# data[].attributes.headline
ΤΟ ΦΛΙΣΚΟΥΝΙ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΦΛΙΣΚΟΥΝΙ

# data[].attributes.body
Πήρε το όνομα του από τον ρωμαίο Πλίνιο λόγο της ικανότητας του να απομακρύνει τους ψύλλους-pulex (στα λατινικά). Είναι φυτό πολυετές, φτάνει σε ύψος μέχρι 20 εκατοστά. Είναι το μικρότερο από τα φυτά του είδους Μέντα και πολύ διαφορετικό από όλα τα άλλα. Έχει βλαστό όρθιο ή πλαγιαστό, τετραεδρικό, λίγο τριχωτό ή σχεδόν λείο, αρκετά διακλαδιζόμενο, πρασινωπό ή μοβίζον. Τα φύλλα του είναι μικρά, οβάλ ή προμήκη (ελλειπτικά), 6-20 χιλ. σε μήκος και 0.5-10 χιλ. σε πλάτος, με μικρό μίσχο. Και οι δύο επιφάνειες των φύλλων είναι ευδιάκριτα Ο Ιπποκράτης, ο Διοσκουρίδης, και ο Πλίνιος Σεκούνδος ο Πρεσβύτερος το ανέφεραν συχνά σαν φυτό που είχε μεγάλη φαρμακευτική αξία. Εκτιμούσαν το ωραιότατο άρωμα του. Στην Αρχαία Ελλάδα έβαζαν φλισκούνι στο νερό του μπάνιου τους. Αργότερα μετά τον 6ον αιώνα μΧ έφτιαχναν κρέμες με αιθέριο έλαιο φλισκούνης για να καθαρίζουν τα δόντια τους. Με το αιθέριο λάδι της αρωματίζονται ακόμα και σήμερα μοσχοσάπουνα. Γίνονται αρωματικές παστίλιες για το λαιμό αλλά και το γνωστό αρωματικό Λικέρ μέντας. Ένα ποτηράκι Λικέρ Μέντας τονώνει το νευρικό σύστημα.χνουδωτές. Τα άνθη είναι πολυάριθμα ταξιανθίες, αρχίζοντας από την μέση και πάνω του μίσχου. Βρίσκονται σε μασχαλιαίους σπονδύλους και έχουν χρώμα ρόδινο ή ιώδες. Τα άνθη έχουν και τα δύο φυλετικά όργανα και είναι εντομόφιλα.Η μέντα φλισκούνι έχει πολλές θεραπευτικές ιδιότητες είναι αποχρεμπτική, αντιβροχική, αντιασθματική, αντιαρθριτική, καρδιοτονωτική, αντιρρευματική, αντικοκκυτική, διουρητική, αντιδιαρροική, ευστόμαχη, αντισπασμωδική και αναισθητική, επίσης δρα κατά των ημικρανιών και των ιλίγγων και είναι αντιεμετικό. Βοηθάει και στις νευρικές διαταραχές. Επίσης θεωρείται ότι προαγάγει την εμμηνόρροια.
Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντακι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

# data[].attributes.headline
Η ΝΕΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΣΤΟ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ...

# data[].attributes.subject
Η ΝΕΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΣΤΟ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ...

# data[].attributes.body
Αγαπητοί μαθητές,συγχαρητήρια σε όλους σας που εργαστήκατε φιλότιμα για τη συγκέντρωση πληροφοριών σχετικά με τα βότανα.

Με την ομαδική προσπάθειά σας αποκτήσατε πολύτιμες γνώσεις για τα βότανα και τις ευεργετικές ιδιότητές τους .

η καθηγήτριά σας Μ.Παπουτσή

# data[].attributes.attachment_link.title
αμυγδαλια-κινουμενη

# data[].attributes.headline
                            Ο ΜΥΡΩΔΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΗΣ

# data[].attributes.subject
                            Ο ΜΥΡΩΔΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΗΣ

# data[].attributes.body
Τα Βότανα και τα Αρωματικά Φυτά του Τόπου μας
Οι πληροφορίες που δίδονται για τα βότανα, έχουν αντληθεί από βιβλία
και συγγράμματα βοτανολογίας, η δε αναφορά στις ιδιότητες των, είναι καθαρά ενδεικτική και δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ιατρική συμβουλή ή συνταγή. Ο χρήστης αυτών πρέπει να έχει υπόψη ότι τα βότανα δεν αποτελούν πανάκεια ούτε μπορούν να θεραπεύσουν όλες τις αρρώστιες και δεν μπορούν να αντικαταστήσουν ολοσχερώς τα κλασσικά φάρμακα. Η χρήση τους πρέπει να γίνεται με μέτρο ή κατόπιν ιατρικής συμβουλής, αφού αλόγιστη χρήση μπορεί να επιφέρει αντίθετα αποτελέσματα για την υγεία μας.

Βασιλικός

Το όνομά του προέρχεται από την Ελληνική λέξη βασιλιάς. Χρησιμοποιείται στην μαγειρική για αρωματισμό σαλτσών. Το εκχύλισμα του βασιλικού προλαμβάνει τις άφτρες, τους πονοκεφάλους, βοηθά στην πέψη και καταπραΰνει νεύρα και σπασμούς.

Δάφνη

Γνωστό φυτό της Μεσογείου, τα φύλλα του οποίου νοστιμίζουν σάλτσες, ψαρικά, κρέατα και όσπρια. Με δάφνινα στεφάνια αντάμοιβαν τους Ολυμπιονίκες στην αρχαιότητα. Το εκχύλισμα της δάφνης καταπολεμά τα φουσκώματα, ανοίγει την όρεξη και τονώνει τα τεμπέλικα στομάχια. Αντισηπτική, είναι πολύτιμη για το συνάχι και τη βρογχίτιδα. Το δαφνέλαιο είναι κατάλληλο για τους ρευματισμούς.

Δενδρολίβανο

1. Το δεντρολίβανο θεωρείται τονωτικό και βοηθητικό της σεξουαλικής λειτουργίας. Τονώνει τη λειτουργία του ήπατος, βοηθά στη μείωση της χοληστερίνης και αναζωογονεί τον κουρασμένο οργανισμό. Σαν προσθετικό σε διάφορα παρασκευάσματα ανακουφίζει τον πονόδοντο. Κατά της τριχόπτωση και της πιτυρίδας. Στην μαγειρική θεωρείται εξαιρετικό αρωματικό για ψητά και τηγανητά ψάρια.

2. Δίκταμος

3. Από τα χαρακτηριστικά φυτά της Κρήτης και από τα αγαπημένα βότανα των Κρητικών, οι οποίοι το χρησιμοποιούν για να καταπολεμήσουν το συνάχι, τη γρίπη, τους πονοκεφάλους, τις πεπτικές διαταραχές, τους ρευματισμούς κλπ. Σε εξωτερική χρήση βοηθά στην επούλωση τραυμάτων και εξάλειψη των μωλώπων. Στη Μινωϊκή εποχή είχε τιμητική θέση αφού θεωρούνταν το πολυτιμότερο βότανο.

4. Δυόσμος

5. Στον δυόσμο αποδίδονται πολλές ευεργετικές ιδιότητες, όπως καταπολέμηση των πόνων του στομάχου, της ναυτίας, του λόξυγκα και υποβοήθηση στην πέψη. Επίσης προσφέρει πολλά κατά της νευρώσεων και τις διάφορες εκδηλώσεις της: αϋπνίες, σπασμοί, τρεμούλες, ημικρανίες, ταχυπαλμίες. Στη μαγειρική χρησιμοποιείται αρκετά ως μυρωδικό σε κεφτέδες, καλλιτσούνια, μυζηθρόπιτες, σάλτσες κλπ.

6. Θυμάρι
Εξαιρετικό φυτό και από τα καλύτερα αντισηπτικά και τονωτικά βότανα. Το εκχύλισμά του μπορεί να προλάβει το κρύωμα, ρίχνει τον πυρετό, καταπολεμά τη γρίπη, τις εντερικές διαταραχές και δερματικές λοιμώξεις. Αντισπασμωδικό των πεπτικών οδών, διευκολύνει την πέψη, ηρεμεί τις νευρικές συσπάσεις του στομάχου και του εντέρου. Δεν συνιστάται η χρήση του από υπερτασικούς γιατί ανεβάζει την αρτηριακή πίεση. Στην μαγειρική θεωρείται από τα καλύτερα μυρωδικά για το ψητό κρέας.
Μέντα

7. Υπάρχουν πάρα πολλές ποικιλίες. Περιέχει μια δροσιστική ουσία, τη μενθόλη. Είναι εξαιρετικά αντισηπτική, καταπολεμά το συνάχι τη γρίπη και τον πονόλαιμο. Είναι επίσης χωνευτική, ηρεμιστική σε μικρή δόση και αφροδισιακή σε μεγάλες δόσεις. Τα αιθέρια έλαια από από αυτά τα φυτά έχουν εξαιρετική αξία στον αρωματισμό αρκετών προϊόντων (οδοντόπαστες, τσίχλες κ.λπ.)
Μαϊντανός

8. Από τα πιο αγαπημένα για την κουζίνα μας αρωματικά φυτά, γνωστό από την αρχαιότητα οπότε και χρησιμοποιούνταν σαν καρύκευμα και σαν φάρμακο. Ισχυρό διουρητικό, πολύτιμο σε περιπτώσεις κατακράτησης υγρών, πρηξίματος ποδιών και χεριών. Χρήσιμος κατά της κυτταρίτιδας. Φυτό, εξαιρετικό ως τονωτικό και αντιφλεγμονώδες. Τα φύλλα οι μίσχοι και η ρίζα, σε πολτοποιημένη κατάσταση και σε τοπική χρήση καταπραΰνουν τον πόνο και τη φαγούρα από τσιμπήματα εντόμων. Έχει τη φήμη ότι δίνει πιο φωτεινό δέρμα και εξαλείφει τους σκούρους λεκέδες του δέρματος.
Πράσο

9. Ο Ιπποκράτης ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε τις πολυάριθμες ευεργετικές ιδιότητες του φυτού αυτού. Σήμερα το πράσο είναι γνωστό διουρητικό, χρησιμοποιείται κατά του πρηξίματος ποδιών και χεριών και της κυτταρίτιδας. Πολύτιμο κατά της κατακράτησης υγρών της κόπωσης και της κομάρας. Το πράσο μπορεί να μαγειρευτεί με διάφορους τρόπους. Επίσης προστίθεται με άλλα χορταρικά στις χορτόπιτες.
Ρίγανη

10. Η ρίγανη διευκολύνει την πέψη και καταπολεμά τη δυσκοιλιότητα. Καλό δυναμωτικό και φίλος για τους πνεύμονες βοηθά στις χρόνιες βρογχίτιδες. Εχει διεργετικές ιδιότητες και βοηθά άτομα που υποφέρουν από κόπωση. Εξαιρετικό μυρωδικό χρησιμοποιείται σε πολλές σάλτσες και σαλάτες ? ιδίως στη χωριάτικη-. Αρωματίζει ευχάριστα κρέατα, ψάρια, τηγανητές πατάτες, φέτα.

11. Σέλινο Στην αρχαιότητα σαν στεφάνι αντάμειβε τους νικητές της Νεμέας. Το σέλινο είναι πολύτιμο στις δίαιτες αδυνατίσματος. Ευεργετικό στο συκώτι, νεφρά και καρδιά. Μπορούμε να το καταναλώνουμε καθημερινά υπό μορφή αφεψήματος. Η φήμη του είναι μεγάλη ως άριστο αφροδισιακό. Χρησιμοποιούμενο στη μαγειρική ανοίγει την όρεξη και προσδίδει ευχάριστη γεύση στα ψάρια, σούπες, φρικασέ.

12. ΣκόρδοΟ βολβός του σκόρδου αποτελείται από σκελίδες και περιέχει αιθέριο έλαιο με έντονη οσμή και καυτερή γεύση. Χρησιμοποιείται ευρέως σε όλη τη μεσογειακή μαγειρική και γαστρονομία. Αντισηπτικό, καταπολεμά τις μολύνσεις και τα παράσιτα των εντέρων. Ορεκτικό, βοηθά στη χώνεψη και στη δυσκοιλιότητα. Ευεργετικό στη μείωση της αρτηριακής πίεσης και της χοληστερίνης. Σε εξωτερική χρήση, καταπραΰνει τις φλεγμονές των αρθρώσεων και τους ρευματισμούς.

13. Ταραξάκο. Πικρόχορτο, το οποίο διεγείρει της εκκρίσεις της χολής, τονώνει τη λειτουργία του ήπατος και καταπολεμά τη δυσκοιλιότητα το ζαχαροδιαβήτη και τη χοληστερίνη. Διουρητικό, καταπολεμά την κατακράτηση υγρών, τις πέτρες στα νεφρά και την ουροδόχο κύστη. Θεωρείται εξαιρετικό για την πρόληψη και ήπια αντιμετώπιση των ρευματισμών και της κόπωσης του οργανισμού. Στη γαστρονομία χρησιμοποιείται ως σαλάτα ωμό ή βρασμένο, με λίγο λεμόνι και ελαιόλαδο.

14. Τσουκνίδα
Γνωστό σε όλους μας - κυρίως λόγω της φαγούρας που μας προκαλεί το δηλητήριό της - φυτό των αγρών και των εγκαταλειμμένων κήπων. Όμως αυτό το ανεπιθύμητο χόρτο είναι στην ουσία από τα πολυτιμότερα στον άνθρωπο, γνωστό από την αρχαιότητα. Το αφέψημα από φύλα τσουκνίδας συνίσταται ως διουρητικό και καθαρτικό. Πολύ αναζωογονητική, διαθέτει ιδιότητες κατά της κόπωσης και του άγχους. Το κατάπλασμα από πολτοποιημένα φύλλα τσουκνίδας χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των τραυμάτων.

15. Φασκόμηλο
Το φασκόμηλο είναι εξαίρετο τονωτικό, καταπολεμά την κούραση, βοηθά άτομα που βρίσκονται σε ανάρρωση και διευκολύνει την πέψη. Συνιστάται σε άτομα που υποφέρουν από υψηλή εφίδρωση. Ισορροπεί ήπια τον οργανισμό των γυναικών που πάσχουν από σπάνια έμμηνα ή πρόωρη εμμηνόπαυση. (θα πρέπει να αποφεύγεται σε συχνή χρήση από γυναίκες που εκκρίνουν πολλά οιστρογόνα). Στη γαστρονομία πολλοί το χρησιμοποιούν ως συνοδευτικό λαχανικών και λευκών κρεάτων.

16. Χαμόμηλο
Ένα φλιτζάνι χαμομηλιού πριν το γεύμα ανοίγει την όρεξη. Βοηθά στον ύπνο και ηρεμεί τους πονοκεφάλους, τους πόνους των δοντιών και τις νευρώσεις. Καταπολεμά το συνάχι. Το εκχύλισμα του χαμομηλιού κάνει μια τέλεια λοσιόν για τον καθαρισμό του προσώπου και του ευαίσθητου δέρματος των βρεφών, ενώ δίνει ζωηρές ανταύγειες στα ξανθά μαλλιά. Επίσης τα οφθαλμόλουτρα με χαμομήλι καταπραΰνουν τις φλεγμονές των βλεφάρων.
Ενδεικτικές χρήσεις βοτάνων και αρωματικών φυτών

