# data[].attributes.body
Program wydarzeń edukacyjnych 19 kwietnia:

08:00 – premiery materiałów na kanale YouTube: słuchowisk na podstawie opowiadań: "Pamięć drobinek" Zofii Staneckiej oraz "Historia z pewnej ulicy" Justyny Bednarek dla uczniów i uczennic klas 1-3 szkoły podstawowej, filmu „Będę pisać” dla uczniów i uczennic klas 4-6 szkoły podstawowej oraz filmu "Muranów – Dzielnica Północna" dla uczniów i uczennic klas 7-8 szkół podstawowych oraz szkół ponadpodstawowych.

09:30 – premiera filmu "Będę pisać" dla uczniów i uczennic klas 4-6 szkoły podstawowej na Facebooku Centrum Edukacyjnego Muzeum POLIN.

11:00 – premiera filmu "Muranów – Dzielnica Północna"  dla uczniów i uczennic klas 7-8 szkół podstawowych oraz szkół ponadpodstawowych na Facebooku Centrum Edukacyjnego Muzeum POLIN.

# data[].attributes.attachment_link.title
Akcja Żonkile - instrukcja złożenia szablonu | Muzeum POLIN

# data[].attributes.headline
Powstanie w getcie warszawskim. Informacje historyczne

# data[].attributes.subject
Powstanie w getcie warszawskim. Informacje historyczne

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
19 kwietnia 1943 r. warszawscy Żydzi podjęli walkę zbrojną z Niemcami. Powstańcy nie mogli mieć nadziei na zwycięstwo. Kierowała nimi chęć odwetu na Niemcach, zadania wrogowi możliwie wysokich strat, a przede wszystkim wybierali śmierć z bronią w ręku. Powstanie kwietniowe było największym zbrojnym zrywem Żydów podczas II wojny światowej, a zarazem pierwszym powstaniem miejskim w okupowanej Europie.
Wysłuchaj wykładu o powstaniu w getcie warszawskim (dr Krzysztof Persak)
Nagranie nie może być wyświetlone
Transkrypcja wykładu dr. Krzysztofa Persaka [POBIERZ plik .doc] >>
W utworzonym w 1940 r. getcie warszawskim Niemcy zamknęli ponad 400 tys. Żydów; dziesiątki tysięcy z nich zmarły z chorób i głodu. 22 lipca 1942 r. Niemcy rozpoczęli deportację więźniów getta do obozu zagłady w Treblince. Zginęło tam niemal 300 tys. warszawskich Żydów. Jesienią 1942 r. w tzw. getcie szczątkowym pozostało już tylko około 60 tys. Żydów. Byli to głównie ludzie młodzi i w sile wieku, bez rodzin, zatrudnieni w niemieckich warsztatach produkcyjnych, tzw. szopach. W tych warunkach, gdy nie pozostawało już nic do stracenia, wśród żydowskiej młodzieży narodziła się myśl o zbrojnym oporze.

Żydowska Organizacja Bojowa

Jeszcze podczas wielkiej akcji deportacyjnej 28 lipca 1942 r. działacze lewicowych syjonistycznych ruchów młodzieżowych powołali Żydowską Organizację Bojową. Później dołączyli do niej komuniści i socjaliści. Na czele ŻOB stanął Mordechaj Anielewicz z Ha-Szomer ha-Cair, a do najbardziej znanych przywódców należeli Icchak Cukierman z Droru i Marek Edelman z socjalistycznej partii Bund. Drugą organizacją konspiracyjną w getcie warszawskim był powstały na przełomie 1942 i 1943 r. w środowisku prawicowych syjonistów Żydowski Związek Wojskowy, kierowany przez Leona Rodala i Pawła Frenkla

Kiedy 18 stycznia 1943 r. Niemcy rozpoczęli kolejną akcję wysiedleńczą, napotkali na zbrojny opór bojowców ŻOB. "Żydzi! Okupant przystępuje do drugiego aktu waszej zagłady! Nie idźcie bezwolnie na śmierć! Brońcie się!" - głosiła ulotka ŻOB. Czterodniowa akcja samoobrony opóźniła ostateczną likwidację getta i dała żydowskiej konspiracji czas na przygotowanie do powstania.

