# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.headline
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.subject
Tutaj napisz, dlaczego ktoś mógłby być zainteresowany zdobyciem tej kompetencji

# data[].attributes.body
[Twoja odpowiedź]

# data[].attributes.headline
Ta kompetencja przyda się dla osób, które w przyszłości chciałaby zostać, np.: influencerem, montażystą, animatorem, youtuberem.

# data[].attributes.subject
Ta kompetencja przyda się dla osób, które w przyszłości chciałaby zostać, np.: influencerem, montażystą, animatorem, youtuberem.

# data[].attributes.body
Nabycie takich kompetencji umożliwiłoby danej jednostce zarabianie pieniędzy i utrzymywanie się wykonując to co sprawia jej przyjemność.

# data[].attributes.body
Robienie zdjęć pozwala niektóry ludziom odnaleźć
spokój w otaczającym nas świecie

# data[].attributes.attachment_link.title
WŁASNY PODCAST krok po kroku 🎙️ Jak stworzyć swój własny podcast?

# data[].attributes.headline
Do czego potrzebne są występowania publiczne?

# data[].attributes.subject
Do czego potrzebne są występowania publiczne?

# data[].attributes.body
Występowania publiczne są potrzebne do:
- rozmowy o pracę
- łatwiejszy kontakt z ludźmi
- kształtowania samego siebie
Człowiek, który często występuje publicznie jest bardziej śmiały w rozmowie z innymi, łatwiej zdobywa kontakt międzyludzki oraz prościej jest mu realizować swoje marzenia. Ta umiejętność jest niezwykle potrzebna w życiu codziennym.

# data[].attributes.body
Czemu ta umiejętność jest przydatna:
-możliwość zwiększenie swoich zarobków
-możliwość osiągnięcia bardziej prestiżowego stanowiska w pracy

jakie umiejętności powinien posiadać lider
-Opanowanie komunikacji werbalnej i niewerbalnej
-umiejętność Aktywnego słuchania
-posiadanie motywacji
-umiejętność delegowania
-umiejętność tworzenia pozytywnego nastawienia w grupie
-warty zaufania
-kreatywny
-Asertywność

# data[].attributes.attachment_link.title
Style przywództwa - cechy prawdziwego lidera

# data[].attributes.body
Mindfulness, czyli trening uważności, to ćwiczenia umysłu, przeznaczone głównie dla osób, które nie radzą sobie ze stresem i negatywnymi emocjami, choć nie tylko. Trening uważności może się okazać pomocny także w przypadku depresji, uzależnień czy zaburzeń odżywiania. Sprawdź, na czym polega mindfulness.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=dG32hhe30wY

# data[].attributes.attachment_link.title
Medytacja Uważności cz. V ♥ Mindfulness dla Początkujących

# data[].attributes.attachment_link.title
PREMIERE PRO w 20 MINUT -  Od ZERA do MONTERA 👨‍💻

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przywódca - to brzmi dumnie, jeśli pojęcie skojarzy się z Aleksandrem Wielkim, lub niebezpiecznie, jeśli przed oczami stanie towarzysz Stalin. O wielkich wodzach tego świata czytamy w podręcznikach historii, w biznesowych wiadomościach, ich postacie oglądamy w filmach. Jednak bycie liderem to rola nie tylko dla wielkich i popularnych osobistości - to także codzienne zmaganie się wraz z zespołem z wyzwaniami, które stawia prowadzenie własnej firmy lub grupy ludzi w korporacji. Czy zatem każdy nadaje się na przywódcę? Czy rola menedżera daje automatycznie możliwość powiedzenia, że się komuś przewodzi? I jak przewodzić? Na te oraz inne pytania odpowiedź znaleźć można w prezentowanym cyklu, dotyczącym szeroko pojętego zagadnienia: jak być dobrym przywódcą?

Zarządzanie to nie przywództwo - co robi przywódca?

Gdyby zrobić ankietę na ulicy i z zaskoczenia pytać ludzi: kto przewodzi w firmie?, z dużym prawdopodobieństwem wskazywaliby oni na dyrektorów lub menedżerów. Gdyby zapytać też, czy przywództwo to to samo, co zarządzanie, także można by przypuszczać, że przewaga odpowiedzi byłaby twierdząca. Czy tak jest rzeczywiście?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, warto na początek zajrzeć do słownika języka polskiego i odnaleźć definicje obu pojęć. Zgodnie ze słownikiem Polskiego Wydawnictwa Naukowego poprzez zarządzanie należy rozumieć wydawanie poleceń i sprawowanie nad czymś zarządu. Przewodzenie to natomiast kierowanie czyjąś działalnością, stanie na czele, czasem narzucanie swojej woli. Można zatem uznać, że pojęcia te nie są tożsame.

Podobnego zdania jest John Kotter, emerytowany amerykański profesor, absolwent biznesowego wydziału Harvardu, autor wielu książek, w tym bestsellerowej "Leading Change". W artykule "Co właściwie robią przywódcy?" Kotter pisze, iż oni "nie robią planów, nie rozwiązują problemów, nie organizują nawet działań swoich ludzi. Tak naprawdę zadanie przywódców polega na przygotowaniu firmy do zmian oraz wsparciu jej w trudnym okresie ich wdrażania. Przywództwo nie jest tym samym, co zarządzanie, chociaż niewiele ludzi naprawdę wie, na czym polega ta różnica."

Zatem menedżer zarządzający firmą zadaje sobie przede wszystkim pytanie "jak?" - jak zadziałać, jak coś zrobić, jak zrealizować postawione przez zespołem zadania. Odpowiedziami na te pytania są natomiast harmonogramy, rozkład pracy i czasu, finansowanie, dokumentowanie i sporządzanie sprawozdań. Zarządzający musi być dokładny, skrupulatny, uporządkowany i odpowiedzialny. Najlepiej będzie z nim współpracował zespół, w którym znajdują się ludzie potrzebujący jasno wyznaczonych zadań, osoby pracowite i rzetelne, natomiast niekoniecznie mocno kreatywne.

Przywódca zaś pyta o to, "co?" trzeba zrobić. To on określa cel, kierunek w jakim firma się porusza, wskazuje wizję przedsiębiorstwa. Jest motywatorem, skupia wokół siebie pracowników i zachęca do dalszego wysiłku i starań w osiągnięciu celu. Dobrze, jeśli jest charyzmatyczny i naprawdę zaangażowany w to, czym się zajmuje. Zatem lider decyduje, co musi się stać, nie biorąc pod uwagę (przynajmniej początkowo), w jaki sposób to zrobić - to już jest zadanie zarządzającego. Idealny dla lidera zespół to ludzie kreatywni, elastyczni i samodzielni, dobrze działający wtedy, kiedy są za coś odpowiedzialni - niepotrzebujący stałej kontroli. W przedsiębiorstwie należącym do lidera można rozwinąć skrzydła, pod warunkiem tylko, że leci się na nich w wyznaczonym przez przywódcę kierunku.

Na podstawie opisów Kottera jasno widać, że zarządzanie i przewodzenie rzeczywiście nie stanowią synonimów. Czy jednak nie jest możliwe, aby jeden człowiek zarówno firmie przewodził, jak i nią zarządzał? Idealne połączenie tych dwóch ról w jednej osobie jest teoretycznie możliwe, ale w praktyce wyjątkowo trudne do pogodzenia. Dlatego też w dużych firmach rolę przywódcy spełnia właściciel czy dyrektor, a zarządzającego - menedżerowie. W mniejszych przedsiębiorstwach natomiast szefowie często starają się łączyć (nawet nieświadomie) cechy obu ról. Nierzadko też wychodzi im to całkiem dobrze - bo, jak wspomniano, tylko idealne połączenie jest tak bardzo trudne do osiągnięcia.

Dlaczego przywódca jest potrzebny w firmie?

Na podstawie wskazanego przez Kottera podziału na przewodzenie i zarządzanie można stwierdzić, że to pierwsze wcale nie jest w firmie tak bardzo potrzebne. Do czego bowiem może przydać się przywódca - oderwany od rzeczywistości wizjoner, zapatrzony w utopijną wizję swojej firmy, utrudniający życie menedżerom, stawiając przed nimi zadania, którym nie sposób sprostać?

Jednakże przywódca jest potrzebny w firmie, czasem nawet bardziej niż menedżer - a istota jego roli będzie uzależniona od tego, w którym miejscu rozwoju jest przedsiębiorstwo. Aby zatem ustalić jego status, oprzemy się na jednym z popularniejszych teoretycznych modeli przedsiębiorstw - modelu wartości konkurujących Camerona i Quinna.

Zgodnie z tym modelem przedsiębiorstwo może prezentować jeden z czterech rodzajów kultury organizacyjnej, wyznaczonych za pomocą dwóch wymiarów. Jeden dotyczy stabilności działania przedsiębiorstwa - może ono być mocno ustrukturyzowane i stabilne, ale może być też swobodne i elastyczne. Drugi wymiar to kierunek działania - albo zorientowany do wewnątrz firmy, na integrację, albo na zewnątrz, na konkurowanie z innymi. W zależności od tych wymiarów można wyróżnić adhokrację, klan, hierarchię albo rynek - tak rodzaje kultur organizacyjnych nazwali twórcy modelu.

Idealna, zgodna ze schematem firma powinna rozpocząć swoje działanie od adhokracji. Nie ma tu jeszcze struktur, ustalonych reguł działania, nie ma też kogo integrować - ale żeby się wybić, trzeba mieć pomysł inny niż biznesy już działające na rynku. W tym momencie pojawia się idealne miejsce dla przedsiębiorcy - przywódcy. Firma zorganizowana jako adhokracja potrzebuje kogoś z wizją, świeżymi pomysłami i polotem, odważnego, podejmującego wyzwania i stawiającego je sobie i swojemu zespołowi. Lider, który bez obaw rzuca się na głęboką wodę, to podstawa w początkowym etapie życia firmy. Bez niego nawet doskonała organizacja nie zda egzaminu - bo właściwie nie będzie czego organizować.

Kiedy firma będzie już miała swoją gwiazdę - sztandarowy produkt albo usługę, która zacznie przynosić zyski i da jej szanse rozwoju, przekształca się w klan. Nadal działania są dość swobodne i elastyczne, nadal nie ma określonych ściśle reguł i prawideł postępowania. Natomiast uwaga przedsiębiorcy przestaje tak bardzo skupiać się na otoczeniu, przenosi się na samą firmę. To w niej bowiem zaczyna powstawać zespół, rozrasta się produkcja i dystrybucja - i trzeba to wszystko zintegrować. Rola przywódców nieco przygasa, ustępują powoli miejsca zarządzającemu, jednak w klanie są oni podobnie ważni. Przywódca pociąga za sobą zespół, wskazuje ludziom drogę i cel firmy, skupia tych, którym zależy na rozwijaniu tego, co już zostało osiągnięte. Menedżer organizuje z kolei pracę rozrastającej się firmy, scala ją w bardziej formalnym tego słowa znaczeniu.

Wraz z upływem czasu i dalszymi staraniami klan przekształca się w hierarchię. Firma dalej skupia się na sobie, coraz lepiej dopracowując zasady postępowania i regulaminy. Rozwój zespołu powoduje, że dotychczasowe metody komunikowania się i ustalania zadań przestają wystarczać, potrzebne stają się procedury, podział kadry, wyłonienie kierowników i zarządu. Na pierwszy plan wysuwa się zatem menedżer, który planuje, ustala i dopina na ostatni guzik całą formalną stronę działania przedsiębiorstwa. Przywódca pozostaje natomiast nieco z tyłu - firma ma stabilną pozycję na rynku, na jej ofertę jest popyt, najważniejsze jest więc teraz zorganizowanie jej od środka.

