moja córka jest teraz w liceum i ma świetną pedagog, ale w czerwcu pani odchodzi, bo jest na zastępstwie i do pracy wraca pedagog, której nie znamy. Ta aktualna jest świetna, podsyłam jej czasem różne ciekawie linki, na które trafiam w internecie i ona się na mnie nie obraża, że np. próbuję wejść w jej kompetencje. Jest bardzo zaangażowana, była niedawno z uczniami na bezpłatnych warsztatach terapeutycznych. Zorganizowała szkolenie dla nauczycieli, bo wielu z nich uważa: „Depresja? Chciała się wieszać, bo ją chłopak zdradził? Phi, niech lepiej jutro przyjdzie i sprawdzian napisze!"

Brakuje mi tego, żeby nauczyciele i rodzice mieli taki schemat działania. Pamiętam, że kiedyś w naszym mieście była stworzona specjalna broszura, na końcu której był przedstawiony schemat działania. Coś niepokojące się z dzieckiem dzieje? Zrób to, skieruj się tam, zatelefonuj tu.

Tak, to świetne wydawnictwo, uważam, że powinien być lekturą obowiązkową dla każdego rodzica, nauczyciela, ale i dla nastolatków, bo w tym okresie życia to właśnie rówieśnicy są dla nastolatka najważniejsi.

© Copyright by Fundacja III Kliniki Psychiatrii „Syntonia" © Copyright by Fundacja III Kliniki Psychiatrii „Syntonia"
© Copyright by Fundacja III Kliniki Psychiatrii „Syntonia"
Gdy wyszła ze szpitala bardzo bałam się, żeby nie wróciła do samookaleczania się. Zwłaszcza, gdy znajdowała się w trudnych emocjonalnie sytuacjach, np. w pewnym momencie zmieniła szkołę, potem jednak wróciła do starej. To było dla niej duże wyzwanie emocjonalno-społeczne, którym kiedyś nie potrafiła podołać. A dziś, gdy jest jej źle po prostu wylewa z siebie emocje, płacząc. I bardzo dobrze: bo kiedyś je blokowała.

Od roku wszystko jest w porządku, ale czuwam, bo wiem, że depresja może wrócić. Dużo ze sobą rozmawiamy. Córka też się otworzyła: cieszę się że moje dziecko płacze. Moja znajoma ma córkę nastolatkę i narzeka, że córka pyskuje do niej. A ja mówię: „Ty się lepiej ciesz, bo ona wyrzuca z siebie to, co ma w środku. Jest zła na ciebie, bo tak musi być." Zresztą nawet podlinkowałam Twojego bloga do niej.

Dziękuję, domyślam się, że tekst coś jeszcze na koniec naszej rozmowy dodać? Dlaczego nastolatki buntują się? Pozwól dziecku odejść od siebie .
Czy chciałabyś

Tak: żeby nie zapominać o dzieciach zdrowych. Porównuję to do sytuacji dzieci chorych na raka. Fundacja Gajusz pomagająca dzieciom chorym onkologicznie, ma również program dla dzieci zdrowych. Podobnie jest z rodzeństwem dzieci chorych na depresję.

Moje młodsze dziecko, gdy starsza siostra wychodziła na przepustkę ze szpitala, chowało po domu cyrkle i mówiło: „Mamo, bo Marta może sobie zrobić krzywdę." Siedmiolatek. Zabierałam go ze sobą do szpitala do czasu, kiedy zobaczył atak chłopaka, który chciał popełnić samobójstwo, chciał skończyć ze sobą, a skończył na wózku inwalidzkim. Wtedy przestałam brać syna do szpitala, w opiece pomagała mi była teściowa i przyjaciółka. Trzeba pamiętać o drugim dziecku i o innych członkach rodziny.

Rodzice również, nawet jeżeli wydaje im się, że są wspaniałą parą, powinni iść chociaż na kilka spotkań do psychologa, choćby dlatego, żeby dowiedzieć się, jak z takim wycofanym, pogrążonym w depresji dzieckiem rozmawiać. I co bardzo istotne: ważny jest proces terapii całej rodziny. Bo problemów trzeba szukać w rodzinie, a nie tylko w dziecku.

# data[].attributes.attachment_link.title
„Jesteśmy we trzy. Ja, moja córka i ona. Depresja." - rozmowa o depresji dzieci i młodzieży

# data[].attributes.attachment_link.description
Prawie osiem tysięcy dzieci i młodzieży leczy się w Polsce na depresję.A ile się nie leczy, choć powinno? Wielu rodziców bagatelizuje objawy depresji u swoich dzieci, zrzucając to na karby dorastania i „trudnego charakteru". Jeżeli jesteś lub planujesz być rodzicem, przeczytaj ten tekst. Chciałam zainteresować Cię trudnym tematem, jakim jest depresja wśród nastolatków.

# data[].attributes.headline
Zdrowie psychiczne dzieci i młodzieży - najważniejsze informacje

# data[].attributes.subject
Zdrowie psychiczne dzieci i młodzieży - najważniejsze informacje

# data[].attributes.headline
Bezpieczeństwo dzieci i młodzieży w internecie

# data[].attributes.subject
Bezpieczeństwo dzieci i młodzieży w internecie

# data[].attributes.attachment_link.title
Bezpieczeństwo dzieci i młodzieży w internecie – materiały dla rodziców

# data[].attributes.headline
NASTOLATKI W WIRTUALNYM TUNELU - PORADNIK DLA RODZICA

# data[].attributes.subject
NASTOLATKI W WIRTUALNYM TUNELU - PORADNIK DLA RODZICA

# data[].attributes.attachment_link.title
Seksting: rejestrowanie, wysyłanie, upublicznianie nagich zdjęć przez młodzież

# data[].attributes.headline
Twoje dziecko i ryzykowne zachowania on line.

# data[].attributes.subject
Twoje dziecko i ryzykowne zachowania on line.

# data[].attributes.headline
NASTOLATKI WOBEC PORNOGRAFII CYFROWEJ - 5 porad dla rodziców.

# data[].attributes.subject
NASTOLATKI WOBEC PORNOGRAFII CYFROWEJ - 5 porad dla rodziców.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W XXI wieku społeczeństwo tworzy globalną sieć komunikacji, od której nie sposób się odłączyć. Smartfon z dostępem do internetu stał się niezbędnym urządzeniem w życiu człowieka. Internet to w dzisiejszych czasach bardzo atrakcyjne medium, które daje możliwość przede wszystkim różnorodnych form komunikacji oraz stanowi obszerne źródło wiedzy o świecie. Dla młodych użytkowników to także rozrywka.Internet ma wiele zalet i są niepodważalne. Ale wśród treści ogólnie dostępnych w sieci znajdują się również materiały wulgarne i niebezpieczne dla dzieci, są to między innymi treści prezentujące przemoc, agresję, mowę nienawiści, promujące samobójstwa, rasizm i ksenofobię czy treści o charakterze pornograficznym. W przypadku najmłodszych użytkowników internetu, którzy są dopiero na etapie kształtowania swojego światopoglądu, wiedzy oraz postaw, styczność z niepożądanymi i niedostosowanymi do wieku materiałami stwarza ogromne ryzyko w ich socjalizacji. Poza tym dzieci ze względu na swój młody wiek nie posiadają doświadczenia w interakcjach międzyludzkich, są ufne, naiwne, a często także „samotne", przez co mogą stać się łatwymi ofiarami dostawców treści szkodliwych oraz obiektami manipulacji przestępców.

Jak definiować pornografię? - pornografia w świetle prawa Polskiego

Przestępstwa dotyczące rozpowszechniania materiałów o charakterze pornograficznym od zawsze budziły wątpliwości i burzliwe dyskusje wśród instytucji prawnych. Punktem spornym wśród środowisk naukowych i prawnych od dawna jest definiowanie pojęcia pornografia. Problemy związane ze sformułowaniem odpowiedniej definicji wynikają z prawniczego rodowodu tego terminu. Dodatkowe trudności w doprecyzowaniu pojęcia sprawia między innymi fakt, iż w wielu sytuacjach niełatwo jest wskazać granicę pomiędzy treściami pornograficznymi a sztuką. W doktrynie prawa karnego panuje zgoda co do kwestii, że pojęcie „treści pornograficzne" jest terminem nieostrym oraz ma charakter ocenny, przez co nie sposób podać jego wyczerpującej i zupełnej definicji.

Aktualnie na gruncie obowiązującego Kodeksu Karnego stosuje się pogląd nakazujący, aby organy stosujące prawo interpretowały pojęcie: „treści pornograficzne" w sposób obiektywny, odnoszący się do tzw. „wzorca osobowego", czyli do oceny, jaką w odniesieniu do konkretnej treści przedstawiłby przeciętny obywatel, cechujący się zwykłą wrażliwością, zintegrowany społecznie i świadomy istniejących wartości w tym zakresie.

