# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ.พิมลมาศ (Western Arts)
จากเหตุการณ์ในยุคสมัยปัจจุบันที่เราสามารถเห็นได้รอบๆตัวเรา ที่คนส่วนใหญ่ วัดค่าของคนที่ “เงิน” โดยใช้เป็นบรรทัดฐานในการดำเนินชีวิต และเลือกที่จะปฏิบัติกับคน โดยแยกคนที่มีเงิน มียศ มีเกียรติ กับคนจน แทนที่จะแยกคนดีกับคนเลว

ผลงานชิ้นนี้เป็นภาพศิลปะ illustrator เป็นภาพวาดจาก Computer ของ AL Margen ศิลปินชาวอาร์เจนตินา

AL Margen ได้ถ่ายทอดสิ่งที่เขาเจอในสังคมทุกวันนี้ผ่านภาพวาดของเขา ที่เสียดสีของคนในสังคม โดยใช้โปรแกรมของ Computer วาดออกมาเป็นภาพ ภาพนี้เหมือนคนถูกแขวนและล็อคไว้กับเงิน นั่นก็หมายถึงคนในยุคปัจจุบันที่ถูกครอบงำและถูกควบคุมด้วยสิ่งประดิษฐ์ที่มนุษย์สร้างขึ้น สิ่งที่เรียกว่าเงิน และใช้มันเป็นบันไดสู่เกียรติยศต่างๆ โดยลืมคำนึงถึงคุณธรรม ศีลธรรม และให้เงินเป็นใหญ่ ในปัจจุบันเราจะสังเกตเห็นได้ว่าคนทำผิดก็รอดได้ แค่มีเงิน เงินมาเป็นใหญ่และคนยกย่องให้เงินเป็นเหนือทุกสิ่ง ดังที่มีคนเคยกล่าวไว้ว่า เงินไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ในขณะเดียวกัน ทุกอย่างก็เริ่มต้นด้วยเงิน ทำให้คนส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับสิ่งนี้มากจนเกินไป บางคนทำทุกอย่างโดยไม่คำนึงว่าจะถูกหรือผิด บางคนก็ไม่อยากจะทำแต่มีเหตุผล บางคนหาทางออกไม่ได้เลยเลือกทางแบบผิดๆถูกๆ

ภาพนี้เป็นภาพวาดที่เสียดสีสังคมในตอนนี้ได้เจ็บปวดและแสดงถึงความเป็นจริงเป็นอย่างมาก จนแม้แต่เราเองก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้เลยว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง

เขียนโดย นางสาว ณัฐลักษณ์ สลางสิงห์ ID6153100317
นางสาว หมี่ชุ มาเยอะ ID6153100830

# data[].attributes.body
ภาพและเรื่องโดย นางสาวมลิวัลย์ กระเหว่านาค ID6153100520

# data[].attributes.headline
              อีกด้านของกระจก

# data[].attributes.subject
              อีกด้านของกระจก

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ.พิมลมาศ (Western Arts)
ความสวยเป็นสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนต้องการ และใฝ่ฝันอยากมีอยากสวย บางคนโชคดี ที่เกิดมาสวยแต่บางคนก็ไม่พอใจกับสิ่งที่ตัวเองมี “ศัลยกรรม” จึงเป็นที่นิยม แต่ยังมีพวกเครื่องสำอางอีก ครีมต่างๆที่ใช้มันด้วย

ทุกวันนี้ เราเห็นได้ว่า ไม่ว่าเราจะทำอะไร สมัครงานหรือการทำงาน จะดูบุคลิกภาพ รูปร่างหน้าตา เสื้อผ้าหน้าผมก่อน หรือแม้แต่ในโลกออนไลน์ ต่างก็ใช้รูปสวยๆ