W wielu przypadkach wielkie firmy mogłyby poprzestać na modelu hierarchii, utrzymując wysoki udział w rynku i odcinając od tego kupony. Jednak jak widać w praktyce, najwięksi przywódcy biznesowi, właściciele potężnych koncernów rzadko sobie na to pozwalają. Kiedy stabilizacja jest już osiągnięta, pociągają oni firmę do nowej kultury - rynku. Przedsiębiorstwo opiera się na ściśle wypracowanych regulaminach i zasadach, ale jednocześnie rozwija się, dotrzymując kroku konkurencji albo nawet ją prześcigając. Jednak żeby się rozwijać i rzeczywiście zdobywać nowe rynki, ponownie potrzebny jest wizjoner, przywódca z pomysłami, roztaczający przed zespołem widoki rozrastającej się firmy.

Na podstawie tego (jednego z wielu) teoretycznego modelu widać więc, że przywódca w firmie jest bardzo ważny, a w niektórych fazach rozwoju wręcz niezastąpiony.

Przywódca - cechy dobrego lidera

Skoro zatem przywódca jest tak ważny, a czasem nawet konieczny dla firmy, to można uznać, że aby dobrze się w niego wcielić, potrzeba określonych cech i kompetencji. Lider z prawdziwego zdarzenia to ktoś, kto automatycznie pociągnie za sobą zespół, jednocześnie pracując wraz z nim nad stworzeniem takiego przedsiębiorstwa, jakiego sobie wymarzył.

Dlatego też podstawową cechą lidera powinna być pracowitość. Przywódca to nie dyktator, pokazujący palcem, że trzeba zrobić to i to. Lider to ktoś, kto sam robi najwięcej, a jednocześnie robi to z taką pasją i zaangażowaniem, że zaraża tym swój zespół. Przywódca nie spoczywa na laurach, tylko ciągle szuka nowych pomysłów i rozwiązań. Dlatego też osoba, która przewodzi, staje na czele właśnie tej wymarzonej firmy z własnej wizji, którą "czuje". Ciężko bowiem wyobrazić sobie, aby ktoś z pełnym zaangażowaniem i z własnej woli poświęcał się pracy nad projektem, który go w ogóle nie interesuje.

Kolejne przymioty cechujące dobrego lidera to samoświadomość i samokontrola emocjonalna. Co to oznacza? Samoświadomość to umiejętność rozpoznawania własnych emocji, uczuć i reakcji. Dzięki niej przywódca wie, na czym mu zależy, w którym kierunku podążać - tak więc innymi słowy taką samoświadomość można nazwać dobrą intuicją albo instynktem. Jednocześnie świadomość własnych odczuć pozwala na lepsze kontakty z ludźmi - dzięki niej łatwiej jest otwarcie mówić o swoich emocjach, być asertywnym i nie poddawać się naciskom z zewnątrz.

Jednakże aby samoświadomość nie zrobiła z człowieka rozkapryszonego dziecka, podążającego zawsze za własnymi potrzebami i uczuciami, niezbędna jest wspomniana już samokontrola. Pozwala ona na opanowanie emocji i impulsów, zarówno w kontaktach z innymi ludźmi, jak i podczas pracy. Emocje są bowiem przydatne i warto umieć je rozpoznawać, jednakże nie można polegać tylko na nich. Należy pamiętać, że są to tylko emocje, często nieracjonalne. Dopiero ich połączenie ze zdrowym rozsądkiem może zdziałać cuda.

Jak wskazano wcześniej, lider powinien umieć podążać za swoim instynktem. Aby się na to zdecydować, potrzebna jest kolejna ważna cecha - odwaga. Aby rozwinąć firmę, konieczne jest podejmowanie wyzwań i ryzyka, za którymi wcale nie stoi gwarancja sukcesu. Dlatego też wybitny przywódca musi być odważny, działać zdecydowanie i pewnie oraz podejmować ryzyko tam, gdzie inni się wycofują. Tak więc ta cecha wynika najczęściej z innej, równie ważnej, jaką jest pewność siebie. Zespół nie podąży za człowiekiem, który nie jest pewien własnych decyzji, siły czy możliwości. Aby zarażać entuzjazmem i motywować ludzi do pracy, przywódca musi być silny, pewny i konkretny. Dobry lider musi sprawić, żeby jego ludzie pokładali w nim zaufanie.

Jednocześnie jednak, tak jak w przypadku samoświadomości i samokontroli, nadmierna pewność siebie i niczym nieograniczona odwaga mogą przerodzić się w zuchwalstwo. Także postrzeganie siebie jako Wielkiego Przywódcy, który pozjadał wszystkie rozumy, nie jest najlepszym pomysłem. Dlatego też za kolejną cechę, którą powinien posiadać lider, uznano pokorę. Ona pozwala na dostrzeganie własnych słabości i błędów oraz na przyznawanie się do nich, a nie brnięcie na upartego w nietrafiony pomysł i głoszenie, że "tak właśnie miało być". Pokora nie ujmuje pewności siebie, bo tylko naprawdę pewny swojej wartości człowiek wie, że porażka nie umniejsza jego osiągnięć. Dobry lider nie musi być alfą i omegą oraz znać odpowiedzi na wszystkie pytania. Może natomiast uczyć się od każdego, także od swojego zespołu, bez żadnej ujmy dla autorytetu.

Empatia to kolejna zaleta idealnego lidera. Już sama nazwa - przywódca - wskazuje, że do tej roli potrzebny jest zespół ludzi. A żeby dobrze współpracować z ludźmi, nie można zapatrywać się wyłącznie na osiąganie celów i zysków. Dlatego też lider empatyczny, potrafiący słuchać, wczuć się w rolę podwładnego, odnaleźć się w jego emocjach czy kłopotach znacznie lepiej porozumie się ze swoim zespołem. Jednocześnie pracownicy widzący, że ich przywódca jest przede wszystkim człowiekiem, a dopiero potem przedsiębiorcą, nie będą mieli obaw przed zwracaniem się do niego z różnymi kwestiami. Dzięki temu zespół nie będzie tak bardzo podatny na wewnętrzne konflikty, bunt czy podważanie autorytetu. Zgodnie z jedną najpowszechniejszych reguł społecznych - zasadą wzajemności - ludzie będą starali się postępować w porządku w stosunku do szefa, który tak zachowuje się wobec nich. Przeciwnie - taka otwarta postawa motywuje do pracy i osiągania wyników.

Na końcu listy cech przywódcy marzeń należy wymienić jeszcze prosty optymizm. Ostatni, ale nie najmniej ważny - to na nim bowiem opiera się większość wymienionych powyżej zalet. Trudno wyobrazić sobie odważnego i podejmującego ryzyko lidera, który pesymistycznie zakłada, że przedsięwzięcie się nie uda. Dlatego też pozytywne podejście do życia, dostrzeganie w nim szans i wyzwań, a nie porażek i przeszkód jest naprawdę cenną cechą dla kogoś, kto aspiruje na stanowisko dobrego przywódcy.

Przywódca - jakie umiejętności powinien posiadać?

Wymienione powyżej cechy osobowości są najczęściej wrodzone - choć wiele z nich można też wyćwiczyć. Jednakże obok nich u idealnego lidera powinny pojawić się określone umiejętności, opierające się na tych cechach, ale nabywane najczęściej drogą własnej pracy i zdobywania doświadczeń.

Zatem pierwsze umiejętności, wynikające z pracowitości i samokontroli, to koncentracja i dyscyplina. Przywódca musi umieć skupić się na tym, do czego dąży wraz ze swoją firmą. Z tyłu głowy zawsze powinien mieć wspomnienie mocnych stron firmy, zespołu i samego siebie i koncentrować się na jak najlepszym ich wykorzystaniu. W prężnie działającym przedsiębiorstwie z pewnością będą zdarzały się momenty wymagające skupienia się tylko na niej i odstawienia na bok innych aktywności, przynajmniej na jakiś czas. W tej sytuacji umiejętność zdyscyplinowania siebie, swoich myśli i podległego zespołu jest niezwykle przydatna i mocno ułatwia pracę.

W związku z powyższym widać, że niezbędną u przywódcy cechą jest też zdolność adaptacji. Rozwijająca się na rynku firma nie jest stabilna - ciągle zmieniające się trendy, nowi konkurenci i partnerzy, nowe zadania i wyzwania wymagają ciągłego dostosowywania się, elastyczności i zmieniania planów. Lider, który to potrafi, będzie mógł na bieżąco reagować na sygnały, dochodzące zarówno z rynku, jak i z samej firmy. Za zdolnością adaptacji stoi także umiejętność planowania strategicznego. Dobry przywódca, obserwując zmiany na rynku, analizuje je nie tylko w kontekście tu i teraz, ale także przyszłych wydarzeń. Jeśli lider potrafi przewidzieć, co się stanie na rynku za miesiąc, pół roku czy rok, może już wcześniej zaplanować swoje postępowanie i być zawsze o krok przed konkurencją.

Skoncentrowanie na wynikach jest istotne, ale jak już wspomniano przy empatii - równie ważni są ludzie tworzący zespół, który do osiągnięcia tych wyników dąży. Dlatego też kolejną ważną umiejętnością przywódcy jest współpraca. Lider, który zna swój zespół i doskonale się z nim porozumiewa, stoi na wygranej pozycji. Dlaczego? Otóż przede wszystkim, współpracując z ludźmi - a nie tylko nimi zarządzając - przywódca może mieć pewność, że poczują się oni odpowiedzialni za wykonywane przez siebie zadania w stopniu prawie tak dużym, w jakim on sam jest odpowiedzialny.

To natomiast pociąga za sobą jakość i staranność w wypełnianiu obowiązków. Ponadto przywódca jest specjalistą w swojej dziedzinie, ale nie musi znać się na wszystkim - skoro zatem ktoś w jego zespole potrafi coś robić lepiej, to jemu należy zlecić konkretne zadanie. Lider współpracujący zna swoich ludzi i wie, kto w jakim zadaniu sprawdzi się najlepiej.

Żeby jednak dobrze poznać zespół, niezbędna będzie komunikatywność. Wydawać by się mogło, że nie jest to trudne, jednak wbrew pozorom brak właściwego porozumienia może stać się kością niezgody w nawet najbardziej zgranym zespole. Dlatego też dobry lider to taki, który słucha, dopytuje, obserwuje, a potem udziela odpowiedzi i informacji zwrotnych - przemyślanych oraz na temat. Warto pamiętać, że komunikacja w zespole to nie tylko wydawanie poleceń - to także konieczność rozwiązywania konfliktów, podejmowania się roli negocjatora, unikania plotek czy umiejętność opierania się wyłącznie na informacjach z pewnego źródła.

Jeśli chodzi o kontaktowanie się z zespołem, to konieczne jest też pamiętanie o podstawowej różnicy pomiędzy przywódcą a menedżerem - przywódca ma porywać, inspirować i motywować, a nie tylko zarządzać ludźmi. Dlatego lider powinien być także mentorem i nauczycielem w swoim zespole.

Można zatem zauważyć, że większość umiejętności lidera da się nabyć wraz ze wzrostem doświadczenia i pracy. Jednakże osoby, które posiadają także wskazane wcześniej cechy charakteru, prawdopodobnie szybciej przyswoją sobie niezbędne kompetencje i będą lepiej czuły się w pełnionej przez siebie roli przywódcy.

Style przywódcze - w jaki sposób przywódca pracuje z zespołem?

Fakt, iż idealny przywódca powinien posiadać określone cechy, wcale nie gwarantuje, że każdy lider będzie zachowywał się tak samo. Wymienione zalety i kompetencje są bowiem zbiorem najczęściej wymienianym w modelach teoretycznych, ale tak naprawdę aby opisać lidera idealnego, można by wskazać ich znacznie więcej.

Skoro zatem mieszanek cech i umiejętności jest właściwie nieskończona liczba, teoretycy zarządzania postanowili zebrać je w większe skupiska, które nazwali stylami kierowniczymi albo przywódczymi. Na podstawie konkretnego stylu można wskazać, w jaki sposób przywódca postępuje w pracy ze swoim zespołem, w jaki sposób jego cechy i kompetencje korespondują z możliwościami i nastawieniem jego podwładnych albo zewnętrznymi aspektami firmy.