Wybuch powstania w getcie

Gdy 19 kwietnia 1943 r., w przeddzień święta Pesach, niemieckie oddziały liczące 2 tys. ludzi wspierane przez czołgi i wozy pancerne ponownie weszły do getta, by je ostatecznie zlikwidować, do walki z nimi stanęło około 500 członków ŻOB, podzielonych na 22 grupy bojowe pod zwierzchnim dowództwem Anielewicza oraz około 150 bojowców ŻZW. Przez pierwsze dni powstańcy bronili umocnionych pozycji, utrudniając Niemcom penetrację getta. Ostrzeliwali wkraczające oddziały nieprzyjaciela i obrzucali je granatami i butelkami z benzyną.

Symbolem powstania stały się flaga żydowska i polska zawieszone na wysokiej kamienicy przy pl. Muranowskim, gdzie zacięty opór przez kilka dni stawiało zgrupowanie ŻZW pod dowództwem Pawła Frenkla. Ciężkie walki na terenie szopu szczotkarzy toczyli bojowcy ŻOB dowodzeni przez Marka Edelmana. Udało im się powstrzymać na jakiś czas Niemców, detonując specjalną minę. W pierwszym dniu powstania oddział dywersji AK podjął nieudaną próbę wysadzenia muru getta przy ul. Bonifraterskiej. Podczas powstania pod murami getta AK i GL przeprowadziły jeszcze kilka akcji przeciwko Niemcom ostrzeliwującym pozycje powstańców.

Dalsze walki powstańcze polegały na obronie poszczególnych bunkrów i budynków. Niemcy systematycznie przeczesywali kolejne kwartały ulic, paląc dom po domu. Wypędzali z nich ludność cywilną i zabijali schwytanych powstańców. Do wykrytych bunkrów, gdzie oprócz bojowników ukrywali się także cywile, wrzucali świece dymne i niszczyli je przy pomocy materiałów wybuchowych.

Dowodzący siłami niemieckimi Jürgen Stroop podał w swoim raporcie o zniszczeniu getta, że jego oddziały ujęły lub zabiły ponad 56 tys. Żydów oraz wykryły 631 bunkrów. Wg raportu Stroopa 36 tys. ludzi Niemcy deportowali do obozów pracy na Lubelszczyźnie, pozostali zginęli na miejscu lub w komorach gazowych Treblinki. Podane przez niego dane liczbowe są zapewne zawyżone, lecz nie dysponujemy innymi. Jednocześnie po "aryjskiej stronie" muru getta Niemcy zintensyfikowali akcję poszukiwania ukrywających się Żydów, oferując za ich ujęcie nagrody pieniężne.

Koniec powstania i likwidacja getta warszawskiego

Zaledwie kilkudziesięciu powstańcom udało się wydostać kanałami i podziemnymi tunelami z płonącego getta. Większość z nich zginęła następnie w wyniku denuncjacji, część w walkach partyzanckich, niektórzy wzięli udział w powstaniu warszawskim w 1944 r. 8 maja 1943 r. Niemcy otoczyli bunkier dowództwa ŻOB przy ul. Miłej 18. Około stu bojowców, wśród nich Mordechaj Anielewicz, udusiło się dymem lub popełniło samobójstwo, nie chcąc wpaść w ręce Niemców.

Jednak walki pojedynczych grup powstańczych trwały dalej, aż do 16 maja. Tego dnia wieczorem na znak zwycięstwa Niemcy wysadzili w powietrze znajdującą się poza terenem getta szczątkowego Wielką Synagogę przy ul. Tłomackie. Stroop zapisał w swoim raporcie: "Żydowska dzielnica mieszkaniowa w Warszawie już nie istnieje!". Po powstaniu Niemcy zrównali teren getta z ziemią.
Czytaj więcej o powstaniu w getcie warszawskim na portalu Wirtualny Sztetl>>

# data[].attributes.attachment_link.title
Powstanie w getcie warszawskim. Informacje historyczne

# data[].attributes.attachment_link.description
19 kwietnia 1943 r. warszawscy Żydzi podjęli walkę zbrojną z Niemcami. Powstańcy nie mogli mieć nadziei na zwycięstwo. Kierowała nimi chęć odwetu na Niemcach, zadania wrogowi możliwie wysokich strat, a przede wszystkim wybierali śmierć z bronią w ręku. Powstanie kwietniowe było największym zbrojnym zrywem Żydów podczas II wojny światowej, a zarazem pierwszym powstaniem miejskim w okupowanej Europie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Halina Aszkenazy-Engelhardt została wywieziona z getta warszawskiego podczas powstania w kwietniu 1943 roku. Poniżej jej wspomnienia.

