# data[].attributes.body
Ok. Sunday na ulit. Tapos na akong maging in denial.

Thank you kina Ate J-mee, Ate Mingu, Kuya Roy, at sa lahat ng PETA for helping me regain the confidence I used to have with my writing, and for teaching me new skills.
Thank you kay Ate Pia, di ko talaga inexpect na ganun yung mangyayari sa sinulat ko. More than justice yung naganap, the evil is defeated talaga.
Thank you sa lahat ng classmates ko sa pag-share ng talents nila.

Since may free day na ako, lumabas ako kanina para bumili ng bagong notebook kasi paubos na yung isang ginagamit ko para sa mulat sulat/puyat sulat. Sana mapagpatuloy ko to.

Balik uli sa pag-aaral ng one act plays baka sakaling may mapasa sa Virgin Lab Fest or something... sana. Hopefully. Sana di ko malimutan ang deadline ngayon.

Tapos nag-add to cart ako ng kung ano-ano. Pahamak talaga tong add to cart na to.

Salamuch talaga ng madami.

# data[].attributes.body
Eto na po yung output ko.

# data[].attributes.body
Super thankful ko na si Michael yung nagbasa ng script ko. Nakita ko kung ano yung nag-work, ano yung baka hindi nag-work. Binasa ko din yung comments nung classmates ko. Parang okay naman sila sa ending line. Ayun, siguro sa susunod yung mas kayang i-physicalize nung actor yung ilalagay kong directions instead of yung kung ano yung nakikita sa screen ng computer.

Yung pagkain na activity yung first time na sobrang nakulangan ako sa oras magsulat. I'm sorry, alam kong mej rude siya pero nagsusulat pa rin ako habang nagshashare yung mga classmates ko kasi kailangan ko siyang ilabas. Or else mawawala siya parang bula ng dalgona coffee.

Doon sa silent bodies, parang habang nagsusulat ako nafoform yung story. Ang nasulat ko lang nung una is masikip na MRT tapos tatlong tao. Nung pinangalanan ko nang Anna yung isang character, wala na, naging Karen at Nina na yung pangalan nung dalawa. Tapos di naman talaga dapat magco-confess si Karen nung simula, medyo shallow background noise lang siya dapat. Pero nung nasulat ko na yung linyang "there's someone else I like" napa-isip ako. Wait lang, di ko na kayang magdagdag ng bagong character. Kaya ayun, nag-confess siya kay Anna sa dulo. Pray na lang na matatawid yung kwento. Natawid naman.

2021 na po, pwede na po tayong gumawa ng GL.

Ayun natuwa naman ako sa mga nangyari today.

Can't believe na isang session na lang.

Sana ma-push ko pa to after the workshop.

# data[].attributes.headline
March 07 : Activity : Silent Bodies (flirting)

# data[].attributes.subject
March 07 : Activity : Silent Bodies (flirting)

# data[].attributes.attachment_link.title
Luchi - March 7 - Activity - Silent Bodies

# data[].attributes.body
Noong interview namin ni Ate J-mee, sabi ko pinaka-nahihirapan akong magsulat ng setting.

Kaya sobrang sarap sa pakiramdam madinig last session na parang nakaka-excite for a set designer yung sinulat ko for an activity. Hindi pala ako ganun ka-bopols magsulat ng setting?

Siguro na-pressure ako kasi prose yung pinanggalingan kong background. Iba ang setting sa prose e. Nakaka-pressure siya kasi sa akin nakasalalay lahat ng setting, ng build-up, tapos pwedeng masira yung buong kwento may ma-miss lang akong ilagay once.

Pero dahil collaboration usually ang writing for performance, may tutulong sa writer na mag flesh out ng work. Hindi ko pasan yung buong mundo.

Siguro nakatulong din yung na-i-imagine ko yung sinusulat ko as someone from the audience instead of someone inside the world of the story itself. E setting at costume yung paborito kong tingnan kapag nanonood ako ng performance. Ma-try nga yung ganitong mindset kapag nagsulat uli ako ng prose. Baka mag-work.

# data[].attributes.headline
March 06 : Activity - quote prompt script

# data[].attributes.subject
March 06 : Activity - quote prompt script

# data[].attributes.attachment_link.title
Luchi - group work - online proposal script

# data[].attributes.body
Dapat sobrang pagod ako ngayon, and sige ina-antok ako. Pero wala sa level na nai-imagine ko dati. Buong araw nag sulat ako ng news, sumide-line ng pagsusulat ng press release. Dapat tunaw na utak ko.

Parang ibang utak yung gumagana sa pagsulat ng news at press release sa utak na ginagamit para mag-sulat ng creative output.

Ang exciting ng mga activity nung last meeting. Parang nabuhay yung dugo ko.

Parang eto yung hinahanap ko last year, bago mag-pandemya, nung nag-paalam ako kung pwede bang bumisi-bisita sa library ng PETA para mag-aral ng script pagkatapos nung Basic Acting classes. Bago mag pandemya, nung pinagtatawanan pa ni Kuya Norbs na kailangang mag-quarantine ni Kuya Ian kasi galing siyang Japan.

Isang taon na yung lumipas wow.

Sana di ako masyadong mapagod bukas, kasi excited uli akong magsulat.

# data[].attributes.attachment_link.title
March 04 - Neutral Words - PETA WORKSHOP

# data[].attributes.body
[Dali-daling lilipat sa kabilang kwarto si Paeng, iiwan ang umiiyak niyang sanggol at papatayin ang ilaw para ito ay makatulog na. Sasaraduhin niya ang pinto.

Buntong hininga.