Większość liderów charakteryzuje się dwoma stylami przywódczymi - potencjalnym i rzeczywistym. Potencjalny jest uzależniony przede wszystkim od tego, jakie poglądy i przekonania ma przywódca, co sądzi o swoim zespole i mechanizmach, jakie nim kierują. Jednocześnie istotne jest też to, co lider sądzi o sobie i o tym, jakie jego zdaniem metody prowadzenia ludzi będą w danym przypadku najlepsze. Można powiedzieć, że styl potencjalny jest idealny, wymarzony przez lidera. Natomiast styl rzeczywisty to realne, prawdziwe techniki i zachowania, jakie przywódca przejawia podczas pracy ze swoim zespołem. Mogą one być mniej lub bardziej zbliżone do ideału, mogą też być mniej lub bardziej efektywne.

Skoro zatem style potencjalne i rzeczywiste mogą się od siebie dość znacznie różnić, teoretycy poszli o krok dalej i zaczęli tworzyć klasyfikacje metod przywódczych, stosowanych lub zalecanych do stosowania w firmach. Wraz z rozwojem badań z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi klasyfikacje te zaczęły powstawać jak grzyby po deszczu, w związku z czym niezwykle trudno jest je wszystkie zebrać i przedstawić. Dlatego też omówione w tym miejscu zostaną tylko dwie z nich - autorstwa Lewina, Lipitta i White'a, którzy byli prekursorami w tej dziedzinie nauki, oraz Blake'a i Mortona, których model należy obecnie do najpopularniejszych.

Zatem Kurt Lewin, Ronald Lipitt oraz Ralph White jako pierwsi zaczęli zgłębiać przedmiot, jakim jest styl kierowania i przewodzenia zespołowi. Na podstawie poczynionych badań doszli oni do wniosku, że przywódcy dzielą się na trzy podstawowe grupy - autokratów, demokratów oraz nieingerujących. Każdy z nich inaczej wpływa na to, jak funkcjonuje jego zespół. I tak autokrata ma w sobie tak naprawdę wiele z zarządzającego - nie dzieli się odpowiedzialnością, sam rozdziela zadania i kontroluje wszystkie wyniki. Demokrata jest liderem w pełnym znaczeniu tego słowa - on bowiem pozwala rozwijać skrzydła, zachęca do podejmowania decyzji, wyzwań, kreatywności i rywalizacji. Natomiast przywódca nieingerujący pozostawia swoim podwładnym pełną swobodę - do tego stopnia, że właściwie jest on przywódcą wyłącznie na papierze.

Na bazie badań poczynionych przez Lewina i współpracowników inicjatywę podjęli inni badacze - w tym Robert Blake i Jane Mouton, twórcy bardzo popularnej siatki kierowniczej. Wyróżnili oni pięć różnych stylów przywództwa, opierając się na dwóch zmiennych - jedną z nich było skoncentrowanie się na ludziach, drugą - na zadaniach.

Jak łatwo się domyślić, idealnym stylem jest zrównoważony, w którym wysoko ceni się zarówno ludzi, jak i postawione przed nimi zadania. Jednocześnie jednak stan taki jest niezmiernie trudny do osiągnięcia, dlatego jako drugi wymieniany jest styl zachowawczy, pozwalający także na równomierne rozłożenie wysiłków zarówno na troskę na ludzi, jak i na zadania. Styl osobowy może kojarzyć się z dobrym przywódcą, jednak nie do końca - samo staranie się, aby ludzie byli zmotywowani, docenieni i szczęśliwi, wcale nie musi przekładać się na efekty w postaci rozwoju firmy. Styl zadaniowy to styl menedżera - zarządzającego firmą, którego nie interesują kontakty międzyludzkie. Natomiast styl unikowy jest w tym przypadku najsłabszy - to pozostawienie firmy samej sobie, bez przywództwa i troski o cokolwiek.

Jak więc widać, bycie przywódcą nie jest wcale takie proste, ale też - nie musi być wyjątkowo trudne. Przywódca, lider to ktoś, kto do bycia na czele zespołu podchodzi z chęcią, zaangażowaniem i zacięciem. To ktoś, kto przewodzi firmie będącej nie tylko jego praca, ale też pasją.

# data[].attributes.attachment_link.title
Przywódca w organizacji, a niezbędne umiejętności

# data[].attributes.attachment_link.description
Przywódca - to brzmi dumnie, jeśli pojęcie skojarzy się z Aleksandrem Wielkim, lub niebezpiecznie, jeśli przed oczami stanie towarzysz Stalin. O wielkich wodzach tego świata czytamy w podręcznikach historii, w biznesowych wiadomościach, ich postacie oglądamy w filmach.

# data[].attributes.attachment_link.title
JAK ROBIĆ ANIMACJE - Poradnik PODSTAWY od A do Z

# data[].attributes.body
https://blog.conlea.pl/czym-jest-mindfulness-przewodnik-po-uwa%C5%BCnosci

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zainteresowanie uważnością rośnie. Badania naukowe, studia przypadków i liczba osób nią zainteresowanych potwierdzają ten trend. Ma to jednak swoją cenę. Na temat mindfulness znajdziesz dużo informacji, możesz przebierać w aplikacjach, programach i korzystać z wiedzy ludzi, którzy uczą praktyki uważności. W tym artykule odpowiadam na pytanie dlaczego mindfulness jest ważny. W innych skupiam się na części praktycznej.
Zanim zaczniesz może zechcesz poświęcić chwilę uwagi i dowiedzieć się czym jest STOPP? Kliknij tutaj, aby przećwiczyć STOPP.
Najważniejsze jest to, że uważność oferuje sposób rozumienia i wspierania ludzkiego umysłu, serca i ciała. Dotychczasowe badania sugerują, że programy oparte na uważności dają dobrą mapę do poruszania się po naszych wewnętrznych działaniach. Z badań wynika, że praktyki uważności wpływają na wiele aspektów naszego dobrego samopoczucia - poprawiają nastrój, zwiększają pozytywne emocje i zmniejszają niepokój, emocjonalną reaktywność i wypalenie zawodowe.

Dlaczego mindfulness jest dobry dla biznesu?

Wiele organizacji na świecie wdrożyło dotychczas programy uważności, a liczba zainteresowanych nimi firm wciąż rośnie. Wystarczy wspomnieć Adobe, Aetna, Bosch, General Mills, Google, IBM, Intel, Nike, SAP, Target.

Korzyści wynikające z praktykowania uważności obejmują lepsze radzenie sobie ze stresem, wzrost zaangażowania i większą koncentrację w pracy. Dlatego przygotowałem dla Ciebie specjalny wpis na blogu, jeśli chcesz dowiedzieć się jak zwiększyć koncentrację w swoim zespole. Czy uwierzysz, że pracownicy w USA tracą około 25 proc. swojego czasu na walkę z "rozpraszaczami uwagi". Prawie 3 na 4 pracowników (70 proc. ) przyznaje, że czują się zdekoncentrowani w pracy.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o rozproszeniu uwagi i koncentracji kliknij tutaj, aby otrzymać bezpłatną kopię raportu Mindful Leader Distraction Report lub przeczytaj o TOP 3 najważniejszych sytuacji, które rozpraszają uwagę w ciągu dnia i jak sobie z nimi radzić.

Dlaczego uważność jest dobra dla naszych umysłów?

Z wiekiem ludzie tracą swoją elastyczność poznawczą i pogarsza się pamięć krótkotrwała. Jednak według niektórych badań to właśnie uważność może spowolnić spadek zdolności poznawczych, nawet u osób z chorobą Alzheimera.

Badania nad uważnością pokazują, że jej praktykowanie pomaga uspokoić umysł, myśli i emocje. Niektóre badania sugerują, że praktykując uważność możesz lepiej spać, zredukować niepokój i bardziej pozytywnie spoglądać na życie.

Co więcej, badania pokazują, że praktyki uważności przynoszą szereg korzyści w miejscu pracy. Począwszy od lepszego przyswajania nowych informacji po efektywniejsze rozwiązywanie problemów i większa kreatywność, a także wzrost empatię wobec pracowników.

Dlaczego uważność jest dobra dla naszych serc?

Z wstępnych badań Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego wynika, że istnieje wystarczająco dużo dowodów, aby rekomendować uważność przy leczeniu choroby wieńcowej i jej profilaktyki.

Uważność może być również korzystna dla zdrowego serca. Badania sugerują, że medytacja może zwiększyć arytmię zatok oddechowych, czyli naturalne zmiany rytmu serca, które zachodzą podczas oddychania, co wskazuje na jego lepszy stan i zwiększa szanse na przeżycie ataku serca.

Dlaczego uważność jest dobra dla naszych ciał?

Ćwicząc regularnie, możemy uspokoić nerwy i pomóc naszym systemom działać tak, jak powinny, zamiast działać w odruchowym, wywołanym stresem trybie wyłączenia. Jeśli jesteś zainteresowany trzema szybkimi i podstawowymi technikami, które pozwolą Ci lepiej działać pod presją zajrzyj tutaj.

Korzyści fizyczne wynikające z praktyk uważności obejmują:

Zmniejszony stan zapalny

Zwiększona odporność

Zmniejszenie objawów zespołu jelita drażliwego (IBS)

Złagodzenie objawów zapalenia stawów

Zwiększona płodność

Co więcej, mindfulness pomaga w przechodzeniu od automatycznych reakcji na bodźce do świadomej responsywności. Pomaga także radzić sobie postawą nastawioną na unikanie wydarzeń i przejść do autentycznej chęci spotkania się z obecnym doświadczeniem takim jakim jest. Zgodnie z badaniami pomaga też zwiększyć naszą zdolność do koncentracji.

Co jest ważne dla mindfulness?

Uważność jest bardzo ważna, ale tak samo jak inne rzeczy, które robisz. Jeśli masz mało czasu więcej dowiesz z tekstu Mindfulness Basics for Busy Leaders .

A jeśli masz czas, zacznijmy od historycznych początków. Uważność wyrasta z dwóch źródeł. Jedno jest stare i jedno nowe. W pierwszym koncepcja uważności pojawia się w wielu praktykach kontemplacyjnych na całym świecie. Począwszy od racjonalnych filozofii w starożytnej Grecji, przez taoizm w Chinach, monoteizm na Bliskim Wschodzie, praktyki plemienne w obu Amerykach i Afryce, po hinduizm na subkontynencie indyjskim. Lata 900-200 p.n.e. to epoka wielkiego rozwoju międzykulturowego, w którym uczestniczyli filozofowie od Sokratesa przez Konfucjusza po Buddę. W drugim współczesnym ujęciu, mindfulness wyrasta z psychologii i neuronauk.

W dawnych czasach korzystano z uważność do zrozumienia ludzkiego umysłu, serca i ciała. Teraz za sprawą współczesnej psychologii mindfulness jest w głównym nurcie zainteresowań, jeśli chodzi o zrozumienia ludzkiego cierpienia, dobrobytu i pomyślności.

Jak rozumieć mindfulness?

Być może najczęściej cytowaną definicją uważności jest definicja Jona Kabata-Zinna: Mindfulness to sposób bycia w mądrej i celowej relacji z własnym doświadczeniem, zarówno wewnętrznym jak i zewnętrznym. Kultywuje się go przez systematyczne ćwiczenie zdolności do celowego zwracania uwagi, w chwili obecnej i bez osądzania.

Kognitywista John Teasdale opisał istotę mindfulness jako pełną świadomość naszego doświadczenia w każdym momencie, równie otwartą na wszystko, co ma do zaoferowania i wolną od dominacji nawykowych, automatycznych rutyn poznawczych, które często są zorientowane na cel i w takiej czy innej formie, związane z pragnieniem, aby rzeczy były inne niż są (Teasdale i Chaskalson, 2011a, 2011b).