" 15 kwietnia, piątek. Moje urodziny, już kolejne w getcie. Mama przyniosła bułeczki i kawałek kiełbasy. Piliśmy wódkę. To było wielkie święto. Zaprosiłam kolegów i koleżanki. Przyszedł taki poeta, mój adorator, bardzo się przymilał. Mówi do mnie: "Wiesz, patrzę na ciebie, taka młoda jesteś, tylko pomyśleć, że to twoje ostatnie urodziny, a masz dopiero 19 lat". Ja się strasznie zbuntowałam: "Ale co ty mówisz? To nie są moje ostatnie urodziny! Ja będę żyła!". On patrzył na mnie smutnie: "Myślisz? Zdaje ci się".

W sobotę goście przyszli jeszcze raz. Moja mama powiedziała wtedy: "Wiecie, jesteśmy dobrej myśli. Ja mam nadzieję, że coś się rusza tutaj". Miała na myśli powstanie.

19 kwietnia, wtorek. O piątej rano jeden z kolegów przylatuje z krzykiem: "Getto oblężone, armaty, artyleria, strzelają ze wszystkich stron!".

Zaprowadzili nas - kobiety - przez podwórze, do bunkru. Przez dziurę po misce klozetowej, po drabinie zeszło się na dół. A tam kolosalna sala i dużo ludzi. Kilka kubłów stało, żeby cały dzień wytrzymać... Tam siedziałyśmy od rana.

Ciągle słychać strzały. I te buty ciężkie Niemców. Słyszymy, jak chodzą i krzyczą: "Raus! Raus! Raus!". Żeby wyjść. Wiedzieli, że ludzie się chowają. Ale my siedzimy cicho i nic, nie wychodzimy. Cały dzień tak. Wieczorem cisza. Można wyjść. Wracamy do naszego mieszkania, żeby się położyć.

To był pierwszy dzień powstania.

20 kwietnia - to samo. Ciągle strzały. My znowu do bunkru. A tam strasznie, bo już nie było powietrza. Dzieci i kobiety płakały i krzyczały. Wieczorem znów ciszej. Wracamy do mieszkania, a rano z powrotem do bunkru.

Trzeciego dnia zrobiło się spokojniej. Niemcy wycofali się. Myśleli, że z łatwością zdobędą i zlikwidują całe getto, a tymczasem jest opór - obrońcy getta strzelają, zabijają. Nie idzie tak łatwo. Po dwóch dniach Niemcy sprowadzili tanki, artylerię ciężką i znów otwierają ogień.

Ukryłyśmy się na strychu, ale zaraz słychać krzyki - to Niemcy i Ukraińcy. Każą opuścić domy, bo będą podpalane.

Na strychu już czuć ogień. Uciekamy górą - przechodzimy przez dziury, z jednego domu do drugiego, za nami kolejni ludzie. Czujemy te płomienie, ten ciężki zapach dymu, czarnego dymu. W końcu stajemy, bo to ostatni dom, koniec ulicy, nie ma dokąd iść.

Nagle jeden chłopak mówi, że okna pierwszego piętra wychodzą na pusty plac. Schodzimy, on wyskakuje pierwszy, potem reszta. Chłopcy łapią dziewczęta. Okazuje się, że to teren opustoszałej fabryki pilnowany przez żydowskich policjantów. Pozwalają nam zostać na noc w jednym z pomieszczeń.

O szóstej rano policjanci wyrzucają nas. Wracamy przez getto, a dokoła wszystko się pali, tli - butelki gorące, żarzące się kamienie, jeszcze czerwone od ognia. Skaczemy przez rozżarzone belki. Nie wiemy dokąd wrócić, dokąd iść. Polska straż ogniowa wskazuje nam kamienicę, którą ugasiła: "Uratowaliśmy ją, bo to jest koło muru i baliśmy się, że ogień przejdzie". Kamienica ugaszona, ale to już tylko gruzy.

Łapiemy tam jakiś pokój, jakieś mieszkanie, żeby być razem. Wychodzimy tylko wieczorem, jak myszy, szukać jedzenia i wody. Wiedzieliśmy gdzie jest mykwa - stamtąd bierzemy wodę, żeby troszeczkę wypić, obmyć twarz, ręce. Do jedzenia nic, tylko jakieś okruchy.

