# data[].attributes.body
Irmak Kanuni

# data[].attributes.body
Antep Kaya Kekiği

Kağan Kanuni

# data[].attributes.body
Erysimum Eğinense (Eğin Kaplanpençesi) ve Paronychia Kamaliya (Kemaliye Dolamaotu) bu bitkilere örnektir. Erzincan, endemik geven türleri açısından da çok zengindir. Kıymeti pek bilinmeyen bu bitkiler, yastık biçimindeki formlarıyla toprağı erozyona karşı çok iyi korur.

# data[].attributes.body
Anemon;
Dağlarda kendiliğinden yetişir,mavi,sarı,beyaz,pembe ,kırmızı renklerde görülür ,kelebekleri kendine çeken güzel bir özelliği vardır.
Manisa çiğdemi;
Mavi,pembe, kırmızı,mavi,beyaz ve sarı renklerde görülür ,yapraklarının hemen hemen hepsi bitkinin alt tarafında yer alır,ve cok yıllık bitkilerdir.
Aşağuda üstte Manisa çiğdemi,altta anemon olarak fotograflar vardır~•

# data[].attributes.body
Fritillaria imperialis veya Ters lale,genellikle soğuk iklimlerde bulunan bir bitki türü.

Türkiye'de doğal bir şekilde Tunceli, Afşin, Şırnak, Erzurum, Adıyaman ve Hakkâri'de yetişmektedir. Dünya genelinde ise Asya ülkelerinde, Anadolu'dan sonra doğuya doğru İran, Afganistan, Pakistan ve Himalayalar'da yetişir. Çok soğuk havalarda yaprakları donabilir. Ancak bu yapraklar güneşi görmesiyle birlikte yeniden gelişmeye ve büyümeye devam ederler. Türkiye'de ağlayan gelin olarak da adlandırılan bu bitkinin çiçeği değişik renklerde ve lalenin tersine yere doğru bakarlar. Değişik renk seçeneklerinin bulunması bitkiye estetik bir görünüm katar. Yabani formları ise genellikle turuncu veya kırmızı renklerdedir. Yere doğru bakan çiçeklerin üzerinde, bitkinin taç şeklinde yaprakları bulunur. Doğada yetişen türleri, fare ve köstebek gibi hayvanların bulunduğu, toprağı bol havalandırılmış olan yerlerde daha sıklıkla görülür.

Çoğunlukla her dalında altı adet çiçeği bulunmaktadır. Çiçekleri oluşumundan itibaren ters bir şekilde büyüme gösterir. Bitkinin boyu genellikle 60 ila 80 cm. arasında değişiklik göstermektedir. Dayanıklı bir tür olan bitki, çiçeklerinin ters durması nedeniyle ünlenmiştir.Fritillaria imperialis veya Ters lale, genellikle soğuk iklimlerde bulunan bir bitki türü.

Türkiye'de doğal bir şekilde Tunceli, Afşin, Şırnak, Erzurum, Adıyaman ve Hakkâri'de yetişmektedir. Dünya genelinde ise Asya ülkelerinde, Anadolu'dan sonra doğuya doğru İran, Afganistan, Pakistan ve Himalayalar'da yetişir. Çok soğuk havalarda yaprakları donabilir. Ancak bu yapraklar güneşi görmesiyle birlikte yeniden gelişmeye ve büyümeye devam ederler. Türkiye'de ağlayan gelin olarak da adlandırılan bu bitkinin çiçeği değişik renklerde ve lalenin tersine yere doğru bakarlar. Değişik renk seçeneklerinin bulunması bitkiye estetik bir görünüm katar. Yabani formları ise genellikle turuncu veya kırmızı renklerdedir. Yere doğru bakan çiçeklerin üzerinde, bitkinin taç şeklinde yaprakları bulunur. Doğada yetişen türleri, fare ve köstebek gibi hayvanların bulunduğu, toprağı bol havalandırılmış olan yerlerde daha sıklıkla görülür.

Çoğunlukla her dalında altı adet çiçeği bulunmaktadır. Çiçekleri oluşumundan itibaren ters bir şekilde büyüme gösterir. Bitkinin boyu genellikle 60 ila 80 cm. arasında değişiklik göstermektedir. Dayanıklı bir tür olan bitki, çiçeklerinin ters durması nedeniyle ünlenmiştir.Fritillaria imperialis veya Ters lale, genellikle soğuk iklimlerde bulunan bir bitki türü.

Türkiye'de doğal bir şekilde Tunceli, Afşin, Şırnak, Erzurum, Adıyaman ve Hakkâri'de yetişmektedir. Dünya genelinde ise Asya ülkelerinde, Anadolu'dan sonra doğuya doğru İran, Afganistan, Pakistan ve Himalayalar'da yetişir. Çok soğuk havalarda yaprakları donabilir. Ancak bu yapraklar güneşi görmesiyle birlikte yeniden gelişmeye ve büyümeye devam ederler. Türkiye'de ağlayan gelin olarak da adlandırılan bu bitkinin çiçeği değişik renklerde ve lalenin tersine yere doğru bakarlar. Değişik renk seçeneklerinin bulunması bitkiye estetik bir görünüm katar. Yabani formları ise genellikle turuncu veya kırmızı renklerdedir. Yere doğru bakan çiçeklerin üzerinde, bitkinin taç şeklinde yaprakları bulunur. Doğada yetişen türleri, fare ve köstebek gibi hayvanların bulunduğu, toprağı bol havalandırılmış olan yerlerde daha sıklıkla görülür.

Çoğunlukla her dalında altı adet çiçeği bulunmaktadır. Çiçekleri oluşumundan itibaren ters bir şekilde büyüme gösterir. Bitkinin boyu genellikle 60 ila 80 cm. arasında değişiklik göstermektedir. Dayanıklı bir tür olan bitki, çiçeklerinin ters durması nedeniyle ünlenmiştir.

# data[].attributes.body
Antep kaya kekiği, ülkemizde sadece Gaziantep’te yayılış gösterir. İlk defa, 1865 yılında bölgeden toplanmıştır ve tür tanımı yapılmıştır. Bitki günümüzdeki küçük bir popülasyona sahiptir. Aşırı miktarda toplanması nedeniyle nesli tehlike altındadır. Yayılış alanı dar ve popülasyonu sınırlı olduğu için doğadan toplanması ya da habitatlarının tahrip edilmesi, bitkinin geleceğini tehlikeye atmaktadır.