W Polskim Kodeksie Prawa Karnego Art. 202 na temat pornografii czytamy między innymi:
Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która tego sobie nie życzy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
(uchylony)- dawniej brzmiał: Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, przechowuje lub posiada albo rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego albo treści pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Upraszczając, przepisy Kodeksu Karnego przewidują kary zarówno za rozpowszechnianie pornografii bez wprowadzania zabezpieczeń dostępu do niej, a także za promowanie tego typu działalności. Warto zwrócić uwagę, że w art. 200 § 3 k.k. karane jest rzeczywiste dotarcie z treścią pornograficzną do małoletniego, jak również określony został sposób rozpowszechniania, który pozwala małoletniemu (poniżej 15 roku życia) na zapoznanie się z treściami o charakterze pornograficznym.

Prawo karne ma tutaj na uwadze każdy sposób rozpowszechniania, który stwarza realne lub chociażby potencjalne zagrożenie zapoznania się z treściami pornograficznymi bez potrzeby podejmowania przez osobę małoletnią jakichkolwiek dodatkowych starań ukierunkowanych na dotarcie i zapoznanie się z nimi. Mowa np. o udostępnianiu w internecie treści pornograficznych bez realnego zabezpieczenia, które ograniczałoby dostęp do nich dzieciom. Co nie zmienia faktu, że dziś bardzo często zabezpieczenia do stron z materiałami pornograficznymi ograniczają się jedynie do komunikatu o następującej treści: Uwaga! Ta strona zawiera treści erotyczne! Jeśli nie ukończyłeś 18-go roku życia, nie chcesz oglądać tego typu treści lub jest to niezgodne z prawem twojego kraju, nie wolno Ci wchodzić dalej! W świetle obowiązującego w Polsce prawa większość dostawców treści pornograficznych dokonuje przestępstw określonych w wyżej wymienionych paragrafach kodeksu karnego.

W literaturze prawnej najbardziej znaną definicję pornografii zaproponował polski profesor Marian Filar. Wskazywał on, że treści o charakterze pornograficznym:

powinny przedstawiać przejawy płciowości i życia płciowego człowieka,

powinny koncentrować się wyłącznie na technicznych aspektach płciowości i życia płciowego, z całkowitym oderwaniem od warstwy intelektualnej i osobistej,

powinny ukazywać ludzkie organy w ich funkcjach seksualnych,

zgodnie z główną intencją twórcy - powinny wywoływać podniecenie seksualne u odbiorcy.

Kryterium pomocniczym jest walor estetyczny, im poziom estetyki jest niższy, tym bliżej takim treściom do pornografii.
Dostęp do pornografii „kiedyś" i „dziś"

Przed nadejściem ery wszechobecnego dostępu do internetu dzieci także miały kontakt z legalnymi i z nielegalnymi materiałami niedostosowanymi do ich wieku. Na materiały zawierające treści o charakterze pornograficznym dzieci na ogół mogły natknąć się w czasopismach lub w książkach, rzadziej w filmach bądź nagraniach wideo. Miały także kontakt z jawnie seksualnymi tekstami, nieodpowiednimi dla małoletnich, poprzez komiksy czy rysunki. Opisując czasy przed rozwojem technologii, ze względu na brak badań w tym temacie, odnosi się wrażenie, że w przypadku zdecydowanej większości dzieci i młodzieży był to kontakt głównie sporadyczny.

Ale już w 2003 r. spółka Symantec na zlecenie firmy Applied Research zrealizowała badania wśród kilku tysięcy dzieci i młodzieży w wieku od 8 do 18 lat, z których wynikało, że ponad 80% młodych respondentów otrzymywało codziennie wiadomości określane przez nie mianem „niestosownego spamu", a ponad 40% tych wiadomości zawierało link do strony przeznaczonej wyłącznie dla dorosłych.

Obecnie różne formy pornografii stały się łatwo i powszechnie dostępne. Wynika to nie tylko z możliwości przesyłania różnego rodzaju treści czy linków za pomocą komunikatorów lub czatów, ale również niechcianych wiadomości o charakterze spamu, wysyłanych bez zgody odbiorcy na prywatną skrzynkę poczty elektronicznej.

Pornografia wśród nastolatków - badania NASK

Mając na uwadze, jak wiele czasu w ciągu dnia młodzi ludzie poświęcają na aktywności online (4 godziny i 50 minut) i z jak wielu stron internetowych korzystają, można wnioskować że mogą być narażone na dostęp do treści o niepożądanym charakterze, w tym treści pornograficzne. Łatwy dostęp do treści pornograficznych może mieć wpływ na częstotliwość sięgania po nie przez adolescentów. Jest to szczególnie dużym zagrożeniem dla młodych i ciekawych świata osób. Z badań zrealizowanych w 2021 roku przez NASK pt. „Nastolatki wobec pornografii cyfrowej. Trajektorie użytkowania." wynika, że młodzież nie ma problemów z dostępem w internecie do treści o charakterze pornograficznym.

Blisko trzech na czterech ankietowanych uczniów, zarówno wśród starszej młodzieży (73,0%), jak i młodszych respondentów (71,1%), zadeklarowało łatwość dostępu do zdjęć i filmów o charakterze pornograficznym (72,3%). Trudności w odnalezieniu w sieci takich treści wskazał jedynie co szósty zapytany nastolatek. Materiały te można znaleźć w internecie podczas korzystania z wyszukiwarek (55,2%) oraz w wiadomościach prywatnych wysyłanych w mediach społecznościowych (51,4%).

Z badań NASK wynika również, że coraz młodsi użytkownicy sieci mają możliwość natrafienia na treści o niepożądanym charakterze. Młodsi respondenci mają kontakt z treściami nacechowanymi seksualnością czy pornografią w internecie wcześniej niż ich starsi koledzy. Wśród najmłodszych uczestników badania średnia wieku, w którym pierwszy raz widziały treści pornograficzne w internecie, wynosi niespełna 11 lat, natomiast wśród starszych to 12 lat. Moment wzmożonego poszukiwania treści o tematyce seksualnej przez młodych ludzi przypada na okres dojrzewania (75% - 13 lat). To, na co jednak najbardziej powinniśmy zwrócić uwagę to fakt, że prawie co piąty ankietowany miał mniej niż 10 lat, kiedy po raz pierwszy zobaczył treści pornograficzne.

Nastolatków, którzy zadeklarowali oglądanie treści pornograficznych, dopytano jak często sięgają po tego typu materiały. Z ich odpowiedzi wynika, że są to dosyć regularne praktyki. Jedynie co piąty 12- i 14-latek oraz co ósmy 16-latek, wskazał, że z treściami o charakterze seksualnym spotyka się bardzo rzadko - raz w roku bądź rzadziej. Regularną, codzienną praktykę oglądania filmów bądź zdjęć o nacechowaniu pornograficznym deklaruje prawie co czwarty (23,9%) starszy respondent oraz ponad co piąty (21,5%) najmłodszy ankietowany. Warto wiedzieć, że więcej niż raz dziennie obserwuje takie treści co ósmy (12,9%) starszy respondent i co siódmy (14,5%) młodszy badany. Nastolatki i dzieci oglądające materiały o charakterze pornograficznym najczęściej robią to kilka razy w tygodniu - na taką systematyczność wskazał co siódmy (14,1%) 12- i 14- latek i co czwarty 16-latek (24,3%).

W dostępnie do treści zdecydowanie nieodpowiednich dla małoletnich pomocne są urządzenia umożliwiające dostęp do pornografii. W pierwszym kontakcie z pornografią przede wszystkim „przydatny" okazał się telefon/smartfon, wskazał tak częściej niż co trzeci ankietowany (36,1%). Jest to narzędzie, które w przypadku, gdy nie ma zainstalowanego filtru rodzicielskiego, pozwala bez przeszkód na korzystanie z sieci bez kontroli rodziców. Niemal co dziesiąty młody człowiek pierwszy raz widział treści pornograficzne za pośrednictwem laptopa i komputera stacjonarnego.

Za brakiem kontaktu nastolatków z pornografią stoi wiele różnych czynników. Dla młodych użytkowników sieci, potwierdzających oglądanie treści pornograficznych, główną przeszkodą jest brak wolnego czasu (36,63%). Zarówno młodsi (33,9%), jak i starsi respondenci (40,6%), którzy wskazują, że nie posiadają zbyt wiele wolnego czasu, rzadziej mają kontakt z treściami pornograficznymi. Częściej niż co czwarty nastolatek deklarował, że dużą blokadę w oglądaniu zdjęć bądź filmów o charakterze seksualnym stanowi dla nich brak odpowiedniej przestrzeni bądź miejsca. Prawie co piąty (19,0%) spośród najstarszych ankietowanych nastolatków zadeklarował, że dostęp do szkodliwych treści o tematyce seksualnej utrudnia mu słaby zasięg sieci, a dla co dziewiątego (11,1%) taką przeszkodą jest brak domowej sieci Wi-Fi. Dla 1 z 9 najmłodszych uczestników sondażu, barierą w dostępie do pornografii jest brak smartfona lub brak innych narzędzi umożliwiających łączenie się z internetem (11,6%).