17. Αλόη βέρα: για έκζεμα, ζάχαρο, δυνάμωμα μαλλιών.
Αρχαγγελική: τονωτική αναιμία, ευστόμαχη, συκώτι, εντερίτιδα, ρευματισμούς, αρθριτικά.
Αγριάδα: πέτρες νεφρών, προστάτη, χολή, πολύ διουρητική.
Άγριο τριαντάφυλλο: χοληστερίνη, ζάχαρο, άμυνα οργανισμού, περιέχει βιταμίνη C.
Αγριμόνιο: ζαχαροδιαβήτη, φαρυγγίτιδα, πόνοι λαιμού, διάρροια.
Αλεξανδρινά φύλλα: δυσκοιλιότητα.
Αλθαία: μαλακτική, λαρυγγίτιδα, βήχα, φαρυγγίτιδα.
Αχιλλέα: Αιμορροΐδες, κιρσούς, γρίπη, άσθμα, λιποδιάλυση, κυτταρίτιδα.
Αψιθιά: ζάχαρο, διαταραχές έμμηνων, χωνευτική, εμετούς.
Βασιλικός: για καλή μνήμη, πονoκεφάλους, στομαχόπονους.
Βαλεριάνα: ηρεμιστική, νεύρα, αϋπνίες, υστερία.
Βάτος: ζαχαροδιαβήτη, διάρροια, πέτρες στα νεφρά, αρθριτικά, ρευματισμούς.
Γλυκάνισο: κολικούς, αεροφαγία, χώνεψη, λιποδιάλυση, κοιλόπονους.
Γλυκόριζα: αντιφλεγμονώδης, βήχα, κρυολόγημα, άσθμα, γαστρικά έλκη.
Γκίνσενγκ: αφροδισιακό, τονωτικό, δίνει μακροζωία.
Δάφνη: διαλύει τα άλατα του σώματος, για πυρετό.
Δενδρολίβανο: Ελιξίριο νεότητας, τριχόπτωση, πιτυρίδα, καρδιά, συκώτι.
Δίκταμο Κρήτης: στομαχοπαθήσεις, αφροδισιακό, τονωτικό, ζάχαρο.
Εκουιζέτο: προστάτης, κυστίτιδα, πέτρες στα νεφρά, ρευματικά.
Ευκάλυπτος: βήχα, άσθμα, καλή λειτουργία αναπνευστικού, βακτηριοκτόνο.
Εχινάτσεα: άμυνα οργανισμού, διεγερτικό του ανοσοποιητικού, αντιαλλεργικό.
Θυμάρι: Συκώτι, τονωτικό, χωνευ-τικό, στομάχι, καρδιά, ρευματισμούς.
Καλαμπόκι (φούντα): πέτρες νεφρών, κύστη χολής, ουρικό οξύ, προστάτη.
Καλέντουλα: εμμηναγωγική, κατά εκζέματος και ακμής.
Κάρδαμο/κακουλέ: αφαιρεί φακίδες και πανάδες, καρδιοτονωτικό, περιέχει βιταμίνη C.
Κύμινο: αεροφαγία, ορχίτιδα, χιονίστρες, δυσπεψία.
Κυπαρισσάκι: προστάτη, κυστίτιδα, πέτρες νεφρών, ζάχαρο, διουρητικό.
Λεβάντα: γενικό παυσίπονο, καρδιά, πονοκέφαλο, ιλίγγους, αϋπνία, σκόρο.
Λιναρόσπορος: βήχα, δυσκοιλιότητα, αιμορροΐδες, πέτρες χολής.
Λουΐζα: αδυνάτισμα, αέρια εντέρου, δυσκοιλιότητα, τυμπανισμούς, καλή διάθεση.
Λυκίσκος: ζάχαρο, χοληστερίνη, ηρεμιστικό, αναφροδισιακό.
Μάραθο: πέτρες νεφρών, αδυνάτισμα, λιποδιαλύτης.
Μαντζουράνα: στομαχόπονους, αέρια, αϋπνίες, κοιλόπονο.
Μαστίχα Χίου: ζάχαρο, χοληστερίνη, διουρητική, χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική.
Μελισσόχορτο: ηρεμιστικό, αϋπνίες, διαλύει ουρικό οξύ, ταχυκαρδίες, υπέρταση.
Μέντα: Στομαχικές διαταραχές, γρίπη, ξηρόβηχα.
Μολόχα: μαλακτική για το λαιμό, βήχα, λαρυγγίτιδα, φαρυγγίτιδα, γαστρίτιδα, άσθμα.
Πράσινο τσάι Κίνας: χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, συκώτι, χολή, καρκίνο στομάχου.
Πικρόξυλο: ζάχαρο, χοληστερίνη.
Πασιφλώρα: ηρεμιστική, αϋπνίες, στρες, νεύρα.
Πιπερόριζα: τονωτική, αφροδισιακή.
Πολυκόμπι: πέτρες νεφρών, προστάτη, κύστη, ζάχαρο, αιμορροΐδες, σκώλικες εντέρου.
Πολυτρίχι: βρογχίτιδες, τραχειίτιδες, κρυολόγημα, φλεγμονές ουρικών οδών, άσθμα.
Σαπουνόχορτο: χολαγωγικό, καθαρτικό, έκζεμα, δερματίτιδα, νεφρά.
Σαλέπι: πονόλαιμο, γρίπη.
Σιναμική: δυσκοιλιότητα.
Σινάπι: βρογχίτιδα, ρευματισμούς, πλευρίτιδα, νευραλγίες, καρδιά.
Σπαθόχορτο: στομαχόπονους, ρευματισμούς, πληγές και κρεατοελιές (λάδι με σπαθόχορτο).
Σαμπούκο: γρίπη, φαρυγγίτιδα, κρυολόγημα, βρογχικά, αλλεργικό άσθμα, βήχα.
Σκορπιδόχορτο: πέτρες νεφρών, προστάτη, κυστίτιδα.
Τανατσέτο: παράσιτα, χαλαρώνει αιμοφόρα αγγεία, ανακουφίζει πόνους περιόδου.
Ταραξάκο: ίκτερο, ρευματισμούς, αιμορροΐδες, ζαχαροδιαβήτη.
Τσάι βουνού: θερμαντικό, γρίπη, βήχα, ηρεμιστικό, αϋπνίες, αναιμία.
Τσουκνίδα: αιμοκαθαρτικό, συκώτι, πέτρες νεφρών, διαλύει ουρικό οξύ, αφροδισιακό, περιέχει βιταμίνες A, B, C και μέταλλα.
Ύσσωπος: ζάχαρο, άσθμα, χοληστερίνη, βρογχικά, υπέρταση.
Φασκόμηλο: ζάχαρο, υπόταση, αναιμία, δυναμωτικό, στομάχι, μυϊκούς πόνους, γρίπη.
Χαμομήλι: Ηρεμιστικό, αϋπνίες, χωνευτικό, διουρητικό, ρευματισμούς.

# data[].attributes.body
Η Στελλάρια είναι ενα σωτήριο βότανο για τις γυναίκες που υποφέρουν από κυστίτιδες, κονδυλώματα και ωοθήκες. Επίσης δρα ως μυοχαλαρωτικό για τους πόνους περιόδου.

Οδηγίες: Σε ένα ποτήρι βραστό νερό βάζουμε μία κουταλιά από το βότανο και το αφήνουμε να σταθεί 6-10 λεπτά. Μετά σουρώνουμε και πίνουμε.

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΜΠΟΡΑΓΚΟ Ή ΜΠΟΥΡΑΝΤΖΑ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΜΠΟΡΑΓΚΟ Ή ΜΠΟΥΡΑΝΤΖΑ

# data[].attributes.headline
ΤΑ ΜΟΥΣΤΑΚΙΑ(ΉΓΕΝΙΑ)ΤΟΥ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΟΥ

# data[].attributes.subject
ΤΑ ΜΟΥΣΤΑΚΙΑ(ΉΓΕΝΙΑ)ΤΟΥ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΟΥ

# data[].attributes.headline
Η ΜΠΕΤΟΝΙΚΑ(ΠΡΙΟΝΙΤΗΣ)

# data[].attributes.subject
Η ΜΠΕΤΟΝΙΚΑ(ΠΡΙΟΝΙΤΗΣ)

# data[].attributes.body
Η Μπετόνικα (Betonica officinalis) είναι γνωστή στη χώρα μας και ως Πριονίτης. Τη συναντάμε σε αγρούς και λειβάδια σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, τη Δυτική Ασία και τη Βόρειο Αφρική. Το όνομα της προέρχεται από το Κέλτικο bewton που μεταφράζεται ως "καλό για το κεφάλι". Θεωρείται ως το πιο "σημαντικό Αγγλοσαξωνικό" βοτανο, καθώς το Μεσαίωνα αποτελούσε "πανάκεια" για όλες τις ασθένειες. Χρήσιμο είναι ολόκληρο το φυτό. Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεια η Μπετόνικα χρησιμοποιείται ως τονωτικό του νευρικού συστήματος και κατά κύριο λόγο για την καταπολέμηση νευραλγιών, χρόνιων πονοκεφάλων και ημικρανιών. Συστηματικές κλινικές μελέτες δεν έχουν γίνει για τη Μπετόνικα, η κατανάλωση της οποίας στηρίζεται κυρίως στην εμπειρική χρήση της. Η χημική ανάλυση της έχει φέρει στην επιφάνεια κάποια συστατικά στα οποία ενδεχομένως οφείλεται η αποτελεσματικότητα της. Ανάμεσα στις γλυκοσίδες που περιέχει η Μπετόνικα υπάρχουν κάποιες που καταπολεμούν την υπέρταση - γεγονός που, ως ένα βαθμό, δικαιολογεί την καταπολέμηση της νευρικής υπερέντασης, των χρόνιων πονοκεφάλων και της ημικρανίας. Ενεργή δράση κατά των πονοκεφάλων και ημικρανιών έχει, κλινικά διαπιστωμένα, και η ουσία τριγονελίνη η οποία μαζί με τη σταχυδρίνη ανήκει στα 2 βασικά αλκαλοϊδή που περιέχει η Μπετόνικα.
Η Μπετόνικα μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τη μορφή γαργάρας για την αντιμετώπιση στοματικών μολύνσεων. Η πολύ μεγάλη περιεκτικότητα της σε τανίνες (μέχρι και 15%) της προσδίδουν έντονη στηπτική δράση. Για την προετοιμασία ενός ροφήματος, προσθέστε 1-2 κουταλάκια αποξηραμένων κομμένων φύλλων σε μία κούπα νερού που έχετε βράσει (μόνο μία φορά την ημέρα).Τα βότανα είναι και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως φάρμακα.

# data[].attributes.headline
Κατερίνα Σιαμπάνη

# data[].attributes.subject
Κατερίνα Σιαμπάνη

# data[].attributes.body
ΓΑΝΟΔΕΡΜΑ

Το Γανόδερμα χαρακτηρίζεται ως προσαρμογόνο βοτανο και του έχουν αποδοθεί ονομασίες ως ο "Βασιλιάς των Βοτάνων" ή το "Βότανο των Θεών". Παρόλα αυτά, το Γανόδερμα δεν είναι βότανο, με την αυστηρή έννοια του όρου, αλλά είναι ένα σκληρό, ξυλώδες μανιτάρι.
Η λατινική λέξη για τα κυρίως φαρμακευτικά είδη, "Lucidum", σημαίνει " λαμπερό" ή "φωτεινό". Ουσιαστικά, το ίδιο σημαίνει και το όνομα του γένους Ganoderma, το οποίο προκύπτει από τις ελληνικές λέξεις: γανός (=λαμπερός) και η λέξη δέρμα (derma) δηλαδή λαμπερό δέρμα.

Το μανιτάρι Γανόδερμα αναπτύσσεται σε μια ευρεία ποικιλία δέντρων, κυρίως φυλλοβόλα δέντρα π.χ. βελανιδιές, ιτιές κ.ά.

Μερικές φορές θα αναπτυχθεί και σε κωνοφόρα δέντρα όπως πεύκα και έλατα. Έχει την τάση να ευδοκιμεί σε εύκρατες περιοχές.
Το Γανοδερμα ενώ είναι γνωστό και χρησιμοποιείται για περισσότερο από  2.000 χρόνια, μέχρι και το 1970 ήταν ιδιαίτερα σπάνιο και, ως φυσικό  επακολουθο, ιδιαίτερα άκριβο. Χάρη στην τεχνολογική & ιατρική πρόοδο  κατέστη εφικτή η καλλιέργεια για τα μανιταρια Ganoderma Lucidum σε μαζική κλίμακα και πλέον είναι  διαθέσιμο σε ιδιαίτερα χαμηλή & προσιτή τιμή.

# data[].attributes.headline
Η ΤΡΙΓΩΝΕΛΛΑ

# data[].attributes.subject
Η ΤΡΙΓΩΝΕΛΛΑ

# data[].attributes.body
Στη χώρα μας το συναντούμε με τις ονομασίες τήλι, ντηλιλίνα, ντοντιλίνα, στροφύλι, μοσχοσίταρο, τσιμένι. Η επιστημονική του ονομασία είναι Trigonella foenum-graecum L. (Τριγωνέλλα η ελληνική χλόη - γραικόχορτος).
Υπάρχουν πολλές ποικιλίες που φτάνουν τον αριθμό 11 του γένους τριγωνίσκος ή τριγωνέλλα και αυτοφύονται στην Ελλάδα. Είναι ετήσιο φυτό και το ύψος του κυμαίνεται από 10 έως 50 εκατοστά. Τα φύλλα είναι τρίφυλλα, οδοντωτά, με 1-2 άνθη στις μασχάλες των ανώτερων φύλλων, 8-15 χιλιοστά, λευκοκιτρινωπά ή λευκά ξεπλυμένα με πορφυρό χρώμα στη βάση τους. Οι τρυφεροί του βλαστοί είναι μυρωδάτοι και τρώγονται. Η ποικιλία νυχάκι ή τσιμένι καλλιεργείται στις περιοχές του Λαυρίου και της Μακεδονίας σε μικρές εκτάσεις και χρησιμοποιείται στην επεξεργασία του παστρουμά. Η ονομασία μοσχοσίταρο προέρχεται από τους σπόρους του φυτού, το αλεύρι των οποίων αν ανακατευθεί με αυτό του σταριού δίνει στο ψωμί μια γλυκιά νοστιμιά.
Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούμε τους σπόρους και τα επίγεια τμήματα.
Βότανο γνωστό από την αρχαιότητα, το οποίο ο Ιπποκράτης είχε σε μεγάλη υπόληψη. Ο Διοσκορίδης το αναφέρει ως τήλις, αιγόκερως και κεραϊτις.
Ήταν όμως γνωστό και στην αρχαία Αίγυπτο στην οποία έλεγαν ότι αν τρίβεις το σώμα σου με αυτό το φυτό, η επιδερμίδα σου θα γίνει ωραία, απαλλαγμένη από κάθε ελάττωμα. Οι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν ως βοήθημα στον τοκετό, γιατί δρα ως διεγερτικό της μήτρας και για να αυξήσουν την έκκριση του γάλακτος. Ακόμη και σήμερα στην Αίγυπτο φτιάχνουν ένα τσάι που το ονομάζουν Χίλμπα που κάνει καλό στις κράμπες στο στομάχι και τις διάρροιες που παθαίνουν οι τουρίστες.
Στην Κίνα επίσης το βότανο είναι γνωστό με την ονομασία Hu Lu Ba και το χρησιμοποιούν για τον κοιλόπονο. Παράλληλα όμως οι κινέζοι χρησιμοποιούντους σπόρους του φυτού, τους οποίους θεωρούν αφροδισιακούς θερμαντικούς για τα νεφρά και τα αναπαραγωγικά όργανα. Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιούνται για την θεραπεία της ανδρικής ανικανότητας.
Οι σπόροι της τριγωνέλλας περιέχουν 30% βλεννώδεις ουσίες (γαλακτομαννάνες), μία στεροειδή σαπωνίνη, χολήνινη, ένα πτητικό έλαιο με δυνατή μυρουδιά τράγο,υ ένα πυκνόρευστο έλαιο, 27% πρωτεΐνες και βιταμίνες Α, Β και C.
Το βότανο δρα ως αποχρεμπτικό, μαλακτικό, τονωτικό και γαλακταγωγό. Είναι χρήσιμο για την τοπική θεραπεία και τη μείωση της φλεγμονής σε καταστάσεις όπως τραύματα, δοθιήνες, ερεθισμένες πληγές, συρίγγια και όγκοι. Μπορεί να βοηθήσει στη βρογχίτιδα και με γαργάρες να ανακουφίσει τον λαιμό. Η πικρή του γεύση εξηγεί την χρήση του στις πεπτικές διαταραχές και τη μείωση του σακχάρου του αίματος. Είναι ισχυρό διεγερτικό της παραγωγής γάλακτος στις μητέρες για τις οποίες είναι εντελώς ασφαλές και έχει τη φήμη ότι ενισχύει την ανάπτυξη των μαστών. Παρασκευάζεται ως αφέψημα. Σιγοβράζουμε 1,5 κουταλιά του τσαγιού σπόρουςσε ένα φλιτζάνι νερό για 10 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε τρεις φορές την ημέρα. Αν θέλουμε να βελτιώσουμε την πικρή του γεύση μπορούμε να προσθέσουμε Μάραθο ή Γλυκάνισο.
Σε περιπτώσεις διαταραχών του αναπαραγωγικού και για καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από αδυναμία λαμβάνουμε το βότανο υπό μορφή βάμματος πίνοντας 1-2 ml βάμματος 3 φορές την ημέρα.
Δεν το λαμβάνουμε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

# data[].attributes.headline
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

# data[].attributes.subject
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
ΤΑ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΟΥ

Δρα ως διουρητικό, μαλακτικό και τονωτικό. Σαν καταπραϋντικά διουρητικά, τα γένια καλαμποκιού βοηθούν σε κάθε ερεθισμό του ουροποιητικού συστήματος. Η διουρητική τους ικανότητα φανερώνεται μέσα σε 3-4 ημέρες και η ποσότητα των ούρων αυξάνει. Ρίχνουν τις πέτρες των νεφρών και της ουροδόχου κύστης. Χρησιμοποιούνται για προβλήματα νεφρών στα παιδιά και σαν μαλακτικό του ουροποιητικού σε συνδυασμό με άλλα βότανα για την θεραπεία της κυστίτιδας, της ουριθρίτιδας, της προστατίτιδας, νυχτερινής ενούρησης κ.α (Συνδυάζεται άριστα με την αγριάδα, την αχιλλαία για την θεραπεία της κυστίτιδας και το γάλλιο η το εκουιζέτο για τις πέτρες στα νεφρά). - See more at: http://www.bachari.gr/el/products/view/moustakia-kalampokiou#sthash.ctDUJ708.dpuf

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
Η ΜΠΟΥΡΑΝΤΖΑ Το μποράγκο το φαρμακευτικό ή πιο απλά μπουράντζα, καλλιεργούνταν κυρίως για μαγειρική και φαρμακευτική χρήση, ενώ σήμερα κυρίως για το αιθέριο έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους του και έχει αντιοξειδωτικές και αντιγηραντικές ιδιότητες και δράση σε δερματικές παθήσεις και εκζήματα. Τα φύλλα του περιέχουν βιταμίνη C και είναι πλούσια σε ασβέστιο, κάλιο και ορυκτά άλατα ενώ το τσάι τους καταπολεμά το βήχα, μειώνει τον πυρετό, ενώ έχει εφιδρωτικές και διουρητικές ιδιότητες. Από παλιά θεωρούνταν ότι είχε ηρεμιστικές ιδιότητες και χρησιμοποιούνταν ως μαλακτικό, χολαγωγό,αντικαταρροϊκό, τονωτικό, αντιρρευματικό, καθαρτικό, γαλακτογόνο, και υπνωτικό. Το κατάπλασμα των φύλλων του έχει καταπραϋντική δράση σε περιπτώσεις αρθρίτιδας.

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
Η ΣΤΕΛΛΑΡΙΑ

Περιγραφή Η Στελλάρια είναι πολυετές φυτό που βρίσκεται σ’ όλο τον κόσμο, εκτείνεται άτακτα και φτάνει σε ύψος τα 15 εκατ. Έχει χνουδωτούς μίσχους, οβάλ φύλλα, βλαστούς στρογγυλούς, διάχυτους και αστεροειδή λευκά άνθη. Αναπτύσσεται εύκολα σε χέρσα εδάφη και θεωρείται ζιζάνιο. Το φυτό συλλέγεται από την άνοιξη στα νότια και πεδινά της Ελλάδας μέχρι το καλοκαίρι στα βόρεια.