# data[].attributes.body
Satureja aintabensis

Antep kayakekiği

# data[].attributes.body
otsu çok yıllık, birkaçı yıllık veya bienalve bazıları odunsu bazal saplı düşük alt çalılardır. Yapraklar zıt, basit, çoğunlukla doğrusal ve genellikle güçlü bir şekilde glaucous gri yeşilden mavi yeşile. Çiçekler, tipik olarak fırfırlı veya pembe kenar boşluğuna sahip beş yaprakları vardır ve (hemen hemen tüm türlerde) soluk ila koyu pembedir. Bir tür, D. knappii, mor bir merkeze sahip sarı çiçeklere sahiptir. Bazı türler, özellikle çok yıllık pembeler, güçlü baharatlı kokuları ile dikkat çekmektedir.

# data[].attributes.body
Dianthus Lydius

# data[].attributes.body
Hüznün Sembolü Bilinen en eski süs bitkisi olan Ters Lale, soğanlı bitkiler familyasındandır.Birçok din ve kültür için hüznün sembolü kabul edilmiş, efsanelere konu olmuştur. 19. yüzyılın sonlarına kadar Osmanlı topraklarına has bir çiçek olarak kalmıştır. Ters lale, Anadolu coğrafyasına ait endemik bir türdür.

# data[].attributes.body
Merhaba ben Yüsra

# data[].attributes.body
Yüsra Nadir

# data[].attributes.body
Safran Çiçeği adını Safranbolu şehrinden almaktadır. Türkiye’de Safranbolu’da yetişmektedir. Safran Çiçeği sonbahar gelince açmaya başlar. Yaprakları ve çiçeklerinin görünümüyle oldukça dikkat çekmektedir. Bakımı oldukça zor olan bu bitki yemeklerde renklendirici ve tat özelliğinde de kullanılır. Çok eskiye dayanan safran geliri iyi olan bir bitkidir. Şifalı olmasıyla da bilinen bitki her alanda kullanılmaktadır. Ekimi Ağustos gibi yapılır.

Toprak yapısına önem verilmelidir.

Sonbaharda çiçek açtığı için çıkarılırken dikkatli olmak gerekir.

Soğanların her mevsim bir ömrü vardır dikkatli çıkarılmadığı zaman iyi bir sonuç elde edilemez.

Ağustos gibi ekilir.

Ekilecek olan arazinin gayet büyük olması gerekmektedir.

Ekim olmadan uzun bir süre önce arazi temizlenerek safran ekilecek zamanın gelmesi beklenilmelidir.

Doğal ve bol gübre kullanılmalıdır.

Safran yetiştirmek oldukça zorlu bir bitkidir.

Safran eğer evde yetiştirilmek istenirse geniş bir yerde ve bol soğanlı olması gerekmektedir.

Safran çok sulu toprak sevmeyeceği gibi çok kuru toprakta sevmez

Ekim olacağı zaman çok soğuk ve yağmurlu olmamasına dikkat edilmelidir.

Bitki güneş gören yere ekilmelidir.

Genelde Akdeniz maki iklimi tercih edilir.

Çok iyi bakım olmalı ve güzel ilgilenilmelidir. Köklerinden kazılarak çıkarılmalıdır.

Hazırlayan: ZENAN ARI

# data[].attributes.body
Merhaba ben Zeynep Nadir

# data[].attributes.body
Sembolümüz Manisa lalesi, Liliaceae familyasında yer alan Tulipa cinsinin bir türüdür. ... Nisan ve mayıs aylarında açtığı gözlemlenen Manisa Lalesi, Spil Dağı'nda kendi halinde yabani olarak yetişen bir çiçek türüdür. Güneşte ve hafif gölgelik koşullarda büyür. Çiçekleri beyaz, pembe, kırmızı, koyu ve açık mavi olabilir.

# data[].attributes.body
Hüznün Sembolü Bilinen en eski süs bitkisi olan Ters Lale, soğanlı bitkiler familyasındandır.Birçok din ve kültür için hüznün sembolü kabul edilmiş, efsanelere konu olmuştur. 19. yüzyılın sonlarına kadar Osmanlı topraklarına has bir çiçek olarak kalmıştır. Ters lale, Anadolu coğrafyasına ait endemik bir türdür.

# data[].attributes.body
SAFRAN ÇİÇEĞİ

Ana vatanı Güneybatı Asya olan safran, genellikle renklendirici ve tat verici olarak kullanılıyor. Keskin ve acımsı bir tada sahip olan safran, parfümeri, ilaç ve tekstildeki endüstriyel kullanımları dışında şifa verici bitki olarak tüketilir.

Safran (Crocus sativus), süsengiller (Iridaceae) familyasından, sonbaharda çiçek açan, 20–30 cm boyunda, çiğdem (Crocus) cinsinden soğanlı bir kültür bitkisi ve bu bitkiden elde edilen baharat. Bitkinin yaprakları şeritimsi, mor çiçekleri üç tepeciklidir. Çiçeği ve tepecikleri bitkiye bağlayan yaprak sapı da dâhil olmak üzere erkek organları kurutularak özellikle gıda boyası ve tat verici olarak kullanılan safran bitkisi daha çok İspanya, Fransa, İtalya ve İran'da yetiştirilir. Türkiye’de ise safran Safranbolu’da üretilmektedir. Ağırlığına göre dünyanın en pahalı baharatı, olan safranın anavatanı Güneybatı Asya’dır. Yetiştiriciliğine ilk olarak Yunanistan civarında başlanmıştır. Yarım kilogram safran 80.000 çiçekten çıkarılabilir. Kendi ağırlığının 100.000 katı suyu sarı renge boyar.

Safran baharatının keskin bir tadı ve iyodoform ya da saman benzeri bir kokusu vardır. Bunların sebebi, bileşiminde bulunan pikrokrosin ve safranal kimyasallarıdır. Aynı zamanda içine konduğu yemeklere altın gibi sarı bir renk katan, krosin adı verilen karotenoit bir boya maddesi de içerir. Bu özellikler safranı dünya çapında çok aranan bir baharat yapar. Ayrıca tıpta da kullanılır.

Safran kelimesi Arapça sarı renk anlamına gelen asfar kelimesinden türetilen ve Arapçada safran baharatı anlamına gelen za’feran kelimesinden kaynaklanarak Latinceye safranum, İtalyancaya zafferano ve İspanyolcaya azafrán olarak geçmiştir. Daha sonra Fransızcaya safran ve oradan da İngilizceye saffron olarak aktarılmıştır.