Kontakt z treściami pornograficznymi - w czym tkwi największe ryzyko?

Problem wynikający z kontaktu młodych ludzi z treściami o charakterze pornograficznym istnieje od dawana, co podkreślają badania realizowane w Polsce jak i za granicą: w Australii (Korzystanie z Internetu i problematyczne korzystanie z Internetu: systematyczny przegląd trendów badań podłużnych dotyczących okresu dojrzewania i wyłaniania się dorosłości), Chorwacji ( Powrót do związku między używaniem pornografii a ryzykownymi zachowaniami seksualnymi: rola wczesnego kontaktu z pornografią i poszukiwania doznań seksualnych), Grecji ( Preferencje dotyczące oglądania pornografii internetowej jako czynnik ryzyka uzależnienia wśród nastolatków), Włoszech ( Wykorzystywanie pornografii i zgłoszone przez siebie zaangażowanie w przemoc seksualną wśród nastolatków) czy w Kenii ( Czynniki związane z wykorzystaniem materiałów pornograficznych wśród uczniów wybranych szkół średnich w hrabstwie Nairobi w Kenii). Wpływ, jaki może mieć na dzieci oglądanie pornografii w internecie, bardzo często zauważany jest dopiero po latach.

Prowadzi do normalizacji

Z badań NASK wynika, że tylko jeden na czterech 16-latków postrzega negatywnie oglądanie treści o charakterze pornograficznym, natomiast wśród młodszych respondentów mniej niż połowa jednoznacznie wyraziła dezaprobatę dla takich treści w internecie (42,4%). Zdecydowanie mniej świadoma negatywnych konsekwencji oglądania pornografii jest starsza grupa badanych. Prawie co trzeci (29,6%) spośród ankietowanych 16-latków pozytywnie ocenia treści pornograficzne dostępne w sieci i tyle samo badanych ma do tego neutralny, czyli obojętny stosunek (29,9%). Bardziej krytycznie do treści o charakterze seksualnym odnoszą się 12- i 14-latki. Co siódmy młodszy respondent pozytywnie ocenia informacje o pornografii w sieci (14,5%). Wątpliwości w ocenie szkodliwych treści, w tym przypadku pornografii, ma prawie co piąty młody użytkownik internetu (23,5%- 12 i 14 latek).

Wpływa na pracę mózgu

Badania głównego narządu centralnego układu nerwowego wykazały, że mózgowy układ nagrody u osób regularnie korzystających z pornografii internetowej charakteryzuje się znacznie mniejszą aktywnością w trakcie fizycznego kontaktu seksualnego, natomiast nadaktywnością charakteryzuje się w trakcie stymulacji seksualnej przy kontakcie z internetowymi materiałami pornograficznymi. W badaniach z użyciem funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (fMRI) stwierdzono, że u mężczyzn oglądających pornografię w internecie część mózgu zwana jądrem ogoniastym prążkowia była tym mniejsza, im więcej godzin dziennie badani mężczyźni spędzali na przeglądaniu pornografii internetowej, traktując ją jako metodę stymulacji seksualnej.

Prowadzi do eskalacji potrzeb

Badania umożliwiające obserwacje potencjałów wywołanych (ERP) wykonane za pomocą elektroencefalografii, wskazują, że wiele osób mających częsty kontakt z materiałami pornograficznymi jest skłonna do oglądania coraz bardziej dziwacznych i ekstremalnych materiałów zawierającym treści o charakterze erotycznym, aby utrzymać ten sam poziom gratyfikacji w postaci podniecenia seksualnego. Wniosek z badań płynie taki, że z racji częstego sięgania po tego typu treści u ich odbiorców dochodzi do przyzwyczajenia i odwrażliwienia na powtarzalne bodźce w postaci obrazów zawierających treści pornograficzne. Eskalacja oglądanych treści prowadzi także do coraz większych potrzeb i w konsekwencji do sięgania po materiały zawierające sceny przemocy.

Wpływ na przyszłe relacje seksualne

Młodsze dzieci nie potrafią w pełni rozróżnić filmowej fikcji, przez co mogą błędnie oceniać sceny seksualne w filmach o charakterze pornograficznym. Z naszego badania „Nastolatki wobec pornografii cyfrowej" wynika, że jeden na trzech (33,4%) 12- i 14-latków nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, czy seksualność przedstawiana w filmach pornograficznych jest taka jak w realnym życi u.

Badania naukowe S.A. Hunt, S.W. Kraus zrealizowane ponad dekadę temu dowodzą, że młodzi ludzie oglądający treści odbiegające od realnego, codziennego życia narażone są na zaburzenia rozwojowe także, szczególnie w zakresie rozwoju psychoseksualnego. Natomiast zaburzenie te mają wpływ na późniejsze niekorzystne zachowania seksualne okresu wczesnej dorosłości. Problemy w rozwoju psychoseksualnym w okresie średniego dzieciństwa (6-12 lat) związane są według badaczy przede wszystkim z nadmierną ekspozycją na treści seksualne w tym wieku i wykorzystaniem seksualnym.

Wpływ na związki

Bardzo często zachowania seksualne związane z oglądaniem pornografii są nakierowane tylko na odbiorcę i nie ma znaczenia, czy w oglądanie treści o charakterze pornograficznym jest zaangażowana jedna, czy więcej osób. W konsekwencji ma to wpływ na zaspokajanie tylko własnych potrzeb, erotyzację doświadczenia seksualnego, co powoduje oderwanie seksu od kontekstu relacyjnego. Postrzeganie stosunku seksualnego przez ludzi regularnie oglądających takie treści często drastycznie się zmienia, odbiera mu głębsze znaczenie i odpowiedzialność za relację seksualną z drugim człowiekiem.

Jak odnaleźć się w świecie cyfrowym dziecka? Wskazówki dla rodziców

Zanim dziecko sięgnie po narzędzia umożliwiające dostęp do pornografii, należy pomóc mu zapoznać się z wirtualnym światem, nauczyć je rozpoznawać pojawiające się w sieci zagrożenia oraz reagować na niebezpieczne sytuacje. Jak to zrobić?

1. Rozmawiaj z dzieckiem! Poruszaj temat świata cyfrowego i możliwości informacji jakie może tam znaleźć, zanim podarujesz dziecku pierwszy smartfon z dostępem do internetu. Mów także o swoich doświadczeniach i reakcjach na szkodliwe treści jakie znalazłeś w internecie.

2. Stosuj profilaktykę nie prewencję! Nie traktuj tego tematu jak tabu, o którym należy rozmawiać, gdy coś się zadzieje, albo co gorsze udawać, że zagrożeń nie ma i „mojego" dziecka nic złego w sieci nie spotka. Dostosuj rozmowy o zagrożeniach, w tym o treściach pornograficznych dostępnych w internecie, do rozwoju psycho-somatycznego dziecka.

3. Próbuj wiedzieć więcej! To zrozumiałe, że często nie jesteś na bieżąco ze wszystkimi nowinkami technologii i tematami jakimi, żyje nastolatek. Poszerzaj swoją wiedzę w zakresie bezpiecznego i konstruktywnego korzystania z internetu, a także pojawiających się zagrożeń.

4. Nie lekceważ sygnałów! Bywa tak, że dziecko samo nie powie nam, że coś się w jego życiu zadziało, że coś nieodpowiedniego zauważyło. Jednak całym sobą daje nam pewne sygnały, prosząc o uwagę - bądź wtedy gotowy do rozmowy, wspieraj nie oceniaj i pomóż.

5. Bądź obecny i zaangażowany! Spędzaj wspólnie z dzieckiem czas, organizuj zajęcia z dala od dostępu do nowych technologii. Bardzo często sięganie po treści szkodliwe jest powodowane przez nudę. Pasje i ciekawe aktywności odciągną dziecko od nadmiernego korzystania z sieci, a tym samym zmniejszą ryzyko kontaktu z treściami szkodliwymi lub pornograficznymi.