Susuotin niya ang blazer na naka-sabit sa tabi ng pintong kaka-sara lamang. Hahanapin niya sa kanyang mesa ang yellow pad kung saan nakasulat ang mga linya na pinadala sa kanya ng kompanya niya. Mag-isa niyang i-pra-praktis ang mga hi, hello, good evening, may I speak to insert customer name here, atbp., mga suhestyon kung paano sisimulan ang tawag sa isang kliyente. Maglalakad ito sa kwarto, urong-sulong habang nag-pra-praktis siya.

Isang malalim na hinga. Isang buntong hininga.

Bubuksan niya ang bintana at ilalabas ang kanyang katawan sa buo nitong makakaya habang hawak niya ang kanyang cellphone. Kung saan-saan niya ii-inat at i-babaliko ang braso niya hanggang sa makasagap siya ng signal.

Ayun! Meron na.

Dali-dali siyang may tatawagan. ]

Paeng: Good evening. This is Raphael from DBI Family Bank. I would like to inform you that you are eligible for--

Customer sa telepono: Putang ina, scam nanaman? Lokohin mo lelang mo, gago! [click! beep beep beep]

# data[].attributes.body
Sino yung dumaan?

Amoy teenager.

Amoy teenager na nagpupumilit mangamoy mature. Kulang na lang laklakin niya yung bote ng body spray.

Nag-work naman. Palibhasa pogi siya.

Palibhasa pogi siya kaya kahit amoy madikit na malamig na mainit na di ko maintindihan hanggang ngayon-- dahil pogi siya kinilig naman ako.

At sa lahat ng pwede niyang isayaw noong gabing iyon, ako ang napili niya. Ako? Bakit ako?

Pero dahil pogi siya, dahil may natatanging reaksyon yung kemikal ng pabango niya at yung amoy ng katawan niya, dahil hindi ko matanggihan yung kislap ng kanyang ngiti, pumayag ako.

Di ko na-alintana ang tsismis habang kasayaw ko siya.

May gusto daw ako sa kanya?

May gusto ako sa kanya?

Noong panahong iyon, may gusto nga ba ako sa kanya?

Ang baho.

# data[].attributes.body
Nung bata ako, first language na tinuro sa akin English. Kasi Bisaya nanay ko, tapos Tagalog tatay ko, pero naiintindihan nila pareho ang English. Tapos siyempre maalam ako mag-Tagalog kasi pinipilit ng Pilipinas yun. Tapos eventually nag-sikap akong mag-aral ng Bisaya, kahit conversational lang. Super useful niya. Nung pandemya, nagka-discount classes ng Japanese, kaya inaaral ko na din uli siya ngayon.

Anyway recently, siguro dahil nakakatulong din sa pag-aaral ko yung pagtranslate ng words from Japanese to Filipino (may mga concepts kasi na meron yung both languages pero wala sa English), parang lumaki yung appreciation ko for the difference in translation ng English and Filipino.

Grabe, iba yung tagos nung Filipino translation ng elements of drama. Conflict? Korni. Pwedeng maging kahit ano. Walang pera yung wallet ko pero may gusto akong bilhin na di naman importante. Woo conflict.

Tunggalian? PAK. Away talaga na may dugo.

Plot? Ok. Parang plot of land, ganun? Lupa? Still?

Daloy ng pangyayari? Shet. Gumagalaw siya o. Daloy. May movement agad.

Melody? Ok sige kanta tayo, melody. May pressure na dapat maganda pakinggan kasi melody e.

Indayog? Pwedeng chaotic. Pwedeng sabog. Ang importante nararamdaman, may impact.

So yun. Masaya siyang pag-isipan. Iba din ata talaga yung sipa kapag naka-Filipino yung performance.

(Dati akala ko mga maarte lang nag-Ta-Taglish but look at me now. Haha!)

# data[].attributes.body
Ako ay setting na slowburn, yung panahon ng tahimik bago magsimula ang lahat

Ako ay melody na ewan kung unsa na ning languages that's inside my head pero kaya ko naman to i-try lang gud sana good grades ako sa ashita no shiken

Ako ay spectacle na maliit, set-up na work-from-home. Pro: Ayan lang yung kama, pwede agad matulog. Con: Ayan lang yung computer, anong excuse para di magtrabaho?

# data[].attributes.body
Isa akong medyo nalalasahan yung buko pero baka imahinasyon ko lang kasi nakita ko yung bote
Isa akong bakit amoy butter yung alaga ko e tatlong linggo na siyang di pinapaliguan
Isa akong malakas na default ring tone ng celphone shet ayan na si boss may hinahanap
Isa akong tumatakbo si kuya guard sa bakanteng lote sa tapat ng high school, walang tshirt kasi iniikot niya ito sa ere na parang cowboy habang hinahabol yung mga ligaw na baka
Isa akong matalim na suklay na unti-unting bumababa para magpahawak, buhok din naman kasi ang tulis ng hedgehog
Isa akong tila may static na nakabalot sa mundo ko, ayaw maniwala ng katawan ko sa mga pangyayari kaya nagkukunwari ito na parang palabas lang to sa TV

# data[].attributes.body
★★★✩✩ Sana trilogy na lang to
★★✩✩✩ Ano to? Bisaya? Nihongo?

Noong 2020 wala siyang ginawa...
... pero pag-sapit ng Pebrero 2021, ang mundo ay biglang nag-iba.

"Huh? 5:00 yung klaseng enenrolan ko noong January pero 5:30 yung tapos ng trabaho na tinanggap ako nung Feb?"

TAMBAK!

Starring Luchi de Guzman
Sulat ni Luchi de Guzman
pakana din ni Luchi de Guzman

(masaya to pramis)