# data[].attributes.body
Ayse Nadir

# data[].attributes.body
Remziye Nadir

# data[].attributes.body
Ayse Nadir

# data[].attributes.body
Zeynep Nadir

# data[].attributes.body
Ülkemizde sadece Gaziantep'ta yayılış gösterir.İlk defe 1985 yılında toplanmış ve tür tanıtımı yapılmıştır.Aşırı miktarda toplanması nedeni ile türü tehlike altındadır.Yayılış alanı dar olduğu için doğadan toplanması ya da habitatlarının tahrip edilmesi,bitkinin geleceğini tehlikeye atmaktadır.

# data[].attributes.body
Merhaba ben Yağmur.
Demir Elma:
%95 saflıkta,bileşik yapmamış demirden oluşan, 225 gram ağırlığında,elma şeklinde yassı bir külçedir.
Çavuş Üzümü:
Çavuş Üzümü çeşidi özellikle Bozcaada-Çanakkale,Marmara Bölgesi ve İç Anadolu Bölgesi'nin çeşitli yerlerinde yetiştirilmekte olan pazar değeri yüksek,sofralık olarak kullanılan bir Türk üzüm çeşididir

# data[].attributes.body
Antep kaya kekiği ülkemizde yalnızca Gaziantep'de yetişiyor. İlk kez 1865 yılında keşfedilmiştir. Ülkemizde fazla toplandığı için sayısı azalmış ve nesli tükenme tehlikesine girmiştir. Yaygın bir bitki olmadığından dolayı bitkinin toplanması bitkinin neslini tehlikeye atmaktadır. Buraya bitkinin fotoğrafını bırakıyorum.

# data[].attributes.body
Safran (Crocus sativus), süsengiller (Iridaceae) familyasından, sonbaharda çiçek açan, 20–30 cm boyunda, çiğdem (Crocus) cinsinden soğanlı bir kültür bitkisi ve bu bitkiden elde edilen baharattır.
Yarım kilogram safran 80.000 çiçekten çıkarılabilir. Kendi ağırlığının 100.000 katı suyu sarı renge boyar. Safran baharatının keskin bir tadı ve iyodoform ya da saman benzeri bir kokusu vardır. Bunların sebebi, bileşiminde bulunan pikrokrosin ve safranal kimyasallarıdır

# data[].attributes.body
Manisa lalesi, Liliaceae familyasında yer alan Tulipa cinsinin bir türüdür. 1862'de Pierre Edmond Boissier ve Theodor Heinrich Hermann von Heldreich tarafından tanımlanmıştır. Balkanlar'ın güneydoğusu, Bulgaristan, Yunanistan, Ege Adaları, Girit ve Türkiye'nin batısında yetişir. Nisan ve mayıs aylarında açar.Boyu 15-20 cm, güneşte veya hafif gölgede yetişiyor, cinsine göre Şubattan Eylüle kadar çiçek açabiliyor. Spil dağında özellikle Mart-Nisan aylarında yoğun olarak görülebiliyor. Duruma göre -15 derece soğukta bile yetişebiliyor. Çiçekleri koyu mavi, açık mavi, beyaz, pembe ve kırmızı renklerde oluyor.

# data[].attributes.headline
Hindistan’da yazılmış eski bir tip kitabı olan Charaka Samhita’da sarımsak ve soğan için, “kokusu ve münebbih tesiri itibariyle bunlar, Hindistan’da, kendini ruhani hayata hasretmiş olanlara uygun olmayan gıda telakki edilmişlerdir” denir. Kendini “ruhani” hayata adamış olanların soğan ve sarımsak yememelerinin bir nedeni de afrodizyak etkileri. Rahip ve dervişleri bilemem ama, soğan ve sarımsağın olmadığı bir dünya çok kuru ve lezzetsiz olmaz mıydı? Türklerin mutfağından soğan ve sarımsağı çıkarmanın ne demek olduğunu herhalde yabancılar anlayamaz. Halk arasında körmen, kördem, çayır soğanı, kömüren, keçi kömüreni, karakörmen, kara soğan, harput soğanı, it soğanı, sarımsak soğanı, geyik körmeni, pıraz, büyük pıraz gibi isimlerde kullanılır.

# data[].attributes.subject
Hindistan’da yazılmış eski bir tip kitabı olan Charaka Samhita’da sarımsak ve soğan için, “kokusu ve münebbih tesiri itibariyle bunlar, Hindistan’da, kendini ruhani hayata hasretmiş olanlara uygun olmayan gıda telakki edilmişlerdir” denir. Kendini “ruhani” hayata adamış olanların soğan ve sarımsak yememelerinin bir nedeni de afrodizyak etkileri. Rahip ve dervişleri bilemem ama, soğan ve sarımsağın olmadığı bir dünya çok kuru ve lezzetsiz olmaz mıydı? Türklerin mutfağından soğan ve sarımsağı çıkarmanın ne demek olduğunu herhalde yabancılar anlayamaz. Halk arasında körmen, kördem, çayır soğanı, kömüren, keçi kömüreni, karakörmen, kara soğan, harput soğanı, it soğanı, sarımsak soğanı, geyik körmeni, pıraz, büyük pıraz gibi isimlerde kullanılır.

# data[].attributes.body
Lidya karanfili; latincesi Dianthus Lydius, bir karanfil bitkisi türüdür. Karanfil cinsinin ve karanfil ailesinin bir parçasıdır. Endemik olarak sınıflandırılan bu bitki doğada yaygın olarak görülmez. Günümüzde ise Ege Bölgesinde yetişmektedir. Pembe renklidir ve sivri yaprakları vardır. Bitkinin fotoğrafını aşağıda görebilirsiniz.

# data[].attributes.headline
Türkiye Florası (Flora of Turkey) Elazığ-Baskil Ters Lalesi (Fritillaria Baskilensis Behçet) Elazığ’ın Baskil ilçesinde sadece bir lokalitede (Şelil Dağı) bulunan endemik bir ters lale türü..Görsel; Elazığ Son Haber

# data[].attributes.subject
Türkiye Florası (Flora of Turkey) Elazığ-Baskil Ters Lalesi (Fritillaria Baskilensis Behçet) Elazığ’ın Baskil ilçesinde sadece bir lokalitede (Şelil Dağı) bulunan endemik bir ters lale türü..Görsel; Elazığ Son Haber

# data[].attributes.body
Kaynak:https://twitter.com/107_NeJLa/status/1221672233422217217/photo/1

# data[].attributes.headline
Doğada yüksek oranda nesli tükenmek üzere olan endemik bitki olan Erysimum Eğinense (Eğin Kaplanpençesi)  eski adı Eğin olan Kemaliye ilçesinde bulunmaktadır.