Źródła:

Raport Nastolatki wobec pornografii cyfrowej. Trajektorie użytkowania. (dostęp: 03.11.2022) https://thinkstat.pl/publikacje/nastolatki-wobec-pornografii-cyfrowej-trajektorie-uzytkowania-2022

Internet pornography viewing preference as a risk factor for adolescent Internet addiction: The moderating role of classroom personality factors, (dostęp: 03.11.2022) l

Internet use and Problematic Internet Use: a systematic review of longitudinal research trends in adolescence and emergent adulthood,(dostęp: 03.11.2022)

Factors related to the use of pornographic materials among students of selected high schools in Nairobi County, Kenya (2019), (dostęp: 03.11.2022)

Kontakt dzieci i młodzieży z pornografią Co wiemy i co możemy zrobić? (dostęp: 04.11.2022)

Use of pornography and self-reported engagement insexual violence among adolescents, (dostęp: 4.11.2022)

Podsumowanie literatury i badań naukowych wskazujących na NEGATYWNE KONSEKWENCJE KORZYSTANIA Z PORNOGRAFII w kontekście ochrony dzieci i młodzieży, (dostęp: 04.11.2022)

Uwodzenie, cyberprzemoc oraz pornografia - wiktymizacja dziecka w wirtualnym świecie, (dostęp: 05.11.2022)

Jak definiować pornografię na gruncie prawa karnego, (dostęp: 04.11.2022)

Zagrożenia dzieci i młodzieży w internecie, (dostęp: 05.11.2022)

Pornografia w Internecie - zarys problematyki, (dostęp: 05.11.2022)

Krytycznie o przestępstwach pornograficznych, (dostęp: 05.11.2022)

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WOLNOŚCI SEKSUALNEJ I OBYCZAJNOŚCI (197-205), (dostęp: 27.10.2022)

Internet a wykorzystywanie seksualne dzieci i pornografia dziecięca, (dostęp: 28.10.2022)

10 sposobów rozpoczęcia rozmowy z dzieckiem o pornografii (dostęp: 27.10.2022)

Jak reagować, gdy dziecko ogląda pornografię? (dostęp: 27.10.2022)

wszystkie posty

# data[].attributes.attachment_link.description
W XXI wieku społeczeństwo tworzy globalną sieć komunikacji, od której nie sposób się odłączyć. Smartfon z dostępem do internetu stał się niezbędnym urządzeniem w życiu człowieka. Internet to w dzisiejszych czasach bardzo atrakcyjne medium, które daje możliwość przede wszystkim różnorodnych form komunikacji oraz stanowi obszerne źródło wiedzy o świecie.

# data[].attributes.body
Rodzicu...."zapewne nie raz zastanawiałeś się, dlaczego Twoje nastoletnie dziecko kieruje w Twoją stronę ironiczne
uśmiechy, buntuje się, ignoruje, na jej/jego twarzy pojawiają
się często grymasy, a emocje zmieniają się jakby z
kierunkiem wiatru.. niespodziewanie.
Otóż to wszystko dzieje się w związku ze zmianami, jakie
zachodzą w mózgu, ciele, psychice, a nawet potrzebach
czy relacjach Twojego dojrzewającego dziecka".
Chcesz zadbać o swoje relacje z nastoletnim dzieckiem ...odkryj 5 zasad komunikacji .

# data[].attributes.headline
UZALEŻNIENIE OD INTERNETU I GIER KOMPUTEROWYCH

# data[].attributes.subject
UZALEŻNIENIE OD INTERNETU I GIER KOMPUTEROWYCH

# data[].attributes.body
Zwykle, kiedy mówimy o uzależnieniach na myśl przychodzi nam alkohol, papierosy, narkotyki czy substancje psychoaktywne. Jeszcze do niedawna uzależnienie od internetu było zjawiskiem nieznanym. Wraz z rozwojem technologii i coraz większym dostępem do komputera, telefonu i tabletu zwłaszcza wśród młodych ludzi, możemy obserwować niepokojące zjawisko, jakim jest uzależnienie od internetu zwane inaczej netoholizmem czy siecioholizmem.

Dlaczego tak się dzieje, że właśnie najmłodsi narażeni są najbardziej?
Przede wszystkim dlatego, że świat wirtualny imponuje ciekawymi i różnorodnymi bodźcami: kolorami, dźwiękami, interesującą treścią, a to wszystko przyciąga uwagę, podoba się, ale też odrywa od szarej, niekiedy smutnej rzeczywistości. W sieci wszystko jest możliwe, a młoda osoba ma poczucie pełnej anonimowości oraz akceptacji tego, kim jest.

# data[].attributes.headline
Uzależnienie od gier komputerowych - co na to wskazuje?

# data[].attributes.subject
Uzależnienie od gier komputerowych - co na to wskazuje?

# data[].attributes.body
Na początku warto zadać młodemu człowiekowi trzy ważne pytania, które powinny skłonić do refleksji:

Ile godzin w ciągu dnia przeznaczasz na korzystanie z internetu?

Czy grając w gry komputerowe lub surfując po internecie zaniedbujesz swoje obowiązki szkolne (np. nie masz czasu na naukę do sprawdzianu, odrobienie zadań domowych)?

Czy wystarcza Ci czasu na kontakty z przyjaciółmi, rozwijanie swoich pasji i zainteresowań?

Według WHO o uzależnieniu od gier komputerowych mówimy wtedy, gdy przez co najmniej 12 miesięcy występują stałe i powtarzające się zachowania:

gracz traci kontrolę nad graniem (gra zbyt często, zbyt długo, ma problem, by przestać grać),

granie staje się ważniejsze od innych czynności życiowych, zajęć i zainteresowań,

mimo zauważania przez gracza negatywnych konsekwencji wpływających na jego życie rodzinne, zdrowie, edukację, pracę oraz inne istotne aspekty życia granie jest kontynuowanie – gracz nie potrafi przestać.

# data[].attributes.headline
Jak rozpoznać u dziecka uzależnienie od internetu?

# data[].attributes.subject
Jak rozpoznać u dziecka uzależnienie od internetu?

# data[].attributes.body
Uzależnienie od internetu przez dzieci i młodzież jest niebezpiecznym zjawiskiem o którym mogą świadczyć następujące symptomy:

zatracanie się – spędzanie przy komputerze coraz większej ilości czasu kosztem innych dotychczasowych zainteresowań,

brak możliwości skorzystania z komputera powoduje rozdrażnienie, a nawet rodzi agresję,

zapominanie o wszystkich swoich potrzebach, takich jak jedzenie, obowiązki szkolne, zaniedbanie higieny,

pojawiają się konsekwencje w różnych obszarach życia – słabsze oceny, oddalanie się przyjaciół, porzucenie swoich pasji,

granie bez opamiętania – wpadanie w „ciągi komputerowe”, czyli siedzenie przed komputerem po kilka godzin bez przerwy, bez możliwości oderwania się – próby ograniczenia ilości czasu spędzanego przed komputerem są nieudolne,

kłamanie, co do ilości czasu spędzonego przy komputerze,

kłopoty zdrowotne spowodowane brakiem ruchu,

wszyscy zaczynają dostrzegać, że jest problem, tylko nie osoba, której to dotyczy.

W przypadku uzależnienia ważne jest występowanie co najmniej 3 objawów z wyżej wymienionych.

# data[].attributes.headline
Powody grania w gry komputerowe przez dzieci i młodzież

# data[].attributes.subject
Powody grania w gry komputerowe przez dzieci i młodzież

# data[].attributes.body
Poniżej tylko kilka z wielu możliwości, jednak najczęściej obserwowane są następujące powody:

dzieci czują się samotne, brakuje im autentycznej relacji z rodzicami oraz bezpiecznej więzi,

rodzice nie interesują się dziećmi, zwłaszcza ich sposobem spędzania wolnego czasu, stąd nie mają pojęcia, co dziecko robi w sieci i ile czasu spędza przed komputerem lub wprost przeciwnie cieszą się, że dziecko potrafi samo zorganizować sobie czas i czymś się zająć (mają tzw. święty spokój, dzięki któremu mogą zająć się sobą),

brakuje granic w relacji rodzic-dziecko – rodzice nie potrafią wyznaczyć ram, w obrębie których dziecko może się poruszać (rodzic nie potrafi powiedzieć nie, nie ma wyznaczonych jasnych zasad postępowania, tego, co wolno, a czego nie, nie ma konsekwencji łamanych ustaleń),

zaburzona jest struktura rodziny (dzieci rządzą w domu, mogą robić wszystko to, na co mają ochotę),

dzieci mają niskie poczucie własnej wartości, co przekłada się na słabą umiejętność lub jej brak w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami (w realnym świecie),

w domu rodzinnym występuje trudna sytuacja (np. kłótnie między członkami rodziny, rozwód rodziców, alkohol, przemoc) – dziecko potrzebuje oderwania się od smutnej rzeczywistości,

występują problemy w nauce wynikające często z trudności z koncentracją uwagi, nadruchliwością, zaburzeniami nastroju – dziecko nie radzi sobie w szkole,

pojawiają się trudne emocje, z którymi młodzi ludzie nie potrafią sobie poradzić.

# data[].attributes.headline
Jak rozmawiać z nastolatkiem o uzależnieniu od komputera ?

# data[].attributes.subject
Jak rozmawiać z nastolatkiem o uzależnieniu od komputera ?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak rozmawiać z nastolatkiem o uzależnieniu od komputera i internetu?

Prawie nie widujesz swojego syna, bo większość czasu spędza on na graniu online lub z nosem w smartfonie? Czujesz, że tracisz kontakt z nastoletnią córką, która nawet na chwilę nie może oderwać się od przeglądania Instagrama? Obecna sytuacja związana z pandemią i ograniczeniem możliwości wychodzenia z domu sprzyja nadużywaniu internetu. A im dziecko starsze, tym trudniej będzie Ci wpłynąć na nie, aby zastanowiło się nad ograniczeniem czasu spędzanego online. Dowiedz się, jak rozmawiać z młodzieżą i jak pomóc nastolatkowi uzależnionemu od komputera czy smartfona. Z tekstu dowiesz się:

jakie są objawy uzależnienia od internetu dzieci i młodzieży,

jak przygotować się do rozmowy z nastolatkiem, jeśli podejrzewasz uzależnienie od internetu,

jak powinna wyglądać rozmowa z nastolatkiem na temat uzależnienia od internetu,

jak pomóc uzależnionemu nastolatkowi, jeśli rozmowa z rodzicem nie wystarcza.