Podoba mi się też definicja, której autorem jest Daniel Rechtschaffen: mindfulness to celowe skupianie uwagi w chwili obecnej i bez oceniania.

Więcej interesujących definicji znajdziesz na naszym blogu w tekście Co to znaczy być wielkim liderem?

Jakie są metafory uważności?

Wieża uważności

Zwykłe bycie lub świadomość porównuje się do stania na szczycie wieży i oglądania otaczającego krajobrazu. Po prostu obserwujesz, po prostu patrzysz, bez żadnego planu. Robiąc to, przenosimy naszą uwagę i świadomość intencjonalnie, w zaangażowany i zrelaksowany sposób. W ten sposób zaczynamy rozumieć perspektywę, która nie identyfikuje się nadmiernie ze szczegółami terenu. To jest pierwszy krok do zawieszenia tożsamości (dis-identifying) lub decentracji - stajesz się bardziej świadomy, że niekoniecznie jesteś swoimi myślami, emocjami i wrażeniami.

Jako obserwator na tej wieży, Twoja uwaga może celowo przemieszczać się, dzięki czemu koncentracja, jej wielkość i jakości uwagi może ulegać zmianie.

Stacja kolejowa mindfulness

Pomyśl o tym w ten sposób. Jeśli twoje myśli są pociągami, to Twój umysł jest stacją kolejową, przez którą przejeżdżają wszystkie pociągi. Przy takiej metaforze Twój umysł jest szeroko otwartym miejscem, z potencjałem zabrania Cię w dowolnym kierunku. A jeśli byłeś na dworcu kolejowym, szczególnie w czasie przed pandemią to wiesz, że jest to miejsce chaotyczne. Dużo się tam dzieje, słychać głośne dźwięki, jest tłum, ruch i nadmiar informacji nieistotnych dla Twojej podróży. Łatwo się tam zgubić lub być przytłoczonym przez otaczający zgiełki.

Wyobraź sobie teraz, że stoisz na peronie i pojawia się myśl (pociąg). Możesz poczuć silna pokusę, aby wsiąść to pierwszego pociągu myśli, który nadjedzie.

To o tyle łatwe, że dysponujemy wykształconymi nawykami. Po prostu bierzemy ten pociąg, który wydaje się najpierw wjeżdżać na naszą mentalną stację. Po prostu wskakujemy do pociągu, który jest w centrum uwagi bez pytania, dokąd ten pociąg mnie zabierze? Czy ten pociąg to w ogóle pociąg, w którym chcę być?

Uważne niebo

Wyobraź sobie, że za kilka minut wychodzisz z biura, wychodzisz na zewnątrz lub po prostu patrzysz przez okno. (Poważnie, zrób to jak skończysz czytać tekst :-)

Patrzysz w niebo, a Słońce świeci (czy zasłaniają je chmury to inna historia).

Wejdź w ten moment i rozgość się.

Zwróć uwagę na swój oddech.

Zwróć uwagę na niebo, zwróć uwagę na pogodę.

Obserwuj chmury lub ich brak przez kilka minut, gdy unoszą się po niebie. Udawaj teraz (to tzw. umysł początkującego), że masz specjalną moc. Cokolwiek powstanie w Tobie, jakakolwiek myśl, emocja, uczucie, opowieść, doznanie, możesz teraz wziąć ją i unieść je poza siebie. Możesz umieścić ją na niebie, w chmurach, na Słońcu, gdziekolwiek chcesz.

Obserwuj, jak myśl lub uczucie przekształca się na niebie, a następnie zmienia się i odchodzi. Ilekroć pojawia się inna myśl lub uczucie, nadal umieszczasz je na niebie i obserwujesz, jak powoli się zmienia. Kontynuuj ćwiczenie przez kilka minut. Być może potrafisz odnieść się do bycia uważnym będąc niebem, myślą, emocją, doznaniem. Impulsy są jak pogoda. Zmieniają się i przekształcają na tle nieba. Twoja supermoc polega na tym, że jesteś jak niebo, zawsze jak niebo, zawsze obecne. Zawsze tutaj. Od zawsze.

Nadal pozwól swoim myślom i uczuciom unosić się na zewnątrz po niebie. Po kilku minutach, gdy poczujesz się gotowy, wróć do chwili obecnej i wracaj do pracy ;-)

Czym mindfulness nie jest?

Aby dowiedzieć się więcej o tym, czym mindfulness nie jest, obejrzyj poniższą serię filmów.

Pamiętaj, że:

1. Mindfulness nie jest ani odprężeniem ani nie prowadzi do rozluźnienia.

2. Mindfulness nie jest ani szybkim rozwiązaniem, ani prostą metodą.

3. Mindfulness nie polega na opróżnianiu umysłu, nie myśleniu, czy odwracaniu się od doświadczenia.

4. Mindfulness nie polega na demontażu jaźni.

5. Mindfulness i medytacja nie są jednym i tym samym.

- Praktyka uważności może wywołać szereg doświadczeń, które są obce, nieznane, a nawet przerażające. Należą do nich mimowolne ruchy ciała, widzenie światła lub słyszenia dźwięków, stany takie jak dysocjacja lub nasilenie niepokoju lub obniżenie nastroju. Nie to jest oczywiście intencją praktyki uważności. Dlatego konieczne jest, aby jej nauczyciele byli odpowiednio przeszkoleni. W taki sam sposób jak inżynier lub lekarz powinni podejmować się tylko pracy, do której mają kwalifikacje, nauczyciele uważności muszą być dobrze przeszkoleni do wykonywania pracy, którą wykonują - pracują z organem o niezwykłej złożoności i mocy: ludzkim umysłem - (Baer i Kuyken, 2016). Link do źródła.

Wreszcie, czy mindfulness można wykorzystać w złym celu?

Jeśli snajperzy trenują swoją uwagę, aby lepiej zabijać ludzi jest to trening uwagi, a nie mindfulness. Uważność jest praktykowana i studiowana z uzasadnionych etycznie powodów.

Jeśli firma stosuje pewne praktyki uważności, aby zmusić pracowników do uległości, nie jest to mindfulness, ale pranie mózgu. Uważność jest ze swojej natury etyczna. Podczas treningu uważności wszystko opiera się na intencji. Innymi słowy, na stworzeniu przestrzeni, w której ludzie będą mniej cierpieć, będą prowadzić sensowne i satysfakcjonujące życie oraz poprawiać samopoczucie swoje, i innych oraz społeczności w których żyją.
Jakie są interesujące historie na temat mindfulness?
Wkrótce o tym napiszę!

Jak zacząć przygodę z mindfulness?

Uważność jest dla nas dostępna przez cały czas. Możesz to zrobić w każdej chwili czy to poprzez medytacje i skanowanie ciała czy praktyki uważności. Na przykład, zatrzymaj się i weź głęboki oddech i dopiero później przeczytaj np. powiadomienie na smartfonie zamiast szybko zareagować na informację. Przede wszystkim jednak polecam wybrać wiarygodnego nauczyciela i przestrzegać dobrego programu.

Jeśli jednak nie masz pewności czy zaangażować się w program nauki uważności lub zdobyć indywidualne doświadczenie od nauczyciela, zorganizowałem bezpłatny kurs Explorations into Mindfulness. Kurs stworzyłem wraz z University Oxford's Mindfulness Centre w imieniu IBM. Możesz go przejść kiedy chcesz i na dodatek otrzymać fajną odznakę na zakończenie.

Poznaj bardzo prostą praktykę, która wymaga jedynie słuchania.
Kliknij tutaj, aby zacząć ćwiczyć.

Możesz też zacząć od bezpłatnej 7-dniowej serii filmów, aby sprawdzić, czy mój sposób pracy pasuje do Twojego stylu. Poczucie więzi z nauczycielem lub programem jest zawsze ważne! W tych filmach otrzymasz nową praktykę uważności, a także trochę teorii i codziennych. Dowiedz się więcej zapisując się na mój bezpłatny webinar.

A jeśli masz już doświadczenie uważności, zawsze możesz po prostu wskoczyć na mój kanał YouTube i przejrzeć jedną z list odtwarzania:

Jeśli jesteś zainteresowany osobistym rozwojem uważności lub wykorzystaniem go przez Twój zespół, w miejscu pracy lub w ramach większego programu transformacji skontaktuj się ze mną. Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej o naszym kursie Mindful Leadership Course. Lub 6-tygodniowym programie Mindful Leader.

Polecam również poniższe programy, nie tylko dlatego, że są na światowym poziomie, ale sam w te podróż wyruszyłem.

Aha nie wiedziałem gdzie dodać ten link... więc umieszczam go tutaj :-)
Wszystkie żarty na bok...
Zrobienie listy 50 osób, które zmieniły Twoje życie jest niesamowite!

Nawet najdłuższa podróż zaczyna się od jednego kroku

Laozi (Lao Tsy), starożytny chiński filozof, twórca taoizmu

# data[].attributes.attachment_link.title
Czym jest mindfulness? Przewodnik po uważności

# data[].attributes.attachment_link.description
Zainteresowanie uważnością rośnie. Badania naukowe, studia przypadków i liczba osób nią zainteresowanych potwierdzają ten trend. Ma to jednak swoją cenę. Na temat mindfulness znajdziesz dużo informacji, możesz przebierać w aplikacjach, programach i korzystać z wiedzy ludzi, którzy uczą praktyki uważności. W tym artykule odpowiadam na pytanie dlaczego mindfulness jest ważny.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak uczyć się fotografii samemu? Poradnik fotograficzny

# data[].attributes.attachment_link.title
Style kierowania - jakim managerem jesteś? - Test osobowości PERSO.IN

# data[].attributes.attachment_link.description
Poznaj style kierowania i dowiedz się jakie mają związki z osobowością. Zgłąb cechy dobrego przywódcy oraz zobacz jakim typem managera jesteś.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Styl kierowania lub styl przywództwa - sposób postępowania przełożonego w stosunku do podwładnych odzwierciedlający najczęściej jego cechy osobowościowe lub przekonania o skutecznym zarządzaniu personelem. Styl przywództwa często jednak jest wypadkową cech osobowościowych przełożonego oraz cech osobowościowych podwładnych oraz struktury zespołu pracowniczego.

Wybór stylu kierowania zależy od kierownika i podwładnych oraz czynników sytuacyjnych. Style kierowania zależą też od doświadczenia kierownika, jego wiedzy i cech osobowościowych. Przejawiają się w różnych instrumentach kierowania, do których zalicza się:

środki i metody organizacji formalnej (przepisy, procedury, oceny kadrowe, system wynagrodzeń)

środki i metody psychologiczne (socjogramy, techniki negocjacji, treningi grupowe)

Ze względu na znaczenie, jakie ma realizacja założonych celów instytucji oraz na wagę mocnego i trwałego zaangażowania każdego pracownika - członka zorganizowanej społeczności - w realizację tych celów, oprócz technik zarządzania szczególnie ważne są style kierowania. Funkcja motywowania w procesie kierowania także w określonym stopniu determinuje styl kierowania.

W ogólnym ujęciu styl kierowania jest praktycznie ukształtowanym i względnie trwałym sposobem oddziaływania kierownika na podwładnych, by ich zachowanie prowadziło do osiągnięcia z góry określonego celu (wiązki celów). Najogólniej można mówić o stylach kierowania potencjalnym i rzeczywistym.

Potencjalny styl kierowania kształtowany jest przez zespół poglądów i przekonań (subkulturę) kierownika na temat mechanizmów zachowań podwładnych oraz sposobów skutecznego wypełniania własnej woli kierowniczej akceptowanej przez zwierzchników. Jest to więc tzw. „filozofia kierowana" przejawiająca się w odpowiednim organizacyjnym zachowaniu kierownika wobec podwładnych, w jego stosunku do zakresu ich samodzielności i odpowiedzialności, do ich pracy i jej wyników.

Potencjalny styl kierowania zatem jest to racjonalnie pomyślany model (wzorzec) zachowania organizacyjnego kierownika wobec podwładnych, by optymalnie (najkorzystniej) spełniał role kierownicze (osiągał założone cele).