รูปนี้เป็นรูปที่ถูกวาดโดยศิลปินชาวเม็กซิโกชื่อMarco Melgrati ภาพนี้มีชื่อว่า สวยอันตรายจากภาพเราจะเห็นได้ว่า ตัวกระจกมีด้ามจับเป็นใบมีดคือความสวย ที่สะท้อนผ่านกระจก ที่ต้องผ่านการเจ็บปวดที่ด้ามจับ เพื่อสะท้อนความสวยในอีกมุมหนึ่ง เช่นเวลาเราเห็นดาราเกาหลี หรือดารานักร้องต่างๆนั้นจริงๆแล้ว ภาพที่แสดงให้เราเห็นถึงความสวยงามหรือความหล่อเหล่านั้นเป็นของจริงหรือต้องแลก กับเบื้องหลังที่เจ็บปวดจากศัลยกรรม ทนเจ็บปวดใช้ครีมต่างๆ เยอะแยะ และกินยาฉีด Botox บ้าง โดยลืมคำนึงถึงความปลอดภัยก็เป็นได้

แต่อย่างไรก็ตามนั่นไม่ใช่ความสวยที่อยู่กับเรานานไม่เห็นจำเป็นต้องเสียเงินมากมายและเสี่ยงอันตราย เพียงแค่เราดูแลสุขภาพออกกำลังกายทานอาหารที่มีประโยชน์คิดดีทำดีแค่นี้เราก็สวยจากภายใน และเป็นความสวยที่แท้จริงอีกด้วย
เขียนโดย นางสาว ณัฐลักษณ์ สลางสิงห์ ID6153100317
นางสาว หมี่ชุ มาเยอะ ID6153100830

# data[].attributes.headline
“หอศิลป์แห่งกรุงเทพมหานคร” สมควรจะถูกแปรสภาพหรือไม่!?

# data[].attributes.subject
“หอศิลป์แห่งกรุงเทพมหานคร” สมควรจะถูกแปรสภาพหรือไม่!?

# data[].attributes.body
อ้างอิงจาก สถานีคิดเลขที่ 12
หัวข้อนำเสนอ อ.ปติสร (History)
เนื่องจาก เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2561 ทาง พล.ต.อ. อัศวิน ขวัญเมือง ผู้ว่าราชการกรุงเทพฯ ได้มีแนวคิดที่จะให้ ทางสำนักวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยว เข้ามาจัดการดูแลหอศิลป์และวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เปิดให้บริการสำหรับจัดโชว์งานศิลปะ และเป็นสถานที่ให้ความรู้แก่ประชาชน    เข้ามาพัฒนาหอศิลป์ให้เป็นแหล่งเรียนรู้แก่เยาวชนได้มากขึ้น หรืออีกนัยหนึ่งคือ ปรับเปลี่ยนจากลักษณะเชิงศิลปวัฒนธรรม เป็นเชิงพาณิชย์มากยิ่งขึ้น
ซึ่งเรื่องนี้ได้ให้เกิดกระแสวิจารณ์แล้วข้อถกเถียงกันอย่างมาก จึงขอสรุปออกมาอย่างสังเขปดังตัวอย่างต่อไปนี้
เหตุผลของฝ่ายที่สนับสนุนการแปรสภาพหอศิลป์และการให้สำนักวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยว เข้ามาจัดการดูแลหอศิลป์
1. หอศิลป์มีพื้นที่ติดกับสี่แยกปทุมวัน ซึ่งภายในสี่แยกปทุมวันเต็มไปด้วยพื้นที่ในเชิงพาณิชย์เช่น สนามกีฬาแห่งชาติ เอ็มบีเค เซ็นเตอร์  สยามสแควร์ และสยามดิสคัพเวอรี่ ซึ่งพื้นที่ที่ได้กล่าวมาข้างต้นนั้นล้วนแต่เป็นพื้นที่เชิงพาณิชย์ทั้งสิ้นจึงกล่าวได้ว่า ในละแวกนั้นเหมาะก่อการทำกิจกรรมด้านพาณิชย์ เป็นอย่างมากเพื่อบริหารเงินเข้าประเทศ และเพื่อใช้งานหอศิลป์ให้เกิดประโยชน์สูงสุด มากกว่าเอาไว้แค่จัดแสดงผลงานศิลปะของชาวต่างชาติ ซึ่งมีราคาค่อนข้างสูง ซึ่งมองแล้วประโยชน์ที่จะได้รับนั้น น่าจะมีน้อยกว่าเงินที่เราเสียไป
2. หอศิลป์ควรจะทำหน้าที่ตอบสนองต่อรสนิยมและวิถีชีวิตของผู้คนจำนวนมาก ตามแบบแผนของพื้นที่สาธารณะอื่น ซึงในปัจจุบันขณะนี้ หอศิลป์ได้มีเด็กนักเรียน นักศึกษาและเยาวชนเข้าไปใช้บริการพื้นที่ของหอศิลป์เป็นจำนวนมาก ซึ่งมีทั้งการไปอ่านหนังสือ หรือทำการบ้าน แต่ทางหอศิลป์เองไม่ได้มีการบริการโต๊ะเก้าอี้ อย่างเหมาะสม จึงต้องปรับเปลี่ยนพื้นที่หอศิลป์ให้สอดคล้องกับประชาชน และให้ประโยชน์สูงสุดต่อประชาชน
3. ปัจจัยทางด้านสถาปัตยกรรมของโครงสร้างหอศิลป์ที่ยังไม่เข้าเกณฑ์ ที่จะแสดงผลงานทางศิลปะได้อย่างเหมาะสม ดังนั้นการที่จะให้ ทางสำนักวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยว เข้ามาจัดการดูแลหอศิลป์และวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เพื่อปรับเปลี่ยนทัศนียภาพให้เหมาะสมจึงเป็นเรื่องที่สมควรเป็นอย่างมาก