Jako rodzic musisz wiedzieć, że w przypadku uzależnienia nastolatka od komputera sytuacja wygląda nieco inaczej niż u dziecka. Jeśli widzisz problem i chcesz pomóc, musisz przede wszystkim umieć w odpowiedni sposób rozmawiać z dorastającym synem czy córką. Dobre porozumienie to pierwszy krok do sukcesu w wielu sprawach. Co ważne, o ryzyku uzależnienia warto debatować profilaktycznie - nie dopiero, gdy zauważysz jego objawy.

Uzależnienie nastolatków od internetu - objawy

Ryzyko uzależnienia od komputera zwiększa się, gdy nastolatki nie mogą wychodzić z domu i spotykać się ze znajomymi. Dlatego podczas pandemii koronawirusa sytuacja nie jest łatwa. Nauka zdalna i codzienna izolacja nie pomagają w szukaniu zajęć innych niż surfowanie po internecie i granie w gry komputerowe. Trudno się dziwić - w końcu nikt tak jak dzieci i młodzież nie potrzebuje ruchu i kontaktu z rówieśnikami. Gdy tego brakuje, spada też motywacja do działania, a komputer i smartfon z internetem są zawsze pod ręką.

Nie zabraniaj dziecku korzystania z komputera - w końcu internet to obecnie jego jedyna możliwość kontaktowania się z kolegami. Postaraj się jednak kontrolować ilość czasu, jaką nastolatek spędza online. Jeśli zauważysz któryś z poniższych objawów - to znak, że być może masz do czynienia z uzależnieniem od komputera dzieci i młodzieży.

Brak kontroli czasu - w trakcie przeglądania portali społecznościowych czy grania w w sieci łatwo stracić rachubę czasu. Nastolatek może nawet nie mieć świadomości, jak wiele godzin dziennie spędza na tych aktywnościach.

Zaniedbywanie wielu aspektów życia - na przykład zainteresowań, znajomości czy form spędzania wolnego czasu, które dany nastolatek lubił od dzieciństwa.

Podejmowanie w internecie działań mało konstruktywnych - godziny spędzone na nauce zdalnej są w pełni uzasadnione. Możesz zrozumieć częste używanie komunikatorów, które pomagają nastolatkowi utrzymać relacje z rówieśnikami, gdy spotkania są niemożliwe. Ale jeśli Twoje dziecko bierze do ręki komórkę bez specjalnego celu i wielokrotnie przegląda np. swój feed na Facebooku, może to świadczyć, że trudno mu się przed tym powstrzymać.

Utrzymywanie relacji głównie albo wyłącznie przez internet - to kwestia trudna do zauważenia w dobie pandemii, kiedy internet jest dla wielu nastolatków jedynym oknem na świat. Obserwuj dziecko pod tym kątem, kiedy życie wróci do normy i spotkania towarzyskie znów będą możliwe.

Wywoływanie kłótni z rodzicami czy rodzeństwem - szczególnie jeśli chodzi o ograniczenie dostępu do komputera czy telefonu. Jeśli próbujesz zmniejszyć liczbę godzin, które Twoje dziecko spędza online, a ono reaguje na to agresją słowną lub fizyczną - być może jest już uzależnione.

Niepokojące stany emocjonalne - jeśli masz w domu nastolatka, który bywa nadmiernie rozdrażniony, znudzony, apatyczny czy zły - powodem również może być uzależnienie od internetu. Świat online dostarcza młodym osobom wiele bodźców, które u osób nadużywających go mogą mieć ujście właśnie w nadmiernych emocjach.

Kłamstwa, korzystanie z internetu po kryjomu - nakryłeś swojego syna lub córkę na tym, że korzysta z komputera czy telefonu mimo Twojego zakazu? To może oznaczać, że dziecko nie umiało się powstrzymać i jest na prostej drodze do uzależnienia.

Wagarowanie/brak zaangażowania w naukę online - uzależniony nastolatek potrzebuje coraz więcej czasu, który przeznacza na surfowanie do internecie. A w tym przeszkadza mu najczęściej szkoła. Dlatego jeśli dowiesz się, że Twoje dziecko ma nieusprawiedliwione nieobecności, koniecznie z nim porozmawiaj. Dowiesz się, czy nastolatek nie przeznaczył czasu nauki na gry czy portale społecznościowe. Podobnie działaj w przypadku nagłego pogorszenia ocen.

Kradzieże - te, które są objawem uzależnienia, najczęściej spowodowane są potrzebą posiadania pieniędzy na nowy sprzęt czy bonusy w grach.

Jak przygotować się do rozmowy z nastolatkiem uzależnionym od internetu?

Każda osoba i sytuacja jest inna, ale te uniwersalne reguły warto stosować zawsze, niezależnie od tematu rozmowy. Pamiętaj, że masz w domu już nie dziecko, ale młodego dorosłego, który tak właśnie chciałby być traktowany - nawet jeśli czasami nie umie jeszcze podjąć samodzielnych decyzji i w pełni zatroszczyć się o siebie.

Słuchanie - wielu dorosłych jest przyzwyczajonych do moralizowania, oceniania, komentowania i doradzania. Ale dziecko najczęściej nie tego potrzebuje. Jeśli nastolatek reaguje nerwowo, gdy zaczynasz rozmowę - to znak, że być może za bardzo skupiasz się na swoich racjach, a za mało na wysłuchaniu jego punktu widzenia.

Otwartość - spróbuj poznać zainteresowania dziecka, zanim je ocenisz. Może okaże się, że komputer jest narzędziem do ich rozwijania, a Ty niepotrzebnie się martwisz?

Poważne traktowanie - jeśli dasz swojemu dziecku możliwość dyskusji i wyrażania myśli przy każdej rozmowie, będzie ono dorastało w poczuciu wysokiej własnej wartości. Postaraj się traktować syna lub córkę jako godnego partnera do debaty. Zadawaj pytania, proś o porady i sam ich udzielaj.

Zadawanie pytań, ale nie przesłuchiwanie - odkrycie cienkiej granicy pomiędzy rodzinną rozmową a niewygodnym dla dziecka przesłuchaniem to ważne zadanie każdego rodzica. Na początek spróbuj zapytać na przykład „jak Ci minął dzień?" zamiast „co dostałeś/aś ze sprawdzianu?".

Ograniczenie krytykowania i oceniania - pamiętaj, aby podczas rozmowy tłumaczyć i wysłuchiwać, zamiast od razu stawiać tezy typu „musisz przestać korzystać z komputera po lekcjach, bo jesteś uzależniony". Zasygnalizuj dziecku, że się o nie martwisz i wysłuchaj jego racji.

Docenianie - jeśli zauważysz, że dziecko podczas rozmowy stara się wytłumaczyć Ci swój punkt widzenia, doceń to - nawet jeśli nie do końca się z nim zgadzasz. To początek konstruktywnej rozmowy, która z pewnością zaprowadzi Was do porozumienia.

Okazanie zrozumienia - postaraj się zrozumieć, co czuje dziecko i czego w danej chwili potrzebuje. Jeśli popełni błąd i wyjawi Ci to podczas rozmowy, nie wymierzaj od razu kary. Postarajcie się wspólnie znaleźć wyjście z kłopotliwej sytuacji.

Szacunek i zaufanie - nigdy nie bagatelizuj problemów, o których opowiada Ci nastolatek. Szanuj jego zdanie, a intuicyjnie odpłaci Ci tym samym.

Zwięzłe wypowiedzi - postaraj się udzielać krótkich i konkretnych rad. Zbyt długie tłumaczenie może spowodować spadek koncentracji i uznanie.

Niewywieranie nacisku - nie zmuszaj dziecka do trudnej rozmowy. Proponuj mu ją i podkreślaj, że zawsze może na Ciebie liczyć. Upewnij się, że nastolatek wie, że zawsze może zwrócić się do Ciebie z problemem.

Argumentowanie zakazów - stwierdzenie „bo tak" nie ma sensu. Jeśli zakazujesz czegoś nastolatkowi, koniecznie uzasadnij swoją decyzję. Nawet jeśli wywoła to u niego złość, istnieje większa szansa, że po przemyśleniu sytuacji zrozumie Twój punkt widzenia.

Nastolatki a internet - jak powinna przebiegać rozmowa na temat uzależnienia?
Wiesz już, jakich zasad trzymać się podczas rozmowy z nastolatkiem. Ale jak konkretnie powinna ona przebiegać, jeśli dotyczy zbyt wielu godzin, które Twoje dziecko spędza w sieci?