Rzeczywisty styl kierowania to praktycznie ukształtowany i faktycznie stosowany zintegrowany system metod, technik i innych narzędzi oddziaływania na podwładnych, dostosowany do założonych celów, realizowanych zadań i konkretnych warunków działania.

Transformacja potencjalnego stylu kierowania w styl kierowania jest funkcją wielu zmiennych - stopnia zaistniałych zmian w konkretyzacji celu i faktycznych warunków działania, poziomu wrażliwości i reagowania na zmiany, umiejętności syntetycznego ich analizowania, stopnia konserwatyzmu kierownika oraz skuteczności środków motywacyjnych, modyfikujących ten konserwatyzm. W praktyce jednak transformację potencjalnego stylu kierowania w styl rzeczywisty determinują:

1. czynniki zewnętrzne:

czas potrzebny do przygotowania zadań zleconych kierownikowi zespołu,

odpowiedzialność kierownika za pracę podległego mu zespołu,

metoda i kryteria oceny pracy kierownika przez bezpośrednich zwierzchników,

stopień wykorzystania potencjalnej rozpiętości i zasięgu kierowania,

preferowany styl kierowania zwierzchników,

poziom integracji celów kierowanego zespołu z misją i celami instytucji,

rola autorytetu formalnego jako źródła władzy kierowniczej,

stopień wpływu na ustalenie celów i zadań dal kierowanego zespołu,

poziom zaufania do podwładnych;

2. czynniki personalne:

wielkość luki kwalifikacyjnej między kierownikiem a podwładnymi,

poziom samodyscypliny i odpowiedzialności podwładnych,

poziom szczerości motywów i intencji podwładnych,

stopień rozbudzenia potrzeb pozamaterialnych u podwładnych,

stopień rozbudzenia potrzeby współdecydowania u podwładnych,

3. czynniki techniczne i ergonomiczno-organizacyjne:

poziom zdeterminowania procesów pracy przez technikę i technologię,

ergonomiczne (fizjologiczne) warunki pracy podległego zespołu.

techniczne możliwości jednoznacznej oceny wkładu pracy podwładnych,

technicznie możliwy poziom sprawowania nadzoru nad podległym zespołem,

poziom zagrożenia nieodwracalnością skutków złej pracy podwładnych,

poziom zmienności warunków pracy podwładnych.

Główne elementy

Do zasadniczych elementów stylu kierowania można zaliczyć:

1. poziom udziału podwładnych w procesie decyzyjnym

2. stopień zorientowania (nastawienia) kierownika

na osiągnięcie celu

na ludzi - na podwładnych (tworzenie dobrego klimatu w pracy, przyjaznej i życzliwej atmosfery, kształtowanie właściwych stosunków międzyludzkich);

3. rodzaj sprawowanej kontroli kierowniczej

stawianie zadań, określenie szczegółowych sposobów wykonywania, bieżąca, dokładna kontrola podwładnego,

kontrola ogólna - mniej ingerencji w prace podwładnych, wybór metod i sposobów pracy zależy od podwładnego

4. kontakt emocjonalny z podwładnym

kontakt ciągły, ale psychicznie płytki

kontakt incydentalny, ale emocjonalnie głęboki

Style kierowania mogą różnić się między sobą rodzajami, kombinacjami połączeń i stosowaniem środków motywacji (bodźców).

Charakterystyka

Nie ma idealnego stylu zarządzania, który sprawdzałby się w każdym zespole. Dla lidera zespołu najistotniejsze jest uświadomienie sobie, jaki jest jego naturalny styl oraz jakie inne style mogą w danym zespole sprawdzać się lepiej. Szef, który zdaje sobie sprawę zarówno ze swoich mocnych, jaki słabych stron może modyfikować swoje zachowanie. W ogromnie konkurencyjnym świecie trudno jest osiągnąć trwały sukces w biznesie, a jednym z czynników, który może pomóc w realizacji takiego celu jest znajomość własnego stylu kierowania.

Pierwsze klasyfikacje stylów kierowania w literaturze przedmiotu wiążą się z badaniami prowadzonymi przez Kurta Lewina, Ronalda Lipitta i Ralpha K. White'a.

Przeprowadzili oni wiele eksperymentów, których celem było prześledzenie wpływu stosowania trzech odmiennych stylów kierowania:

1. Kierownik autokrata - sam ustala cele grupy i zadania prowadzące do ich osiągnięcia oraz sam dokonuje podziału pracy w zakresie ustalenia celów między uczestników grupy.

2. Kierownik demokrata - zachęca grupę do podejmowania decyzji w zakresie ustalenia celów jej działania, zadań prowadzących do ich realizacji i podziału czynności. Jednocześnie sam bierze udział w pracy wykonywanej przez grupę.

3. Kierownik nieingerujący - pozostawia członkom grupy maksimum swobody w ramach realizacji zadań. Sam nie podejmuje żadnych decyzji, nie uczestniczy w pracach grupy, nie ocenia też pracy podwładnych.

Rensis Likert i Robert Bales, amerykańscy teoretycy, wyodrębnili dwa style kierowania:

Kierownik używający stylu konsultacyjnego wydaje polecenia pracownikom po omówieniu tematu z nimi i zasięgnięciu ich opinii. Przewiduje on pewien stopień aktywizacji podwładnych w procesie kierowania zespołem.
Styl partycypacyjny odznacza się tym, że grupa pracowników sama ustala cele i sama podejmuje decyzji, kierownik najczęściej tylko je akceptuje. Panują stosunki otwarte, przyjazne, oparte na obustronnym zaufaniu. Opiera się na pełnym zaufaniu między kierownikiem a jego podwładnymi i prowadzi do faktycznego współzarządzania zespołem. Większość decyzji podejmowanych jest wspólnie, przy czym członkowie grupy są w równym stopniu obarczani odpowiedzialnością, jak udziałem w korzyściach uzyskiwanych wynikiem zespołowym. Udział w kierowaniu stanowi podstawowy czynnik motywujący podwładnych do zaangażowania w pracę dla dobra grupy i zapewniający ich integrację z całą organizacją.

Likert uznaje za najlepszy styl partycypacyjny. Twierdzi, że jest to styl wzorcowy, do stosowania którego dążyć powinien każdy kierownik.

Ta koncepcja stylów kierowania nawiązuje do stwierdzenia Likerta o dwóch podstawowych stylach kierowania - nastawienia kierownika na zadania lub na ludzi.

Robert Blake i Jane Mouton zbudowali siatkę kierowniczą, w której jedna z osi obrazuje stopień zainteresowania kierownika ludźmi, druga zaś - zadaniami. Badania empiryczne oraz analizy teoretyczne pozwoliły autorom siatki kierowniczej wyróżnić w niej 5 obszarów (pól), dotyczących 5 podstawowych stylów kierowania:

1. styl zadaniowy - w którym kierownik przejawia wyłączne i duże zainteresowanie zadaniami;

2. styl osobowy - wyłączne i duże zainteresowanie ludźmi;

3. styl unikowy - brak zainteresowania ludźmi i zadaniami;

4. styl zachowawczy - średnie zainteresowanie zadaniami i ludźmi;

5. styl optymalny - duże zainteresowanie zadaniami i ludźmi

William J. Reddin wyróżnił cztery podstawowe style:

1. Przyjazny (towarzyski) - kierownik koncentruje się na problemach pracowniczych, w niewielkim stopniu na zadaniach. Lubi kontakty z podwładnymi i ma zdolność rozwiązywania konfliktów, jednak nie pobudzania podwładnych.

2. Kompleksowy (zintegrowany) - kierownik koncentruje się zarówno na aktualnie wykonywanych zadaniach, jak i docenia znaczenie indywidualizacji pracowników. Narady grupowe są dla niego formą ustalania zadań, a ludzi ocenia ze względu na ich przydatność. Jest dalekowzroczny i kieruje ludźmi przez wskazywanie im ideałów i stawianie ambitnych zadań.

3. Wyizolowany (separujący się) - w niewielkim stopniu nastawiony i na zadania, i na ludzi. Stosuje kary w postaci cofania uprawnień decyzyjnych. Unika innowacji, preferuje metody znane i wypróbowane. Ma trudności z nawiązaniem kontaktów i współdziałaniem z ludźmi. Ceni racjonalność, a za zgubne uważa uleganie emocjom.

4. Gorliwy (poświęcający się) - skoncentrowany na zadaniach, chce uzyskać dominację nad innymi, udzielając podwładnym instrukcji i wskazówek. Działa w krótkiej perspektywie, a podwładnych ocenia z punktu widzenia ich przydatności do wykonywania zadań. Nagrody i kary uważa za najlepsze narzędzia kierowania.

Wśród nich wyróżnił style mniej i bardziej efektywne.

Style mniej efektywne

Misjonarz - wkłada wiele wysiłku przede wszystkim w zapewnienie jak najlepszych stosunków międzyludzkich. Przez otoczenie jest odbierany jako człowiek miły, ale nieskuteczny, nie umiejący stawiać zadań a bardziej jeszcze egzekwować ich wykonanie.

Kompromista (ugodowy) - bardzo podatny na wpływ otoczenia. Lubi zgadzać się ze wszystkimi i zawsze. Koncentruje się przede wszystkim na rozwiązywaniu zagadnień bieżących, pomijając te o dłuższym horyzoncie czasu.

Dezerter - ucieka od kierowania. Wiele problemów, które powinien rozwiązywać, bądź nie rozwiązuje ich wcale, bądź przekazuje do rozwiązania innym. Przez otoczenie jest oceniany jako niezaangażowany w pracę.

Autokrata - dążący za wszelką cenę do wykonania zadań. Przez otoczenie oceniany jest jako niemający zaufania do ludzi, apodyktyczny, nieżyczliwy, co sprawia, że trudno mu uzyskiwać dobre rezultaty, nie mówiąc już o klimacie wewnątrz kierowanego zespołu.

Styl bardziej efektywny:

Rozwojowiec (otwarty) - uważany za człowieka ufnego, delegującego uprawnienia na podwładnych, dbającego zarazem o ich rozwój. Takie nastawienie zapewnia mu sukcesy, tym większe, im bardziej zintegrowany jest zespół.

Administrator (dyrektorski) - umie stawiać i stawia wysokie wymagania sobie i podwładnym. Kładzie nacisk na pracę zespołową, potrafi skutecznie dobierać ludzi, co zapewnia mu skuteczność działania.

Biurokrata - przywiązuje wagę do formalnych procedur i kontroli podlegającego mu personelu. Przez otoczenie ceniony jest jako sumienny i skrupulatny. Może osiągnąć niezły wyniki działania.

Życzliwy autokrata - stara się realizować zadania bez zrażania sobie ludzi. Tych ostatnich traktuje co prawda instrumentalnie, ale w miarę im ufa i pozostawia samodzielność działania. Dzięki temu może mieć dobre wyniki nawet przy ambitnych zadaniach.

Fred Fiedler wprowadził tzw. zależnościowy model przywództwa. Jego teoria była pierwszą, która nie skupiała się na osobie przywódcy, ale na czynnikach sytuacyjnych, które wpływają na model kierowania. Według Fiedlera wybór stylu kierowania zależy od takich czynników jak:

1. stosunki kierownika z grupą (sympatia, szacunek itp.).

2. struktura zadania (jego jasność, możliwość osiągnięcia celu)

3. pozycja kierownika w strukturze władzy (pozycja)

Należy określić, czy sytuacja opisana w tych trzech wymiarach jest zła, czy też dobra. Na podstawie tego dobieramy sposób kierowania. Jeśli sytuacja jest skrajnie dobra bądź skrajnie zła, wtedy odpowiedni będzie autokratyczny styl kierowania, jeśli natomiast sytuacja jest umiarkowania dobra, bądź umiarkowanie zła (np. relacje między członkami grupy a przywódcą są dobre, ale zadanie jest przedstawione niejasno), wtedy odpowiedni jest styl demokratyczny.