# data[].attributes.subject
Doğada yüksek oranda nesli tükenmek üzere olan endemik bitki olan Erysimum Eğinense (Eğin Kaplanpençesi)  eski adı Eğin olan Kemaliye ilçesinde bulunmaktadır.

# data[].attributes.body
Kayalık yamaçlarda maksimum 1000 metrelik rakımlarda bulunur.Otsu bir yapısı mevcuttur.Kuzey ve Doğu Anadolu Türkiye de dağılım alanıdır.
Kaynak:http://vanherbaryum.yyu.edu.tr/flora/azortandir/erysimumeg/images/Erysimum%20eginense_jpg.jpg
Kaynak:http://vanherbaryum.yyu.edu.tr/flora/azortandir/erysimumeg/index.htm

# data[].attributes.headline
 Dar yayılışa sahip endemik bitkilere bir örnek: Baskil lalesi (Fritillaria baskilensis). Yayılış alanı sadece Elazığ’da Baskil çevresidir. 1998 yılında L. Behçet tarafından keşfedilmiştir. Buradaki yayılış alanında yaklaşık 20 dönümlük alanda gruplar halinde veya dağınık olarak yaşamını sürdüren bu bitkinin popülasyon sayısı 1000’den fazla değildir

# data[].attributes.subject
 Dar yayılışa sahip endemik bitkilere bir örnek: Baskil lalesi (Fritillaria baskilensis). Yayılış alanı sadece Elazığ’da Baskil çevresidir. 1998 yılında L. Behçet tarafından keşfedilmiştir. Buradaki yayılış alanında yaklaşık 20 dönümlük alanda gruplar halinde veya dağınık olarak yaşamını sürdüren bu bitkinin popülasyon sayısı 1000’den fazla değildir

# data[].attributes.body
Kaynak:https://cdn-acikogretim.istanbul.edu.tr/auzefcontent/ders/bitki_cografyasi/7/index.html

# data[].attributes.body
Hacer arı

# data[].attributes.body
Erzincan çoğu Avrupa ülkesinde bile bulunmayan 500 dolayında endemik bitkiye ev sahipliği yapıyor.

Endemik bitki çeşitliliğiyle çoğu Avrupa ülkesinin 10 ya da 20 katı zenginlikte bulunan Erzincan, İspanya’nın toplam endemik bitki sayısına da yakın bir sayıda bulunuyor.

Bitki araştırmacıları Erzincan bitkilerinin keşfinin Avrupalılar tarafından 18. yüzyılda başlatıldığı belirterek örneğin campanula ptarimicifolia subsp ptarmicifolia adlı endemik çançiçeğinin 1785 yılında keşfedilmiş olup Türkiye’de ilk isimlendirilmiş bitkilerden olduğunu kaydetti.

Her yıl Erzincan’ın doğasında bitki listesine yeni türlerin ilave olduğunu belirten bitki araştırmacıları, şu bilgilere yer verdi:

“En son 2010 yılında Kemaliye ilçesinde, bilimsel nitelemesini de bu ilden alan Kemaliye marulu Lactuca kemaliya keşfedilmiştir. Eski adı Eğin olan Kemaliye ilçesi, zengin bir endemik bitki varlığına sahiptir. Erysimum Eğinense (Eğin Kaplanpençesi) ve Paronychia Kamaliya (Kemaliye Dolamaotu) bu bitkilere örnektir.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Erzincan çoğu Avrupa ülkesinde bile bulunmayan 500 dolayında endemik bitkiye ev sahipliği yapıyor.

Endemik bitki çeşitliliğiyle çoğu Avrupa ülkesinin 10 ya da 20 katı zenginlikte bulunan Erzincan, İspanya'nın toplam endemik bitki sayısına da yakın bir sayıda bulunuyor.

Bitki araştırmacıları Erzincan bitkilerinin keşfinin Avrupalılar tarafından 18. yüzyılda başlatıldığı belirterek örneğin campanula ptarimicifolia subsp ptarmicifolia adlı endemik çançiçeğinin 1785 yılında keşfedilmiş olup Türkiye'de ilk isimlendirilmiş bitkilerden olduğunu kaydetti.

Her yıl Erzincan'ın doğasında bitki listesine yeni türlerin ilave olduğunu belirten bitki araştırmacıları, şu bilgilere yer verdi:

"En son 2010 yılında Kemaliye ilçesinde, bilimsel nitelemesini de bu ilden alan Kemaliye marulu Lactuca kemaliya keşfedilmiştir. Eski adı Eğin olan Kemaliye ilçesi, zengin bir endemik bitki varlığına sahiptir. Erysimum Eğinense (Eğin Kaplanpençesi) ve Paronychia Kamaliya (Kemaliye Dolamaotu) bu bitkilere örnektir. Erzincan, endemik geven türleri açısından da çok zengindir. Kıymeti pek bilinmeyen bu bitkiler, yastık biçimindeki formlarıyla toprağı erozyona karşı çok iyi korur. Bitkinin kökleri 3-5 metre derinliğe inebildiği için çok iyi bir toprak tutucudur. Ayrıca nektar içeriği oldukça nitelikli olan gevenler, arıcılık için büyük öneme sahiptir. Gevenin toprak üstü kısımları yakacak maddesi ve hayvan yemi olarak kullanılır. Geven türleri genelde dikenli ve dikensiz olmak üzere iki gruba ayrılır. Gevenin dünyada yaklaşık 2500 türü vardır. Centaurea-CyanusÜlkemizde yaklaşık 425 türle temsil edilir, bunların yansından fazlası endemiktir. Ülkemiz, geven türlerinin zenginliği açısından Rusya ve İran'dan sonra üçüncü sırada yer alır; dünya gevenlerinin yaklaşık yüzde 17'si ülkemizde yetişir. Erzincan'a özgü tehlike altında ve dikensi Astragalus Erzincanicus (Erzincan geveni), çok dar bir alanda yetişmekte olup küçükbaş hayvanlar tarafından tüketilmekte, bu ise gevenin yaşamını tehdit etmektedir. Yine Erzincan'a özgü olan ve 2005 yılında keşfedilen diğer bir geven türü olan Astragalus Nezaketae'nin meyveleri büyük ve etlidir. Tohumlan küçük olmasına rağmen yüksek miktarda su ve besin depo ettiği anlaşıldığından, gelecekte ekonomik açıdan önemli bir tür olacağı anlaşılmıştır. Bu tespit bile geven tüllerimizin gelecekte ülkemiz ekonomisinde olası önemlerini göstermektedir. Öyle nadir, tehlike altında olan endemik bitkileri vardır ki Erzincan'ın, bunların bir kısmının elle sayılacak derece az bireyi bulunmaktadır. Uzun yıllar bu bitkilerin izine rastlanamamakta, bu yüzden yok olduklarına kanaat getirilmekte, ancak şaşırtıcı bir şekilde bu nadir türler umulmadık bir zaman ve yerde bitki bilimcilerin karşısına tekrar çıkabilmektedir. 1959 yılında keşfedilen, Erzincan'a özgü Campanula Oligotricha adlı endemik çançiçeğinin izi, 2009 yılına kadar kaybedildiğinden yok olduğu kaydı düşülmüş, ancak 2009'da 100 bireyle hala hayatta olduğu tespit edilmiştir. Yine keşfedildiği 1890 yılından bu yana izine rastlanmayan Barbarea Auriculatavar. Auriculata adlı Nicarotu, 120 yıl sonra 2009'da tekrar Erzincan'da keşfedilmiştir. Yüzyılı aşkın süredir tekrar keşfedilemeyen endemik bitkilerimizin izlerinin kaydedilmesinde ilk keşfi yapan bitki bilimcilerin hatalı tespitleri de rol oynamaktadır. Örneğin ilk kez 1843 yılında keşfedilen ve bu tarihten sonra izine rastlanmayan nadir bir korunga bitkisi olan Onobrychis Nitida, 2009 yılında tekrar keşfedilmiş. 170 yıla yaklaşan süredir bulunamamasının sebebi, keşif yazısında çiçeklerin san olduğu belirtilmesine rağmen bitkinin aslında beyaz çiçeklere sahip olmasıdır. 170 yıl önce yapılan tespitteki hata, bakın bize ne kadar zaman kaybettirdi. Ama en sonunda kavuştuk beyaz çiçekli Akkorungamıza. Erzincan'daki 10 adet endemik korungadan bir bölümü tehlike altındadır. Genellikle hayvanların beslendiği önemli çayır bitkilerinden olan korungalar, başka ne işe yarar bilir misiniz? Kelebeklerin yiyeceğidir korungalar. Yaygın kelebeklerin yanısıra ülkemize özgü bazı nadir endemik kelebeklerin de besin maddesi endemik korunga bitkilerimizdir. Henüz üzerinde yapılan araştırmalar tamamlanmasa da bu ile özgü Erzincan kelebeği Polyommatus erzindjanensis'in de bir endemik bitkiye bağımlı yaşama ihtimali bulunmaktadır.

Erzincan'ın nadir endemik bitkilerini tehdit eden önemli insan faaliyetlerinden biri de otlatma, özellikle de keçi otlatmasıdır. Kemaliye ile İliç ilçeleri arasında yetişen ve kırmızımsı mor çiçekler açan Centaurea aucherana adlı endemik bitki, keçi otlatması tehdidi altındadır. Yine Sakaltutan ve Pöske dağlarında yetişen Centaurea huber-morrathii adlı endemik peygamber çiçeği de otlatma tehdidine maruz türlerdendir. Centaurea-aucheranaBilimsel adını Erzincan'dan alan, yörede kuşüzümü olarak adlandırılan Cerasus erzincanica da yok olma tehlikesi altındadır. Ama bu durum meyvelerini kuşlar yediği için değil, insan faaliyetlerinden kaynaklanmaktadır herhalde. İnsanların doğaya olumsuz yaklaşımlarının yanı sıra doğaya olumlu yaklaşımlar olduğu sanılan bazı faaliyetlerde endemik bitkilere bilmeden de olsa zarar vermektedir. Erzincan'a özgü endemik bir çakırotu olan Ferulago Glareosa, yalnızca Kemah dolaylarında bir dağın yamacında yetişmektedir. Ancak bu nadir bitki, yetişme alanında yapılan ağaçlandırma çalışmalarından zarar görmektedir.

2009 yılında bir yabancının, endemik bitkiler açısından çok zengin olan ve Erzincan ovasının kuzeyinde bulunan Sipikör Dağında çadır kurduğu ve günlerce bu dağdan bitki topladığı bir çoban tarafından gözlenmiştir. 50 dolayında endemik bitkiye ev sahipliği yapan Sipikör Dağı ve Üzümlü kasabasının yakınında, 130 endemik bitkili, bir bölümü sadece bu dağa özgü Keşiş Dağının endemik bitkilerindendir."

# data[].attributes.attachment_link.title
Erzincan 500 dolayında endemik bitkiye ev sahipliği yapıyor

# data[].attributes.attachment_link.description
Erzincan çoğu Avrupa ülkesinde bile bulunmayan 500 dolayında endemik bitkiye ev sahipliği yapıyor. Endemik bitki çeşitliliğiyle çoğu Avrupa ülkesinin 10 ya da 20 katı zenginlikte bulunan Erzincan, İspanya'nın toplam endemik bitki sayısına da yakın bir sayıda bulunuyor. Bitki araştırmacıları Erzincan bitkilerinin keşfinin Avrupalılar tarafından 18.

# data[].attributes.body
Harput Soğanı
Ömür | : Çok yıllık
Yapı | : ot
Hayat Formu | :
Çiçeklenme | : 5-5
Habitat | : ekili alanlar, çimenlik yamaçlar, kalkerli tarla ve yamaçlar, bazalt ve açık kırmızı kil
Yükseklik | : 900-2000
Endemik | : Endemik değil
Element | : İran-Turan
Türkiye dağılımı | : D. ve G. Anadolu
Genel Dağılımı | : KB. İran, K. Irak

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Taxon Page

Family

:

Liliaceae

Genus

:

Allium L.

Taxon

:

Allium kharputense FREYN ET SINT.

Vernacular Names of The Taxon

Harput soğanı

Taxonomic Hierarchy

Kingdom Plantae

Subkingdom Tracheobionta

Division Magnoliophyta

Class Liliopsida

Subclass Liliidae

Order Liliales

Family Liliaceae

Genus Allium

Species Allium kharputense FREYN ET SINT.