Po kilku dniach Niemcy otaczają budynek. Wchodzą. Wśród nich mnóstwo Ukraińców. Sprowadzają nas na podwórze, każą oddać wszystko, co mamy.

I biorą nas powoli, marszem na Umschlagplatz.

I pakują do tych wagonów, wagonów śmierci".

***
Halina Aszkenazy-Engelhardt uciekła z pociągu jadącego z Umschlagplatz na Majdanek. Za poleceniem matki trafiła do Bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego na warszawskiej Pradze. Pomocy udzieli jej m. in. polscy duchowni, ksiądz Michał Kubacki i siostra Bernadetta. Halina brała udział w powstaniu warszawskim, potem trafiła do Niemiec na roboty. Kilka lat po wojnie wyemigrowała do Izraela. Zmarła w 2016 roku.
***
Wywiad i opracowanie: Klara Jackl Z kolekcji historii mówionej Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN Data realizacji wywiadu: 20.04.2013 r. Czytaj więcej o historii Haliny Aszkenazy-Engelhardt na portalu Polscy Sprawiedliwi >>

# data[].attributes.attachment_link.title
Relacja Haliny Aszkenazy-Engelhard - powstanie w getcie warszawskim

# data[].attributes.attachment_link.description
Halina Aszkenazy-Engelhardt została wywieziona z getta warszawskiego podczas powstania w kwietniu 1943 roku. Poniżej jej wspomnienia. " 15 kwietnia, piątek. Moje urodziny, już kolejne w getcie. Mama przyniosła bułeczki i kawałek kiełbasy. Piliśmy wódkę. To było wielkie święto. Zaprosiłam kolegów i koleżanki. Przyszedł taki poeta, mój adorator, bardzo się przymilał.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Eugeniusz Maciąg miał 11 lat, kiedy przez okno swojego pokoju obserwował ludzi wyskakujących z płonących domów podczas powstania w getcie warszawskim w maju 1943 roku.

"To był plac Parysowski, numer 19, dom położony najbliżej getta. Mieszkanie na wysokim pierwszym piętrze. Z okna doskonale widziałem trójkątny plac oraz domy po drugiej stronie muru, bliżej ulicy Stawki. Przed wojną mieszkali tam Polacy i Żydzi, stały nieliczne murowane budynki, handlowano śledziami z beczek.

Plac stał się miejscem przerzutu żywności do getta. Szmuglerzy przechodzili tam i z powrotem. Niektórzy ginęli z rąk Niemców, inni byli zatrzymywani przez granatową policję. Często przechodzono po drabinie.

Podczas powstania w getcie miała miejsce największa dla mnie tragedia, którą widziałem bezpośrednio ze swojego okna. Bodajże 5 maja dom naprzeciwko został podpalony. Wtedy rozegrały się w nim dwie równoległe sceny. Na pierwszym piętrze, dokładnie w pomieszczeniu na wprost mojego okna, ukrywał się Żyd. Dym ogarniał cały budynek, a on stał bez ruchu. Modlił się.

Niżej znajdowało się kilka kobiet. Zaczęły uciekać przed ogniem. I tak kolejno wchodziły po piętrach. Doszły do pierwszego - przystanęły i rozejrzały się, doszły do drugiego - spojrzały przez okno, wbiegły na trzecie i znowu przez okno. I tak do ostatniego piętra. Nie pamiętam czy budynek był cztero- czy pięciopiętrowy. Był wysoki.

Wkrótce od strony ul. Dzikiej przyjechała polska straż pożarna. Wysunęli drabinę, jeden ze strażaków wszedł do środka. Rozległ się karabin maszynowy. Wycofali się z akcji, a ludzie pozostali w płomieniach. Czy Niemcy nie pozwolili gasić?

Ogień ogarnął wszystkie piętra. Na szczycie pozostało osiem kobiet i dziecko. Kolejno zaczęły wyskakiwać przez okno. Czepiały się parapetów, wisiały w powietrzu dopóki miały na to siłę, spadały.

W oknie wisiała zasłonka. Zobaczyłem kobietę z dzieckiem. Usiedli na parapecie, wyciągnęli przed siebie nogi i owinęli je zerwanym materiałem. Po chwili przechylili się na bok i polecieli w dół.

Ostatnia była kobieta w średnim wieku. Przystojna i młoda. Stanęła w oknie, popatrzyła na świat i odważnie wyskoczyła.