Nie jest trudno określić, czy przywódca ma nastawienie autokratyczne, czy demokratyczne. Jeśli najmniej lubianego współpracownika ocenia negatywnie (niski wskaźnik NLW), znaczy to, że jego orientacja jest autokratyczna. Jeśli zaś wskaźnik NLW jest wysoki, wtedy mamy do czynienia z orientacją demokratyczną. Gdy jest skrajnie niski bądź skrajnie wysoki wskaźnik NLW, wtedy odpowiedni jest styl autokratyczny.

Brown dzieli kierowników na autokratów, demokratów i uchylających się od ingerencji. Kierownicy autokraci z kolei dzielą się na surowych, życzliwych i nieudolnych.

Autokrata surowy oczekuje wiernego podporządkowania się, utrzymuje dystans, wzbudza w pracownikach lęk i stosuje zwykle kary materialne. Nie włącza pracowników w proces podejmowania decyzji, nie korzysta z ich rad i sugestii, polecenia wydaje w formie rozkazu.

Autokrata życzliwy oczekuje pełnego podporządkowania się w zamian za określone przywileje, czasami stosuje nagrody dla najbardziej posłusznych, życzliwie traktuje pracowników, ale rzadko korzysta z ich rad. Nagradza przede wszystkim lojalność, dzieląc dobra, których jest dysponentem stosownie do przejawiania odpowiadających mu zachowań. Ma tu więc miejsce pełne podporządkowanie podwładnych w zamian za uzyskiwane przywileje. System motywacyjny ma inspirować podwładnych do ubiegania się o łaskawość dysponenta pożądanych zasobów. Kierownik stwarza im możliwość wyrażania własnych sądów i opinii, ale ostateczne decyzje w sprawach ważnych podejmuje sam.

Autokrata nieudolny jest apodyktyczny, zmienny, nieobliczalny w podejmowaniu decyzji. Pracownicy mający autokratycznego kierownika są podejrzliwi, niekoleżeńscy, nie ma współpracy w zespole, jest mało interakcji pomiędzy nimi i są one podszyte obawą.

Paul Hersey i Ken Blanchard uzależnili skuteczność stylu kierowania od stopnia dojrzałości podwładnych. Stopień ten określono jako poziom gotowości. W miarę rozwoju podwładnego, powinien się zmieniać styl oddziaływania na niego. Jest to koncepcja sytuacyjna.

Wyróżnia się cztery stany dojrzałości uczestnika grupy i odpowiednie im sposoby formułowania zadań:

I - nie chce i nie potrafi wypełniać zadań (telling)

II - chce, lecz nie potrafi wypełniać zadań (selling)

III - potrafi, lecz nie chce wypełniać zadań (participating)

IV - potrafi i chce wypełniać zadania (delegating)

Kierownik w myśl tej teorii powinien w sposób ciągły troszczyć się o rozwój swoich podwładnych, pomagając im w osiąganiu coraz to wyższego poziomu gotowości.

Sergio wymienia następujące style kierowania:

Styl osobisty

cechuje określony egocentryzm kierownika, który samodzielnie podejmuje decyzje w przeświadczeniu o swojej nieomylności, jest wymagający, żąda dyscypliny, zwiększa kontrolę w grupie i spoistość organizacyjną, a jednocześnie jest zmienny w nastrojach.

Styl osobisty impulsywny

jest odmianą stylu osobistego. Kierownik jest entuzjastą, człowiekiem o impulsywnej naturze, niezwykle kreatywny, nie potrafi jednak konsekwentnie realizować swoich pomysłów. Często nie kończy przedsięwziętych działań. Zaniedbuje organizację podstawową, dobiera ludzi kierując się doraźnym entuzjazmem. Wprowadza chaos organizacyjny.

Styl bezosobowy

zdecydowanie różni się od stylu osobistego. Kierownik nie angażuje się emocjonalnie, reprezentuje postawę racjonalną o określonej skali powściągliwości, obojętności i dystansu.

Styl zbiorowy

jest odpowiednikiem stylu demokratycznego. Kierownik jest członkiem grupy pełnym życzliwości, decyzje podejmowane są kolektywnie w wyniku dyskusji.

Styl spokojny

jest funkcją uporządkowanej i spokojnej natury kierownika. Podstawowymi cechami tego stylu są ład i spokój. Decyzje podejmowane są ze spokojem i rozwagą.

J. Zieleniewski klasyfikuje style kierowania według trzech wyznaczników: zleceń, bodźców i argumentów

Zlecenia to informacje przekazywane podwładnym dotyczące tego czego od nich przełożony oczekuje.

Bodźce to oddziaływanie na podwładnych lub inaczej przekształcanie pewnych składników ich sytuacji w celu wywołania pobudek do działania.

Argumenty to te składniki stylu kierowania którymi posługuje się przełożony zmieniają osobowość podwładnych.

Według J. Kurnala istnieją dwa podstawowe style kierowania. Pierwszy to model dyrektywny polegający na silnym podkreśleniu formalnego czynnika hierarchii organizacyjnej. W modelu tym specjalna rola przypada czynnościom kontrolnym, natomiast nie są brane pod uwagę zachowania nieformalne. Model przeciwstawny zaś to styl integratywny, polegający na pełnej akceptacji celów instytucji przez pracowników.

Zbigniew Pietrasiński dzieli style kierowania na autokratyczne i demokratyczne. Kierownik autokrata nie dopuszcza podwładnych do udziału w podejmowaniu decyzji, nie porozumiewa się z nimi, rządzi żelazną ręką, jest bezkompromisowy, nie wyjaśnia swoich działań, nie pozwala na samodzielność i inicjatywę podwładnych. Kierownik demokrata natomiast wyjaśnia podwładnym swoje zamiary i działania, dyskutuje z grupą, informuje ją, wysłuchuje opinii, krytyki i propozycji. Podwładni biorą udział w podejmowaniu decyzji.

Według S. Kwiatkowskiego na wybór stylu kierowania ma wpływ to, w jaki sposób kierownik jest rozliczany ze swoich wykonywanych działań przez przełożonego. Są dwa rodzaje odpowiedzialności ponoszonej przed kierownikiem wyższego szczebla:

odpowiedzialność heteronomiczna - oczekiwania przełożonego są szczegółowe, podwładni muszą przestrzegać ustalonych procedur i instrukcji, a sankcje za zadania niewykonane są ostre;

odpowiedzialność autonomiczna - oczekiwania przełożonego są ogólne i dotyczą całościowego ujęcia zadania, a nie sposobów realizacji, natomiast sankcje za niewykonanie zadań są łagodne.

Te dwa typy odpowiedzialności, wiąże autor z dwoma stylami kierowania:

Według Kwiatkowskiego ze względu na sposób wydawania poleceń:

zadaniowy (w poleceniu określa cel końcowy);

instruktażowy (sposób na wykonanie zadania).

Styl według postępowania z podwładnymi:

stopień nastawienia kierownika na zadanie, czyli stopień zainteresowania pracą (nadzór nad poprawnością wykonania zadania),

stopień nastawienia kierowników na podwładnych (motywowanie podwładnych niż sprawowanie nad nimi kontroli).

Zwinne podejście do zarządzania projektami wypracowało własny styl kierowniczy, który zakłada brak roli decyzyjnej lidera i oddanie niemal pełnej decyzyjności do zespołu. Z angielska nazywany jest servant leadership. W tej roli lider jest moderatorem w procesach decyzyjnych i mentorem, podpowiadając najlepsze techniki i metody dla danej sytuacji. Przykładem takiego stylu kierowania jest Scrum Master w Scrum.

Typy przywódców

W zależności od typu rodzaju wykonywanego zadania i poziomu kompetencji zawodowych pracowników pewne style kierowania są konieczne dla uzyskania dostatecznej efektywności pracy.

Bibliografia

# data[].attributes.attachment_link.title
Styl kierowania – Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Styl kierowania lub styl przywództwa – sposób postępowania przełożonego w stosunku do podwładnych odzwierciedlający najczęściej jego cechy osobowościowe lub przekonania o skutecznym zarządzaniu personelem. Styl przywództwa często jednak jest wypadkową cech osobowościowych przełożonego oraz cech osob…

# data[].attributes.body
Umiejętność zdrowego gotowania:
Pomaga lepiej się odżywiać
Można zaimponować wielu osobom
Można zdobyć nowe hobby
Pomaga znaleźć pracę w gastronomii

Zdrowe odżywianie jest ważnym aspektem ponieważ:
Poprawia samopoczucie
Zdrowszy tryb życia
Lepsza kondycja całego ciała
Może Cię chronić przed chorobami
Poprawa metabolizmu

Dostarcza wielu potrzebnych nam witamin

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sposób odżywiania ma ogromny wpływ na zdrowie oraz samopoczucie. Odpowiednio zbilansowana dieta powinna dostarczać do organizmu niezbędne składniki odżywcze oraz witaminy i minerały, które biorą udział w wielu procesach zachodzących w naszym ciele. Bardzo ważne jest więc to, co jemy. Wybieranie zdrowych i wartościowych produktów niesie ze sobą wiele korzyści.

Kilka powodów, dla których warto zdrowo się odżywiać

Zdrowie i wartościowe produkty spożywcze wpływają pozytywnie przede wszystkim na układ trawienny. Są one lepiej przyswajane, dzięki czemu nie pojawiają się problemy związane z dolegliwościami takimi jak bóle brzucha, wzdęcia czy nudności. Dieta bogata w cenne kwasy omega-3 pomaga obniżyć poziom złego cholesterolu we krwi i chroni tym samym przed miażdżycą oraz zawałem serca.

To co spożywamy na co dzień wpływa również na stan i kondycję skóry, włosów oraz paznokci. Jeśli dieta będzie bogata w dobre składniki będziemy mogli cieszyć się promienną i gładką cerą. Wartościowe składniki odżywcze podnoszą także poziom energii, dzięki czemu nie czujemy się ospali i mamy ochotę do działania.

Dieta ma również ogromny wpływa na jakość i długość życia. Wszystkie złe nawyki żywieniowe będą miały przykre konsekwencje w przyszłości. Wybierając produkty spożywcze warto więc zwrócić uwagę na ich skład, ale także pochodzenie. Zdecydowanie lepiej wybierać żywność od lokalnych producentów, którą można znaleźć np. na stronie https://lokalneo.pl/. Oprócz tego, że są to zdrowe produkty można jednocześnie wspierać małe biznesy.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zdrowe odżywianie - dlaczego jest takie ważne?

# data[].attributes.attachment_link.description
Sposób odżywiania ma ogromny wpływ na zdrowie oraz samopoczucie. Odpowiednio zbilansowana dieta powinna dostarczać do organizmu niezbędne składniki odżywcze oraz witaminy i minerały, które biorą udział w wielu procesach zachodzących w naszym ciele. Bardzo ważne jest więc to, co jemy. Wybieranie zdrowych i wartościowych produktów niesie ze sobą wiele korzyści.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=zFg7aLGDKxc

# data[].attributes.attachment_link.title
Mindfulness w codziennym życiu - Wojciech Eichelberger

# data[].attributes.body
W zdobyciu przydatnej wiedzy na temat robienia zdjęć pozwalają nam różne filmiki na YouTube czy inne strony z poradami , które można w łatwy sposób znaleźć w Internecie

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak zrobić podcast - porady dla początkujących | Adobe

# data[].attributes.attachment_link.description
Wraz ze wzrostem popularności podcastów, coraz więcej osób zaczyna nagrywać własne podcasty. Dowiedź się, jak z powodzeniem zacząć własny podcast.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Podcasty to coraz popularniejsze medium, zyskujące zwolenników w niemal każdej branży. Ich twórcy zdają sobie sprawę, że cykliczne, dobrze nagrane i bogate w praktyczną wiedzę podcasty mogą zapewnić im długotrwały sukces i grono wiernych odbiorców. Z poradnika dowiesz się co to jest podcast, jak zacząć nagrywanie i rozwinąć się w sztuce tworzenia angażujących audycji internetowych.
SPIS TREŚCI

Co to jest podcast? Jak zacząć przygodę z audycją internetową?