General Taxon Information

Ömür : Çok yıllık
Yapı : ot
Hayat Formu :
Çiçeklenme : 5-5
Habitat : ekili alanlar, çimenlik yamaçlar, kalkerli tarla ve yamaçlar, bazalt ve açık kırmızı kil
Yükseklik : 900-2000
Endemik : Endemik değil
Element : İran-Turan
Türkiye dağılımı : D. ve G. Anadolu
Genel Dağılımı : KB. İran, K. Irak

Distribution of The Taxon Over Turkey

Based on Vilayets:

GAZİANTEP, MARDİN, BATMAN, AĞRI, AMASYA, ELAZIĞ, ERZİNCAN, MUŞ, SİVAS, TUNCELİ, ŞANLIURFA

Based on Grids:

A5, B7, B8, B9, C6, C7, C8

# data[].attributes.attachment_link.description
Family : Liliaceae Genus : Allium L. Taxon : Allium kharputense FREYN ET SINT. Vernacular Names of The Taxon Harput soğanı Taxonomic Hierarchy Kingdom Plantae Subkingdom Tracheobionta Division Magnoliophyta Class Liliopsida Subclass Liliidae Order Liliales Family Liliaceae Genus Allium Species Allium kharputense FREYN ET SINT.

# data[].attributes.body
Demir elması: Kışlık çeşittir. Meyvesi irice, yuvarlak koniktir. Kabuğu ince, yeşil üzerine koyu kırmızı çizgili ve seyrek beneklidir. Eti gevrek, kokusuz ve mayhoştur. Çekirdekleri ufak, dolgun ve uzuncadır. Ortalama ağırlığı 125 gramdır.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Elma ( Malus domestica), gülgiller (Rosaceae) familyasından kültürü yapılan bir meyve türü.

Eski Türkçede "alma" diye bilinen adının, meyvenin rengi olan "al" (kırmızı)'dan geldiği bilinmektedir. Elmanın ilk olarak Kuzey Anadolu'da, Güney Kafkaslar, Rusya'nın güneybatısında kalan bölgeler ve Orta Asya (Kazakistan'ın doğusu) dolaylarında ortaya çıktığı sanılmaktadır. Tür, bütün dünyaya Orta Asya'dan yayılmıştır. Besin değeri çok yüksek olan bir meyvesi vardır. Tarih boyunca kültür çalışmalarıyla 1000 farklı elma çeşidi üretildiği tahmin edilmektedir.

En yakın akrabaları armut ve malta eriğidir. 5-12 m'ye kadar uzanan yaprak döken tacı geniş küçük bir ağaçtır. Yapraklar karşılıklı dizilişli, basit oval biçiminde, ucu sivri ve kenarları dişli, alt yüzü hafif tüylüdür. 5-12 cm uzunluğunda 3-6 cm genişliğindeki yaprakların sapı 2-5 cm kadardır. Çiçekler yapraklarla birlikte açar. Beyaz olan çiçekler genellikle ilk açtığında açık pembedir. 2,5-3,5 cm çapında 5 taç yapraklıdır. Meyve sonbaharda olgunlaşır, ekseriya 5-8 cm çapındadır.

-36 °C soğuğa dayanabilir. Kurak ve sıcaktan hoşlanmaz. Toprağı tınlı, tınlı-kumlu, en az 1 m derinlikte olmalıdır. pH değeri 6-7 olan toprağı sever. Taban suyu 1 m'den yakın olmamalıdır. Taşlı ve kireçli toprağı sevmez.

Amasya elması: Türkiye'nin neresinde olursanız olun, eğer mevsimiyse, mutlaka Misket elması "Amasya Elması" olarak karşınıza çıkar. Kışın yenilen önemli bir çeşittir. Meyvesi orta irilikte, sap tarafı biraz genişçedir. Sapı uzunca ve kahverengidir. Kabuğu yapışkan, ince, yeşil üzerine açık kırmızıdır. Etli kısmı tatlı, sulu, güzel kokulu ve gevrektir. Çekirdekleri parlak kahverengi ve dolgundur. Ortalama ağırlığı 90 gramdır.Amasya adıyla bütünleşen Misket, özelliğini yine Amasya'nın coğrafi yapısında alır. Söylendiğine göre Amasya vadisi, misketin yetişmek için tam aradığı ortammış. Boğazın esintisi elmaya ayrı bir tat verir. Kokusu da burada gizlidir.

Amasya Misket'inin en büyük özelliği bir yıl meyve verirse diğer yıl vermemesidir. Bir yüzü kırmızı, diğer yüzü ise sarı ila yeşilimsi bir renk taşır. İnce kabuklu, hoş kokuludur. Sert ve dayanıklıdır. Uzun süre saklanmaya elverişlidir. Amasya elmasının iki türü vardır. Daha küçük ve tatlı olanına Misket elması denir. Daha iri ve aşılı olanına ise KABAK elması adı verilir. Amasya elması meyveye geç yatar ve 8-10 yaşından önce ürün vermez.

Demir elması: Kışlık çeşittir. Meyvesi irice, yuvarlak koniktir. Kabuğu ince, yeşil üzerine koyu kırmızı çizgili ve seyrek beneklidir. Eti gevrek, kokusuz ve mayhoştur. Çekirdekleri ufak, dolgun ve uzuncadır. Ortalama ağırlığı 125 gramdır.

Starking delicious elması: Kışlık çeşittir. Meyvesi iri, yuvarlak konik, dilimli,sarı üzerine kırmızı, seyrek noktalı ve parlaktır. Eti sarımsı, yumuşak, tatlı, sulu ve kokuludur. Ortalama ağırlığı 208 gramdır.

Golden delicious elması: Kışlık çeşittir. Meyvesi orta iri, yuvarlak koniktir. Sapı çok uzundur. Kabuğu donuk sarı-yeşil, çok paslı ve seyrek beneklidir. Eti sıkı, az mayhoş, çok sulu ve hoş kokuludur. Ortalama ağırlığı 136 gramdır.

Jonathan elması: İri, silindirik ya da konik biçimdedir. Kabuğu düzgün ve kırmızıdır. Eti açık sarı sulu ve tatlıdır.

Hüryemez elması: Kışlık çeşittir. Meyvesi çok iri, basıktır. Sapı uzun ve kalındır. Kabuğu sarı-yeşil, seyrek kahverengi beneklidir. Eti gevrek, çok sulu ve çok mayhoştur. Çekirdekleri kısa dolgundur. Ortalama ağırlığı 300 gramdır.