เหตุผลของฝ่ายที่ไม่สนับสนุนการแปรสภาพหอศิลป์และการให้สำนักวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยว เข้ามาจัดการดูแลหอศิลป์
1. ในประเทศไทยมีหอศิลป์ที่ใช้ ในการจัดแสดงโชว์ผลงานทางศิลปะและวัฒนธรรมนั้นมีน้อยมาก ดังนั้นหอศิลป์แห่งนี้จึงมีความสำคัญมากๆ ถึงแม้ว่าสภาพโครงสร้างอาจไม่เข้าเกณฑ์หอศิลป์ที่ใช้จัดแสดงงานศิลปะทั่วๆไป แต่เราสามารถปรับปรุงสภาพได้  แต่ไม่ควรให้ทางสำนักวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยว เข้ามาจัดการดูแลหอศิลป์และวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เข้ามาปรับเปลี่ยนทำเป็นเชิงพาณิชย์ เพราะเราควรสงวนหอศิลป์ที่มีความเป็นเสรี ไว้ เฉพาะการให้ความรู้ทางศิลปะและวัฒนธรรม โดยไม่มีความเกี่ยวข้องทางด้านผลประโยชน์ใดๆทั้งสิ้น
2. การที่ให้ ทางสำนักวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยว เข้ามาจัดการดูแลหอศิลป์และวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานครเข้ามารับผิดชอบแต่หน่วยงานเดียว หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าคืนอำนาจนั้นดีจริงหรือ? ปัจจุบันทางหอศิลป์ก็ได้รับงบประมาณทาง กรุงเทพมหานครมีอยู่แล้วจึงกล่าวได้ว่า จริงๆแล้วก็อยู่ในความดูแลของกรุงเทพฯ มาตลอดการจะบอกว่าคืนอำนาจให้แก่ กทม.จึงเป็นคำกล่าวที่ดูจะบิดเบือนความเป็นจริงไปเสียหน่อย  และทั้งที่ กทม.ลงมาดูแลอยู่แล้วแต่ ทางหอศิลป์ก็ไม่ได้มีการปรับปรุงเท่าที่ควร จึงทำให้ประชาชนชาวกรุงเทพ ไม่มั่นใจว่าการปรับปรุงนี้จะทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์ที่แท้จริงจากหอศิลป์แน่หรือเปล่า
3. หอศิลป์เป็นที่จัดแสดงผลงานทางศิลปะและวัฒนธรรมซึ่งในปีนี้ก็ได้เปิดทางด้านนี้ เพื่อให้ความรู้กับประชาชนมาครบ 10 ปีพอดี การจะให้ปรับเปลี่ยนเป็นเชิงพาณิชย์เพื่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจนั้นดูจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก เพราะหอศิลป์แห่งกรุงเทพมหานคร มีเป้าหมายในการให้ความรู้อย่างเสรีโดยไม่ได้คิดค่าใช้จ่าย  แต่ถ้าให้เปลี่ยนไปใช้ในเชิงพาณิชย์แทน จะไม่ถือว่าว่าผิดจุดประสงค์ของคำว่า “หอศิลป์”หรอกหรือ?
จากข้อวิจารย์ที่ดิฉันได้ยกมา ดิฉันคิดว่า เสียงทั้งสองข้างที่ต้องการและไม่ต้องการให้ปรับปรุงหอศิลป์ใหม่นั้น มีทั้งสิ่งที่ดิฉันเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย คือ หอศิลป์ควรมีการปรับปรุงพื้นที่เพื่อให้บริการประชาชนให้ดียิ่งขึ้นในด้านการให้ความรู้ แต่ไม่ควรจะนำหอศิลป์ที่ใช้จัดโชว์ผลงานทางศิลปะ และวัฒนธรรม ซึ่งเป็นสิ่งที่คนไทยทุกคนสามารถเรียนรู้ได้อย่างเสรี นี้ไปใช้ในเชิงพาณิชย์ เพราะหอศิลป์คือสถานที่ที่ให้ความรู้อย่างเสรี แต่ถ้าเปลี่ยนการจัดการเป็นชิงพาณิชย์ื แล้วล่ะก็ เราอาจจะต้องทบทวนกันใหม่เลยทีเดียวว่าหอศิลป์ ในความคิดของเราแท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่?
เขียนโดย นางสาวมลิวัลย์ กระเหว่านาค ID6153100520
นางสาวสุพัตรา สุภาพ ID6153100660