Φυσικό περιβάλλον και καλλιέργεια Η Στελλάρια βγαίνει στο τέλος του χειμώνα, αντέχει σε θερμοκρασίες 20ο Φαρενάιτ. Τα νέα φυτά είναι μικροσκοπικά και δεν τα αντιλαμβάνεσαι καθώς προχωράς στους αγρούς. Μόλις ανέβει η θερμοκρασία, ανάλογα με την περιοχή, περίπου νωρίς την άνοιξη, γίνεται εμφανέστατη η παρουσία τους. Το κάθε φυτό ζει μόνον 6 με 7 εβδομάδες αλλά ο σπόρος που πέφτει απ’ αυτό το φυτό παράγει νέα φυτά. Αν η περιοχή δεν έχει την απαιτούμενη υγρασία και η θερμοκρασία ξεπεράσει τους 90ο Φαρενάιτ η Στελλάρια θα ξεραθεί και δεν θα βγάλει νέα φυτά μέχρι η θερμοκρασία και η υγρασία να επανέλθουν στην ιδανικά γι’ αυτήν επίπεδα.

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
ΤΟ ΠΙΚΡΟΞΥΛΟ(ΚΟΥΑΣΣΙΑ)

Το πικρόξυλο (Quassiae, Αγγλικά: Quassia) ανήκει στην οικογένεια των Simaroubaceae και είναι θάμνος (ή μικρό δέντρο) που φτάνει τα 3μ. ενώ τα φύλλα του είναι μακριά και φτερωτά. Το πικρόξυλο είναι ένα βότανο με εξαιρετικές ιδιότητες κατά του σακχαρώδη διαβήτη και της χοληστερίνης.  Ρυθμίζει και τα δύο αποτελεσματικά και θεωρείται ο καλύτερος ρυθμιστής της γλυκόζης από όλα τα άλλα βότανα που βοηθούν στη νόσο. (Σημείωση: σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστά τα φάρμακα. Όλα τα βότανα, λειτουργούν πάντα συμπληρωματικά) Έτσι και το πικρόξυλο, όπως βέβαια όλα τα βότανα συνδυάζει και άλλες ιδιότητες!! Το Πικρόξυλο ή Κουασσία (Quassia) έλαβε την ονομασία της από τον Graman Quassi, το Σουριναμέζο βοτανολόγο πομελέτησε πρώτος και περιέγραψε τις ιδιότητες του φυτού. Εντυπωσιακό είναι, ότι σε πολλές περιοχές της Νότιας Αμερικής, από τον κορμό του θάμνου αυτού  παρασκευάζονται «ξύλινες κούπες» για να ελευθερώνουν τα πικρά συστατικά τους στο περιεχόμενο τους και να βοηθούν στην πέψη! Το πικρόξυλο, είναι επίσης εξαιρετικός ρυθμιστής της διάρροιας και της δυσκοιλιότητας! Οι ινδιάνοι της Βραζιλίας χρησιμοποιούν τον κορμό σε σωματικές πλύσεις για την ιλαρά, και σε στοματικές πλύσεις μετά από εξαγωγή δοντιών μια και το πικρόξυλο έχει αντισηπτικές καιαντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.

Στο κόσμο, είναι περισσότερο γνωστό για την εντυπωσιακή ρύθμιση του σακχάρου και των λιπιδίων (χοληστερίνης) του αίματος.

Μια ιδιότητα  που φαίνεται να είναι ισχυρότερη σε σχέση με άλλα βότανα της κατηγορίας αυτής. Βοηθά επίσης και  στο αδυνάτισμα και τη δυσκοιλιότητα. Επιστημονικές έρευνες δείχνουν, τη προστατευτική δράση του φυτού  έναντι ορισμένων μορφών καρκίνου (λευχαιμία κλπ.) καθώς και ενάντια στην εμφάνιση ελκών του γαστρεντερικού συστήματος.

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
Το βήχιο είναι ένα βότανο που δεν είναι ιδιαιτέρως δημοφιλές σε εμάς, παρόλο που ευδοκιμεί σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Ανήκει στη οικογένεια των σύνθετων και απαντάται εκτός από τις χώρες της Ευρώπης και στις χώρες της βορειοανατολικής Ασίας. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα άνθη και τα φύλλα του για θεραπευτικούς λόγους. Συχνά χρησιμοποιείται και προληπτικά στον οργανισμό, απομακρύνοντας πολλές ασθένειες.
Τα άνθη του φυτού συλλέγονται σε διαφορετική περίοδο από τα φύλλα του. Το Φεβρουάριο και τον Απρίλιο συλλέγονται τα άνθη και το Μάιο και τον Ιούνιο τα φύλλα.

Ποιες είναι οι θεραπευτικές του ιδιότητες;

Το βήχιο έχει σπουδαία αντιμικροβιακή δράση, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί και ένα πρώτης τάξεως αποχρεμπτικό.

Το όνομά του μας προϊδεάζει για την αντιβηχική του ιδιότητα, ενώ χρησιμοποιείται και σαν μαλακτικό για τον πονόλαιμο.
Είναι πολύ αποτελεσματικό για τους ασθενείς που πάσχουν από ασθένειες, όπως η λαρυγγίτιδα, η βρογχίτιδα, ο πονόλαιμος και το άσθμα, καθώς και από παθήσεις του αναπνευστικού, όπως η χρόνια μορφή εμφυσήματος.

Παράλληλα, το βήχιο βοηθά στην αντιμετώπιση της κυστίτιδας και της ουρολοίμωξης λόγω της διουρητικής του ιδιότητας. Το βήχιο ανακουφίζει από το τσούξιμο που μπορεί να νιώθει ένας ασθενής με κυστίτιδα, αφού η διουρητική του δράση είναι άμεση.

Εξίσου σημαντική είναι και η επουλωτική του δράση, καθώς βοηθά στην επούλωση πληγών, πυωδών ελκών και πόνων στις αρθρώσεις.

Το βήχιο χορηγείται και σε γυναίκες που πάσχουν από δυσμηνόρροια λόγω των σπασμολυτικών ιδιοτήτων των φλαβονικών ουσιών και των αιθέριων ελαίων που περιέχει.

Κατά την αρχαιότητα το βήχιο χρησιμοποιούνταν ευρέως ως αντιβηχικό και καταπραϋντικό για τους αρρώστους. Ο Ιπποκράτης αντιμετώπιζε τις παθήσεις των πνευμόνων με ένα μείγμα βηχίου, γάλακτος και μελιού. Με το ίδιο μείγμα καθάριζε τις πληγές και τα πυώδη έλκη. Ο λόγος που το έκανε αυτό είναι ότι τα φύλλα του βηχίου είναι πλούσια σε ψευδάργυρο, ο οποίος είναι γνωστός για την επουλωτική του δράση.

Ο Διοσκουρίδης, ο Πλίνιος και ο Λινναίος συμβούλευαν τους ασθενείς να εισπνέουν ή να καπνίζουν το φυτό αυτό για να ανακουφιστούν από τα συμπτώματα του βήχα.
Ακόμη και σήμερα σε χώρες της Ανατολής, όπως η Ιαπωνία οι ασθενείς που πάσχουν από φυματίωση καταναλώνουν βήχιο. Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν καταφέρει ακόμη και να θεραπευθούν από αυτό.

# data[].attributes.headline
Ο ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΣ

# data[].attributes.subject
Ο ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΣ

# data[].attributes.body
Το φυτό Astragalus φύεται στην Κορέα, τη Μογγολία, την Ιαπωνία, την Ταϊβάν και το βόρειο τμήμα της Κίνας. Γνωστό στα κινέζικα ως Huang Qi, έχει χρησιμοποιηθεί στην ιατρική για πάνω από 1.000 χρόνια. Στην κλασική πραγματεία του, ο Shen Nung Pen Tsao Ching (περίπου 100 μ.Χ.), ιδρυτής των κινεζικών φυτικών φαρμάκων, ταξινόμησε το Huang Qi ως ένα ανώτερο βότανο. Και ένα από τα καλύτερα οφέλη για την υγεία είναι η ικανότητά του να ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα.

Οι ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία έχουν εμπειρίες όχι μόνο από τις παρενέργειες , όπως ναυτία και απώλεια μαλλιών, αλλά επίσης και από την εξασθένηση του ανοσοποιητικού τουςσυστήματος, κυρίως λόγω της μείωσης των λευκών αιμοσφαιρίων.

Το φυτό astragalus βοηθά σημαντικά σε αυτή την κατεύθυνση, καθώς θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα μακροχρόνια τονωτικά του ανοσοποιητικού συστήματος. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Κίνα, και στην Ιαπωνία και ακόμη και σε μερικά νοσοκομεία της Βόρειας Αμερικής, το Astragalus χρησιμοποιείται για την προστασία των ασθενών από τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας.

Πώς το Astragalus ενισχύει την ανοσία

Παρόμοια με την Echinacea, το Astragalus ενισχύει τo ανοσoποιητικό, αυξάνοντας τα επίπεδα ορισμένων τύπων κυττάρων που καταπολεμούν παθογόνους εισβολείς. Αυτά είναι τα μακροφάγα και τα φυσικά κύτταρα φονείς. Τα πρώτα πηγαίνουν γύρω-γύρω «καταβροχθίζοντας» μικροβιακούς εχθρούς, ενώ τα τελευταία επιτίθενται και καταστρέφουν ιούς και καρκινικά κύτταρα.

Το Astragalus αυξάνει, επίσης, τα επίπεδα των αντισωμάτων στον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτές οι ενώσεις προσδένονται σε ξένους εισβολείς, και το ανοσοποιητικό σύστημα αναλαμβάνει να τους καταστρέψει.

Περαιτέρω το Astragalus διεγείρει την παραγωγή ιντερφερόνης, μιας ισχυρής αντι-ιικής ένωσης που σταματά τη δράση του ιού. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι τα επίπεδα ιντερφερόνης παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα δύο μήνες μετά την παύση της κατανάλωσης του astragalus.

To Astragalus υποστηρίζει, ακόμη, το μυελό των οστών, το χώρο της ωρίμανσης των λευκών αιμοσφαιρίων. Σε έρευνα που διεξάγεται σε ζώα διαπιστώθηκε ότι το astragalus επέκτεινε τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων. Μια μελέτη που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Texas Medical Center στο Χιούστον αποκάλυψε ότι το Huang Qi έχει αποκαταστήσει ή και βελτιώσει τη λειτουργία των λευκών αιμοσφαιρίων που έχουν εξαχθεί από πάσχοντες από καρκίνο. Είναι αξιοσημείωτο ότι, μερικά από τα κατεστραμμένα λευκά αιμοσφαίρια πράγματι έγιναν πιο ενεργά από αυτά που ελήφθησαν από ανθρώπους χωρίς καρκίνο.

Μερικές προκαταρκτικές μελέτες στην Κίνα έχουν δείξει ότι το astragalus όχι μόνο βελτίωσε τη λειτουργία του ανοσοποιητικού, αλλά αύξησε και την επιβίωση μερικών καρκινοπαθών.

Προφυλάσσει από κρυολογήματα

Στην Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική (TCM), το astragalus χρησιμοποιείται για να βοηθήσει στην πρόληψη κρυολογημάτων και λοιμώξεων του ανώτερου αναπνευστικού. Κινέζικες κλινικές μελέτες έδειξαν ότι το astragalus ήταν αποτελεσματικό στην πρόληψη των κοινών κρυολογημάτων. Μια ιδιαίτερη μελέτη στην Κίνα, που καλύπτει 1.000 άτομα με περιορισμένη ανοσία, διαπίστωσαν ότι εκείνοι που κατανάλωναν το astragalus (δισκία ή ρινικά σπρέι) εμφάνισαν λιγότερες εστίες κρυολογήματος και λιγότερο σοβαρά συμπτώματα από αυτό.

Άλλες χρήσεις

Στην παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική, το βότανο αυτό χρησιμοποιείται για νυχτερινές εφιδρώσεις, την έλλειψη chi (που χαρακτηρίζεται από κόπωση, αδυναμία και ανορεξία / προβλήματα στην πέψη) και διάρροια. Βοηθά, επίσης, τα άτομα που είναι επιρρεπή στο άσθμα και τα άτομα με διαβήτη. Το Huang Qi μπορεί επίσης να προστεθεί σε ρύζι και σε σούπες.

Χρησιμοποιώντας το βότανο Astragalus

Η ρίζα Astragalus χρησιμοποιείται σε διάφορες μορφές, συμπεριλαμβανομένων των αποξηραμένων ριζών, βαμμάτων, υγρών εκχυλισμάτων, ενώ μπορεί κανείς να το βρει σε φακελάκια τσαγιού, ξηρή κονιοποιημένη ρίζα, κάψουλες και δισκία.

Δεδομένου ότι το Astragalus διεγείρει την ανοσία, μπορεί να παρεμβαίνει με φάρμακα που χρησιμοποιούνται σκόπιμα για την καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως στις περιπτώσεις των προσώπων που έχουν λάβει μεταμοσχεύσεις οργάνων.

Σε γενικές γραμμές, το Astragalus είναι ένα σχετικά ασφαλή βότανο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μακροπρόθεσμη υποστήριξη του ανοσοποιητικού. Ωστόσο, τα άτομα με πυρετό ή με αυτοάνοσα νοσήματα πρέπει να είναι προσεκτικά. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι το astragalus θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέρος μιας συνολικής θεραπείας και όχι ως αυτόνομη «θεραπεία» για κάθε ασθένεια.

# data[].attributes.headline
Η ΤΣΙΜΙΤΣΙΦΟΥΓΚΑ

# data[].attributes.subject
Η ΤΣΙΜΙΤΣΙΦΟΥΓΚΑ

# data[].attributes.body
Η Τσιμιτσιφουγκα (Cimicifuga Racemosa) ή βοτρυοειδής κορίανδρος είναι πολύ γνωστό βότανο στην αντιμετώπιση νευρικών, μυϊκών πόνων και αρθρίτιδας. Χρήσιμο μέρος είναι η αποξηραμένη ρίζα του. Η ρίζα της τσιμιτσιφούγκας περιέχει ρητίνη(σιμισιφουγίνη) πικρά τριτερπενικά γλυκοσίδια ρανουνκουλινη ( με την ξήρανση μετατρέπεται σε ανεμωνίνη ) σαλικυλικό οξύ, τανίνη και οιστρογόνο συστατικό. Το βότανο δρα ως εμμηναγωγό αντισπασμωδικό εξομαλυντικό και ηρεμιστικό (χάρη στην ανεμωνίνη). Ασκεί ισχυρότατη επίδραση σαν χαλαρωτικό και εξομαλυντικό του γυναίκειου γενετικού συστήματος. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ευεργετικά αποτελέσματα στις περιπτώσεις επώδυνης ή καθυστερημένης εμμηνορρυσίας. Ανακουφίζει τις κράμπες στις ωοθήκες και στην μήτρα. Είναι ρυθμιστικό της φυσιολογικής ορμονικής δραστηριότητας. Επίσης είναι γνωστή η χρήση του κατά των πονοκεφάλων και του βουητού των αυτιών. Λόγω του σαλικυλικού οξέος που περιέχει έχει αντιφλεγμονώδη δράση και είναι χρήσιμο σε περιπτώσεις οστεοαρθρίτιδας, ρευματοειδής αρθρίτιδας, και ισχιαλγίας. Δεν πρέπει να ξεπερνάμε τα 2γρ. ρίζας τσιμιτσιφούγκας ημερησίως. Η υπερδοσολογία πρέπει να αποφεύγεται για την αποφυγή ανεπιθύμητων παρενεργειών. Συνιστάται να μην χρησιμοποιείται χωρίς διακοπή για πάνω από 6 μήνες.
Αν δεν έχετε το χρόνο για τη προετοιμασία ενός αφεψήματος, τότε σας προτείνουμε να δείτε το 100% φυσικό και ιδιαίτερα ισχυρό Βαμμα Τσιμιτσιφουγκας, το οποίο είναι σε υγρή μορφή και έτοιμο για κατανάλωση. Τα βότανα είναι φάρμακα και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως φάρμακα.

# data[].attributes.headline
ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ

# data[].attributes.subject
ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ

# data[].attributes.body
ΤΟ ΒΟΤΑΝΟ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ

# data[].attributes.headline
Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΙΟΤΗΤΩΝ 

# data[].attributes.subject
Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΙΟΤΗΤΩΝ 

# data[].attributes.body
ΤΩΝ ΒΟΤΑΝΩΝ

# data[].attributes.headline
 Η  ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗ

# data[].attributes.subject
 Η  ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗ

# data[].attributes.headline
ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ  ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΩΣ ΦΑΡΜΑΚΑ  ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ!!!!

# data[].attributes.subject
ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ  ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΩΣ ΦΑΡΜΑΚΑ  ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ!!!!

# data[].attributes.headline
Νίκος παπαβασιλείου

# data[].attributes.subject
Νίκος παπαβασιλείου

# data[].attributes.body
Η Αγγελική ευρύτερα γνωστή με το υποκοριστικό Αγγελικούλα είναι φυτό του γένους Πιττόσπορον και της οικογένειας τωνΠιττοσποροειδών που στην Ελλάδα καλλιεργείται ως διακοσμητικό και καλλωπιστικό φυτό σε γλάστρες και κήπους.

Είναι θάμνος, πολυετής με ύψος που φτάνει τα 4 μέτρα και τα φύλλα του είναι στιλπνά και δερματώδη . Ωστόσο υπάρχουν και ποικιλίες νάνες.

Οι καρποί είναι σκληροί μικροί και στρογγυλοί πράσινου χρώματος. Τα άνθη ανοίγουν την άνοιξη και είναι λευκά ή κιτρινωπά με ωραίο άρωμα που θυμίζει αυτό της πορτοκαλιάς.

Είναι ανθεκτικό φυτό και δεν χρειάζεται ιδιαίτερες περιποιήσεις.

Η καταγωγή του φυτού είναι από την Ιαπωνία και την Κίνα.