Granny smith elması: Kışlık çeşittir. Meyvesi iri, yuvarlak ve kabuğu koyu veya açık yeşil renktedir. Tadı mayhoş sert ve suludur. Bir yıl boyunca kalite kaybı olmaksızın soğuk hava depolarında saklanabilir. Düşük kalorili ve yüksek olan lif ve potasyum, değerlerinin yanında faydalı antioksidanlar içerir. Ortalama ağırlığı 186 gramdır.

Elmanın kültür çeşitleri aşıyla üretilir.Ancak bazı çeşitler kök sürgünü ile üretilebilmektedir. Anaç olarak tohumdan yetiştirilmiş yabani elmalar kullanılır.En çok Amasya ilinde üretilir.Amasya'nın elması ünlüdür.

Meyve verme yaşı anacın çeşidine göre değişir. Bazı anaçlar (m9 gibi), ilk dikildiği yıl meyve verir. Bazı anaçlarsa (m106 gibi), üçüncü yaşında meyve vermeye başlar. En geç verime başlayan anaçlar ise normal elmanın çekirdeğinden üretilen anaçlardır. Bu anaçlar 5 ile 6 yaş arası meyve vermeye başlar.

Türkiye'de iyi gelir sağlayan meyve türlerinden birisi elmadır. Üretimi oldukça iyi düzenlenmiş bulunan yerlerde dönümden ortalama 1500-2000 kg meyve elde edilebilmekte, bakım şartlarının iyi olduğu durumlarda bu miktar 3000 kg'a kadar yükselmektedir. Bu miktar bazı ülkelerde üç tonun üzerindedir. Türkiye'de elma tüketimi kişi başına 20 kg civarında olup, ülke dünyada en fazla elma tüketenler arasında yer almaktadır.

Türkiye'de organik tarım düşüncesinin yaygınlık kazanmasıyla birlikte birçok yerde yerel olarak bilinen elma türlerinin ticari olarak üretilebilmesi için çalışmalar başlatılmıştır.

Araştırmalar elmanın, prostat ve akciğer kanseri riskini azalttığını göstermiştir.Diğer birçok meyve gibi elma da yüksek miktarda C vitaminine eşdeğer olan fenolik bileşenler ve kanser riskini ve DNA hasarını azaltan değerli antioksidanlar içermektedir. Bundan ayrı olarak, zengin lif içeriği kalın bağırsak faaliyetlerine yardımcı olmasının yanında kalp hastalıklarında, kilo vermede ve kolesterolün kontrolünde etkilidir. Elmanın içeriğindeki bazı kimyasallar Parkinsonizm ve Alzheimer gibi beyin hastalıkları konusunda da koruyucudur. Çünkü taze elmada bulunan bazı antioksidanlar, beyin hücrelerini oksidatif stresten kaynaklanan nörotoksiditeden korumaktadır. Kabuklu yenmesi daha yararlıdır.

Elma bol vitamininden dolayı çok sevilen meyvelerden biridir. Vitaminlerden A oldukça fazla miktarlarda bulunur. B vitamini ise pek azdır.

Elma yiyenlerde akli bozuklukların ve teneffüs yolları rahatsızlıklarının azaldığı ve diş çürümesi nisbetinin % 30'dan daha az olduğu tıbbi kaynaklarda belirtilmektedir. Elmanın % 83-85'i su, 0,40'ı protein, 8,35'i invert şeker, 1,60'ı sakkaroz, 0,07'si tanen, 1,32'si ham lif, 0,41'i kül, ayrıca çok az miktarda mangan, bakır, flor, magnezyum, kalsiyum, potasyum vs. maddeleri ve 100 gramında 59 kalori içerir.

# data[].attributes.attachment_link.description
Elma ( Malus domestica), gülgiller (Rosaceae) familyasından kültürü yapılan bir meyve türü. Eski Türkçede "alma" diye bilinen adının, meyvenin rengi olan "al" (kırmızı)'dan geldiği bilinmektedir. Elmanın ilk olarak Kuzey Anadolu'da, Güney Kafkaslar, Rusya'nın güneybatısında kalan bölgeler ve Orta Asya (Kazakistan'ın doğusu) dolaylarında ortaya çıktığı sanılmaktadır. Tür, bütün dünyaya Orta Asya'dan yayılmıştır.