Podczas rozmowy postaraj się zwięźle i konkretnie przedstawić nastolatkowi, dlaczego się o niego martwisz. Pamiętaj, aby nie oczekiwać od dziecka, że całkowicie zrezygnuje z używania internetu (np. pod pretekstem tego, że i tak już spędza przed komputerem wiele godzin podczas lekcji online).

Zachęć nastolatka, abyście wspólnie ustalili, jak wprowadzić zmiany nawyków związanych z korzystaniem z internetu. Zapytaj, jak możesz mu pomóc w realizacji założeń, i zaproponuj własne pomysły na rozwiązanie problemu. Może stworzycie wspólnie plan działania dotyczący nowych form spędzania czasu podczas pandemii? W obecnym czasie nuda z pewnością ma duży wpływa na uzależnienie nastolatka od internetu. Regularnie sprawdzajcie realizację planu, aby na bieżąco reagować na wszelkie małe sukcesy i porażki.
Nastolatki i internet - jak pomóc dziecku uzależnionemu od komputera, jeśli rozmowy to za mało?
Regularne rozmowy z nastolatkiem to pierwszy krok zarówno do zapobiegania uzależnieniu nastolatka od internetu, jak i do rozwiązania tego problemu w obrębie rodziny. Jeśli jednak sprawa zaszła bardzo daleko i wielokrotne dyskusje nie przynoszą rezultatu, warto zwrócić się o pomoc do specjalisty.

Ekspert w poradni leczenia uzależnień spotka się z Wami i jeśli uzna, że jest taka potrzeba - skieruje dziecko na leczenie. Jego pierwszym etapem będzie zdiagnozowanie problemów związanych z negatywnym wpływem internetu na rozwój dziecka (depresja, lęki, osamotnienie, niskie poczucie własnej wartości). Regularne spotkania pomogą się z nimi uporać.

Co ważne, psychoterapia w tym przypadku będzie koncentrowała się nie tylko na zachowaniu dziecka, ale także na poprawie codziennego komfortu życia całej rodziny. Jej efektem będzie ograniczenie czasu spędzanego w sieci i poprawa jego jakości, a także zmiana sposobów radzenia sobie z trudnościami na bardziej konstruktywne. Z kolei Ty, poprzez aktywny udział w leczeniu, nauczysz się rozpoznawać trudności dziecka i pomagać mu na co dzień.

Uzależnienie od komputera dzieci i młodzieży to poważny problem - ale zauważony w porę jest jak najbardziej możliwy do opanowania. Uważnie obserwuj nastolatka w swoim domu i traktuj go jako godnego partnera do rozmowy. Wspierając się nawzajem, łatwiej przejdziecie przez trudny czas pandemii i odizolowania.
Uwaga, konkurs. Podziel się swoimi pomysłami, jak Ty organizujesz czas dziecku i zdobądź nagrody. Sprawdź

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak pomóc nastolatkowi uzależnionemu od komputera? | Orange Polska

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak rozmawiać z nastolatkiem o uzależnieniu od komputera i internetu? Prawie nie widujesz swojego syna, bo większość czasu spędza on na graniu online lub z nosem w smartfonie? Czujesz, że tracisz kontakt z nastoletnią córką, która nawet na chwilę nie może oderwać się od przeglądania Instagrama?

# data[].attributes.body
Rady zaczerpnięte z materiału: Bezpieczeństwo dzieci online. Kompendium dla rodziców, nauczycieli i profesjonalistów, Polskie Centrum Programu Safer Internet Wydanie III, Warszawa 2015 :

Spróbować porozmawiać z dzieckiem i wprost określić swoje obawy.

Rozpoznać sytuacje, w których dziecko z większą intensywnością sięga po internet. Mogą to być sytuacje trudne, z którymi nie może sobie poradzić.

Ustalić stały harmonogram dnia i wyznaczać określony czas na korzystanie z internetu.

Starać się stopniowo zmniejszać czas korzystania z internetu.

Nagradzać sukcesy i postępy.

Skontaktować się z psychologiem.

Skonsultować się z Telefonem dla Rodziców i Nauczycieli w Sprawach Bezpieczeństwa Dzieci 800 100 100.