# data[].attributes.body
ภาพและเรื่องโดย นางสาวมลิวัลย์ กระเหว่านาค ID6153100520

# data[].attributes.headline
สุโขทัยมีประเพณีลอยกระทงจริงหรือ??

# data[].attributes.subject
สุโขทัยมีประเพณีลอยกระทงจริงหรือ??

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ.ปติสร (History)
ลอยกระทงนั้นมีเนื้อเรื่องที่กล่าวถึงความเชื่อว่ามีมาตั้งแต่สมัยกรุงสุโขทัย ในรัชสมัยของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช แต่ก็ยังมีคำถามที่เป็นข้อขัดแย้งขึ้นมาว่า “ลอยกระทงเกิดขึ้นในสมัยสุโขทัยจริงหรือ?”
ในสมัยพ่อขุนราม ศิลาจารึกหรือเอกสาร ไม่มีคำว่า “ลอยกระทง” แต่มีประเพณีที่คล้ายคลึงกันเรียกว่า “เผาเทียน เล่นไฟ” ซึ่งมีความหมายกว้างออกไปอีกว่า ทำบุญไหว้พระ แม้แต่ในสมัยอยุธยา ทั้งเอกสารและวรรณคดี มีแต่ชื่อ ชักโคม ลอยโคม และแขวนโคม ดังในจดหมายเหตุลาลูแบร์ ที่ว่า
“ประชาชนพลเมืองจะแสดงความขอบคุณแม่คงคาด้วยการตามประทีปโคมไฟขนาดใหญ่ (ในแม่น้ำ) อยู่หลายคืน…เราจะเห็นทั้งลำแม่น้ำเต็มไปด้วยดวงประทีปลอยน้ำ…ไปตามกระแสธาร มีขนาดใหญ่ย่อมต่างกันตามศรัทธาปสาทะของแต่ละคน…โดยนัยเดียวกัน เพื่อแสดงความขอบคุณต่อแม่พระธรณี ที่อนุเคราะห์ให้เก็บเกี่ยวพืชพันธุ์ธัญญาหารได้อย่างอุดมสมบูรณ์ในวันต้นๆ ของปีใหม่ชาวสยามก็จะตามประทีปโคมไฟขึ้นอย่างมโหฬารอีกครั้งหนึ่ง”
ยังมีการอ้างอิงถึงหนังสือ “นางนพมาศ” หรือ “ตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์” ที่มีการกล่าวถึงการลอยกระทง แต่อย่างนั้น ก็ยังมีข้อโต้แย้ง โดยวัดจากหลักฐานสำคัญที่จะพิสูจน์ประเพณีลอยกระทงในสมัยสุโขทัย มีการตรวจสอบจากนักประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงหลายท่าน และก็คิดเป็นแบบเดียวกัน คือ “ตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์” ถูกแต่งขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์
และสมเด็จฯกรมพระยาดำรงราชานุภาพได้เป็นนักประวัติศาสตร์พระองค์แรกที่ออกมาถกเถียงประเด็นนี้