Ojciec oglądał to razem z sąsiadami z góry, z wyższych pięter naszego domu. W tych dniach wielu Polaków przyglądało się żydowskiej tragedii".

***
Eugeniusz Maciąg wraz z rodzicami, Teofilem i Bronisławą, mieszkał przy placu Parysowskim. W 1940 r. ich dom znalazł się w granicach getta i rodzina musiała przenieść się w inne miejsce. Ponownie zamieszkali pod dawnym adresem pod koniec 1942 r., po akcji likwidacyjnej getta, kiedy znowu przesunięto jego granice. Podczas pacyfikacji powstania w getcie warszawskim Niemcy planowo niszczyli poszczególne kwartały dzielnicy żydowskiej, wpuszczając do piwnic gazy bojowe i zmuszając ukrywających się w nich Żydów do wyjścia na zewnątrz. Ludzie ginęli żywcem w płomieniach, często wyskakując przez okna podpalanych domów. Dniem i nocą nad gettem unosiły się łuny pożarów, które zza murów obserwowali mieszkańcy Warszawy.
***
Wywiad i opracowanie: Mateusz Szczepaniak Z kolekcji historii mówionej Muzeum Historii Żydów Polskich Data realizacji wywiadu: 13.05.2016 r.

# data[].attributes.attachment_link.title
Relacja Eugeniusza Maciąga - powstanie w getcie warszawskim

# data[].attributes.attachment_link.description
Eugeniusz Maciąg miał 11 lat, kiedy przez okno swojego pokoju obserwował ludzi wyskakujących z płonących domów podczas powstania w getcie warszawskim w maju 1943 roku. "To był plac Parysowski, numer 19, dom położony najbliżej getta. Mieszkanie na wysokim pierwszym piętrze. Z okna doskonale widziałem trójkątny plac oraz domy po drugiej stronie muru, bliżej ulicy Stawki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Janusz Ostrowski uczestniczył w kilku akcjach pomocowych w getcie, brał udział w szmuglu broni dla bojowników powstania w kwietniu 1943 roku. Jak mówi, spotkał się tam z Markiem Edelmanem.

"Jako młody chłopak wieczorem podczołgiwałem się pod samochody niemieckie. Trzy, cztery koleżanki pilnowały. Podczołgiwałem się i wiertłem robiłem dziury w oponach. Tylko trzeba było nie za duże, bo wtedy bardzo głośno syczało.

Jak mój ojciec się dowiedział, co ja wyprawiam, mówi: "złapią gówniarza i całą rodzinę tego... niech będzie w straży pożarnej, ma wtedy przepustkę nocną, jest honorowany, umundurowany". Mundur chronił. Niemcy mundur szanowali. Musiał mnie tylko ojciec postarzyć o dwa lata, bo byłem za młody na strażaka".

W 1942 r. Janusz Ostrowski - wówczas 16-latek - dostaje się do oddziału Warszawskiej Straży Pożarnej przy ul. Nowolipki. Gdy w getcie warszawskim wybucha powstanie, Straż Pożarna zostaje zaangażowana do ograniczania pożarów wzniecanych przez Niemców. Janusz co drugą dobę spędza w getcie, gasząc wskazywane domy.

„Niemcy wyganiali pożarem mieszkańców kamienic - można było ich wtedy aresztować, albo od razu zabić. Ale dokoła były też magazyny, warsztaty i fabryki, całe getto pracowało na Niemców. Naszym zadaniem było ratowanie tego wszystkiego. Oni podpalali, my gasiliśmy.

Któregoś dnia stoimy pod płonącą kamienicą. Jesteśmy w pogotowiu, by sąsiadujące domy się nie zapaliły. Ale tego płonącego gasić nie możemy. Nagle słyszymy przeraźliwe kobiece krzyki dobiegające z ostatniego piętra. Osiem kobiet w oknie. Są uwięzione, wszędzie płomienie i dym, klatka schodowa zasypana gruzem. Za chwilę wyciągamy wąż, strumień wody sięga czwartego piętra i rozwiewa trochę dym. O ugaszeniu nie ma mowy, choćbyśmy chcieli wbrew Niemcom. Chwilami pojawiają się w oknach głowy dziewczyn. Gapimy się przerażeni, cała sekcja ośmiu strażaków".