Podcast to audycja internetowa w formie audio podzielona na odcinki, możliwa do odtwarzania przy pomocy czytników podcastów lub poprzez stronę internetową. Na zachodzie to narzędzie wykorzystywane od lat, z wieloletnią tradycją wśród osób medialnych i firm. Pierwsze podcasty na świecie zaczęły być tworzone już w roku 2000, a w Polsce boom na tego typu dzielenie się wiedzą wybuchł kilka lat temu. Podcasty są u nas coraz popularniejsze, a ich możliwości doceniane przez twórców związanych z różnorodnymi branżami. Korzystają z nich nie tylko firmy i indywidualni twórcy, ale również tradycyjne media. Forma audio zdaje się być dla wielu odbiorców bardziej przystępna niż tradycyjny artykuł, z czego korzystają wydawnictwa zagraniczne, a w ostatnim czasie również polskie.

Podcast z założenia jest audycją darmową i dostępną dla wszystkich zainteresowanych odbiorców. Uruchomienie audycji nie jest skomplikowane i nie wymaga od odbiorcy specjalnego odtwarzacza. Pliki z odcinkami można zwykle pobrać z Internetu lub posłuchać online.

Co da Ci podcast? Podcasty versus tradycyjny content

Podcast buduje Twoją markę osobistą. W jaki sposób?

Zdobywasz pozycję eksperta w swojej branży
Przemyślane, dobrze nagrane, interesujące audycje internetowe mogą pomóc Ci w zbudowaniu dobrego wizerunku. Stały dostęp do Twoich treści sprawia, że słuchacze kojarzą Twoje nazwisko lub firmę z konkretną dziedziną wiedzy.

Twoi odbiorcy Ci ufają
Dzielisz się wiedzą, co sprawia że Twoi słuchacze uznają Cię za autorytet. Dotyczy to zwłaszcza wytrwałych podcasterów, potrafiących zaciekawić odbiorców oraz przedstawić temat w sposób zrozumiały. Jest też duża szansa, że wzbudzisz sympatię swoich słuchaczy - Twój głos, sposób wypowiadania się czy anegdoty związane z prywatnym życiem budują więź z odbiorcą.

Zna Cię coraz większe grono odbiorców i budujesz siatkę kontaktów
Poszukiwanie nowych rozmówców do Twoich podcastów może pomóc Ci w rozwijaniu swoich biznesowych kontaktów. Wywiady z ekspertami i ciekawymi rozmówcami nie tylko przyciągają nowych słuchaczy, ale też budują Twój autorytet w branży.

Otrzymujesz feedback, który Cię rozwija
Twórcy podcastów podkreślają, że korzystając z tej formy przekazu, częściej otrzymują informacje zwrotne od słuchaczy. Pozwala im to na zaplanowanie odcinków, które wpisują się w potrzeby odbiorców i są im naprawdę potrzebne.

Mimo że tradycyjny artykuł wciąż wiedzie prym i jest najpopularniejszym sposobem na przekazanie wiedzy, to format podcastu zdaje się trafiać w gusta wybranych odbiorców zdecydowanie łatwiej. Dlaczego tak się dzieje?

Nie trzeba skupiać na nim 100% uwagi
To niewątpliwy plus contentu w formie audio. Podcastu możesz słuchać wszędzie - podczas spaceru z psem, prowadząc auto czy gotując. To świetne rozwiązanie dla zabieganych osób, które nie mają czasu na czytanie tradycyjnych artykułów.

Można go słuchać niemal wszędzie
Dzięki nowym technologiom podcastów można słuchać za pomocą czytników na telefonie, co ułatwia ich słuchanie niezależnie od lokalizacji.

Można go subskrybować
Przypomnienia o podcastach pozwalają twórcom budować stałą więź i kontakt ze słuchaczami. Podcasty branżowe zainteresują specjalistów danych dziedzin, którzy słuchają audycji, aby być na bieżąco z nowinkami w swoich branżach.

Łatwiej się na nim skupić
Problemem współczesnego odbiorcy jest skupienie się na treści i wyniesienie z niej tego, co najistotniejsze. Podcast jest łatwiejszy do przyswojenia ze względu na swoją formę. Może on przybrać formę inspirującego wywiadu z gościem lub ciekawego monologu, który daje odbiorcy konkretną wartość.

Forma audio się sprawdza - podcasty w mediach

Podcasty są coraz częściej nagrywane przez firmy i indywidualnych twórców. Ostatnim trendem jest wykorzystywanie ich przez tradycyjne media. Nowe możliwości platform i aplikacji mobilnych pozwalają dziennikarzom zastąpić część tradycyjnych treści nową formą audio, nie tracąc przy tym nic na jakości treści. Niektóre redakcje udostępniają wartościowe podcasty w zamian za subskrypcję, ponieważ przyciągają one nową, młodszą część odbiorców. Stały się ważnym elementem rozwoju mediów, a wkrótce mogą stać się elementem niezbędnym - słucha ich już co czwarty polski internauta, z czego dwie trzecie wszystkich odbiorców to kobiety (źródło: Gazeta Wyborcza).

Podcasty dają możliwość skierowania przekazu do konkretnego słuchacza i przystosowania się do jego potrzeb, wrażliwości, zainteresowań. Dedykowane audycje pozwalają poszerzyć grono odbiorców i zbudować wokół marki zaangażowaną społeczność. W tym kierunku podąża m.in. redakcja Wysokich Obcasów, tworząc podcast skierowany głównie do kobiet.

Prenumeruj Wyborczą, aby mieć dostęp do codziennej, świeżej pracy i dodatków („Wysokie Obcasy", „Duży Format", „Książki. Magazyn do Czytania"). Sprawdź: Prenumerata Wyborcza Premium

Podcasty home.pl

Potencjał podcastów został zauważony i doceniony przez ekspertów home.pl. Tworząc wartościowe, merytoryczne podcasty zaspokajamy potrzeby użytkowników, zainteresowanych konkretną dziedziną wiedzy. Jeśli więc chcesz nagrać pierwszy podcast, skorzystaj z naszej bazy i zobacz, jak to robimy.

Podcast Projekt WordPress

Projekt WordPress jest skierowany do twórców stron internetowych, webdeveloperów, a także do osób poznających potencjał najpopularniejszego CMS'a na świecie i stawiającego w nim pierwsze kroki. Eksperci wytłumaczą Ci, jak wykorzystać WordPress do budowy stron, jak działają dodatki i wtyczki, a także jak na co dzień poruszać się w środowisku strony zbudowanej na WordPressie. Podcast porusza różnorodne zagadnienia: od kwestii zarobkowych („ Jak zarabiać na motywach WordPress?", „ Jak z WordPressem zapewnić regularne przychody w agencji reklamowej") przez obsługę strony („ Skutecznie zamykaj zlecenia na WordPressie") aż po drobiazgowe wdrożenie w działanie CMS'a („ O alchemii, matematyce i typografii w WordPressie ").

Podcast Mistrzowie eCommerce

Mistrzowie eCommerce to praktyczna wiedza w pigułce dla wszystkich osób, zainteresowanych rynkiem eCommerce i ebiznesem. Najlepsi specjaliści rozmawiają tu o codziennej pracy i rozwijaniu sklepów internetowych. Znajdziesz tu mnóstwo inspirujących historii z życia wziętych i rozmów z przedsiębiorcami, na co dzień rozwijającymi swój biznes w sieci, np. „ Girls Watch Porn. Co było pierwsze - show na Youtube czy sklep ecommerce?" czy też porady prosto od eksperta: „ Jak otworzyć sklep internetowy z naturalnymi kosmetykami „.

Popularne czytniki podcastów. Gdzie można umieścić podcast?

Publikacja podcastów to rzecz dosyć prosta. Nie powinna sprawiać problemów nawet początkującemu twórcy: większość parametrów w platformach, na które się zdecydujesz, ustawia się raz.

Najpopularniejsze aplikacje i serwisy do publikacji podcastów:

iTunes

Spotify

Youtube

platforma Apple Podcasts

Addict - popularna aplikacja na Android

Soundcloud

Google Podcasts

Czytaj więcej

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak stworzyć ciekawy podcast? Poradnik dla początkujących " Pomoc | home.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Podcasty to coraz popularniejsze medium, zyskujące zwolenników w niemal każdej branży. Ich twórcy zdają sobie sprawę, że cykliczne, dobrze nagrane i bogate w praktyczną wiedzę podcasty mogą zapewnić im długotrwały sukces i grono wiernych odbiorców. Z poradnika dowiesz się co to jest podcast, jak zacząć nagrywanie i rozwinąć się w sztuce tworzenia angażujących audycji internetowych.

# data[].attributes.body
Co to jest joga?
Na czym polega joga?
Stosujący regularnie jogę twierdzą, że jest to nauka równowagi w życiu. Joga to wywodzący się z dawnych Indii system ćwiczeń, pozycji nazywanych asanami. Asana to w wolnym tłumaczeniu „wygodna pozycja”, zatem każda pozycja jogi jest traktowana jako optymalna dla ludzkiego samopoczucia i równowagi. Poza asanami w jodze bardzo istotne są też techniki oddechowe zwane jako pranayama.Joga to nie typowy sport, a raczej system ćwiczeń fizycznych pozwalający na rozwój fizyczny i psychiczny człowieka. Po przyjęciu pozycji jogi należy utrzymać ją przez pewien czas, czasami można to nawet połączyć z medytacją, a następnie powoli wychodzi się z tej pozycji, cały czas pamiętając o właściwym rytmie oddechu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zapewne spotkałeś się z pojęciem podcast. Ta forma przekazu informacji rozwija się coraz dynamiczniej, przede wszystkim z uwagi na komfort odbiorcy w przyjmowaniu tak przedstawionych treści. Przekaz w takiej formie może być odbierany podczas wielu innych czynności, chociażby w trakcie prowadzenia samochodu. Co to jest podcast i jak możesz stworzyć własny?

Czym jest podcast?

Czysto definicyjnie, podcast to forma internetowej publikacji audio, a konkretnie audycji internetowej, w której jedna lub kilka osób opowiadają o czymś konkretnym lub prowadzą rozmowę na konkretny temat. Podcasty czasami produkowane są w postaci wideo. Jest to wtedy tak zwany wideocast, który wciąż pozostaje podcastem, jednak dodatkowo oferuje wizję, więc odbiorca widzi osoby, które ze sobą rozmawiają.

W praktyce oznacza to, że są to wszelkie audycje publikowane na Spotify, Apple Podcasts, Google Podcasts, Soundcloud, na YouTube i na wielu innych platformach podcastowych, czy wreszcie materiały audio i wideo na własnych stronach internetowych poświęconych określonej tematyce. Istnieje wiele rodzajów podcastów, zaś wszystkim przyświeca jedna idea - wykorzystanie dźwięku w celu przekazania wartościowych informacji lub opowiedzenia konkretnych historii.

Czym podcast różni się od radio?

Są dwie zasadnicze różnice między podcastem, a radio - forma audycji i forma konsumpcji. Radio najczęściej transmitowane jest na żywo, natomiast podcast to nagranie opublikowane w Internecie (tak jak film na YouTube), które jest zawsze dostępne i słuchasz go wtedy, kiedy masz na to ochotę. Ponadto podcast z reguły jest tematyczny i odcinkowy, a każdy odcinek trwa od kilkunastu minut do nawet 2 godzin. Natomiast radio transmitowane jest przez większość dnia, rzadko opiera się na konkretnej tematyce (bo zawiera segmenty oparte na różnej tematyce) i często puszcza muzykę.

Jak słuchać podcastów?