# data[].attributes.headline
Μαρία Οικονομίδου

# data[].attributes.subject
Μαρία Οικονομίδου

# data[].attributes.body
Θρούμπι

Το θρούμπι ( savory ή satureja ) είναι ένα αυτοφυές φυτό (φρύγανο) που το συνταντάμε σε όλη την Ελλάδα. Ανήκει στην οικογένεια των χειλανθών. Ο κορμός του είναι ξυλώδης, με 2-4 άνθη ροδόχροα ή υπόλευκα και σπόρους μικρούς αυγοειδείς σε χρώμα καστανό ανοιχτό, με ευχάριστη οσμή. Φτάνει σε ύψος τα 30- 50 εκατοστά. Προτιμά τα ηλιόλουστα βραχώδη και ασβεστώδη εδάφη. Χρήσιμα είναι κυρίως τα άνθη του, το αιθέριο έλαιό αλλά, σε κάποιες περιπτώσεις, και ολόκληρο το φυτό. Το αιθέριο έλαιο περιέχει δραστικές ουσίες όπως τερπίνη, πευκίνη, καρβακρόλη, κυμίνη, κινεόλη και θυμόλη.

Οι θεραπευτικές ιδιότητες του φυτού ήταν γνωστές απο την αρχαιότητα . Οι πατέρες της βοτανοθεραπείας και της φαρμακολογίας, Θεόφραστος και Διοσκουρίδης, αναφέρονται σε αυτό στα έργα τους. Το θρούμπι χρησιμοποιείται επίσης εδώ και 2000 χρόνια στη μαγειρική, καθώς δρά ως χωνευτικό και θεωρείται ιδανικό για όλα τα δύσπεπτα πιάτα. Διαθέτει έντονη γεύση που θυμίζει θυμάρι και ρίγανη. Οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν κρασί αρωματισμένο με θρούμπι, τον θυμβρίτη οίνο,. Σε πολλές χώρες το προσθέτουν μέχρι και σήμερα σε χωνευτικά λικέρ. Κατά το Μεσαίωνα, το θρούμπι χρησίμευε ως αφέψημα για τον πονόλαιμο, το βήχα, τον πονόδοντο και τις πληγές στο στόμα, καθώς και ως απολυμαντικό για διάφορα σκεύη, λόγω των αντιβακτηριδιακών και αντιμικροβιακών του ιδιοτήτων.

# data[].attributes.headline
Μαρία Οικονομίδου

# data[].attributes.subject
Μαρία Οικονομίδου

# data[].attributes.body
Ταραξάκο

το ταραξάκο, είναι το γνωστό ραδίκι του βουνού. Λέγεται αλλιώς αγριοράδικο η “πικραλίδα”. Η καταγωγή της λέξεης είναι ελληνική και σημαίνει, αυτό που θεραπεύει τις ταραχές. Ας δούμε όμως με κάθε λεπτομέρεια τι κάνει αυτό το ταπεινό «χορταράκι».

Το τελειότερο  διουρητικό! Κι αυτό γιατί, περιέχει το μέταλλο Κάλιο. Ως γνωστόν, τα άλλα διουρητικά, απ oβάλλουν το Κάλιο από τον οργανισμό στερώντας  από το σώμα μας  το πολύτιμο αυτό μέταλλο. Το ταραξάκο όχι μόνο δε στερεί Κάλιο από τον οργανισμό, αλλά δίνει κι επιπλέον  καθώς το ταραξάκο, θεωρείτε μια από τις καλύτερες φυσικές πηγές Καλίου, το οποίο μάλιστα και συντηρείτε σε πολύ υψηλά επίπεδα.

μειώνει το ουρικό οξύ….

Καταπολεμά  τη κατακράτηση υγρών στο προεμμηνορροϊκό σύνδρομο.

Καταπολεμά την υπέρταση

Καταπολεμά το σκορβούτο

Τονώνει ευχάριστα τον οργανισμό

Καταπολεμά τις φλεγμονές ειδικά για παθήσεις του στήθους….

αντιβηχικό….

μειώνει τη χοληστερίνη

μειώνει τα τριγλυκερίδα

Εκπληκτικά αποτελεσματικό ανακουφιστικό και τονωτικό του στομάχου

Έχει αποτοξινωτική δράση και δυναμώνει το σώμα.

Αντιμετωπίζει τις εξάψεις της εμμηνόπαυσης

Βοηθάει στην αποτοξίνωση και λειτουργία του ήπατος

Αποτοξινώνει συκώτι και χοληδόχο κύστη

Είναι λιποδυαλιτικό

Φέρνει σε ισορροπία τη χολή

λιπαίνει τον εντερικό σωλήνα

Αντιμετωπίζει τη  χολολιθίαση

καθαρίζει το αίμα

διεγείρει τη λειτουργία των νεφρών

βοηθάει στον έλεγχο του σακχάρου στα άτομα με διαβήτη

Από τους ερευνητές, κρίνεται απαραίτητο για την ομαλή λειτουργία της σπλήνας. Απομακρύνει τις τοξίνες που συσσωρεύονται στη σπλήνα.

Αποτρέπει από τα αδενικά οιδήματα καθώς ρυθμίζει τους αδένες και στηρίζει τη σωστή τους λειτουργία

είναι αντιρευματικό

άριστο θεραπευτικό της αρθρίτιδας

Αντιμετωπίζει τις χρόνιες ρευματοπάθειες

ενισχύει την πρόσληψη ασβεστίου

αντιμετωπίζει το έκζεμα

Αντιμετωπίζει εντυπωσικά τις χρόνιες δερματίτιδες

Αντιμετωπίζει την ακμή

Αντιμετωπίζει τη φαγούρα

Αντιμετωπίζει τον ιό του έρπητα

Ενισχύει τη πέψη των τροφών

Αντιμετωπίζει τη παχυσαρκία

Αντιμετωπίζει τη δυσκοιλιότητα

Καταπολεμά την αυπνία

Ενισχύει την καθαρότητα και τη λειτουργικότητα του νου

# data[].attributes.headline
Μαρία Οικονομίδου

# data[].attributes.subject
Μαρία Οικονομίδου

# data[].attributes.body
Αγριοτριανταφυλλιά

Η Αγριοτριανταφυλλιά είναι θάμνος αυτοφυής σε πλαγιές και ξέφωτα. Ο βλαστός της είναι πολύκλαδος και αγκαθωτός, τα φύλλα της λογχοειδή και οδοντωτά, οι καρποί της κόκκινοι και ωοειδείς με πολλούς σπόρους, τα κυνόροδα, και άνθη λευκά ή ροζ. Ανθίζει την άνοιξη και χρησιμοποιούμενα μέρη είναι τα άνθη και οι καρποί.
Οι καρποί και τα άνθη περιέχουν μεγάλη ποσότητα βιταμίνης και γι΄αυτό είναι πρώτης τάξεως αντισκορβουτικό και φάρμακο για το ραχιτισμό. Το αφέψημα θεωρείται ιδανικό τονωτικό σε λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος, στο συνάχι, την ατονία, την ανορεξία και τη δυσπεψία.
Έχει στυπτικές ιδιότητες και βοηθά στην καταπολέμηση της διάρροιας και των κολικών των εντέρων. Επίσης θεωρείται πολύ αποτελεσματικό αντισηπτικό για μολύνσεις και ερεθισμούς των βλεφάρων και των οφθαλμών. Το αιθέριο έλαιο θεωρείται πολύ αγνό και ασφαλές για χρήση αλλά σπάνια κυκλοφορεί ανόθευτο. Συμβάλλει στην ανάπλαση του δέρματος (κυτταρική αναπαραγωγή). Συμβάλλει στην ελάττωση φλεγμονών και φαγούρας, ενυδατώνει την επιδερμίδα.

# data[].attributes.attachment_link.title
αγριοτριανταφυλλιά - Google Search

# data[].attributes.headline
Ελενα Ντεντα

# data[].attributes.subject
Ελενα Ντεντα

# data[].attributes.body
Αρκτοστάφυλος

Ο Αρκτοστάφυλος είναι γένος Δικότυλων Αγγειόσπερμων φυτών που ανήκει στην τάξη Ερεικώδη, οικογένεια Ερεικοειδή(Ericaceae). To γένος περιλαμβάνει 70 περίπου είδη που απαντούν κυρίως στην Κεντρική και Βόρεια Αμερική. ΣτηνΕλλάδα απαντά το είδος A. uva-ursi. Είναι αειθαλείς δασικοί θάμνοι ή μικρά δέντρα. Ο καρπός είναι ράγα ή δρύπη και το χρώμα του είναι κόκκινο. Το όνομά του προέρχεται από τις λέξεις "άρκτος" και "σταφύλι" καθώς αποτελεί εξαιρετικό έδεσμα για τις αρκούδες.Μερικά είδη έχουν και φαρμακευτικές ιδιότητες. Το αφέψημα των φύλλων χρησιμοποιείται ως τονωτικό, διουρητικό και κατά των παθήσεων των νεφρών και της κύστης ενώ στη Ρωσία πίνεται ως τσάι με την ονομασία  Καυκασιανό τσάι. Τα φύλλα του χρησιμοποιούνται στη βυρσοδεψία. Τέλος μερικά από τα είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά για το ωραίο τους φύλλωμα και άνθη

# data[].attributes.headline
Έλενα Ντεντα

# data[].attributes.subject
Έλενα Ντεντα

# data[].attributes.body
Μυρτίλα

Μια νέα καλλιέργεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα με μεγάλο εισόδημα και χωρίς έξοδα. Είναι φυτό που δεν θέλειράντισμα και μεγάλες καλλιεργητικές φροντίδες. Στην Ευρώπη βρίσκεται στα βουνά σε αφθονία και καλλιεργείται συστηματικά από γεωργούς. Τα φύλλα του και οι καρποί του έχουν μεγάλες θεραπευτικές ιδιότητες.
Τα φύλλα του blueberry έχουν θεραπευτικές ιδιότητες χάρη στη μεγάλη περιεκτικότητα γλυκοζοειδών και ιδιαίτερα νεομυρτυλίνης, που χρησιμοποιείται ως βοηθητικό μέσο για τη θεραπεία του σακχαρώδους διαβήτη. Η ομοιοπαθητική ιατρική συστήνει να πίνετε το τσάι από κλαδιά και φύλλα του φυτού για τις καρδιόπαθειες, που είναι ιδιαίτερα σημαντικό ως προφύλαξη από ογκολογικές ασθένειες.
Το blueberry χρησιμοποιείται και ως πρόληψη λοιμώξεων.Ο χυμός του περιέχει συστατικά που εμποδίζουν την προσκόλληση των βακτηριδίων στα τοιχώματα της ουροδόχου κύστης και την ανάπτυξη των λοιμώξεων

# data[].attributes.headline
Κατερίνα Σιαμπάνη 

# data[].attributes.subject
Κατερίνα Σιαμπάνη 

# data[].attributes.body
ΜΕΝΤΑ

H μέντα (Mentha) είναι ποώδες αρωματικό φυτό της οικογένειας των χειλανθών των εύκρατων περιοχών. Έχει άνθη ευωδιαστά, λευκά ή ιώδη, που σχηματίζουν ταξιανθία στάχυος. Είναι φυτό φαρμακευτικό και χρησιμοποιείται στη μαγειρική ως καρύκευμα, καθώς και ως αφέψημα ή αιθέριο έλαιο. Το αιθέριο έλαιο είναι κατάλληλο για κατώτερης ποιότητας προϊόντα αρωματοποιίας και σαπωνοποιίας. Η ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει διάφορα είδη μέντας, όπως: μίνθη η χνοώδης (Mentha pubescens), μίνθη η μακρόφυλλος υποείδος η μακρόφυλλος συν. μίνθη η μελανίζουσα (Mentha longifolia subsp. longifolia syn. Mentha nigrescens K.Koch), μίνθη η στρογγυλόφυλλος (Mentha rotundifolia) ο κοινός αγριόδυοσμος, μίνθη η αρουραία ποικ. η αρουραία συν. μίνθη η μικρόφυλλoς, (Mentha arvensis var. arvensis syn. Mentha parvifolia), μίνθη η πυραμιδοειδής συν. μίνθη η ρεβερχόνειος (Mentha × pyramidalis Ten. συν. Mentha × reverchonii Briq.), μίνθη η πολιά, μίνθη η σταχυώδης συνών. μίνθη η πράσινη (Mentha spicata syn. Mentha viridis) (δυόσμος), μίνθη η φίλυδρος (Mentha aquatica) και μίνθη η πουλέγιος.

# data[].attributes.headline
Σωτήρης Τζανετόπουλος

# data[].attributes.subject
Σωτήρης Τζανετόπουλος

# data[].attributes.body
ΝΥΧΤΟΛΟΥΛΟΥΔΟ

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΈΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Το έλαιο του νυχτολούλουδου προέρχεται από τον σπόρο του νυχτολούλουδου και είναι θαυμάσιο για δερματικές παθήσεις όπως έκζεμα, ψωρίαση και την ακμή. Χρησιμοποιείται κατά την κύηση για την πρόληψη της προεκλαμψίας(:επιπλοκές κατά την εγκυμοσύνη)Χρησιμοποιείται επίσης για την καταπολέμηση του πόνου στο στήθος, της ενδομητρίωσης, και σύμφωνα με έρευνες, στα συμπτώματα εμμηνόπαυσης και εξάψεων.

Το έλαιο που κοινώς οναμάζεται "Oenothera" "O Βασιλιάς της Πανάκεια" χρησιμοποιείται για μια μεγάλη ποικιλία θεραπειών και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία Εκτός από αυτά χρησιμοποιείται για την ρευματοειδή αρθρίτιδα , οστεοπόρωση σύνδρομο Sjogren, αλκοολισμό, υψηλή χοληστερήνη, σύνδρομο χρόνιας κόπωσης,. διαβητική νευρική βλάβη, δυσπραξία, καρδιακές παθήσεις, υπερκινητικότητα, πόνο στα κάτω άκρα, νευροδερματίτιδα, παχυσαρκία, απώλεια βάρους, κοκίτη, γαστρεντερικές διαταραχές, κολίτιδα, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, πεπτικό έλκος. Το λάδι του νυχτολούλουδου μετατρέπεται σε μια ουσία σαν ορμόνη που ονομάζεται προσταγλανδίνη η οποία έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες που δρον τόσο αραιώνοντας το αίμα όσο και βοηθώντας στη σωστή κυκλοφορία του.

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΟΝ ΜΥΘΟ

ΤΟ ΕΛΑΙΟ ΤΟΥ ΝΥΧΤΟΛΟΥΛΟΥΔΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΓΡΙΟΛΟΥΛΟΥΔΟ που συντάται στη Β.Αμερική και τα λουλούδια του ανθίζουν μετά το ηλιοβασίλεμα ή τις δυννεφιασμένες μέρες του καλοκαιριού.(Ιούνιος-Σεπτέμβριος) .

Στη Β.Αμερική η χρήση του νυχτολούλουδου χρονολογείται από τους Ιθαγενείς οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τους σπόρους τους για τα τρόφιμα και την επιτάχυνση της της επούλωσης των πληγων και μωλώπων.Οι Ευρωπαίοι άποικοι πήραν μαζί τους τη ρίζα στην Αγγλία και τη Γερμανία και τη χρησιμοποίησαν ως φυτική τροφή

# data[].attributes.headline
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.subject
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.body
ΧΑΜΟΜΗΛΙ

Το Χαμομήλι, ή Χαμ οπούλα, (Marticaria Chamemilla) πήρε το όνομα του από το άρωμά του (μήλο του εδάφους) και ο πρώτος που αναφέρει τις ευεργετικές του ιδιότητες είναι ο Ιπποκράτης(460-370 π. Χ.), ο πατέρας της Ιατρικής που το θεωρούσε εμμηναγωγό και φάρμακο κατά της υστερίας. Είναι μονοετής πόα της οικογένειας των Συνθέτων ή Κομποζίτων (δικοτυλήδονα), η επιστημονική ονομασία του είναι Chamomilla. Η πιο γνωστή ποικιλία του χαμομηλιού που φύεται και ευδοκιμεί στην Μεσόγειο και ιδίως στην Πελοπόννησο, είναι η Chamomilla recutita. Έχει λεπτά φύλλα, δις ή τρις πτεροσχιδή, σε προμήκη τμήματα, τ’ άνθη του σχεδόν τριχοειδή σχηματίζουν μοναχικά κεφάλια, με ανθίδια λευκά γλωσσοειδή, σχηματισμένα γύρω από το κεντρικό κίτρινο στέλεχος του άνθους, κωνικό προεξέχοντα ταξιανθικό τους δίσκο, που είναι σχηματισμένος από πολύ μικρά σωληνοειδή άνθη.Το χαμομήλι έχει επίσης ονομαστεί «γιατρός των φυτών», γιατί όπου φύεται, το ριζικό του σύστημα βοηθάει όλα τ’ ασθενικά φυτά που φύονται μαζί του. Είναι φυτό που φθάνει σε ύψος από 0,05 έως και 0,60 εκατοστά περίπου. Αποτελείται από πολυκλαδικό όρθιο και λείο βλαστό. Η άνθηση αρχίζει τον Απρίλιο και διαρκεί μέχρι και τον Ιούνιο. Από το φυτό συλλέγονται μόνον τ’ άνθη, όταν ανοίξουν καλά και πριν αρχίσουν να πέφτουν τα πέταλά των. Στην συνέχεια αποξηραίνονται σε σκιερό ή σκοτεινό μέρος και συσκευάζονται συνήθως αεροστεγώς για να διατηρηθούν όσο το δυνατόν πιο περισσότερο οι ουσίες που περιέχονται στα συλλεγόμενα άνθη. Μετά το πέρας Το χαμομήλι έχει σημαντικές θετικές επιδράσεις στους οργανισμούς και βοηθά εναντίον διαφόρων παθήσεων. Οι θεραπευτικές του ιδιότητες είναι γνωστές από την αρχαιότητα και βέβαια ο Ιπποκράτης ο πατέρας της Ιατρικής το θεωρούσε ως το πιο θαυματουργό βοτάνι για πολλές περιπτώσεις. Παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιείται ευρέως, οι επιστήμονες ερευνητές συνεχίζουν ν’ ανακαλύπτουν συνεχώς νέα στοιχεία σχετικά με τις ενεργές ουσίες και ιδιότητες που περιέχει, για την βοήθεια παρασκευής διαφόρων σκευασμάτων φαρμακευτικής και καλλυντικής χρήσης.

