# data[].attributes.body
Son tenefüse çıkılmıştı. 5/A sınıfından Emre, okul bahçesinde dolaşırken birden ayağına bir cisim çarptığını hissetti. Hemen yere baktı. Yerde çok güzel görünen bir saat vardı. Çabucak saati yerden aldı. Etrafa şöyle bir baktı. Saati cebine koydu tam o sırada son ders zili çalmıştı. Emre derse girdi. Dersin ortasında diğer sınıftan Ali ağlayan bir vaziyette içeri girdi ve öğretmenim saatimi kaybettim dedi. Bunu duyan Emre...

# data[].attributes.body
Hiç sesini çıkarmadı çünkü hırsızlık yaptığının farkındaydı başka türlü böyle bir saatin sahibi de olamazdı. Ders çıkışında hemen eve gitti.

# data[].attributes.body
Odasının kapısını yavaşça kapattı saati odanın en gizli yerine sakladı. Sonra üzerini değiştirdi, ellerini yıkayarak sofranın başına oturdu ve babasının gelmesini beklemeye başladı. Kardeşi yanına geldi ve..

# data[].attributes.body
Abi, bugün sen Ali'yi gördün mü? Diye sordu. Emre heycanlandı. Kekeleyerek yoo görmedim valla. Valla görmedim. Ne olmuş ki Ali'ye? Dedi. Kardeşi Ali'nin saatini kaybettiğini ve çok ağladığını söyledi. Emre hemen konuyu değiştirdi. Ertesi gün müdür Emre'nin sınıfına geldi...

# data[].attributes.body
Emre kameradan baktık saatin düştüğü yerde, sen yerden birşeyler alırken görülüyorsun bır savunman olacak mı bununla ilgili...

# data[].attributes.body
Emin misin oğlum dedi müdür Emre'ye...

# data[].attributes.body
Emre ağlamaya başladı valla ben almadım müdürüm diyerek hıçkırıklara boğuldu. Bir taraftan gözlerini ovalayarak  müdürün ne yapacağını kestirmeye çalıştı. Ancak ....

# data[].attributes.body
Müdür hazırlıklı gelmişti...

# data[].attributes.body
Kamera kayıtlarını telefonuna kaydetmişti. Telefonunu çıkardı peki madem inkar ediyorsun bu görüntülere ne diyeceksin?

# data[].attributes.body
Emre bu sefer artık iyice köşeye sıkışmıştı ancak birşeyler bulmaliydi...

# data[].attributes.body
Öğretmenim o yere düşen benim babamdan aldığım paramdan kalan son bir Türk lirasıydı. Onu kaybetmediğim için çok mutluydum aslında ama başıma bu gelenler yüzünden şuan hayal kırıklığı yaşıyorum ve....

# data[].attributes.body
Müdür bu yalana da inanmadı. Çünkü bu Emre'nin söylediği ilk yalan değildi üstelik daha önce de birçok şikayet gelmişti arkadaşlarının çantasını karıştırdığına,izinsiz eşyalarını aldığına yönelik. Emre disipline sevk edildi. Ve yarın kurul toplanacaktı...

# data[].attributes.body
Artık sığınacak bir bahanesi kalmayan Emre ağlamasının şiddetini iyice artırdı kendini yerlere atmaya başladı. Belki müdür farklı bir şey yapar diye çok debelendi lakin müdür kararlıydı. Tam bu sırada Selçuk öğretmen dikkatini çekti müdürün ve ona seslendi. Selçuk hocam bakar mısınız ?...

# data[].attributes.body
Müdür;
_ (kısık bir ses tonuyla) Selçuk hocam yarın kurulda başkanlığı siz yapacaksınız. Sakın müsamaha göstermeyiniz. Dedi.
Emre bu söylenilenleri duymuştu. Daha da korkmaya başladı. Başına böyle bir şeyin geleceğini hiç düşünmemişti. Daha öncekiler gibi basit bir şekilde kurtulacağını düşünmüştü. Oysa iş bu sefer ciddiydi...

# data[].attributes.body
-Selçuk hoca kendinden emin bir şekilde; Tabiki hocam müsamaha göstermem. Beni bilirsiniz dedi, ve oradan uzaklaştı.

# data[].attributes.body
Ama beklenmeyen birşey oldu Selçuk hoca akşam çarşıda salatalık alırken Emre'yi küçük bir köpeği beslerken gördü ve bu çocuk hırsızlık yapamaz dedi Kendi kendine

# data[].attributes.body
Acele etmemeli ve doğru bir karar alınmasını sağlamalıydı. Sonuçta küçük bir çocuğun geleceğini etkileyebilecek bir durum vardı ortada. Yok yok yapmamıştır diye mırıldandı. Ya yapmışsa? Ve nihayet kendi küçüklüğündeki bir anısı geldi aklına.

# data[].attributes.body
Samsun Atakum'da; Ailesinden uzakta yatılı bir okulda kaldığı dönemlerdi. Cumhuriyet'in ilan edilişinin kutlandığı bir programdan sonra arkadaşı Akif ile aralarında yaşadıkları o olumsuz anıyı anımsadı. Gözlerinden sicim gibi akan göz yaşlarının altında; kim bilir ne manalar gizliydi.

# data[].attributes.body
Aslında manası derin göz yaşları onun etrafını sarmış, kiminin dost dediği kiminin ise düşmandan beter bildiği kişilerin yaptıklarıydı. Söylemesi çok acı ama (hüzünlü yüz ifadesi) halı saha maçına çağırmamışlardı. Çok kırılmıştı ama belli etmiyordu çünkü insanlar kendi değerlerini kendileri belirlerdi. Sonra bu kötü düşüncelerden uzaklaşıp Atakum sahilinde ufka dönüp deryalara daldı…

# data[].attributes.body
Şimdi Emre'yi daha iyi anlıyordu. Bu çocuk için birşeyler yapmalıydı.

# data[].attributes.body
Emre'yi ertesi günün ilk ışıklarıyla okulda beklemeye başladı. Emre'yi çorbacıya götürecekti,çay çorba içerken sohbet ederiz ve gerçekleri anlatır diye düşünüyordu. Ancak Selçuk hocanın telefonu çaldı ve aldığı haberle bir anda buz kesti Selçuk hoca...

# data[].attributes.body
Adeta ayaklarına kara sular inmiş ve edebi eserlerdeki ay yüzlü güzellerle yarışacak kadar yüzü bembeyaz olmuştu. Böyle bir habere henüz hazır değildi belki de. Bir anda irkildi, etrafına bakındı.

“Yavaş dönen yel değirmeni,
Hayat bu, zaman bu
Hızlanır mı bilinmez,
Neşe bu, huzur bu
Zamanın önünde durulmaz,
Bir bakarsın derya deniz,
Geçen bu, zaman bu.”

# data[].attributes.body
Şehir bu İstanbul olsa da sevilmez,
Keder bu narkoz bile fayda etmez,
İki dudağının arasında mırıldanır durur,
Kader bu alın yazısı silinmez...

# data[].attributes.body
Diyerek geçirdi içinden...