ทรงวินิจฉัยจากเนื้อความที่ปรากฏอยู่ ว่ามีหลายตอนไม่สอดคล้องกับยุคสมัย คือ มีการกล่าวถึงฝรั่งหลายชนชาติที่ยังไม่เข้ามาในสมัยสุโขทัย  มีการกล่าวถึง “อเมริกัน” แต่ “อเมริกัน” เป็นชื่อของทวีปที่เพิ่งถูกค้นพบโดยชาวตะวันตกราวปี พ.ศ. 2035  และยังมีการกล่าวถึง “ปืนใหญ่” ที่ไม่มีปรากฏในสมัยสุโขทัย
ในหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่มีอยู่ในสมัยก่อนที่กล่าวว่าสุโขทัยขุดบ่อน้ำไว้เพื่อใช้ในการลอยกระทงแต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่  แต่ขุดไว้ใช้เพราะอยู่ห่างจากแม่น้ำถึง 10 กิโลเมตรทำให้มีปัญหาขาดแคลนน้ำ
และ เมื่อพิจารณาจากสำนวนการแต่งตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์นี้ เมื่อเทียบกับงานวรรณกรรมอื่นๆ ที่เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 ทำให้พอระบุได้ว่ามีบางส่วนในตำรับฯ นี้เป็นสำนวนพระราชนิพนธ์ของเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 3  “ลอยกระทง” จึงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมาไม่นาน และชัดเจนในยุคต้นรัตนโกสินทร์ โดยยึดจากหลักฐานพระราชพงศาวดารแผ่นดิน รัชกาลที่ 3 ฉบับเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ และเรื่องนางนพมาศ พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 3 และอ้างอิงจากฉบับนางนพมาศที่จัดเก็บอยู่ในหอสมุดแห่งชาติ ที่ระบุว่าเป็นฉบับที่จำลองขึ้นมาในปี พ.ศ. 2378
อย่างไรก็ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์โดยส่วนใหญ่ก็เน้นไปทางสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ว่าประเพณีลอยกระทงไม่ได้มีเกิดขึ้นในสมัยสุโขทัย แต่มีการเขียนเรื่องราวที่คล้ายคลึงกัน หรืออาจจะเป็นไปได้ว่า ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ได้นำเนื้อหาจากสมัยกรุงสุโขทัย มาทำให้เป็นรูปเป็นร่างเกิดขึ้น
แต่อย่างไรก็ดีประเพณีลอยกระทงจะเกิดขึ้นหรือพัฒนามาจากสิ่งใดก็ตามแต่  สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ความสัมพันธ์อันดีของบุคคลที่ร่วมกันสรรสร้างและช่วยเหลือกันในการจัดประเพณีลอยกระทงนี้จนถึงยุคปัจจุบัน

เขียนโดย    นางสาววรรณษา เทียมสกุล ID6153100139
นางสาว กนกวรรณ สุรพันธ์ ID6153100589