# data[].attributes.headline
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.subject
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.body
ΑΛΧΗΜΙΛΛΗ

Είναι φυτό στυπτικό, διουρητικό, καρδιοτονωτικό, αντιδιαρροϊκό, επουλωτικό σε πληγές, τραύματα, έλκη και επιμολύνσεις, αντιαναιμικό και τονωτικό των μυών. Είναι ένα πολύτιμο βότανο για γυναικολογικά προβλήματα, ειδικότερα για τη βαριά αιμορραγία κατά την εμμηνορρυσία, για τον κνησμό στον κόλπο και τη μείωση του πόνου που συνδέεται με αυτά τα προβλήματα. Διευκολύνει τις μεταβολές που συνοδεύουν την εμμηνόπαυση και ως εμμηναγωγό διεγείρει την έμμηνη ροή. Η στυπτική της δράση βέβαια το κάνει χρήσιμο στη θεραπεία της διάρροιας και είναι καλό για πλύσεις του στόματος, για εκδορές και έλκη και για γαργάρες σε περίπτωση λαρυγγίτιδας. Συνίσταται σε φλεγμονές του στομάχου και των εντέρων, σε κολικούς, διάρροιες, λευκόρροια. Εξωτερικά ο χυμός του φυτού ή το φυτό κοπανισμένο δρα θετικά σε πρηξίματα και πληγές.

# data[].attributes.headline
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.subject
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.body
ΜΑΡΑΘΟΣ
Ο μάραθος (ή μάραθο, το ή φοινόκιο, το) είναι ποώδες και αρωματικό φυτό. Είναι δικοτυλήδονο και ανήκει στην οικογένεια των Σκιαδοφόρων. Η επιστημονική του ονομασία είναι Μάραθον το κοινόν. Περιέχει αιθέρια έλαια κατά 7% και ήταν γνωστό στην αρχαία Ελλάδα, στην Κίνα, στην Αίγυπτο και την Ινδία. Ειδικότερα, ο Πλίνιος αναφέρει 22 φαρμακευτικές ιδιότητες του φυτού.

Οι κύριες χρήσεις του φυτού είναι στη μαγειρική και ζαχαροπλαστική, την αρωματοποιία και την οινοπνευματοποιία. Από το μάραθο επίσης παρασκευάζονται φάρμακα όπως σιρόπια ενώ χρησιμοποιείται και ως μέσο για να διευκολύνεται η έκκριση γάλατος. Από τους σπόρους του μάραθου, που έχουν καυστική γεύση, όπως αυτή του άνηθου, φτιάχνεται αιθέριο έλαιο (μαραθέλαιο). Η ποικιλία αζορικό είναι εδώδιμη και οι σαρκώδεις κολεοί των φύλλων του χρησιμοποιούνται ως λαχανικό (φοινόκιο

# data[].attributes.headline
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.subject
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.body
ΝΤΑΜΙΑΝΑ
Η Νταμιανα (Turnera diffusa) είναι ένας μικρός θάμνος που ευδοκιμεί στη Κεντρική και Νότια Αμερική, το Μεξικό και την Καραϊβική. Οι καρποί της έχουν τη γεύση σύκου, ενώ τα μικρά κίτρινα άνθη της είναι πολύ αρωματικά (το άρωμα τους θυμίζει το χαμομήλι). Το φυτό, σε πλήρη ανάπτυξη, μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 2 μέτρα, ενώ τα τα φύλλα του μπορούν να φτάσουν σε μήκος μέχρι και τα 25εκ.
H χρήση της Νταμιάνας έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Οι Mayas και οι Aztecs χρησιμοποιούσαν την Νταμιανα ως γενικό τονωτικό του σώματος. Στην γλώσσα των Mayas, η Νταμιανα ονομαζόταν mis kok - μεταφράζεται ως "σκούπα του άσθματος". Οι αυτόχθονες της Αμερικάνικης Ηπείρου συνήθιζαν να πίνουν τσάι από φύλλα Νταμιανας, καθώς θεωρούσαν πως το φυτό είχε έντονες αφροδισιακές ιδιότητες. Κάποιες φυλές Ινδιάνων συνήθιζαν να καίνε φύλλα Νταμιάνας στη κεντρική φωτιά του καταυλισμού, προκειμένου να προωθήσουν την "ερωτική διάθεση" μεταξύ των νεαρών μελών της φυλής. Ο πρώτος Ευρωπαίος που φέρεται να "παρατήρησε" και να κατέγραψε τις αφροδισιακές ιδιότητες της Νταμιάνας (1699), είναι ο Jesus Maria de Slavatierra - ένας Ισπανός ιεραπόστολος που "υπηρέτησε" στο Βόρειο Μεξικό. Η Νταμιανα άρχισε να γίνεται γνωστή στις Η.Π.Α. από το 1884, όταν και άρχισε να "προωθείται" ως αφροδισιακό στην αγορά.
Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεια η Νταμιανα χρησιμοποιείται κυρίως ως ενισχυτικό του οργανισμού και για την αντιμετώπιση νευρικών διαταραχών. Σύμφωνα με κάποιες αναφορές η πικρή ουσία δαμιαμίνη (damianin) διαθέτει την ιδιότητα να τονώνει το νευρικό σύστημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Νταμιανα να θεωρείται κατάλληλη για περιπτώσεις έντονου άγχους, νευρικότητας, ατονίας καθώς και για ελαφριές μορφές κατάθλιψης. Η τόνωση του νευρικού συστήματος συνοδεύεται σε πολλές περιπτώσεις από μία γενικότερη ευφορία και από την τόνωση ολόκληρου του οργανισμού.

# data[].attributes.headline
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.subject
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.body
ΕΠΙΛΟΒΙΟ

ΕΠΙΛΟΒΙΟ (WILLOW) - SENSITIES Βοτανοθεραπεία. Το Επιλοβιο (Epilobium ciliatum) είναι ένα φυτό της οικογένειας Onagraceae, που περιλαμβάνει πάνω από 160 διαφορετικά είδη. Το Επιλόβιο είναι πλέον ένα φυτό που το βρίσκουμε σε ολόκληρο το πλανήτη - σύμφωνα με τους ειδικούς είναι φυτό που προέρχεται από τη Βόρεια Αφρική και την Ανατολική Ασία. Τις θεραπευτικές ιδιότητες τις έχουν τα άνθη και τα φύλλα του φυτού.

Ιστορικά το Επιλοβιο σαν θεραπευτικό βότανο είχε μικρή σημασία και μικρή βιβλιογραφία. Όλα άλλαξαν όταν η θετική του δράση στην αντιμετώπιση του προστάτη, αναδείχθηκε από την Αυστριακή διάσημη βοτανολόγο Μαρία Τρέμπεν τον 20ο αιώνα. Η συνέχεια ήταν εντυπωσιακή μιας και σε Αυστρία, Γερμανία και Αμερική το βότανο έγινε περιζήτητο.

Το επιλόβιο στην συγχρονη βοτανοθεραπεία θεωρείται ότι έχει δράση αντιβακτηριδιακή, αντιφλεγμονώδη, αντιμικροβιακή και αντιοξειδωτική. Οι βοτανοθεραπευτές το χρησιμοποιούν κυρίως στην αντιμετώπιση προβλημάτων υπερπλασίας του προστάτη, σε κυστίτιδα και νεφρίτιδα. Η θετική δράση του επιλόβιου στην αντιμετώπιση της αρχόμενης υπερπλασίας του προστάτη έχει ανακοινωθεί σε άρθρο του επιστημονικού περιοδικού <<Φαρμακευτικά βότανα>> το 1991 όπου αναφέρεται ότι η αντιφλεγμονώδης δράση του είναι 10 φορές μεγαλύτερη από την συνθετική ουσία ινθομεθαζίν. Σε εργαστηριακές μελέτες που έγιναν στο κέντρο έρευνας για τον προστάτη, στο Βανκούβερ διαπίστωσαν ότι πολύ μικρές συγκεντρώσεις του βοτάνου επηρεάζουν αρνητικά τη δράση των ενζύμων 5 –alpha reductase και aromatase που εμπλέκονται στην αρχόμενη υπερπλασία του προστάτη. Το επιλόβιο θεωρείται οτι λόγω της αντιφλεγμονώδους δράσης βοηθά σε μολύνσεις του ουροποιητικού συστήματος, σε βρογχικές μολύνσεις, στη βλεννώδη κολίτιδα και σε σύνδρομο ευερέθιστων εντέρων. Επίσης θεωρείται ότι ωφελεί στη διάρροια και στην ακράτεια σε άνδρες και γυναίκες.

# data[].attributes.headline
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.subject
Αναστασία Ρουμπέση

# data[].attributes.body
ΑΜΑΜΕΛΙΔΑ

Η Αμαμελιδα (Hamamelis virginiana) είναι ένα πολύ γνωστό φυτό (μεγάλος θάμνος ή σπανιότερα δέντρο) που θεωρείται πως προέρχεται από τη Βόρεια Αμερική. Είναι πλέον πολύ διαδεδομένη ως καλλωπιστικό φυτό και τη βρίσκουμε σε κήπους σε ολόκληρο το κόσμο. Ιστορικά η Αμαμελίδα χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως βοτανο από τις ινδιάνικες φυλές της Βορείου Αμερικής. Η χρήση της περιλάμβανε κυρίως τη θεραπεία μολύνσεων των ματιών και την αντιμετώπιση τσιμπημάτων εντόμων, αιμορροϊδων, δυσεντεριών και δερματικών παθήσεων. Η Αμαμελίδα έρχισε να γίνεται γνωστή για τις ιδιότητες της από το 1848 και έπειτα, όταν ο Αμερικανός Theron T. Pond "εμπορευματοποίησε" το εκχύλισμα της με βάση τις γνώσεις που απέκτησε από τους ινδιάνους της φυλής Oneida. Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεία η Αμαμελίδα χρησιμοποιείται κυρίως εξωτερικά υπό τη μορφή κομπρέσας. Θεωρείται ιδιαίτερα αποτελεσματική στην αντιμετώπιση των αιμορροιδων και της φλεβιτιδας, ενώ επίσης ως οφθαλμική πλύση θεωρείται πως αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις μολύνσεις των ματιών και την επιπεφικίτιδα. Γενικότερα η Αμαμελίδα θεωρείται πολύ καλή για την αντιμετώπιση αιμορραγιών. Η δράση της Αμαμελίδας θεωρείται πως οφείλεται στο γεγονός ότι συρρικνώνει τα αιμοφόρα αγγεία και τα επαναφέρει στο φυσιλογικό τους μέγεθος.

# data[].attributes.headline
Ανάστασης Πολυζωης

# data[].attributes.subject
Ανάστασης Πολυζωης

# data[].attributes.body
ΦΑΣΚΟΜΗΛΟ

Το φασκόμηλο ή φασκομηλιά ανήκει στο γένος Αγγειόσπερμων δικότυλων φυτών Ελελϊφασκος.Το φασκόμηλο έχει ύψος μισό μέτρο και υπάρχει σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας .Το φυτό έχει έντονη αρωματική οσμή και καλλιεργείται για τις φαρμακευτικές ιδιότητές του ως αφέψημα και ως καρύκευμα.Περιέχει ως κύριες ουσίες το αιθέραιο έλαιο και το φασκομηλόλαδο. Με βάση της τελευταίας έρευνας βοηθάει στην θεράπευση του Αλτσχάιμερ και την υπερληπιδαιμία.

# data[].attributes.headline
Τζανετόπουλος Σωτρης

# data[].attributes.subject
Τζανετόπουλος Σωτρης

# data[].attributes.body
ΝΥΧΤΟΛΟΥΛΟΥΔΟ

Κοινή ονομασία φυτών των οποίων τα άνθη ανοίγουν τη νύχτα και κλείνουν την ημέρα. Τέτοιο φυτό είναι η μιράμπιλις η γιαλάπα, που λέγεται επίσης και δειλινό. Είναι θαμνόμορφη κονδυλόρριζη πόα, ύψους 50 - 80 εκ. και κατάγεται από το Περού. Έχει φύλλα αντίθετα, καρδιοειδή, ωοειδή - μυτερά και άνθη κατά επάκριες δέσμες, συμπέταλα, με έλασμα κυκλικό πεντάλοβο και σωλήνα στενό και μακρύ· είναι κίτρινα, κόκκινα, λιλά κλπ., μονόχρωμα ή στικτά, ελαφρώς εύοσμα, ανοίγουν κατά τη δύση, μένουν ανοιχτά όλη τη νύχτα για να κλείσουν και να μαραθούν το επόμενο πρωί, λίγο πριν τα βρει το φως του ήλιου. Καλλιεργείται στους κήπους και στις αυλές για καλλωπιστικούς σκοπούς. Ν. ονομάζουν ακόμα, κυρίως στα Επτάνησα, τον ανοιξιάτικο γλαδίολο που τα ωχρά με σκούρες κηλίδες άνθη του ανοίγουν τη νύχτα και σκορπούν δυνατό άρωμα μενεξέ. Το ανθοφόρο στέλεχός του φτάνει τα 50-70 εκ. Οι βολβοί του φυτεύονται στο έδαφος ή στη γλάστρα τον Σεπτέμβριο και ανθίζουν την άνοιξη. Ως ν. είναι επίσης γνωστό, αν και λιγότερο διαδεδομένο, το κέστρο το νυκτερινό της τροπικής και παρατροπικής Αμερικής, θάμνος με φύλλα επαλλάσσοντα, ακέραια και άνθη ωχροκίτρινα κατά μασχαλιαίους ή επάκριους βοστρύχους. Καλλιεργείται στις γλάστρες και στις αυλές για καλλωπιστικούς σκοπούς. Δεν είναι ανθεκτικό στα δυνατά κρύα. Νυχτολούλουδο ή δειλινό (μιράμπιλις η γιαλάπα): κάθε λουλούδι του μένει ανοιχτό μια νύχτα. Το νυχτολούλουδο, σε διάφορα χρώματα, είναι πολύ γνωστό φυτό στην Ελλάδα, κοινή ονομασία φυτών τών οποίων οι κάλυκες ανοίγουν τη νύχτα.

# data[].attributes.headline
Αναστάσιος Μπακούρος

# data[].attributes.subject
Αναστάσιος Μπακούρος

# data[].attributes.body
ΚΥΝΟΡΟΔΟ

To Κυνόροδο είναι ο καρπός της Άγριας τριανταφυλλιάς και ωριμάζει από τον Σεπτέμβριο έως και τον Οκτώβριο.
Έχει χρώμα κυρίως κόκκινο, ωοειδές σχήμα και στο κέντρο του έχει διάφορους σπόρους οι οποίοι περικλείονται ανάμεσα σε τριχούλες. Η υψηλή περιεκτικότητά του σε βιταμίνες Α,Β,C,E,Κ καθώς επίσης και σε πηκτίνη, φλαβονοειδή, καροτένια και οργανικά οξέα προσφέρει στον οργανισμό μας μεγάλα ποσά ενέργειας και τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για την καλή λειτουργία του.
Ακόμη,τα κυνόροδα έχουν αντιφλεγμονώδεις και αντιοξειδωτικές ιδιότητες, οι οποίες βοηθούν στην αντιμετώπιση του κρυολογήματος της αναιμίας και της δυσκοιλιότητας. Συντελούν στην καλή απορρόφηση του σιδήρου, του ασβεστίου και στην διάσπαση των πετρών της χολής.Τέλος,από αυτά τα βότανα προέρχεται η ουσία gopo, ιδανική στην αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας.
Τα κυνόροδα μπορούν να έχουν πολλές,διαφορετικές χρήσεις. Χρησιμοποιώντας τα,για παράδειγμα, φτιάχνουμε σιρόπι, μαρμελάδα,λικέρ και γλυκό του κουταλιού. Μπορούμε ακόμη να αποξηράνουμε τους καρπούς, για τονωτικό τσάι
και και βοηθητικό στα κρυολογήματα.

# data[].attributes.headline
Εβελίνα Σκορδά

# data[].attributes.subject
Εβελίνα Σκορδά

# data[].attributes.body
ΛΙΝΑΡΟΣΠΟΡΟΣ

Ο λιναρόσπορος και το λάδι που προκύπτει από την έκθλιψή του -το λιναρέλαιο- έχουν σημαντικές αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Ο λιναρόσπορος έχει μια ελαφρά γλυκιά γεύση. Περιέχει μια πολύτιμη ομάδα ουσιών που είναι γνωστές ως λίγκνανς, που υπάρχουν και σε άλλα προϊόντα της φύσης, αλλά στον λιναρόσπορο τουλάχιστον 80 φορές περισσότερες.

Ρόλος

Οι σπόροι του λιναριού και το λάδι τους είναι πλούσιες φυσικές πηγές ω-3 λιπαρών οξέων και αντιοξειδωτικών ουσιών. Τα ωμέγα λιπαρά οξέα, που απαντώνται κυρίως σε λιπαρά ψάρια όπως ο σολομός και ο τόνος, έχουν αντιοξειδωτική δράση και προστατεύουν την καρδιά, μετριάζουν τα συμπτώματα φλεγμονοδών νόσων όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα και πιθανώς προστατεύουν από το διαβήτη.

Πέντε περίπου κουταλιές της σούπας λιναρόσπορου την ημέρα, σε έναν μήνα μπορούν να μειώσουν την ‘κακή’ όπως λέγεται χοληστερόλη κατά 10%.

Περιέχουν επίσης κάποια φυτοοιστρογόνα, που προλαμβάνουν τον καρκίνο ή καθυστερούν την εξέλιξή του, προστατεύουν την καρδιά, μειώνουν τη χοληστερίνη και ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα.