# data[].attributes.body
SAFRANBOLU ÇAVUŞ ÜZÜMÜ

Ürünlerin en kalitelisi ve üst derecelerde olması “ Üzümlerin Çavuşu ” anlamında çavuş denilmiştir. En kaliteli sofralık Üzüm çeşitlerinin başında yer alan Çavuş Üzümünün Çoban Çavuşu, Pembe Çavuş, Misket Çavuşu gibi çeşitleri vardır. Kendine has aroması, kabuğu ince, çekirdek sayısı az çekirdek içi boş olduğundan yenilmesi kolay, tane şekli yuvarlak oval, salkım şekli orta iri ve olgunlaşma zamanı orta erkenci (Safranbolu şartlarında Eylül’ün ilk yarısıdır) Çavuş üzümünün tanıtılması amacıylada her yıl üzüm teşvik müsabakaları da düzenlenmektedir. Üzüm yarışmalarının 1938’ de dahi yapıldığı resmi kayıtlardan anlaşılmıştır. Çavuş Üzümünün çiçek yapısı morfolojik erdişi, fizyolojik dişi olduğundan, bağ tesislerinde mutlaka babalık(tozlayıcı) çeşit ile bağlar tesis edilir. Tozlayıcı çeşit olarak Çiftlik, Hamburg Misketi, Cardinal çeşitleri kullanılır ve kısa budama uygulanır. Safranbolu’da Bağcılıkta; 1990’lı yıllara kadar gerek Floksera, gerek eski bağların ekonomik ömrünü doldurması ve gerekse yerleşim alanlarının genişletilmesi sebebiyle bir gerileme yaşanmış, dolayısıyla Çavuş Üzümü üretiminde bir azalma olmuştur. Ancak son 10 yılda İl Özel İdare Bütçesi ile desteklenen ve Tarım İl Müdürlüğünce yürütülen çalışmalarla Telli Terbiye Sistemli bağ alanlarında hızlı bir artış görülmektedir. Safranbolu Çavuş Üzümünden alınan gözler, Amerikan Asma Anaçları üzerine aşılanarak yeni bağlar modern şekilde kurulmaktadır. Safranbolu’nun son yıllarda iç ve dış turizm açısından canlanması nedeniyle ilçeye gelen yerli ve yabancı turistler tarafından aranan bir ürün olması nedeniyle ve iyi fiyat bulması talebi arttırmış, üreticilerimizi bağ kurmaya teşvik etmiştir. Safranbolu da üzümlerin büyük çoğunluğu sofralık olarak pazarlanmakta, satılamayan ürünler yine yörede aranan ürünler arasına giren sirke ve pekmez olarak değerlendirilmektedir.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ürünlerin en kalitelisi ve üst derecelerde olması " Üzümlerin Çavuşu " anlamında çavuş denilmiştir. En kaliteli sofralık Üzüm çeşitlerinin başında yer alan Çavuş Üzümünün Çoban Çavuşu, Pembe Çavuş, Misket Çavuşu gibi çeşitleri vardır. Kendine has aroması, kabuğu ince, çekirdek sayısı az çekirdek içi boş olduğundan yenilmesi kolay, tane şekli yuvarlak oval, salkım şekli orta iri ve olgunlaşma zamanı orta erkenci (Safranbolu şartlarında Eylül'ün ilk yarısıdır) Çavuş üzümünün tanıtılması amacıylada her yıl üzüm teşvik müsabakaları da düzenlenmektedir. Üzüm yarışmalarının 1938' de dahi yapıldığı resmi kayıtlardan anlaşılmıştır. Çavuş Üzümünün çiçek yapısı morfolojik erdişi, fizyolojik dişi olduğundan, bağ tesislerinde mutlaka babalık(tozlayıcı) çeşit ile bağlar tesis edilir. Tozlayıcı çeşit olarak Çiftlik, Hamburg Misketi, Cardinal çeşitleri kullanılır ve kısa budama uygulanır. Safranbolu'da Bağcılıkta; 1990'lı yıllara kadar gerek Floksera, gerek eski bağların ekonomik ömrünü doldurması ve gerekse yerleşim alanlarının genişletilmesi sebebiyle bir gerileme yaşanmış, dolayısıyla Çavuş Üzümü üretiminde bir azalma olmuştur. Ancak son 10 yılda İl Özel İdare Bütçesi ile desteklenen ve Tarım İl Müdürlüğünce yürütülen çalışmalarla Telli Terbiye Sistemli bağ alanlarında hızlı bir artış görülmektedir. Safranbolu Çavuş Üzümünden alınan gözler, Amerikan Asma Anaçları üzerine aşılanarak yeni bağlar modern şekilde kurulmaktadır. Safranbolu'nun son yıllarda iç ve dış turizm açısından canlanması nedeniyle ilçeye gelen yerli ve yabancı turistler tarafından aranan bir ürün olması nedeniyle ve iyi fiyat bulması talebi arttırmış, üreticilerimizi bağ kurmaya teşvik etmiştir. Safranbolu da üzümlerin büyük çoğunluğu sofralık olarak pazarlanmakta, satılamayan ürünler yine yörede aranan ürünler arasına giren sirke ve pekmez olarak değerlendirilmektedir.

# data[].attributes.attachment_link.title
Safranbolu Çavuş Üzümü - Safranbolu Ticaret ve Sanayi Odası

# data[].attributes.attachment_link.description
Ürünlerin en kalitelisi ve üst derecelerde olması " Üzümlerin Çavuşu " anlamında çavuş denilmiştir. En kaliteli sofralık Üzüm çeşitlerinin başında yer alan Çavuş Üzümünün Çoban Çavuşu, Pembe Çavuş, Misket Çavuşu gibi çeşitleri vardır.

# data[].attributes.body
Anemone coronaria Ranunculaceae familyasına ait olan Anemone cinsinin dünyada yaklaşık 120 türü mevcuttur (Hobbs ve Hatch 1994). Süs bitkisi yetiştiriciliği yönünden üzerinde en fazla durulan ve yoğun ıslah çalışmalarının yapıldığı tek türü A. coronaria‟dır (Meynet 1993) (Şekil 3). Ülkemizde 8 türü yetişen cinsin ekonomik öneme sahip 2 türünden, „Yoğurtçuk‟ olarak bilinen A. blanda’nın kormları ihraç edilirken, „Manisa Lalesi‟ olarak bilinen A. coronaria bazı çiçekçilerde süs bitkisi olarak değerlendirilmektedir (Seçmen ve ark. 1995). Türkiye‟de tepal renklerine göre dört A. coronaria varyetesi doğal yayılış göstermektedir: A. coranaria var. alba (beyaz), A.c. var. rosea (pembe), A.c. var. coccinea (kırmızı) ve A.c. var. cyanea (mor renkli) (Davis 1965). İlk kez 1596‟da geofitler içinde tanımlanan A. coronaria, Türkiye, Yunanistan, İsrail ve Suriye‟de daha yaygın olmak üzere Akdeniz iklim kuşağında doğal yayılış gösterir. Bitki 20-40 (nadiren 60) cm boyunda, çok yıllık, otsu ve kormlu bir bitkidir. Hipokotil ve radisilin birleşme yerinin şişkinleşmesiyle oluşan kormlar (Jones 1986) toprak yüzeyine yakındır. Maydanoza benzeyen yapraklar ve her biri tek çiçek taşıyan çiçek sapları, direkt olarak bu kormlardan çıkar.

# data[].attributes.body
Kader Arı
Soğanlı bitkiler doğal ortamda sınırlı sayıda bulunmakta, kaçak sökümler nedeniyle sürekli bir baskı altına bulunmaktadırlar. Nesli tükenme tehlikesi ile karşı karşıya olan türlerin başında Fritillaria türleri gelmektedir. Gerek süs bitkisi olarak, gerekse de tıbbi amaçla kullanılan Fritillaria türlerinin Türkiye için ekonomik önemi oldukça fazladır. Türkiye'nin Fritillaria türleri bakımından çok zengin olduğu göz önünde tutulursa; bu türlerin toplanmaması ve doğada korunması ve generatif veya vejetatif yollarla çoğaltılma tekniklerinin araştırılması ve yetiştiriciliğinin geliştirilmesi gereklidir. Fritillaria cinsine ait olan Baskil ters lalesi (Fritillaria baskilensis) nesli tükenme tehlikesi altında olan, estetik amaçla kullanılabilecek türlerden biridir. Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı’nın 06.12.2012 tarih, 2012/77 tebliğ no ve 28489 sayılı Resmi gazetede yayımlanan tebliğinde doğada toplanmak suretiyle ihraç edilmesi yasak olan çiçek soğanları arasındadır.