Sierżant każe sprawdzić czy wokół nie ma Niemców i mówi: „kto się nie boi, ten zostaje i ściągamy te dziewczyny".

„Wzięliśmy hakówkę - każdy strażak wie, że to jest taka drabina z hakiem, który zaczepia się o otwór okienny. Można i na setne piętro z nią wejść. Zahaczyć - wejść, zahaczyć - wejść. Weszliśmy we trzech i po kolei ściągamy dziewczyny na dół, po linach. Pierwszy raz wtedy zjeżdżałem na linie, i to z dziewczyną przywiązaną. Ona była tak przerażona, tak mocno ściskała mnie za szyję, że ledwo oddychałem".

Strażacy dają ocalałym kobietom jedzenie i tłumaczą jak zejść do kanałów. Dają mapę i latarki. Na Żoliborzu dziewczyny mają szukać pomocy w kościołach. Ich dalsze losy nie są znane. Najmłodsza - Zuza - nie idzie z resztą. Jeden ze strażaków bierze ją do wozu strażackiego, przykrywa mokrymi wężami i wyjeżdża poza getto. Zabiera ją do Mińska Mazowieckiego i ukrywa. O jej dalszych losach także nic nie wiadomo.

***
Janusz Ostrowski walczył również w powstaniu warszawskim w 1944 r., ale szybko został ranny. Po zakończeniu wojny dostał się na studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1954-1969 był kierownikiem Zakładu Fotoelektrycznych Zjawisk w Półprzewodnikach w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk. W latach 1970-1993 pracował na stanowisku profesora w USA. Zajmował się fizyką ciała stałego i elektroniką medyczną. Wrócił do Polski w 1993 r. Zmarł w 2015 roku.
***
Wywiad i opracowanie: Klara Jackl Z kolekcji historii mówionej Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN Data realizacji wywiadu: 03.02.2015 r. Czytaj więcej o historii Janusza Ostrowskiego na portalu Polscy Sprawiedliwi >>

# data[].attributes.attachment_link.title
Relacja Janusza Ostrowskiego - powstanie w getcie warszawskim

# data[].attributes.attachment_link.description
Janusz Ostrowski uczestniczył w kilku akcjach pomocowych w getcie, brał udział w szmuglu broni dla bojowników powstania w kwietniu 1943 roku. Jak mówi, spotkał się tam z Markiem Edelmanem. "Jako młody chłopak wieczorem podczołgiwałem się pod samochody niemieckie. Trzy, cztery koleżanki pilnowały. Podczołgiwałem się i wiertłem robiłem dziury w oponach.

# data[].attributes.headline
Wirtualna wystawa Sprawiedliwi bez granic

# data[].attributes.subject
Wirtualna wystawa Sprawiedliwi bez granic

# data[].attributes.attachment_link.description
Sprawiedliwi są wśród nas. Nieobojętni wychodzą naprzeciw innym ludziom, zwłaszcza tym, którzy potrzebują pomocy. W obliczu wojen, zbrodni czy terroru, bronią godności i praw człowieka. Przekraczają granice, tworząc wspólnotę wartości. Zawsze - dawniej i dziś.

# data[].attributes.headline
Wirtualna wystawa Polscy artyści z pomocą Żydom

# data[].attributes.subject
Wirtualna wystawa Polscy artyści z pomocą Żydom

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wersja offline przygotowana została w formie pliku ZIP . Do jej rozpakow ania możesz potrzebować specjalnego programu.

np. WinZip (pobierz)

INSTRUKCJA

1. Naciśnij przycisk „Pobierz " poniżej.

4. Wystawa otworzy się w twojej domyślnej przeglądarce.

# data[].attributes.attachment_link.description
Wersja offline przygotowana została w formie pliku ZIP . Do jej rozpakow ania możesz potrzebować specjalnego programu. np. WinZip (pobierz) INSTRUKCJA 1. Naciśnij przycisk „Pobierz " poniżej. 4. Wystawa otworzy się w twojej domyślnej przeglądarce.