Έχουν επίσης υψηλή περιεκτικότητα ινών, που προστατεύουν τον οργανισμό από καρκίνους των εντέρων. Βοηθούν έτσι στη δυσκοιλιότητα (10-20 γρ. λιναρόσπορος ή μία κουταλιά λιναρέλαιο στο σάντουιτς), αλλά και στο άσθμα, το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου αλλά και την κατάθλιψη.

# data[].attributes.headline
Χαρά Μπέρτου 

# data[].attributes.subject
Χαρά Μπέρτου 

# data[].attributes.body
ΙΠΠΟΦΑΕΣ

Το Ιπποφαές είναι φυλλοβόλος θάμνος που ανήκει στην οικογένεια των Ελαιαγνοειδών.

Τα θηλυκά φυτά παράγουν πορτοκαλοκίτρινους σαρκώδεις καρπούς με διάμετρο 6–9 mm, μαλακούς, χυμώδεις και πλούσιους σε έλαια. Οι καρποί αποτελούν μια σημαντική πηγή τροφής κατά τη χειμερινή περίοδο για τα πτηνά, κυρίως για τις κεδρότσιχλες.

Ο καρπός του ιπποφαούς μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πίτες, μαρμελάδες, λοσιόν και λικέρ.Τα έλαια από τους σπόρους και τον πολτό έχουν θρεπτικές ιδιότητες που διαφέρουν ανάλογα με τη διαδικασία επεξεργασίας.Τα έλαια του ιπποφαούς χρησιμοποιούνται ως πηγή συστατικών σε διάφορα καλλυντικά και σε συμπληρώματα διατροφής.

# data[].attributes.headline
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.subject
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.body
ΠΕΝΤΑΦΥΛΛΟ

Αμπέλοψη ή αλλιώς Πεντάφυλλο
Η αμπέλοψη ή αλλιώς πεντάφυλλο είναι ένα φανταστικό αναρριχώμενο φυτό. Είναι ιδανικό για να καλύψετε τοίχους ή κάγκελα περίφραξης. Είναι εύκολο φυτό μιας και δεν θέλει ιδιαίτερη φροντίδα. Μεγαλώνει πολύ γρήγορα. Προσκολλάται στον τοίχο από μόνο του με έλικες (αμπέλοψη) ή με βεντούζες (παρθενόκισσος) αλλά μπορείτε να το βοηθήσετε και με μια πέργολα.

Το καλό είναι ότι δεν μαζεύει σαύρες και ποντίκια στο φύλλωμά του όπως ο κισσός!! Ο κισσός έχει ρίζες που χώνονται παντού και επιφέρει υγρασία.
Αντίθετα το πεντάφυλλο έχω διαβάσει ότι παρέχει καλή θερμομόνωση στους τοίχους των σπιτιών. Δροσιά το καλοκαίρι και ζέστη τον χειμώνα.
Οι γονείς μου το έχουν χρόνια στην αυλή τους και δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Εγώ πάλι το ζήλεψα και θέλησα να γεμίσω την πέργολα της αυλής μου με αυτό.

Αν ξεριζώσετε από κάπου που θα το βρείτε μια ρίζουλα έστω και σπασμένη την επόμενη χρονιά θα το δείτε να μεγαλώνει.

Το φθινόπωρο τα φύλλα του παίρνουν ένα καταπληκτικό κόκκινο χρώμα ενώ τον χειμώνα τα φύλλα  πέφτουν. Την Άνοιξη και πάλι γεμίζει φύλλα και ξεκινάει την αναρρίχηση για όλη την διάρκεια του καλοκαιριού. Βέβαια καλό θα είναι να ελέγχουμε την κατάσταση με κατάλληλο κλάδεμα τον χειμώνα.
Εσείς το έχετε φυτέψει στον κήπο σας;

# data[].attributes.headline
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.subject
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.body
ΚΑΤΟΥΑΜΠΑ

CATUABA - ΒΟΤΑΝΑ SENSITIES .
Το Catuaba (Erythroxylum Catuaba) είναι ένα μικρό συμπαγές δέντρο με κίτρινα και πορτοκαλί λουλούδια και μικρούς κίτρινους καρπούς. Φύεται στη Βόρεια Βραζιλία, στα τροπικά δάση του Αμαζονίου. Τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα σκευάσματα Catuaba προέρχονται από τα δέντρα Trichillia catigua και Erythroxylum vacciniifolium. Άλλα παρασκευάσματα Catuaba χρησιμοποιούν το φλοιό των δέντρων από τα ακόλουθα γένη ή οικογένειες: Anemopaegma, Ilex, Micropholis, Phyllanthus, Secondatia, Tetragastris και Myrtaceae.
Το φυτικό φάρμακο Catuaba έχει μια μακρά ιστορία χρήσης ως αφροδισιακό. Οι Ινδιάνοι της Βραζιλίας ανακάλυψαν από πολύ παλιά την αφροδισιακή του δράση και συνέθεταν πολλά τραγούδια που υμνούσαν τις θαυμαστές ιδιότητες του! Στην παραδοσιακή ιατρική της Βραζιλίας χρησιμοποιείται ως αφροδισιακό και διεγερτικό του κεντρικού νευρικού συστήματος. Μια ομάδα τριών αλκαλοειδών που ονομάστηκε catuabine Α, Β και Γ πιστεύεται οτι ευθύνεται για τη διεγερτική του δράση.
Επιπλέον, είναι διεγερτικό του κεντρικού νευρικού συστήματος και ως εκ τούτου, ενισχύει τα επίπεδα ενέργειας του οργανισμού, μειώνει το αίσθημα της κόπωσης και μπορεί να βελτιώσει τη διάθεση. Κλινικές έρευνες έχουν δείξει ότι έχει επίσης αντιβακτηριακές και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Μια μελέτη από τον Manabe (1992) έδειξε ότι εκχυλίσματα από Catuaba trichilia catigua βοηθούν στην πρόληψη δυνητικά θανατηφόρων μολύνσεων. Εχει επίσης ισχυρή ανασταλτική δράση επί του ιού HIV, λόγω της αναστολής απορρόφησης του ιού εντός του κυττάρου.
Το αφέψημα που παρασκευάζεται από το φλοιό του φυτού βοηθά στην αύξηση της σεξουαλικής διέγερσης, στην καταπολέμηση της νευρικότητας και των νευρόπονων και στην αντιμετώπιση της αδυναμίας.
Παρασκευή ροφήματος. Χρησιμοποιείστε 30 γραμμάρια απο το φυτό για μισό λίτρο νερό. Βάζετε το φυτό μέσα σε κρύο νερό και τα αφήνετε να βράσουν για 5-10 λεπτά. Το αποσύρετε από τη φωτιά, το αφήνετε για 5-10 λεπτά, και έπειτα το σουρώνετε.
Τα βότανα είναι και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως φάρμακα. Στα Sensities δεν υποστηρίζουμε την αυτοθεραπεία και σας προτείνουμε να συμβουλεύεστε πάντοτε το γιατρό σας πριν από τη λήψη τους. Για περισσότερες πληροφορίες σε σχέση με τη λήψη των βοτάνων πατήστε εδώ. .

# data[].attributes.headline
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.subject
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.body
ΛΥΓΑΡΙΑ

Η Λυγαριά (η επιστημονική της ονομασία είναι Άγνος η κοινή, Άγνος ο αγνός) είναι θάμνος πολύ διαδεδομένος στην ελληνική ύπαιθρο. Το όνομά της οφείλεται στα ευλύγιστα κλαδιά της. Ο όρος agnus–castus προέρχεται από την ελληνική ἁγνός («αγνός») και τη λατινική castus («αγνός»). Η λυγαριά μπορεί να φτάσει σε ύψος τα τρία μέτρα. Τα άνθη της αναπτύσσονται στις κορυφές των μίσχων διαμορφώνοντας ένα κωνικό σχήμα. Έχουν χρώμα συνήθως μωβ, αλλά και λευκό. Τα φύλλα της λυγαριάς είναι λογχοειδή και ανά πέντε ενωμένα με τον κεντρικό βλαστό

Η λυγαριά συναντάται σε χαμηλά υψόμετρα και παραθαλάσσιες περιοχές. Ανθίζει από τα τέλη καλοκαιριού μέχρι και τον Νοέμβριο. Συχνά καλλιεργείται και ως καλλωπιστικό σε κήπους και γλάστρες.

# data[].attributes.headline
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.subject
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.body
ΕΧΙΝΑΚΕΙΑ

Εχινάκεια (Echinachea) – Ιδιότητες και χρήσεις …Τι είναι η Εχινάκεια?

Η εχινάκεια είναι ένα θαυματουργό φυτό-βότανο.
Το άνθος της εχινάκειας μοιάζει με μαργαρίτα και τα φύλλα της είναι συνήθως ροζ ή μωβ.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η ρίζα του ονόματος αυτού του βοτάνου είναι από την Ελληνική λέξη «εχινός», εξαιτίας των αγκαθιών που έχει στα άνθη του! …αν και πρόκειται για φυτό των Ινδιάνων.
Η εχινάκεια ή εχινάτσια (Echinacea purpurea) έγινε γνωστή τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο για τις ευεργετικές ιδιότητες της.
Αποτελεί ένα εξαιρετικό σύμμαχο κατά του κρυολογήματος και της γρίπης, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, ενώ είναι ένα φυσικό προϊόν χωρίς παρενέργειες.
Πολλές φορές ακόμη και τους καλοκαιρινούς μήνες αντιμετωπίζουμε μικρές γρίπες, να λοιπόν ένας φυσικός τρόπος να τις αντιμετωπίσουμε!
Φαίνεται επίσης πως μπορεί να προλάβει την εκδήλωση του κρυολογήματος, γι’ αυτό το λόγο πολλοί παίρνουν προληπτικά εχινάκεια (κατά τους χειμερινούς μήνες).
Επίσης χρησιμοποιείται και για την καταπολέμηση φλεγμονών και μολύνσεων (ουρολοιμώξεις), κολικών και δερματικών παθήσεων (ψωρίαση, έρπης, έλκος, πληγές, εγκαύματα, ακμή).
Η εχινάκεια έχει αντιβιοτικές, αντιβακτηριακές, αντιφλεγμονώδεις και διεγερτικές ιδιότητες.
Η εχινάκεια αποτελείται από 9 είδη, από τα οποία μόνο τρία (Echinacea purpurea, Echinacea angustifolia, Echinacea pallida) χρησιμοποιούνται για φαρμακευτικούς λόγους.
Mερικές από τις ουσίες που περιέχει είναι οι πολυσακχαρίτες, γλυκοσίδια (εχινακίνη), πολυκετυλένια, αλκυλαμίδια, βεταϊνη, εχινολόνη, χουμουλένιο, κάλιο, σίδηρο, χαλκό, ινουλίνη, βιταμίνες Α, C και Ε, φλαβονοειδή, αιθέρια έλαια, τα αλκαμίδια και το καφεϊκό οξύ (εχινακοσίδη, κυναρίνη).
Όλα τα είδη της εχινάκειας περιέχουν ουσίες που υπάγονται στην κατηγορία των φαινολών. Οι φαινόλες έχουν ισχυρή αντιοξειδωτική δράση και είναι ιδιαίτερα ευεργετικές για την ανθρώπινη υγεία.
Σε τι μορφές κυκλοφορεί?
Εκτός από το φρέσκο και το αποξηραμένο βότανο που γίνεται ρόφημα, υπάρχουν χάπια (αναβράζοντα και μη), αλοιφές, σιρόπια, βάμματα και εκχύλισμα.
Είναι ασφαλής?
H εχινάκεια θεωρείται από τα ασφαλέστερα βότανα.
Σύμφωνα με έρευνες, δεν είναι τοξική.
Πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή όμως από άτομα με αλλεργία στην αμβροσία ή σε φυτά που ανήκουν στην οικογένεια των ηλίανθων.
H χρήση της απαγορεύεται σε παιδιά κάτω των 4 ετών, σε εγκύους και γυναίκες που θηλάζουν, όπως και σε άτομα που πάσχουν από φυματίωση, λευχαιμία, αυτοάνοσα νοσήματα, ανεπάρκειες του ανοσοποιητικού συστήματος, σακχαρώδη διαβήτη και ηπατοπάθειες.
Δεν πρέπει να λαμβάνεται από όσους χρησιμοποιούν φάρμακα ανοσοκατασταλτικά, όπως η κορτιζόνη, γιατί οι ειδικοί πιστεύουν ότι το βότανο καταστέλλει τη δράση τους.
Όταν λαμβάνεται από το στόμα, υπάρχει η πιθανότητα να προκαλέσει μούδιασμα και μυρμήγκιασμα στη γλώσσα.
Δεν πρέπει να λαμβάνεται για περισσότερο από 2 μήνες, επειδή χάνει την αποτελεσματικότητά της και μπορεί να έχει την αντίθετη από την επιθυμητή δράση, δηλαδή να ρίξει την άμυνα του οργανισμού.
Για το λόγο αυτό, οι συχνοί χρήστες χρειάζονται περιόδους αποχής, ώστε να διατηρείται η τονωτική της δράση.

Συμβουλή: Πριν προμηθευτείτε κάποιο από τα παραπάνω προϊόντα, συμβουλευτείτε το γιατρό σας ή έναν ειδικό, καθώς μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες ή να αλληλεπιδράσει με άλλα βότανα, συμπληρώματα ή φάρμακα.

# data[].attributes.headline
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.subject
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.body
ΔΙΚΤΑΜΟ

Το Δίκταμο (η έρωντας) (επιστημονική ονομασία: Origanum dictamnus, Ορίγανον το δίκταμνον) είναι ένα ενδημικό φυτό που συναντάται στην Κρήτη και χρησιμοποιείται ως ρόφημα. Το όνομα προέρχεται από το όροςΔίκτη (Λασιθιώτικα) όπου παλαιότερα αφθονούσε. Ειδικότερα καλλιεργείται εδώ και 70 χρόνια στην Έμπαρο. Τα φύλλα του είναι χνουδωτά και έχουν χρώμα γκριζοπράσινο. Το δίκταμο λέγεται και δίκταμνο(ς).

Στη Μινωική Κρήτη και την Αρχαία Ελλάδα ήταν ένα από τα σπουδαιότερα φαρμακευτικά φυτά. Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποιούσε κατά των παθήσεων του στομάχου και του πεπτικού συστήματος, στους ρευματισμούς, τα αρθριτικά, ως επουλωτικό, εμμηναγωγό, τονωτικό και αντισπασμωδικό.

Περιγραφή : Ο Δίκταμος (Origanum dictamnus) είναι ενδημικό φρύγανο της Κρήτης και αυτοφύεται πρακτικά σε όλα τα βουνά του νησιού κι όχι μόνο στη Δίκτη όπως το θέλει το όνομά του. Εξαπλώνεται από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.600 μ. αποκλειστικά σε γκρεμνό και φαράγγια (υποχρεωτικό χασμόφυτο). Είναι ένα μικρό φυτό με μήκος 30 έως 40 εκ., πολύ δυνατής οσμής και γεύσης, τα φύλλα του είναι σχετικά μικρά αλλά παχουλά, και καλύπτονται από χνούδι, τα άνθη του έχουν βιολετί χρώμα.

Θεραπευτικές Ιδιότητες : Το δίκταμο έχει αντισηπτική δράση, τονωτική και αντισπασμωδική. Χρησιμοποιείται για την επούλωση των τραυμάτων, ως καταπραϋντικό του πεπτικού συστήματος, καθώς και κατά της γρίπης και του κρυολογήματος. Δρα σπασμολυτικά και συμβάλει στην πρόληψη και στην αντιμετώπιση των κυκλοφορικών και καρδιολογικών προβλημάτων, ανακουφίζει από πονοκεφάλους, και στομαχικές διαταραχές, πονόδοντους και αποστήματα. Ενεργεί επίσης, ως αντιδιαβητικό, εμμηναγωγό αλλά και ως αφροδισιακό (στην Κρήτη το αναφέρουν και ως «έρωντα»).

Χρήση : Χρησιμοποιείται ως φάρμακο με τη μορφή συνήθως του αφεψήματος, αντικαθιστώντας το τσάι με αναλογία 1 γρ δίκταμο με 100 γρ νερό.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.body
ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΑ

Η χρυσόβεργα ή σολιντάγκο (Solidago virgaurea) είναι ένα όμορφο πολυετές φυτό που φτάνει σε ύψος από 20 έως 100 εκατοστά. Φύεται σε ξέφωτα δασών, στις άκρες των δρόμων, σε δάση, σε πεδινές και ορεινές περιοχές. Η ονομασία Solidago προέρχεται από τη λέξη solido που σημαίνει «ενώνω» και αναφέρεται στις θεραπευτικές ιδιότητες που του απέδιδαν.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.body
ΦΥΚΙΑ
Τα φύκια χαρακτηρίζονται συλλογικά από πολλές ταξινομικές ομάδες φωτοσυνθετικών οργανισμών που δεν ανήκουν στο αυστηρώς ορισμένο βασίλειο των Φυτών. Τα φύκια είναι μια πολυφυλετική κατηγορία οργανισμών, δηλαδή αποτελείται από ταξινομικές ομάδες που δεν είναι άμεσα συγγενικές μεταξύ τους αφού ανήκουν σε διαφορετικά βασίλεια και συνομοταξίες.Πιο παλιά τα φωτοσυνθετικά βακτήρια κυανοβακτήρια θεωρούνταν και αυτά φύκια. Με την κατάταξή τους όμως εκτός των φυκών, τα φύκια είναι πλέον εξ ορισμού ευκαρυωτικά.