# data[].attributes.attachment_link.title
Bezpieczeństwo on line + Poradnik dla rodzica

# data[].attributes.headline
Dziecko uzależnione od komputera? Podpowiadamy, jak pomóc i gdzie szukać wsparcia!

# data[].attributes.subject
Dziecko uzależnione od komputera? Podpowiadamy, jak pomóc i gdzie szukać wsparcia!

# data[].attributes.body
Pani Karina Stasiak, w wywiadzie udzielonym dla portalu uzaleznieniabehawioralne.pl mówi, że o tym czy dziecko jest uzależnione nie decyduje tylko ilość czasu spędzanego w internecie, ponieważ potrzebne są także inne objawy. Głównie chodzi o nieumiejętność kontroli czasu spędzanego w sieci (osoba czuje przymus grania, wchodzenia do internetu) oraz negatywne konsekwencje wynikające z nadmiernej działalności w sieci. Dzieci, które nie mają granic, a więc korzystają z komputera bez ograniczeń przestają rozwijać się w innych obszarach społecznościowych, takich jak tworzenie relacji czy wyrażanie uczuć, ale także pojawia się zmęczenie mózgu powodujące kłopoty z koncentracją, trudności w zapamiętywaniu i odrabianiu lekcji. Zatem bardzo ważne jest, aby rodzice mieli kontrolę nad tym, ile czasu dzieci spędzają w internecie. Ponadto pamiętajmy, że treści w internecie mimo, iż są ogólnodostępne nie zawsze będą odpowiednie dla wszystkich – dziecko w wieku 8 lat, nie powinno korzystać z treści przeznaczonych dla 12 czy 18 – latków.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Terapeuta jest kimś, kto jest po stronie rodziny. Oczywiście będzie zbierał dokładny wywiad dotyczący problemu, by opracować odpowiednią strategię: spyta na czym polega problem, jakie są objawy, będzie też wypytywał dziecko, jak ono widzi całą tę sytuację, itp. Jednak przede wszystkim warto mu zawierzyć i prosić o pomoc, by nie zostać z problemem samemu. Dziecko uzależnione od Internetu czy grania na komputerze jest zmienne emocjonalnie, ma duże huśtawki nastroju, jest często agresywne, zbuntowane, niechętnie daje się prowadzić za rękę - więc rzeczywiście rodzicowi potrzebna jest pomoc i wsparcie." Jak pomóc uzależnionemu od komputera dziecku? O tym opowiada Karina Stasiak, certyfikowany specjalista terapii uzależnień z Kliniki Psychiatrycznej i Terapii Uzależnień Wolmed w Dubiu.
Dorota Bąk: Załóżmy, że moje dziecko dużo czasu spędza przed komputerem. Gra w gry, bawi się w serwisach społecznościowych, ogląda filmiki na YouTube, itp. Z jednej strony wydaje się to naturalne - dziś wszystkie dzieciaki „siedzą w sieci", ale z drugiej - pojawiają się wątpliwości, czy jednak moje nie robi tego za długo i zbyt intensywnie... Czy sama ilość czasu spędzanego przed ekranem może oznaczać, że moje dziecko ma problem i jest uzależnione od Internetu?
Karina Stasiak: Po ilości czasu spędzanego w Internecie ciężko stwierdzić, czy dziecko jest od niego uzależnione. Choć nie można tego bagatelizować, to jednak aby stwierdzić uzależnienie, potrzebne są też inne objawy. Jeśli pozwalamy dziecku siedzieć przed komputerem bez ograniczeń, to przestaje się ono rozwijać w innych obszarach społecznościowych - w tworzeniu relacji, wyrażaniu uczuć. Poza tym, generalnie nie powinniśmy spędzać przed komputerem więcej niż 4 godzin dziennie i ten czas również powinniśmy sobie dzielić. Nuży obraz wypływający z monitora - mózg dziecka się męczy i występują objawy dekoncentracji, trudności w zapamiętywaniu, odrabianiu lekcji. Bo to też jest pewien rodzaj wysiłku intelektualnego i dzieci są później zmęczone. Dlatego tak ważne jest ograniczanie czasu spędzanego przed komputerem. W domu powinny być ustalone sztywne reguły określające ile i co dzieci na komputerze mogą robić, oglądać, itp. Jeśli na przykład dziecko gra w gry, to powinny one być dostosowane do jego wieku. 12-latek nie może grać w grę przeznaczona od 18. roku życia. Są tam przecież treści, które dla młodszych dzieci zwyczajnie nie są odpowiednie.
Dorota Bąk: Jakie wobec tego objawy mogą oznaczać, że moje dziecko jest uzależnione?
Karina Stasiak: Przede wszystkim dziecko pogarsza się w nauce, coraz częściej zapomina, ma kłopoty z koncentracją, reaguje agresywnie w momentach, gdy rodzice nakazują wyłączenie komputera. Jest w zupełnie innym świecie, wołane - nie reaguje, ma kłopoty z zaśnięciem, błaga, żeby mogło grać jeszcze trochę dłużej, prosi o możliwość przejścia jeszcze jednego etapu w grze... Ewidentnie widać, że ono jest nadmiernie zaangażowane, nie jest w stanie wyłączyć gry, nie reaguje na nasze prośby, a czasami odpowiada wręcz agresywnie. Gdy dziecko przestaje jeść, nie chce wykonywać takich prostych codziennych czynności, bo przymus grania jest silniejszy od niego - takie objawy świadczą o tym, że to już jest uzależnienie.
Dorota Bąk: To co ja, jako rodzic, mogę wtedy zrobić?
Karina Stasiak: Wszystko zależy od tego, jak długo dziecko gra, na ile mieliśmy z nim rozwinięte relacje i czy nadal jesteśmy dla niego autorytetem. Bywa tak, że jeżeli w porę zauważymy problem, to zmiana pewnych zachowań w rodzinie, skierowanie większej uwagi na dziecko, zagospodarowanie mu czasu, zapisanie go na zajęcia sportowe czy hobbistyczne może spowodować, że dziecko będzie miało ograniczony czas i problem niejako sam się rozwiąże. Natomiast jeżeli uzależnienie trwa już 2-3 lata, to taka interwencja i próba rozwiązania problemu we własnym zakresie może nie przynieść pożądanego efektu, ponieważ dziecko będzie stawiać opór przed wprowadzeniem zmian. Będzie mu brakowało wirtualnego świata, tego, kim tam jest, bo czasem dzięki stworzonym postaciom dostarcza sobie większego poczucia własnej wartości. Czyli - podsumowując - można najpierw ten problem próbować rozwiązać w obszarze rodziny i zacząć od ustalenia żelaznych reguł, czyli limitu czasu grania, a potem po prostu wyłączyć komputer. Jednak należy przy tym pamiętać, że to też nakłada obowiązki na rodziców, którzy muszą zająć czas dziecku. Bo jeśli przez kilka miesięcy ono wciąż grało, to wiadomo, że nie potrafi radzić sobie z uczuciami, nie umie samo zorganizować sobie czasu. Nie można zostawić dziecka samemu sobie - wyłączam komputer i już. Bo dziecko nie będzie wiedziało, co z tym wolnym czasem ma zrobić. Ono będzie się nudziło, tego grania będzie mu bardzo brakowało. I tutaj rodzina musi się zaangażować, jeżeli chce pomóc swojemu dziecku i rozwiązać ten problem we własnym zakresie, nie prosząc o pomoc specjalisty. Natomiast ja zachęcam, by jednak udać się po pomoc, bo za uzależnieniem kryją się pewne mechanizmy - dziecko uczy się regulować uczucia, uciekać w świat wirtualny, świat fantazji i bardzo szybko zaczyna mieć problemy z rówieśnikami, uczuciami, i tutaj warto, aby specjalista pomógł mu sobie z tym poradzić. Realnie ucieczka w ten świat zaburza w dziecku naturalny rozwój i umiejętności - wtedy terapeuta będzie pomagał mu je rozwijać. Te dzieci naprawdę nie najlepiej radzą sobie ze stresem, nudą, gniewem, złością - to wszystko jest rozładowywane przy pomocy komputera, w wirtualnym świecie. Nie potrafią komunikować o swoich potrzebach, prosić o wsparcie, wyrażać uczuć - wtedy rzeczywiście ta pomoc jest potrzebna. I dlatego jeżeli ktoś uzna, że dziecko faktycznie jest uzależnione, osobiście zachęcałabym do uzyskania pomocy u specjalisty.
Dorota Bąk: Czy w każdej poradni leczenia uzależnień otrzymamy pomoc, czy istnieją wyspecjalizowane placówki w leczeniu uzależnienia od komputera i Internetu?
Karina Stasiak: Tak, pomoc uzyskacie w zasadzie w każdej poradni leczenia uzależnień, ponieważ uzależnienie od komputera czy Internetu jest oparte na tych samych mechanizmach, co alkoholizm czy narkomania. Zatem jeśli tylko uda wam się spotkać z terapeutą uzależnień, który zajmuje się również dziećmi i młodzieżą, to taką pomoc otrzymacie.
Dorota Bąk: Załóżmy, że nastoletnie dziecko nie chce dobrowolnie pójść do poradni... Czy „przyciągnięcie na siłę" będzie miało sens? Jak postąpić w takiej sytuacji?
Karina Stasiak: Przyciągnięcie na siłę faktycznie nie będzie miało zbyt dużego sensu. Bo mimo wszystko dziecko musi chcieć uczestniczyć w terapii. Ale można spróbować pójść na to pierwsze spotkanie tak trochę wbrew jego woli. Być może to, jak potraktuje je terapeuta spowoduje, że ono „odczaruje" swoje obawy. Bo to, że nie chce iść, jest najczęściej wynikiem stresu, obaw o upokorzenie, wstydu, że musi iść do takiej placówki. I może warto wybrać pójście do gabinetu zamiast do poradni, aby to nie było takie traumatyzujące dla dziecka. Natomiast jeśli nie uda się i nastolatek nie da się namówić, wtedy warto pójść do terapeuty samemu. Rodzice na takim spotkaniu są przygotowywani na to, co dalej. Można wprowadzić pewną procedurę - rodzice opowiadają o tym, jak funkcjonuje ich dziecko i terapeuta podpowiada, jak wprowadzić pewne zasady w życie rodziny. Jak mają reagować na pewne objawy, co powinni robić. Powstanie kilka scenariuszy do wprowadzenia w życie - a jeśli one nie pomogą, to wtedy warto udać się do kuratora i zgłosić ten problem, by wprowadził inne sankcje, które pomogą rodzinie.
Dorota Bąk: Do kuratora? Mówi Pani o jakiejś formie przymusowego leczenia?
Karina Stasiak: Rodzina może udać się po pomoc do kuratora, który obejmie opieką dziecko, nakazując pewne zmiany w funkcjonowaniu rodziny.
Dorota Bąk: Jeśli natomiast przyjdziemy do poradni, czego możemy się spodziewać po pierwszej wizycie? Jak się do niej przygotować? O co będzie pytał terapeuta?
Karina Stasiak: Przede wszystkim na takie spotkanie proszę się nie przygotowywać. Terapeuta jest kimś, kto jest po stronie rodziny. Oczywiście będzie zbierał dokładny wywiad dotyczący problemu, by opracować odpowiednią strategię: spyta na czym polega problem, jakie są objawy, będzie też wypytywał dziecko, jak ono widzi całą tę sytuację, itp. Jednak przede wszystkim warto mu zawierzyć i prosić o pomoc, by nie zostać z problemem samemu. Dziecko uzależnione od Internetu czy grania na komputerze jest zmienne emocjonalnie, ma duże huśtawki nastroju, jest często agresywne, zbuntowane, niechętnie daje się prowadzić za rękę - więc rzeczywiście rodzicowi potrzebna jest pomoc i wsparcie. Terapeuta będzie zawsze próbował podpowiedzieć im, jak mogą się w określonej sytuacji zachować.
Dorota Bąk: Czy jeśli dziecko jest niepełnoletnie, to czy ono samo uczestniczy w terapii, czy też rodzic jest obecny podczas spotkań?
Karina Stasiak: Rodzice nie uczestniczą we wspólnej terapii po to, aby dziecko mogło zaufać terapeucie i opowiedzieć o wszystkim, co dzieje się w rodzinie. Być może jego ucieczka w świat wirtualny ma związek z tym, że nie radzi sobie z relacją z rodzicami. Dziecko też musi mieć poczucie, że może zaufać terapeucie, że wszystko, o czym powie na spotkaniu jest tajemnicą i że może się otworzyć i pracować nad każdym problemem. Natomiast w terapii dzieci uzależnionych rodzice też biorą udział - pracują równolegle z innym terapeutą. Żeby wyrwać dziecko z obszaru uzależnienia potrzebna jest zmiana w systemie rodzinnym. Zawsze dzieci uciekają w grę wtedy, gdy - mimo wszystko - oprócz pewnej fascynacji i ich braku umiejętności społecznych rodzic pozwala na to lub tego nie zauważa. I cały ten system musi się zmienić. Rodzice muszą więcej czasu spędzać ze swoimi dziećmi, pomagać im. W związku z tym ta terapia jest równoległa, ale u innych terapeutów - momentami te sesje będą wspólne, gdy terapia będzie się już właściwie kończyć: kiedy będą kreować scenariusz zmian i wprowadzać jakieś konkretne założenia w systemie rodziny.
Dorota Bąk: Ile trwa terapia, co daje osobie uzależnionej i co po niej? Jak dalej będzie wyglądało życie naszej rodziny w „świecie ekranów"?
Karina Stasiak: To zależy od przypadku - bywa tak, że terapia potrwa kilka albo nawet kilkadziesiąt miesięcy. Trzeba pamiętać, że zmieni się świat rodzinny, zostaną wprowadzone pewne zasady, ale trudno z góry zakładać, jak to będzie ostatecznie wyglądać. Bo tak naprawdę to jest sprawa bardzo indywidualna. Czasami uda się zatrzymać uzależnienie od komputera, a jednocześnie rozpocznie się pracę nad budowaniem poczucia własnej wartości dziecka, jego umiejętności wyrażania uczuć, a być może zostanie dotknięty problem przemocy w rodzinie i trzeba będzie pracować nad zamknięciem jakichś schematów. Może się też okazać się, że jedno z rodziców nadużywa alkoholu... Częstotliwość i długość terapii zależy od „głębokości" problemu, od tego, co dzieje się w rodzinie, jak dziecko postępuje, jak uczy się nowych zachowań... Bo kiedy ono „odrywa" się od komputera i zatrzymuje się spiralę uzależnienia, to potem przychodzi nauka nowych umiejętności - wyrażania uczuć, kontaktu z ludźmi w świecie rzeczywistym. Dlatego biorąc pod uwagę wszystkie te czynniki, trudno określić, ile samo leczenie potrwa. Natomiast z doświadczenia wiem, że przynosi ono jednak ulgę i poczucie spełnienia, otwiera nowe możliwości i scala całą rodzinę. Rozpoczęcie terapii często daje bardzo pozytywne rezultaty. Zmienia się nie tylko dziecko, ale cała rodzina. Dlatego warto z niej skorzystać.

