# data[].attributes.body
Różne typy społeczeństwa można łatwo rozpoznać po odpowiednich motywach i tematach używanych w ich właściwej formie. Z jednej strony są oryginalne, a z drugiej wyspecjalizowane. Pojęcie "dyskursu" socjolingwistyka dzieli się na instytucjonalne i osobiste (osobiste). Pierwszy typ zobowiązuje narratora do reprezentowania jakiejś instytucji społecznej, identyfikowania się jako urzędnik. Drugi polega na rozmowie ze słuchaczami, zwracając się do nich osobiście. Ten rodzaj komunikacji stawia na pierwszym miejscu prywatne zainteresowanie narratora. Rodzaje dyskursu z kolei dzielą się na gatunki. Tak więc osobisty wyraża się w odmianach: gospodarstwa domowego i gospodarstwa domowego. Komunikacja w gospodarstwie domowym odbywa się między ludźmi, którzy dobrze się rozumieją.

# data[].attributes.body
Sam termin pochodzi od łacińskiego discursus, co oznacza "cykl, ruch". Z czasem przekształciły się nieuporządkowane chaotyczne ruchy planu fizycznego. Związali się z różnymi," wielokierunkowymi " myślami, pomysłami, różnorodnymi poglądami różnych ludzi na ten sam problem.

# data[].attributes.body
W przyszłości nastąpiła kolejna transformacja znaczenia. Pojęcie dyskursu zaczyna być trwale związane z werbalnością większości ludzi. Co to jest, wyjaśnienie jest dość proste. Praktycznie każde przesłanie informacyjne: z dziedziny polityki, ideologii, kultury, nauki, spraw wojskowych - jest jednym z rodzajów dyskursu.

# data[].attributes.body
Czym różni się tekst i dyskurs? W końcu mają wspólną cechę: dyskurs jakościowy zawiera podstawowy składnik-- tekst. Jednak, jak już wspomnieliśmy, taki tekst nie ma charakteru akademickiego ani statystycznego. Na pierwszy plan wysuwa się jego skuteczność, tj. przewidywany i realizowany wpływ mowy, który w rzeczywistości zamienia tekst w dyskurs. Co to za wąsko ukierunkowane działanie werbalne? Dyskurs jest zawsze skierowany do konkretnego obiektu przebywającego w określonym otoczeniu i do określonej grupy docelowej. I z pewnością przekazuje informacje na ten temat w określonym kontekście.

# data[].attributes.body
Oddzielny dyskurs jest jednorodnym (spójnym) blokiem semantycznym. Łańcuch dyskursu nie jest jednak dyskretny: Jeden blok kończy się, drugi zaczyna itp. modeluje typową rozmowę, która jest sekwencją topików: kończy się jeden, a zastępuje go inny dyskurs. Że tego rodzaju oddziaływania komunikacyjnego ma strukturę blokową, wymownie świadczy praktyka działania mass media.

# data[].attributes.body
Dlatego taki kontakt werbalny towarzyszy niewerbalnemu, uzupełniając go. Mówca oznacza, że słuchacz rozumie go z pół słowa, w związku z tym znaczenia słów są bardzo ruchome. Rodzaj dyskursu ma miejsce, gdy jedna osoba, korzystając z różnych postaci mowy, przedstawia słuchaczom swoją interpretację rzeczywistości, motywy swojego zachowania, a także to, co nazywa się światem wewnętrznym. Jest nieodłącznym elementem dzieł fikcji. Domowy wpływ komunikacyjny jest w rzeczywistości inny niż domowy. Mają jednak wspólną cechę: tego typu dyskurs sugerują aktywną rolę słuchacza. Ten musi aktywnie zrozumieć wypowiedziane przez narratora.

# data[].attributes.body
Ten rodzaj dyskursu wyróżnia się relacjami ze statusem i rolą. Komunikacja werbalna w nim odbywa się na różnych obszarach specjalizacji, które istnieją w społeczeństwie, na przykład w administracji, wojsku, biznesie, dyplomatyce, masowym informowaniu, medycynie, Mistyce, nauce, pedagogice, reklamie, religijnej, sportowej, scenicznej, prawnej, politycznej. Każdy z tych instytucjonalnych rodzajów wpływu komunikacyjnego charakteryzuje się dwoma głównymi cechami: ukierunkowanym ukierunkowaniem danego dyskursu i jego odbiorcami.

# data[].attributes.body
Dyskurs reklamowy odbywa się między organizacjami reklamowymi a adresatami reklam na różne sposoby: w mediach masowych, w specjalnych publikacjach, poprzez kampanie reklamowe w prasie, szerokie zastosowanie reklamy zewnętrznej (bigboardy, lightboardy, reklama w transporcie). Celem dyskursu politycznego jest tradycyjnie dojście do władzy partii i dalsze przebywanie przy niej. Ogólnie rzecz biorąc, analizując konkretny rodzaj dyskursu instytucjonalnego, należy ujawnić nieodłączne cechy: formuły dyskursywne, materiał (temat), teksty precedensowe, odmiany i gatunki, strategie, uczestnicy, chronotop, cele, wartości (w tym kluczowa koncepcja). Poniżej spróbujemy to zrobić, analizując jeden z jego rodzajów.

# data[].attributes.body
Uczestnikami dyskursu instytucjonalnego zwanego naukowym są badacze problemów naukowych oraz ogół społeczeństwa-widzowie telewizyjni i ludzie czytający czasopisma naukowe. Jego początkowym warunkiem jest równość uczestników, ponieważ wszyscy w tym samym stopniu będą musieli ustalić prawdę w procesie komunikacji. Jednocześnie dyskurs naukowy jest nieco kontrowersyjny. Z jednej strony osoby biorące w nim udział mają tendencję do ujednolicania swoich statusów, zwracając się do siebie "kolega", az drugiej strony budują bariery dla uczestnictwa w dyskursie osób postronnych poprzez wprowadzenie specjalnych tytułów naukowych i statusów. Jednocześnie temat rozmowy jest niezwykle abstrakcyjny, logicznie zorganizowany. Jednocześnie obowiązuje zasada dowodu.

# data[].attributes.body
Pojęcie dyskursu naukowego zakłada Wielofunkcyjny udział naukowców. Jednoznacznie identyfikują się jako badacze, nauczyciele, popularyzatorzy i oczywiście jako eksperci w omawianej kwestii. Wartość tego rodzaju działania komunikacyjnego tkwi w jego podstawowych pojęciach: wiedzy, prawdzie, badaniu. Ma pewną strategię poznania. Zakłada kolejne bloki badawcze: ograniczenie i wyodrębnienie przedmiotu; przegląd wcześniejszych prób badawczych; sformułowanie hipotezy i celu; określenie metod; stworzenie teoretycznego modelu sformułowanego przedmiotu badań; przedstawienie wyników badań, komentarz do nich i ocena ekspercka; określenie wartości praktycznej; przedstawienie w publikacjach naukowych.

# data[].attributes.body
Dziś nie ulega już wątpliwości, że jednym z czynników społecznych powstawania naszej świadomości jest dyskurs. Przykłady tego są dobrze znane. W końcu tworzenie werbalnej komunikacji atrakcyjnych lub odpychających obrazów obiektów społecznych i instytucji odbywa się na podstawie istniejących przepływów informacji w społeczeństwie. Stwarza to szerokie możliwości manipulowania ludzkimi umysłami. Dlatego idealnie komunikacja werbalna powinna bardziej podążać za strategicznymi celami i moralnością społeczeństwa niż chwilowymi interesami polityków i biznesmenów.