# data[].attributes.headline
Νίκος Παπαβασιλείου

# data[].attributes.subject
Νίκος Παπαβασιλείου

# data[].attributes.body
ΚΑΛΛΟΥΝΑ
H  λατινική ονομασία του βοτάνου είναι CALLUNA vulgaris (Καλλούνα η κοινή). Ανήκει στην οικογένεια των Ερεικωδών.  Φύεται σε όλη την Ευρώπη και είναι διαδεδομένο σε αδύνατα και όξινα εδάφη, στους χέρσους τόπους και στις τύρφες. Στη χώρα μας υπάρχει σε αφθονία στις ημιορεινές περιοχές της Ηπειρωτικής Ελλάδας. Είναι μικρός αειθαλής θάμνος το ύψος του οποίου κυμαίνεται από 15 έως 50 εκατοστά. Φύλλα πολλά, επάλληλα σε δύο σειρές, πράσινα χωρίς λάμψη, ενίοτε γκριζωπά.
Το φθινόπωρο το χρώμα τους γίνεται κόκκινο – πορφυρό. Άνθη πολύ μικρά, σε διακλαδισμένο θύσανο, με χρώμα ρόδινο – πορφυρό, σπάνια λευκό. Το μέλι από Ρείκι είναι ένα σημαντικό προϊόν των περιοχών στις οποίες αυτοφύεται και φημίζεται για τις θεραπευτικές του ιδιότητες που είναι παρόμοιες με αυτές του βοτάνου.

Ιστορικά στοιχεία
Βότανο γνωστό εδώ και εκατονταετίες. Την Καλλούνα τη χρησιμοποιούσαν οι θεραπευτές από την εποχή του Μεσαίωνα.
Έχει μακρά ιστορία στην παραδοσιακή βοτανολογία και έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως σαν φαρμακευτικό φυτό στις ορεινές περιοχές της Ευρώπης, όπου υπάρχει αυτοφυές σε ολόκληρες εκτάσεις. Οι θεραπευτικές ιδιότητες του βοτάνου έχουν καταγραφεί ήδη από τον Μεσαίωνα. Αναφέρονται σε βιβλία του 7ου αιώνα μ.Χ. που περιγράφουν τις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών. Σε ένα γερμανικό βιβλίο του γράφτηκε το 1565 αναφέρει τον διάσημο γιατρό της εποχής Πάουλους Εγκινέτα ο οποίος χρησιμοποιούσε τα άνθη, τα φύλλα και τους μίσχους του φυτού για να θεραπεύσει τους ασθενείς του από όλους τους τύπους πληγών (έλκη εσωτερικά και εξωτερικά). Ο Φουκς έγραψε το 1543 ότι το φυτό ανακουφίζει από τα δαγκώματα των εντόμων, ενώ ο σύγχρονός του Μάθιουλος το χρησιμοποιούσε για να θεραπεύει δαγκώματα φιδιών, μολύνσεις ματιών, ασθένειες της σπλήνας και για να διαλύει τον σχηματισμό λίθων στα εσωτερικά όργανα. Ο Νίκολας Αλεξάντερ, ένας Βενεδικτίνος μοναχός έγραψε ότι η κατανάλωση του εγχύματος ερείκης για τριάντα διαδοχικές μέρες πρωί και βράδυ ήταν επαρκής για να διαλύσει τις πέτρες από τους νεφρούς. Από τις αρχές του 20ου αιώνα η Ερείκη συνδέθηκε από τον ιατρικό κόσμο με την πρόληψη και θεραπεία των πετρών στην περιοχή των κύστεων και των νεφρών. Παραδοσιακά στη Βόρεια Ευρώπη έφτιαχναν ένα τσάι από τα άνθη του φυτού, μαζί με άνθη βάτου, φύλλα μύρτιλλου, βερόνικα, θυμάρι και άγρια φράουλα.

Συστατικά – χαρακτήρας
Η Καλλούνα περιέχει φλαβονικά γλυκοσίδια (κερσιτρίνη και μυρισιτίνη) καθώς και ίχνη αρβουτίνης. Περιέχει ακόμη  κιτρικό και φουμαρικό οξύ, πτητικό έλαιο, τανίνη, φυτικές χρωστικές και καροτίνη.

Ανθιση – Xρησιμοποιούμενα μέρη – Συλλογή
Το φυτό ανθίζει Αύγουστο και Σεπτέμβριο. Για θεραπευτικούς σκοπούς χρησιμοποιούνται οι ανθισμένες κορυφές του φυτού. Συλλέγεται την εποχή της ανθοφορίας.

Θεραπευτικές ιδιότητες και ενδείξεις
Είναι βότανο διουρητικό και αντισηπτικό των αγωγών του ουροποιητικού συστήματος. Χρησιμοποιείται στην παρασκευή πολλών αποκαθαρτικών και αποχρεμπτικών μιγμάτων βοτάνων.  Διαθέτει τη φήμη ήπιου ηρεμιστικού, αλλά πιο σημαντική ιδιότητα για τους σύγχρονους βοτανολόγους είναι η δράση του ως αντισηπτικού του ουροποιητικού, κάτι που οφείλεται στην αρμπουτίνη που περιέχει. Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία των ρευματισμών και της ποδάγρας. Ένα μπάνιο με ρεικόνερο μπορεί να ανακουφίσει τους πόνους από τους ρευματισμούς.
Το αφέψημα του βοτάνου έχει ευρύ φάσμα δράσης. Χρησιμοποιείται για τις πέτρες στο ουρικό σύστημα, ασθένειες των νεφρών, χρόνια κυστίτιδα, προστάτη και οιδήματα. Για τον προστάτη συστήνονται να πίνονται αφεψήματα και να γίνονται κλύσματα. Παίρνεται επίσης στη γαστρίτιδα με υπερέκκριση πεπτικών υγρών, κολικούς των εντέρων συνοδευόμενοι από διάρροια, στις ασθένειες του συκωτιού και της χολής και για τον βήχα και τα κρυολογήματα. Το φυτό έχοντας επίσης ηρεμιστικές ιδιότητες χρησιμοποιείται ως αντιφλεγμονώδες μέσο στις φλεγμονές της κοιλότητας του στόματος και του λαιμού.
Σήμερα χρησιμοποιείται στην ομοιοπαθητική ένα βάμμα των ανθισμένων φυτών (βάμμα των ανθισμένων κλαριών για την θεραπεία των παθήσεων των νεφρών και των αγωγών του ουροποιητικού συστήματος.

Παρασκευή και δοσολογία
Παρασκευάζεται ως αφέψημα. Ρίχνουμε ένα κουταλάκι του τσαγιού ξηρό βότανο σε ένα ποτήρι νερό και το βράζουμε για ένα λεπτό. Σβήνουμε τη φωτιά και το αφήνουμε σκεπασμένο για 15 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε μισό ποτήρι τρεις φορές την ημέρα πριν το φαγητό.
Για μπάνιο βράζουμε 500 γραμμάρια βοτάνου σε 5 λίτρα νερό. Αυτό το αφέψημα το ρίχνουμε στο νερό του μπάνιου.

Προφυλάξεις
Αν το βότανο ληφθεί εσωτερικά σε μεγάλες ποσότητες παρουσιάζει ελαφρώς ναρκωτική δράση. Να τηρούμε τη συνιστώμενη δοσολογία.

# data[].attributes.headline
Νίκος παπαβασιλείου

# data[].attributes.subject
Νίκος παπαβασιλείου

# data[].attributes.body
ΜΕΛΙΛΩΤΟΣ

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Melilotus officinalis (Μελίλωτος ο φαρμακευτικός).Ανήκει στην οικογένεια των Ψυχανθών. Φύεται σε όλη την Ευρώπη και τη Βόρειο Ασία. Προτιμά τους υγρούς τόπους.
Στη χώρα μας συναντούμε εννέα είδη του και δύο παραλλαγές.
Ο Ινδικός, κοινώς νυχάκι ή τριφύλλι της πιτσιλιάς, ο Ιταλικός ο οποίος είναι πιθανότατα ο κάλλιστος του Διοσκουρίδη, ο Λευκός που λέγεται και άγριο τριφύλλι, ο Μεσσηνιακός που πιθανόν είναι ο ήμερος λωτός του Διοσκουρίδη και λέγεται κοινώς τριφύλλι, ο Φαρμακευτικός που ονομάζεται στη Ζάκυνθο νυχάκι, ο σπειρόμενος στα λιβάδια για κτηνοτροφή κ.α.
Είναι φυτό ποώδες μονοετές ή διετές, που φτάνει σε ύψος μέχρι τα 130 εκατοστά. Τα στελέχη είναι πολυκλαδισμένα, εύρωστα, όρθια και φέρουν φύλλα που χωρίζονται σε τρία φυλλάρια. Κάθε φυλλάριο έχει σχήμα οβάλ ή λογχοειδές και μήκος ένα έως δύο εκατοστά και είναι οδοντωτά. Η ταξιανθία του είναι ένα μακρύ όμορφο τσαμπί, με ζωηρό κίτρινο χρώμα, στις μασχάλες των φύλλων. Ο καρπός είναι λοβός, μικρός, λείος, ωοειδής και αμβλύς. Οι σπόροι του είναι ωοειδείς 1-2 μέσα στο λοβό.
Το όνομα του βοτάνου προέρχεται από τις λέξεις μέλι και λωτός και είναι ιδιαίτερα αρεστό στις μέλισσες.
Συστατικά-χαρακτήρας:
Είναι αρωματικό φυτό. Περιέχει ένα γλυκοσίδιο, το μελιτωσίδιο, το οποίο όταν ξεραθεί παράγει κουμαρίνη η οποία δίνει στο φυτό την ευχάριστη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου σανού. Ο μισοστεγνωμένος ή ζυμωμένος μελίλωτος παράγει δικουμαρόλη με ισχυρές αντιπηκτικές ιδιότητες. Τα άνθη περιέχουν φλαβονικά γλουκονικά, αιθέρια έλαια, γλοιώδεις και ρετσινώδεις ουσίες, χολίνη και τανίνη.
Ιστορικά στοιχεία:
Το βότανο είναι γνωστό από την αρχαιότητα. Το αναφέρει ο Νίκανδρος τον 2 π.Χ αιώνα. Το αναφέρουν επίσης ο Διοσκουρίδης και ο Πλίνιος. Χρησιμοποιούσαν από την αρχαιότητα τα αποξηραμένα φύλλα του φυτού ως αποτελεσματικό εντομοαπωθητικό. Ο Κούλπεπερ το 1615 σε γραπτά του αναφέριε ότι αν τοποθετηθεί υπό μορφή κομπρέσας, μαλακώνει όλα τα σκληρά αποστήματα και πρηξίματα στα μάτια και άλλα μέρη του σώματος. Στην αρχαία Ελλάδα τον χρησιμοποιούσαν υπό μορφή εμπλάστρων για την αποβολή τοξινών και την ελάττωση των πρηξιμάτων. Στη λαϊκή ιατρική της Γαλλίας το χρησιμοποιούσαν σαν αντιδιαρροϊκό, αντισπασμωδικό και οφθαλμολογικό μέσο. Στην Κίνα το χρησιμοποιούσαν ενάντια στην μηνιγγίτιδα και στη Βουλγαρία παράγουν από αυτό υποτασικά σκευάσματα. Εκτός από την φαρμακευτική του χρήση, το χρησιμοποιούσαν για να δώσουν άρωμα σε ορισμένα τυριά, μπύρα ή λικέρ, πράγμα που γίνεται ακόμη και σήμερα.

Άνθιση – συλλογή – χρησιμοποιούμενα μέρη:
Το φυτό ανθίζει το καλοκαίρι και τα μέρη που χρησιμοποιούνται για θεραπευτικούς σκοπούς είναι οι ανθισμένες του κορυφές. Τα άνθη του μαζεύονται από τον Ιούλιο έως το Σεπτέμβριο.

Θεραπευτικές ιδιότητες και ενδείξεις:
Ο μελίλωτος δρα ως μαλακτικό, αρωματικό, σπασμολυτικό, αντιθρομβωτικό και διουρητικό. Στην φαρμακευτική τον χρησιμοποιούν ως διορθωτικό γεύσης και αρωματικό.
Στη βοτανοθεραπεία χρησιμοποιείται εναντίον του βρογχικού κατάρρου και για το πλύσιμο των ματιών γιατί είναι στυπτικός και αντιφλογιστικός.
Είναι τονωτικό των φλεβών γιατί αυξάνει την αντοχή των αγγείων και βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος.
Συνίσταται σε κολικούς (πλύσεις) και ηπατικές παθήσεις.
Εξωτερικά χρησιμοποιείται ως κατάπλασμα σε πληγές, πρηξίματα και σπυριά (καλόγερους).

Παρασκευή και δοσολογία:
Για το έγχυμα (15 λεπτά) ή το αφέψημα του βοτάνου χρησιμοποιούμε 2-2,5 γραμμάρια για ένα φλιτζάνι νερό. Πίνουμε το πολύ 2 φλιτζάνια την ημέρα. Για εξωτερική χρήση χρησιμοποιούμε 10 γραμμάρια για 1 λίτρο νερό.

Προφυλάξεις:
Πρέπει κατά τη διάρκεια της θεραπείας να τηρούνται αυστηρά οι καθορισμένες δόσεις. Απαγορεύεται η χρήση του αν έχουμε πρόβλημα πήξης του αίματος ή αν παίρνουμε βαρφαρίνη ή άλλα φάρμακα που αραιώνουν το αίμα.

# data[].attributes.headline
Νίκος  παπαβασιλείου

# data[].attributes.subject
Νίκος  παπαβασιλείου

# data[].attributes.body
ΤΟ ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΙΕΡΙΧΟΥΣ

Τα φυτά έχουν την δική τους δόνηση, τη δική τους συχνότητα. Οι ευεργετικές θεραπευτικές τους ιδιότητες είναι γνωστές από την αρχαιότητα! Λέγεται πως το άρωμα, είναι η ψυχή των φυτών! Γνωστό στους μυστικιστές σαν το βασίλειο των ντέβας/Devas! Είναι γνωστά στον πλανήτη μας 86 ενεργειακά φυτά. Άνοιξε ένα ρόδο της Ιεριχούς και κάνε μια Ευχή!

Το Ρόδο της Ιεριχούς, το ρόδο της Παναγίας, το αθάνατο ρόδο της Νεκρανάστασης! Ένα από τα 86 Ενεργειακά φυτά του πλανήτη μας… γνωστό σε κάθε γωνιά της Γης μας για τις μοναδικές του ιδιότητες, που από παράδοση σε παράδοση διαφέρουν και συνδέονται με τα ήθη και έθιμα του κάθε τόπου! Μια ξερή μπαλίτσα που μόλις έρθει σε επαφή με το νερό αρχίζει να κινείται, «ανοίγει», πρασινίζει αποκτά ζωή!

Σε όλες τις παραδόσεις λέγεται πως πρέπει πάντα να ανοίγετε από το ίδιο άτομο που το έβαλε για πρώτη φορά στο νερό γιατί με αυτό τον τρόπο συνδέετε παντοτινά μαζί του και «εργάζεται» ενεργειακά για αυτόν! Το ρόδο της Ιεριχούς το ανοίγουμε πάντα στο όνομα μιας ευχής… του εναποθέτουμε την βαθιά και από καρδιάς επιθυμία μας, την ξεκάθαρη πρόθεση της ψυχής μας. Έχει πάνω από 2500 χρόνια ιστορία και καταγεγραμμένες πληροφορίες!
Ο μύθος λέει πως συντρόφευε την Παναγία στο μοναχικό της ταξίδι από τα Ιεροσόλυμα στην Αίγυπτο και πως, από σεβασμό στην Χάρη της ,«άνοιγε» δίπλα Της σε κάθε Της στάση (πιθανά σε Οάσεις) και έκλεινε πάλι για να ακολουθήσει τα βήματα Της μες στην έρημο, κάθε φορά που εκείνη συνέχιζε το δρόμο Της! Η Παναγία δάκρυσε από συγκίνηση και τα ρόδα άνοιξαν από τα δάκρυα Της! Εκείνη τα  ΕΥΛΟΓΗΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!!

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
ΑΧΙΛΛΕΑ
Η Αχιλλέα θεωρείται τονωτικό για τους κουρασμένους, και φύεται την άνοιξη.

Πήρε το όνομα της από τον μυθικό Αχιλλέα ο οποίος γιάτρευε με τα φύλλα της τους πληγωμένους συμπολεμιστές του. Για διαταραχές στην εμμηνόπαυση & σπασμούς της μήτρας, κρυολογήματα, καθαρίζει το αίμα, βοηθάει στην ακμή, το άσθμα, κολίτιδα, αρθριτικά, πόνους περιόδου και ρευματισμούς. Ανακουφίζε τις ανωμαλίες στην κυκλοφορία του αίματος, γι’ αυτό χρησιμοποιείται σε κιρσούς και φλεβίτιδες. Κάνει καλό στο λιπαρό δέρμα και το καθαρίζει σε βάθος, θεραπεύει πολλές δερματοπάθειες, ακμή, έρπη, φλεγμονές δέρματος, καλόγηρους, αλλεργίες, φαγούρα, λειχήνες. Καθαρτικό για το αίμα, χρησιμοποιείται εσωτερικά σαν έγχυμα σε δερματοπάθειες. Θεραπεύει ραγάδες της θηλής του μαστού, ραγάδες των χεριών. Θεραπεύει τις αιμορροΐδες και τις ανακουφίζει. Εμποδίζει την τριχόπτωση αν κάνουμε συχνές εντριβές με αφέψημα Αχιλλέας. Έχει παυσίπονες ιδιότητες, τα φρέσκα φύλλα της Αχιλλέας αν τα μασήσουμε σταματάνε τον πονόδοντο.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.body
ΣΑΠΟΥΝΟΧΟΡΤΟ

Από παλιά χρησιμοποιείται εσωτερικά και εξωτερικά για την θεραπεία δερματικών παθήσεων, όπως ψωρίαση, εκζέματα, δοθιήνες και ακμή. Το βότανο στα άνθη και τις ρίζες περιέχει σαπωνίνες, οι οποίες είναι ουσίες που μοιάζουν με ορμόνες. Ιδιαίτερα το ρίζωμα περιέχει την σαπωνίνη σαπορουμπίνη, η οποία με υδρόλυση δίνει γυψογενίνη. Τα φύλλα περιέχουν βιτεξίνη και σαποναρίνη (φλαβονοειδή) καθώς και βιταμίνη C. Τόσο το λατινικό όσο και το κοινό όνομα του φυτού υποδεικνύουν την παραδοσιακή χρήση του φυτού στο πλύσιμο. Ήταν χρήσιμο στο εμπόριο των υφασμάτων για το πλύσιμο των ρούχων.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.body
ΛΑΠΑΘΟ

Το λάπαθο είναι γένος της τάξης των πολυγονατωδών και της οικογένειας των πολυγονατοειδών που περιλαμβάνει περί τα 200 είδη. Όλα είναι ιθαγενή εύκρατων χωρών. Είναι φυτά ποώδη, ετήσια, διετή και πολυετή. Τα πλείστα θεωρούνται ζιζάνια, πολλά είδη όμως είναι εδώδιμα και ορισμένα καλλιεργούνται. Όλα τα είδη έχουν υπόξινη γεύση λόγω της περιεκτικότητάς τους σε οξαλικό κάλιο. Στην Ελλάδα φύονται γύρω στα είκοσι είδη. Μερικά από αυτά είναι τα εξής: Λάπαθον η οξαλίς (Rumex acetosella), το κοινό οξαλίδι, ξινάκι ή ξινήθρα, λάπαθον το αμβλύφυλλον (Rumex obtusifolius), του οποίου η ρίζα θεωρείται φαρμακευτική

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.body
ΛΑΔΑΝΙΑ

Η λαδανιά είναι αρωματικό, φαρμακευτικό και μελισσοτροφικό φυτό που φύεται σε πολλά μέρη της Ελλάδας και κυρίως στην Κρήτη και στην Κύπρο.
Αλλά και σε άλλες περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, όπου είναι κοινό φυτό, στην Κριμαία και στον Καυκάσο.
Η λαδανιά, από βοτανική άποψη, ανήκει στην οικογένεια των Cistaceae και περιλαμβάνει 7 γένη και 160 περίπου είδη, φυτά των παραμεσογείων χωρών και της Αμερικής. Στην Ελλάδα, αυτοφυές είναι το γένος Cistus με 5 αυτοφυή είδη.