Dorota Bąk: Dziękuję za rozmowę!
Rozmawiała Dorota Bąk

Karina Stasiak - certyfikowany specjalista terapii uzależnień, Kierownik Oddziału Leczenia Uzależnień w Klinice Psychiatrycznej i Terapii Uzależnień Wolmed w Dubiu. Praktyk - mistrz NLP. Od wielu lat pracuje z osobami uzależnionymi. Posiada certyfikat z zakresu EEG Biofeedback.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dziecko uzależnione od komputera? Podpowiadamy, jak pomóc i gdzie szukać wsparcia!

# data[].attributes.attachment_link.description
„Terapeuta jest kimś, kto jest po stronie rodziny. Oczywiście będzie zbierał dokładny wywiad dotyczący problemu, by opracować odpowiednią strategię: spyta na czym polega problem, jakie są objawy, będzie też wypytywał dziecko, jak ono widzi całą tę sytuację, itp. Jednak przede wszystkim warto mu zawierzyć i prosić o pomoc, by nie zostać z problemem samemu.

# data[].attributes.headline
Pilotażowy program oddziaływań terapeutycznych skierowanych do dzieci i młodzieży oraz ich rodzin w zakresie problemowego korzystania z technologii cyfrowych

# data[].attributes.subject
Pilotażowy program oddziaływań terapeutycznych skierowanych do dzieci i młodzieży oraz ich rodzin w zakresie problemowego korzystania z technologii cyfrowych

# data[].attributes.body
Polskie Towarzystwo Zapobiegania Narkomanii Oddział w Zielonej Górze na zlecenie Ministerstwa Zdrowia przystąpiło do realizacji pilotażowego programu oddziaływań terapeutycznych skierowanych do dzieci i młodzieży oraz ich rodzin w zakresie problemowego korzystania z technologii cyfrowych. Oferujemy bardzo szeroki zakres świadczeń, udzielanych bezpłatnie, na podstawie umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia.
Lubuski OśrodEK Profilaktyki i Terapii "LOPiT", ul. Jelenia 1A, 65-090 Zielona Góra, tel. 68 453 20 00,  515 675 046

# data[].attributes.body
Uzależnienie od internetu lub gier może być zdiagnozowane przez lekarza specjalizującego się w terapiach uzależnień. Zaburzenie to leczy się w ośrodkach uzależnień, a terapia z reguły trwa wiele tygodni.
W Zielonej Górze znajdziecie Państwo pomoc w zakresie diagnozy i terapii uzależnień w Lubuskim Ośrodku Profilaktyki i Terapii "LOPiT", ul. Jelenia 1A, 65-090 Zielona Góra, tel. 68 453 20 00,  515 675 046

# data[].attributes.body
Przygotowano z wykorzystaniem materiałów zamieszczonych na stronie pedagogonline.pl. pod nazwą

UZALEŻNIENIE OD INTERNETU I GIER KOMPUTEROWYCH.

N. Kardaras, Dzieci ekranu. Jak uzależnienie od ekranu przejmuje kontrolę nad naszymi dziećmi i jak wyrwać je z transu, Warszawa 2018.

World Health Organization

uzaleznieniabehawioralne.pl

orange.pl

cik.uke.gov.pl

# data[].attributes.headline
JAK DBAĆ O WIZERUNEK DZIECKA W SIECI - poradnik

# data[].attributes.subject
JAK DBAĆ O WIZERUNEK DZIECKA W SIECI - poradnik

# data[].attributes.headline
NADUŻYWANIE PRZEZ DZIECKO NOWYCH TECHNOLOGII I RYZYKO UZALEŻNIEŃ

# data[].attributes.subject
NADUŻYWANIE PRZEZ DZIECKO NOWYCH TECHNOLOGII I RYZYKO UZALEŻNIEŃ

# data[].attributes.body
Rodzicu! Znajdziesz tu informacje dotyczące tego, jak radzić sobie z sytuacjami kryzysowymi w życiu rodziny, w jaki sposób postępować z dojrzewającym dzieckiem w kryzysie, gdzie szukać wsparcia. Przeczytasz o tym, jak zredukować czynniki ryzyka wystąpienia zachowań autoagresywnych, myśli i zamiarów samobójczych oraz jak wzmocnić czynniki chroniące twoje dziecko.

# data[].attributes.headline
Jak budować kompetentne relacje z dzieckiem?

# data[].attributes.subject
Jak budować kompetentne relacje z dzieckiem?

# data[].attributes.headline
JAK POMÓC OSOBIE W KRYZYSIE SAMOBÓJCZYM?

# data[].attributes.subject
JAK POMÓC OSOBIE W KRYZYSIE SAMOBÓJCZYM?

# data[].attributes.headline
CAŁODOBOWE TELEFONY POMOCOWE DLA OSÓB W KRYZYSIE PSYCHICZNYM

# data[].attributes.subject
CAŁODOBOWE TELEFONY POMOCOWE DLA OSÓB W KRYZYSIE PSYCHICZNYM

# data[].attributes.headline
Asertywność w rodzinie czyli dbam o swoje granice i szanuję granice innych członków rodziny.

# data[].attributes.subject
Asertywność w rodzinie czyli dbam o swoje granice i szanuję granice innych członków rodziny.

# data[].attributes.headline
Uważne słuchanie - jak budować relację z dzieckiem?

# data[].attributes.subject
Uważne słuchanie - jak budować relację z dzieckiem?

# data[].attributes.headline
Poczucie własnej wartości - jak budować relację z dzieckiem?

# data[].attributes.subject
Poczucie własnej wartości - jak budować relację z dzieckiem?

# data[].attributes.attachment_link.title
Poradnik dla rodzicow Nastolatki i gry cyfrowe 2021

# data[].attributes.headline
Informacja dla rodziców: zagrożenia dotyczace e - papierosów

# data[].attributes.subject
Informacja dla rodziców: zagrożenia dotyczace e - papierosów

# data[].attributes.headline
Profilaktyka zachorowań na czerniaka - nowotwór skóry.

# data[].attributes.subject
Profilaktyka zachorowań na czerniaka - nowotwór skóry.

# data[].attributes.body
W Polsce co roku odnotowuje się około 50 tys. przypadków nowych zachorowań na nowotwory skóry, w tym 3 tys. zachorowań na czerniaki. Czerniak stanowi tylko 6% wszystkich nowotworów skóry, ale aż 80% chorych na czerniaki umiera z tego powodu. Liczba zachorowań na czerniaka w Polsce podwaja się co 10 lat. Wpływ na tę sytuację ma między innymi zmiana zachowań Polaków, w tym nadmierne opalanie, oddawanie się kąpielom słonecznym bez właściwej ochrony, a także korzystanie z solariów, szczególnie przez osoby w młodym wieku.

# data[].attributes.headline
FORMY POMOCY PSYCHOLOGICZNO PEDAGOGICZNEJ  ORAZ PROCEDURA  JEJ UDZIELANIA W ZST

# data[].attributes.subject
FORMY POMOCY PSYCHOLOGICZNO PEDAGOGICZNEJ  ORAZ PROCEDURA  JEJ UDZIELANIA W ZST

# data[].attributes.attachment_link.description
Organizacja pomocy psychologiczno - pedagogicznej w Zespole Szkół Technicznych im. M. Kopernika w Zielonej Górze Plik do pobrania: WNIOSEK RODZICA O OBJĘCIE DZIECKA POMOCA PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNA POMOC PSYCHOLOGICZNO- PEDAGOGICZNA planowania, organizowania i udzielania uczniom pomocy psychologiczno - pedagogicznej realizowane są na podstawie: rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 sierpnia 2017 r.