Wygoda w dostępie do podcastów to niewątpliwie zaleta, która decyduje o ich rosnącej popularności. Jedną z najważniejszych korzyści jest fakt, że interesujące Cię programy możesz odsłuchać praktycznie na każdym urządzeniu - komputerze stacjonarnym, laptopie, smartfonie, a także w swoim radio samochodowym.

Dodatkowo możliwość korzystania z przenośnych urządzeń sprawia, że swoich ulubionych podcastów możesz słuchać np. na spacerze, na siłowni, podczas jazdy samochodem, gotując, biegając, sprzątając mieszkanie jeżeli masz podzielność uwagi, to nawet w trakcie pracy. Innymi słowy - możesz słuchać wartościowych audycji wykonując inną wartościową (dla siebie) czynność. To niewątpliwa przewaga tej formy przekazu nad innymi, a zwłaszcza nad artykułami pisanymi.

Gdzie słuchać podcastów?

Istnieje wiele miejsc, w których masz dostęp do podcastów. Tego typu kanałem jest YouTube, będący jednym z najpopularniejszych - jak nie najpopularniejszym - serwisem umożliwiającym publikowanie nagrań wideo lub wyłącznie dźwiękowych. Najpopularniejszymi podcastowymi platformami streamingowymi są:

Spotify, na którym znajdziesz wyłącznie nagrania dźwiękowe;

Apple Podcasts (dawniej iTunes), który - podobnie jak Spotify - oferuje możliwość publikowania wyłącznie nagrań dźwiękowych;

Google Podcasts,

Soundcloud,

strony internetowe twórców podcastów z osadzonym odtwarzaczem audio.

Warto zwrócić szczególną uwagę na te ostatnie źródła podcastów. Przede wszystkim dlatego, że wielu twórców decyduje się wrzucać swoje audycje w plikach, które możesz pobrać na swój komputer, tablet lub smartfon. W efekcie nie tylko będziesz mógł ich słuchać na wybranej platformie streamingowej, ale również odtworzyć w dowolnej chwili na swoich urządzeniach (jeżeli np. korzystasz z odtwarzacza MP3, który nie ma dostępu do Internetu).

Jak stworzyć własny podcast?

Podcasty można nie tylko słuchać, ale przede wszystkim tworzyć. Z technicznego punktu widzenia jest to niezwykle proste. Praktyka wskazuje, że największym wyzwaniem jest sam pomysł na temat, realizację, a przede wszystkim na sposób przekazu informacji. W jaki sposób najlepiej sprawdzić, czy Twój pomysł się przyjmie? Stworzyć własny podcast i go udostępnić. Po uzyskaniu zadowalającego odbioru, sam poczujesz motywację do dalszego nagrywania. Jednak jeżeli efekty Cię nie zadowolą, będziesz mógł przeanalizować, w jaki sposób zrobić to lepiej.

Strona techniczna tworzenia podcastu nie jest skomplikowana. Wystarczy Ci dobry mikrofon, który będzie w stanie nagrywać Twój głos, zachowując wszystkie jego walory. Dobra jakość brzmienia jest jednym z najważniejszych elementów decydujących o sukcesie Twojego projektu. Dlatego warto zadbać o to, aby mikrofon jak najwierniej zarejestrował barwę Twojego głosu. Zalecanym mikrofonem do nagrywania podcastów jest sprawdzony RØDE Podmic, który powstał z myślą o realizacji dokładnie tego typu nagrań. Musisz jednak wiedzieć, że korzystanie z takiego mikrofonu wymaga zakupu jakiegoś interfejsu audio, np. miksera RØDE Caster Pro, co znacznie zwiększa barierę wejścia w podcast. Oczywiście możesz nagrywać na tanim mikrofonie podłączonym do komputera za pomocą USB. Jednak musisz wiedzieć, że koneserzy podcastów są bardzo uczuleni na jakość audio (która faktycznie jest bardzo istotna) i jeżeli Twój podcast będzie miał słabą jakość, to może być główną przyczyną tego, że ludzie nie będą chcieli Cię słuchać.

Studio do nagrywania podcastów

Chociaż zakup wspomnianego mikrofonu i interfejsu audio nie zrujnuje Twojego budżetu, to warto się zastanowić, czy ponoszenie tego typu kosztów na samym początku jest dobrym rozwiązaniem. Zwłaszcza, gdy nie masz pojęcia, czy Twój podcast w ogóle się przyjmie, nie wiesz czy nadajesz się do nagrywania podcastów czy zwyczajnie chcesz ograniczyć koszty na samym początku. Możesz zaoszczędzić sporo pieniędzy, decydując się na skorzystanie ze studio nagrań. Nie dość, że będziesz mógł skorzystać z odpowiedniego sprzętu do nagrywania podcastów, to otrzymasz cenne porady od realizatora, który dodatkowo pomoże uruchomić Twój podcast. Posiadam taką wiedze i umiejętności, więc jeżeli poszukujesz pomocy to skontaktuj się ze mną.

Musisz wiedzieć, że samo nagranie głosu to nie wszystko, dochodzą jeszcze kwestie związane z jego obróbką (fachowo nazywane miksem i masteringiem). Dobre studio nagrań zaoferuje Ci nagranie podcastu wraz z usługą montażu i obróbki odcinka. Otrzymasz w ten sposób gotowy podcast, który możesz od razu opublikować w Internecie. Pozyskasz przy okazji wiedzę w zakresie tego, co należy zrobić, aby podnieść atrakcyjność nagrania.

Jak zmontować nagrany podcast?

Do montażu i podstawowej postprodukcji nagranego podcastu możesz skorzystać z darmowego programu do obróbki audio Audacity. Program dostępny jest dla Windows i dla macOS.

Kompleksowe rozwiązania do podcastów

Pora na dystrybucję podcastu. Jednym z najbardziej kompleksowych i najlepszych rozwiązań, które umożliwiają sprawną i łatwą dystrybucję podcastu jest Spreaker. Wyróżnia się prostym interfejsem, który w łatwy sposób obsłużysz. To narzędzie zrobi za Ciebie wszystko, włącznie z udostępnieniem podcastu na popularnych platformach streamingowych.

Jak umieścić podcast na Spotify i Apple Podcasts?

Aby opublikować podcast na Spotify i Apple Podcastds skorzystaj z wyżej opisanego Spreakera. Bardzo podobne możliwości otrzymasz decydując się na korzystanie z Anchor. Nie tylko będziesz miał swoje miejsce na przechowywanie podcastów, ale również zyskasz narzędzie do edycji dźwięku. Jednym kliknięciem sprawisz, że Twoje nagranie pojawi się na najpopularniejszych platformach streamingowych, takich jak Spotify, Apple Podcasts czy Google Podcasts. Nie dość, że Anchor to darmowy hosting do podcastów, to oferuje także program afiliacyjny, po którego aktywacji będziesz zarabiał na odtworzeniach Twojego podcastu przez słuchaczy.

Jak opublikować podcast na stronie internetowej na WordPress?

Jeżeli chcesz umieścić podcast na swojej stronie internetowej opartej na WordPressie, to możesz to zrobić za pomocą specjalnej wtyczki do podcastów. Jest to rozwiązanie wyróżniające się niezwykle prostą obsługą, a dodatkowo dostępnych jest bardzo wiele narzędzi, które znacząco zwiększą funkcjonalność Twojej strony internetowej.

Najlepsze wtyczki do podcastów na WordPress

Twoja strona internetowa może posłużyć za platformę streamingową, na której będzie można słuchać Twojego podcastu i pobrać plik audio z odcinkiem. Co najważniejsze, taka wtyczka utworzy feed RSS, dzięki któremu uruchomisz swój podcast na platformach streamingowych, np. Spotify.

Buzzsprout Podcasting

Jedną z najlepszych wtyczek do podcastów na WordPressie jest Buzzsprout Podcasting. Posiada praktycznie wszystkie niezbędne narzędzia, takie jak m.in. estetyczny odtwarzacz audio, który umieścisz na swojej stronie. Ogromną zaletą jest fakt, że korzystając z tej wtyczki, pliki dźwiękowe przechowywane są na zewnętrznym serwerze, dzięki czemu nie obciążasz (a tym samym nie spowalniasz) swojej strony. Posiada także możliwość udostępniania podcastów na platformach streamingowych, takich jak Apple Podcasts. Dotrzesz w ten sposób ze swoim przekazem do znacznie szerszego grona odbiorców.

Blubrry Podcasting

Bardzo podobne możliwości oferuje wtyczka do podcastów Blubrry Podcasting. Nagrania również będziesz przechowywać na zewnętrznym serwerze. Na Twojej stronie umieścisz wyłącznie odtwarzacz audio, dający możliwość odsłuchania podcastu przez Twoich słuchaczy. Masz także możliwość, aby udostępnić swoje nagranie na Apple Podcasts, co pozwoli Ci na poszerzenie zasięgów. Wszystkie statystyki będą dostępne w Twoim panelu użytkownika na stronie dostawcy wtyczki.

Libsyn Publisher Hub

Trzecią najlepszą wtyczką do podcastów na WordPressie jest Libsyn Publisher Hub. Podobnie jak wyżej wymienione rozwiązania, narzędzie umożliwia dystrybucję nagrań na platformach streamingowych, a także posiada opcję umieszczenia odtwarzacza audio na swojej stronie internetowej. Pliki również przechowywane są na zewnętrznym serwerze, do którego możesz się zalogować i mieć wgląd np. do szczegółowych statystyk konkretnego podcastu.

Jak wykorzystać podcast w marketingu?

To, jak nagrać i dystrybuować podcast, to jedno. Warto jeszcze wiedzieć, w jaki sposób można wykorzystać ten rodzaj przekazu w marketingu. Do najważniejszych korzyści należy zaliczyć fakt, że udostępniając swoje podcasty możesz kreować swój wizerunek eksperta w konkretnej dziedzinie. Dla przykładu: prowadzisz firmę budowlaną? Udostępniaj nagrania wyjaśniające, w jaki sposób np. załatwić formalności związane z pozwoleniem na budowę. To bardzo podniesie zaufanie potencjalnych klientów do Twojej firmy, a tym samym będziesz generować sprzedaż i będziesz budować przewagę konkurencyjną na rynku.

Tworzenie podcastów to również sposób na zwiększanie świadomości Twojej marki. Im lepsze treści będziesz tworzyć, tym będą one częściej i chętniej odtwarzane przez odbiorców. Najlepsze podcasty rozprzestrzeniają się bez wydawania nawet złotówki na reklamę. Głównie za sprawą polecania przez słuchaczy i rankingi platform podcastowych. Dlatego tym bardziej warto zastanowić się, czego chcą się dowiedzieć Twoi klienci i dostarczyć im szczegółowych odpowiedzi za pomocą podcastów. Osiągniesz w ten sposób kilka korzyści: Twoja marka będzie rozpoznawalna, Twoi odbiorcy będą Ci ufać i wreszcie - pozyskasz w ten sposób znacznie więcej klientów.

Podcast filmowy, czyli produkcja wideo i sprzęt do filmowania

Wierzę, że rozwiałem Twoje wszystkie wątpliwości dotyczące nagrywania podcastów i korzyści biznesowych, jakie się z tym wiążą. Przy okazji zapraszam Cię do słuchania mojego podcastu, który przeznaczony jest dla twórców wideo pracujących na aparatach, ale również dla firm, które chcą robić wideo marketing we własnym zakresie. Każdy odcinek to solidna dawka informacji związanych z produkcją wideo. Więcej informacji na temat mojego podcastu znajdziesz TUTAJ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Co to jest podcast? Jak uruchomić swój podcast?

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapewne spotkałeś się z pojęciem podcast. Ta forma przekazu informacji rozwija się coraz dynamiczniej, przede wszystkim z uwagi na komfort odbiorcy w przyjmowaniu tak przedstawionych treści. Przekaz w takiej formie może być odbierany podczas wielu innych czynności, chociażby w trakcie prowadzenia samochodu. Co to jest podcast i jak możesz stworzyć własny?