# data[].attributes.body
19 kwietnia
- Wystawka książek "Łączy nas pamięć"
- Żonkile dla czytelników
- Gazetka "Najważniejszy jest człowiek"

# data[].attributes.body
Opowiadanie

# data[].attributes.body
Film

# data[].attributes.attachment_link.title
Zofia Stanecka, "Pamięć drobinek" | Muzeum POLIN

# data[].attributes.body
Film

# data[].attributes.attachment_link.title
Justyna Bednarek "Historia z pewnej ulicy" | Muzeum POLIN

# data[].attributes.body
Opowiadanie

# data[].attributes.attachment_link.title
Historia z pewnej ulicy, Justyna Bednarek

# data[].attributes.body
Film

# data[].attributes.attachment_link.title
Będę pisać - film edukacyjny | Muzeum POLIN

# data[].attributes.body
o akcji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zachęcamy szkoły i biblioteki do włączenia się do akcji Żonkile, upamiętniającej powstanie w getcie warszawskim. Dla każdej grupy wiekowej przygotowaliśmy specjalną ofertę zawierającą pakiet nowych, atrakcyjnych materiałów edukacyjnych - karty pracy oraz scenariusze zajęć. Weź udział wraz z uczniami i uczennicami w wyjątkowych premierach filmowych i literackich na kanale YouTube oraz na Facebooku Centrum Edukacyjnego Muzeum POLIN.

Program wydarzeń edukacyjnych 19 kwietnia:

08:00 - premiery materiałów na kanale YouTube: słuchowisk na podstawie opowiadań: "Pamięć drobinek" Zofii Staneckiej oraz "Historia z pewnej ulicy" Justyny Bednarek dla uczniów i uczennic klas 1-3 szkoły podstawowej, filmu „Będę pisać" dla uczniów i uczennic klas 4-6 szkoły podstawowej oraz filmu "Muranów - Dzielnica Północna" dla uczniów i uczennic klas 7-8 szkół podstawowych oraz szkół ponadpodstawowych.

09:30 - premiera filmu "Będę pisać" dla uczniów i uczennic klas 4-6 szkoły podstawowej na Facebooku Centrum Edukacyjnego Muzeum POLIN.

11:00 - premiera filmu "Muranów - Dzielnica Północna" dla uczniów i uczennic klas 7-8 szkół podstawowych oraz szkół ponadpodstawowych na Facebooku Centrum Edukacyjnego Muzeum POLIN.

Pobierz materiały do pracy ze swoimi uczniami i uczennicami:

Klasy 1-3 szkoły podstawowej >>

Klasy 4-6 szkoły podstawowej >>

Klasy 7-8 szkoły podstawowej oraz szkoły ponadpodstawowe >>

Osoby z niepełnosprawnościami >>

Biblioteki i instytucje kultury >>

Wykorzystanie logotypu akcji Żonkile >>

Koordynatorzy akcji skontaktują się z Państwem w ciągu 7 dni kalendarzowych od daty wypełnienia zgłoszenia.

Jeżeli po upływie tego czasu nie dostali Państwo od nas wiadomości (prosimy o sprawdzenie, czy nie trafiła ona do folderu ze spamem), prosimy o kontakt na adres: [email protected]

Informacja dla szkół warszawskich

19 kwietnia uczennice i uczniowie warszawskich szkół aktywnie włączali się w akcję, by rozdawać na ulicach Warszawy papierowe żonkile - symbole pamięci o powstaniu. Jednak w tym roku, ze względu na trwającą pandemię, postanowiliśmy znacząco ograniczyć formułę wolontariatu i nie organizować otwartej rekrutacji wśród uczniów warszawskich szkół.

Wszystkie szkoły zachęcamy do organizacji zajęć z wykorzystaniem przygotowanych przez nas materiałów edukacyjnych.

www.eeagrants.org, www.norwaygrants.org, www.gov.pl

Działania edukacyjne w ramach akcji Żonkile wspiera Fundacja Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego

Działania edukacyjne w ramach akcji Żonkile wspiera Audioteka i Cafe Ole Studio

# data[].attributes.attachment_link.title
Akcja Żonkile 2021 w szkołach, bibliotekach i instytucjach kultury

# data[].attributes.attachment_link.description
Zachęcamy szkoły i biblioteki do włączenia się do akcji Żonkile, upamiętniającej powstanie w getcie warszawskim. Dla każdej grupy wiekowej przygotowaliśmy specjalną ofertę zawierającą pakiet nowych, atrakcyjnych materiałów edukacyjnych - karty pracy oraz scenariusze zajęć. Weź udział wraz z uczniami i uczennicami w wyjątkowych premierach filmowych i literackich na kanale YouTube oraz na Facebooku Centrum Edukacyjnego Muzeum POLIN.