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ.มุจลินท์ (Philosophy)
ทำไมมนุษย์ต้องมีความรัก แล้วความรักคืออะไร ??
มนุษย์ไม่ใช่มีแค่ร่างกาย  ซึ่งดำเนินไปตามกฏสัญชาตญาณไม่ต่างจากสัตว์ทั้งหลาย แต่มีจิตใจ  มีจิตวิญญาณ  และมีสติปัญญา ที่ทำให้รู้และเข้าใจสรรพสิ่ง จนสามารถให้ความหมายกับสิ่งต่างๆ ในรูปแบบ ความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับตัวตน
ในทางสร้างสรร ที่เรียกว่า ความรัก ได้
อริสโตเติล (Aristotle : 384-322 B.C) ก็ได้กล่าวถึงความรักไว้ด้วยเช่นกัน อริสโตเติลเชื่อว่ามิตรภาพที่เกิดขึ้นระหว่างบุคคล “มนุษย์คือสัตว์สังคม” ความรักซึ่งกันและกันอาจเกิดจากการตอบแทนอันนำมาซึ่งความมีประโยชน์ ความเพลิดเพลิน และความดี การมีมิตรภาพแท้นั้นเป็นสิ่งที่เป็นไปได้โดยยาก เพราะมิตรภาพที่แท้จริงนั้นมีอยู่แต่ในระหว่างผู้ที่มีคุณลักษณะอย่างเดียวกัน เพราะมิตรภาพนั้นเกิดจากการรักใคร่ชอบพอใจอีกฝ่ายหนึ่งมากกว่าถูกอีกฝ่ายหนึ่งรัก มิตรภาพคือการแลกเปลี่ยนชนิดหนึ่งหรืออีกอย่างหนึ่งก็คือความตอบแทนระหว่างกัน
มีปัญหาอยู่ว่าทำไมมิตรภาพระหว่างเรากับผู้ที่เรารักจึงแน่นแฟ้นกว่ามิตรภาพระหว่างเรากับผู้ที่รักเรา ซึ่งอาจตอบได้ง่ายว่ามนุษย์ย่อมที่จะรักและถนอมสิ่งที่เขาประกอบขึ้นมากกว่าสิ่งที่เขาไม่ได้ประกอบขึ้น ซึ่งอริสโตเติลได้ให้ข้อสังเกตว่า ข้อตัดสินทางศีลธรรมประเพณีนั้นติเตียนการรักตนเองว่าเป็นความชั่ว อันที่จริงแล้วมนุษย์ทุกคนแสวงหาผลประโยชน์แก่ตนเองเป็นสำคัญ และมีเหตุผลอยู่ว่ามนุษย์ควรรักตนเองให้มากที่สุด แต่สิ่งที่ทำให้คนดีกับคนชั่วต่างกันก็คือคนชั่วมีความรักเฉพาะอัตตาที่ไม่มีเหตุผล และถือว่าความสุขทางร่างกายเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งทำให้อัตตาชั้นต่ำมีความ เอิบอิ่ม ส่วนคนดีย่อมมีความรักอัตตาส่วนที่มีเหตุผล ซึ่งเป็นตัวนำที่เหมาะสมและทำหน้าที่ตัดสินการกระทำของมนุษย์
ความรัก มิได้หมายความว่า โลกสวย แต่ถ้ามองสิ่งต่างๆตามจริง และก้าวข้ามไปสู่การรังสรร ไม่ใช่จบแค่ข้อเท็จจริง แต่มีความเมตตา กรุณา จึงจะเรียกได้ว่ารักอย่างแท้จริง
ความรักมิได้หมายความถึงการได้มาซึ่งการครอบครอง แต่พร้อมต่ออิสรภาพที่เคารพในความแตกต่างบนความสัมพันธ์ที่ทรงความหมายนั้นด้วย ความรักอาจนับว่ายิ่งใหญ่ เพราะ มันทำเพื่อตัวเองดูดีในสายตาผู้อื่น
อีกทั้งเป็นทุกสิ่งในทุกสิ่ง  และ เป็นทุกสิ่งในบางสิ่ง..........
จากข้อความข้างต้น สติปัญญาที่สูงของมนุษย์เนี่ย ความรักความชอบจะเกิดขึ้นมาก่อนเป็นอันดับ 1 ส่วนความต้องการทางเพศจะตามมาอันดับ 2   และการสืบเผ่าพันธุ์ก็จะมาหลังสุด การมีคู่ คือการที่เรามีใครสักคนให้คิดถึง ให้พูดคุย ให้ปรึกษา สิ่งเหล่านี้มาก่อนเลย หากพิจารณาในด้านชีววิทยา (Biology) มนุษย์จะมีคู่ที่เป็นเพศตรงข้ามเพื่อผสมพันธุ์จะได้ขยายพันธุ์มีลูกหลานได้ แต่หากพิจารณาด้านมนุษศาสตร์ยวิทยา (Anthropology) จะมีเหตุผลด้านจิตใจที่สูงส่งของมนุษย์ให้พิจารณาด้วย มนุษย์นั้นมีจิตใจ มีความคิด มีความรู้สึก ดังนั้นการมีคู่ครองจึงควรพิจารณาด้าน Anthropology มากกว่า Biology

เขียนโดย       นางสาว หมี่ชุ มาเยอะ ID6153100830
นางสาวมลิวัลย์ กระเหว่านาค ID6153100520
นางสาวสุพัตรา สุภาพ ID6153100660

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ.มุจลินท์ (Philosophy)
มุมมองของความรัก
เปรียบได้กับดาบสองคม หรือกระจกสองด้าน เป็นสิ่งไม่ตายตัวและหาคำมานิยามไม่ได้

ดาบสองคมคืออะไร ?
หากเทียบถึงความรักแล้วมันคือการเสียสละอย่างหนึ่งโดยไม่หวังผลตอบแทน เพียงแค่เห็นคนที่เรารักมีความสุขก็เพียงพอ แม้ว่าเขาจะไม่ตอบรับความรักของเราก็ตาม แต่ในทางกลับกัน การแสดงความรักมีทั้งข้อดีและข้อเสียหากแล้วแต่พิจารณาถ้าแสดงความรักออกมาได้ไม่ถูกวิธี ไม่ถูกกาลเทศะ ก็อาจจะเป็นผลเสียต่อผู้กระทำ ที่ส่งผลทั้งกาย วาจา ใจ ก่อให้เกิดความทุกข์ และความสูญเสียตามมา
กระจกสองด้านอาจจะเป็นเพราะความคิดของเรา ที่คิดไปเอง หรือการ กระทำต่อหน้าอาจจะเผยอีกด้านหนึ่งในสิ่งดีๆ แต่ใครจะไปรู้เล่าว่า การกระทำดีๆนั้นมีอะไรแอบแฝง หรือ อาจจะแสดงความรู้สึกออกมาแบบร้ายๆ แต่ใครจะรู้เล่าว่าใจของคนทำนั้นหวังดีแค่ไหนหรือเจ็บเจียนตายเพียงใด  หากเรามองอีกแง่อาจจะเป็นเพียงแค่ความเห็นแก่ตัวของใครคนใดคนหนึ่งที่ต้องการแค่อะไรบางอย่างที่เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจก็เท่านั้น

ความรักล้วนมีเหตุผลและไม่มีเหตุผล สิ่งที่มนุษย์ยึดเป็นกฎเกณฑ์ ล้วนเป็นสิ่งที่จิตของมนุษย์สร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น  การถูกบังคับให้รัก หรือ รักจากใจจริงๆ มีแต่จิตของผู้กระทำเท่านั้นที่รู้

ความรักมองได้หลายแง่มุม เกิดขึ้นได้กับทุกเพศ ขึ้นอยู่กับว่า คนที่ได้รับกับคนที่ส่งความรัก ต้องการการตอบแทนแบบไหน

เขียนโดย  นางสาวแอนนา เปียงแล ID6153100015
นางสาววรรณษา เทียมสกุล ID6153100139
นางสาวยศวดี สีดวงจันทร์ ID6153100341

# data[].attributes.headline
        ยาสระผมตราหอยนางรม

# data[].attributes.subject
        ยาสระผมตราหอยนางรม

# data[].attributes.body
เรื่องโดย นางสาว ณัฐลักษณ์ สลางสิงห์ ID6153100317
ภาพโดย นางสาวมลิวัลย์ กระเหว่านาค ID6153100520