Η φυσική του θέση είναι σε ξηρές, πετρώδεις θέσεις, σε φρύγανα και σε διάκενα δασών, όπου μπορεί να καλύπτει μεγάλες εκτάσεις που ονομάζονται κιστώνες. Ακόμη, ευδοκιμεί σε ξηρές ή και δροσερές ημιορεινές περιοχές, σε φτωχά ξηρικά και ασβεστώδη εδάφη και σχηματίζει αραιές ή πυκνές συστάδες.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.body
ΤΡΙΒΟΛΙ

Το τριβόλι ενισχύει τη γονιμότητα και προάγει την αναζωογόνηση του σώματος. Αποτελεί ένα φυσικό αναβολικό, έχοντας συγγενική δράση με την αυξητική ορμόνη και χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα για επαγγελματικό η ερασιτεχνικό αθλητισμό. Το τριβόλι αυξάνει την τεστοστερόνη, γι’ αυτό χρησιμοποιείται συχνά από bodybuilders και αθλητές που αναζητούν εναλλακτικές λύσεις για στεροειδή.

# data[].attributes.headline
Μάρκος Μωραϊτόπουλος

# data[].attributes.subject
Μάρκος Μωραϊτόπουλος

# data[].attributes.body
ΛΑΒΡΟΧΟΡΤΟ

Το Λάμιο (Lamium album) είναι ένα από τα κοινά Ελληνικά βοτανα. Πρόκειται για ένα πολυετές χνουδωτό φυτό που ανθίζει το Μάϊο και ανήκει στην οικογένεια Lamiaceae. Το Λάμιο το βρίσκουμε σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Δυτική Ασία, φτάνει σε ύψος τα 60 εκατοστά και προτιμάει εδάφη με αυξημένη υγρασία και πλούσια σε θρεπτικά συστατικά. Μοιάζει πολύ με τη γνωστή μας τσουκνίδα και σε πολλές περιοχές της Ευρώπης τα φρέσκα φύλλα του φυτού χρησιμοποιούνται σε σαλάτες.
Το Λάμιο (γνωστό στη χώρα μας και ως Λαβρόχορτο), λέγεται πως ονομάστηκε έτσι λόγω της εμφάνισης του και από την Ελληνική λέξη "λαιμός". Αποκαλείται επίσης "αρχάγγελος" ή "λευκός αρχάγγελος", καθώς τα πρώτα του άνθη αρχίζουν να εμφανίζονται γύρω στις 8 Μαΐου - την παλαιά ημερομηνία εορτασμού του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Η χρήση του Λάμιου χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Από τότε το χρησιμοποιούσαν για να εξομαλύνουν προβλήματα έμμηνης ροής και να ανακουφίσουν τους πόνους της περιόδου.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.body
ΣΕΡΕΝΟΑ

Το εκχύλισμα του βοτάνου αυτού παράγεται από τις καστανόχρωμες ρώγες του φυτού saw palmetto το οποίο ευδοκιμεί κυρίωςστις νοτιοανατολικές ΗΠΑ. Το φυτό χρησιμοποιείται εδώ και πολλούς αιώνες για τη θεραπεία των προβλημάτων του προστάτη. Σύμφωνα με μια αναφορά του 1993 στη Γερμανία, στο 90% των ασθενών που πάσχουν από καλοήθη υπερπλασία του προστάτη χορηγούνται φυσικές θεραπευτικές ουσίες και το 50% των Γερμανών ουρολόγων προτιμά τη χορήγηση εκχυλισμάτων βοτάνων έναντι των συνθετικών φαρμάκων. Από όλα τα βότανα, το saw palmetto είναι αυτό που χρησιμοποιείται ευρύτερα.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.body
ΡΟΥΣΚΟΣ

Ο Ρουσκος (Ruscus aculeatus) ή Λαγομηλιά ή Κρυφός Έρωτας είναι ένας αρκετά κοινός, αειθαλής θάμνος που συναντάται σε ορεινά δάση και πετρώδεις τόπους ,ενδημικός στις μεσογειακές περιοχές. Κατά τον Μεσαίωνα οι νεαροί βλαστοί του ρούσκου σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης τρώγονταν και στην Ιταλία μάτσα από ώριμα κλαδιά γίνονταν φρόκαλα για το σκούπισμα των πατωμάτων. Οι χασάπηδες στην Αγγλία χρησιμοποιούσαν τέτοιες σκούπες για να καθαρίσουν τα υπολείμματα από τα σφάγια και από εκεί προέρχεται και η αγγλική ονομασία του φυτού, "Butcher’s broom", (η σκούπα του χασάπη). Ο ρούσκος σε μορφή αφεψήματος θεωρείται ότι έχει θετική επίδραση στους κιρσούς, φλεβίτιδες και αιμορροΐδες. Ιδιαίτερα η ρίζα συνιστάται σαν διουρητικό , αντιπυρετικό, αγγειοσυσταλτικό και καθαρτικό. Ειδικά για την θεραπεία των αιμορροΐδων κλινικές μελέτες έχουν δώσει πολύ θετικές ενδείξεις και η γερμανική Commission E θεωρεί τον ρούσκο ιδανικό για την καταπολέμηση τους.

# data[].attributes.headline
Μάρκος Μωραϊτόπουλος

# data[].attributes.subject
Μάρκος Μωραϊτόπουλος

# data[].attributes.body
ΚΡΙΘΑΡΟΧΟΡΤΟ

Μόλις πρόσφατα, το κριθαρόχορτο αναγνωρίστηκε σαν σημαντικό τρόφιμο για τους ανθρώπους και μάλιστα έγινε πολύ δημοφιλές. Μοιάζει πολύ στις ιδιότητές του με το σιταρόχορτο, ωστόσο είναι πιο εύπεπτο. Τα οφέλη από την κατανάλωσή του είναι πολλά και σημαντικά. Τα βλαστάρια του κριθαριού,περιέχουν όλα τα μέταλλα, τις βιταμίνες, τα ιχνοστοιχεία, τις πρωτείνες και τα ένζυμα. Οι ερευνητές διαπιστώνουν ότι : Περιέχει 30 φορές περισσότερη Β1 και 11 φορές περισσότερο ασβέστιο από το γάλα. Περιέχει 5 φορές περισσότερο σίδηρο από το σπανάκι.

Περιέχει, τέλος, 7 φορές περισσότερη C από τα πορτοκάλια! Ακόμη το κριθαρόχορτο περιέχει το πολύ σημαντικό παράγοντα PD41, ο οποίος είναι άμεσα απαιτούμενος για την ανάπλαση του DNA των κυτταρικών μεμβρανών. Ακόμη περιέχει: υπεροξείδιο της δισμουτάσης ( SOD), πολύ ισχυρό αντιοξειδωτικό και αντιγηραντικό ένζυμο.

# data[].attributes.headline
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.subject
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.body
ΑΓΡΙΑΔΑ

Η αγριάδα (Cynodon dactylon, Κυνόδους ο δάκτυλος) είναι ποώδες πολυετές φυτό χαμηλής ανάπτυξης. Το υπόγειο μέρος του φυτού δημιουργεί διάφορα ριζώματα που η κορυφή τους βγαίνοντας από το έδαφος σχηματίζει νέους βλαστούς.

Χρήσεις : Χρησιμοποιείται για δημιουργία χλοοταπήτων και ως καλλωπιστικό φυτό για εδαφοκαλύψεις, ιδιαίτερα σε περιοχές με θερμά κλίματα λόγω της μεγάλης ανθεκτικότητας της στην ξηρασία.

Καλλιέργεια : Είναι ένα σε μεγάλο βαθμό επιθετικό προς τα άλλα είδη φυτό, αναπτυσσόμενο πολλές φορές σε βάρος άλλων καλλιεργειών. Γι' αυτό αποτελεί σε ορισμένες περιοχές ζιζάνιο, και δύσκολο να εκριζωθεί. Π.χ. στην Ελλάδα θεωρείται ζιζάνιο των αγρώνσποροποραγωγής, των αμπελώνων και των οπωρώνων. Τη μεγαλύτερη ζημιά την προσκαλεί κυρίως σε ποτιστικά χωράφια. Η εξάπλωση της αγριάδας μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την εξασθένηση άλλων φυτών και δένδρων αφού απορροφά από το έδαφος ιχνοστοιχεία απαραίτητα για την ανάπτυξη τους. Εάν τεμαχιστούν από το όργωμα ή το σκάψιμο και σε συνδυασμό με το πότισμα τότε αναβλαστάνουν και αναπτύσσονται με γοργούς ρυθμούς επιδεινώνοντας το πρόβλημα. Η καταπολέμηση της αγριάδας γίνεται με διάφορα ζιζανιοκτόνα. Ψεκάζοντας το φύλλωμα όταν βρίσκεται σε ζωηρή ανάπτυξη. Στη συνέχεια το φάρμακο περνάει στο ρίζωμα καταστρέφοντας τελείως το φυτό.

# data[].attributes.headline
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.subject
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.body
ΕΧΙΝΑΚΕΙΑ

Περιγραφή : Υπάρχουν εννέα ποικιλίες του φυτού. Η ομορφιά αυτού του φυτού με τα μωβ άνθη είναι ευθέως ανάλογη με τις εξαιρετικές θεραπευτικές ιδιότητες του. Βότανο που κατάγεται από τα λιβάδια της Βορείου Αμερικής. Η καλλιεργήσιμη είναι εξίσου ευεργετική με την άγρια. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση των δραστικών ουσιών του βοτάνου βρίσκεται στις μαύρες ρίζες του φυτού και αυτές χρησιμοποιούμε κατά κύριο λόγο.

Θεραπευτικές Ιδιότητες: Η εχινάκεια είναι το κυριότερο βότανο που μπορεί να βοηθήσει το σώμα να απαλλαχτεί από τις μικροβιακές λοιμώξεις. Είναι αποτελεσματική τόσο για τα βακτήρια, όσο και για τους ιούς. Χρησιμοποιείται για προβλήματα ακμής, δοθιήνες, σηψαιμία, εγκαύματα και ηλιακά εγκαύματα, δερματίτιδας, ψωρίασης, έρπητα ζωστήρα, τσιμπήματα εντόμων και κεντρίσματα. Είναι χρήσιμη για λοιμώξεις της ανώτερης αναπνευστικής οδού, όπως η λαρυγγίτιδα και η αμυγδαλίτιδα καθώς και σε καταρροϊκές καταστάσεις της μύτης και των παραρρινικών κόλπων, σε οξεία βρογχίτιδα, κοινό κρυολόγημα, γρίπη και αδενικό πυρετό, σε προβλήματα μέσης ωτίτιδας, ωτίτιδα του κολυμβητή, άφθες, πυόρροια, ουλίτιδα, θυλακίτιδα, σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, οστεοαρθρίτιδα, ρευματοειδή αρθρίτιδα, έρπητα γεννητικών οργάνων, κολπίτιδα.

Χρήση: Η ρίζα του βοτάνου παρασκευάζεται ως αφέψημα. (ρίχνουμε 1-2 κουταλιές του τσαγιού ρίζα σε ένα φλιτζάνι νερό να σιγοβράσει για 10-15 λεπτά). Σε συνδυασμό με άλλα βότανα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάθε μόλυνση σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Εξωτερικά χρησιμοποιείται για τη θεραπεία μολυσμένων τραυμάτων και αμυχών. Δεν συνιστάται η παρατεταμένη χρήση της. Η εχινάκεια δεν πρέπει να λαμβάνεται από άτομα που αντιμετωπίζουν αυτοάνοσο νόσημα (όπως π.χ. λύκος ή σκλήρυνση κατά πλάκας).

# data[].attributes.headline
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.subject
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.body
ΔΙΚΤΑΜΟ

Το Δίκταμο (η έρωντας) (επιστημονική ονομασία: Origanum dictamnus, Ορίγανον το δίκταμνον) είναι ένα ενδημικό φυτό που συναντάται στην Κρήτη και χρησιμοποιείται ως ρόφημα. Το όνομα προέρχεται από το όροςΔίκτη (Λασιθιώτικα) όπου παλαιότερα αφθονούσε. Ειδικότερα καλλιεργείται εδώ και 70 χρόνια στην Έμπαρο. Τα φύλλα του είναι χνουδωτά και έχουν χρώμα γκριζοπράσινο. Το δίκταμο λέγεται και δίκταμνο(ς).

Στη Μινωική Κρήτη και την Αρχαία Ελλάδα ήταν ένα από τα σπουδαιότερα φαρμακευτικά φυτά. Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποιούσε κατά των παθήσεων του στομάχου και του πεπτικού συστήματος, στους ρευματισμούς, τα αρθριτικά, ως επουλωτικό, εμμηναγωγό, τονωτικό και αντισπασμωδικό.

Θεραπευτικές Ιδιότητες :Το δίκταμο έχει αντισηπτική δράση, τονωτική και αντισπασμωδική. Χρησιμοποιείται για την επούλωση των τραυμάτων, ως καταπραϋντικό του πεπτικού συστήματος, καθώς και κατά της γρίπης και του κρυολογήματος. Δρα σπασμολυτικά και συμβάλει στην πρόληψη και στην αντιμετώπιση των κυκλοφορικών και καρδιολογικών προβλημάτων, ανακουφίζει από πονοκεφάλους, και στομαχικές διαταραχές, πονόδοντους και αποστήματα. Ενεργεί επίσης, ως αντιδιαβητικό, εμμηναγωγό αλλά και ως αφροδισιακό (στην Κρήτη το αναφέρουν και ως «έρωντα»).

# data[].attributes.headline
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.subject
Χρυσούλα Ξουραφά

# data[].attributes.body
ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΑ

Η ματζουράνα (Ορίγανον η μαντζουράνα, λατ. Origanum majorana) είναι Αγγειόσπερμο, δικότυλο, πολυετές φυτό ανήκει στην τάξη λαμιώδη και στην οικογένεια χειλανθή, είναι δε συγγενικό φυτό με τη ρίγανη. Αναφέρεται στον Ψαλμό Ν΄(50) ως ύσσωπος.

Ιθαγενές των χωρών της Μεσογείου με 6 είδη ποωδών φυτών. Το πιο σημαντικό είδος είναι η ματζουράνα ορίγανο ή κοινή, το ύψος της φτάνει τα 60 εκατοστά, ο βλαστός είναι τετραγωνικός, πολύκλαδος. Τα φύλλα της είναι μικρά, αντίθετα, χνουδωτά, ωοειδή και έχουν μία χαρακτηριστική όμορφη οσμή λεβάντας. Τα άνθη της είναι μικρά λευκού χρώματος. Τα φύλλα της χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό, συνήθως στο κρέας και το ψάρι, αλλά και ως αφέψημα. Από τα φύλλα του φυτού λαμβάνεται αιθέριο έλαιο που χρησιμοποιείται ως αντισηπτικό και αντισπασμωδικό ενώ έχει χρήσεις και στην αρωματοποιία.

Στην Ελλάδα η ματζουράνα είναι γνωστή από τα αρχαία χρόνια όπου την χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο κατά στομαχικών και εντερικών ενοχλήσεων. Ο Γαληνός προτρέπει την χρήση της ως χωνευτικού. Σήμερα καλλιεργείται ως καλλωπιστικό και αρωματικό φυτό σε γλάστρες και κήπους.

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
ΕΥΦΡΑΖΙΑ Το όνομα του βοτάνου προέρχεται από την Ευφροσύνη, μια από τις τρείς Χάριτες που την χαρακτήριζε η χαρά και η ευθυμία και είναι γνωστό φυτό από αρχαιοτάτους χρόνους για την χρήση του στην φροντίδα των ματιών, εξού και η αγγλική της ονομασία (Eyebright).
Για τις διαταραχές και μολύνσεις των ματιών (εξωτερικά) και για την αντιμετώπιση προβλημάτων του αναπνευστικού (εσωτερικά).
Στη πρώτη περίπτωση, η Ευφραζία χρησιμοποιείται είτε ως κομπρέσα είτε ως οφθαλμική πλύση.

Θεωρείται ιδιαίτερα αποτελεσματική σε περιπτώσεις οφθαλμικών μολύνσεων, επιπεφυκίτιδας, τσούξιμου των ματιών που συνοδεύεται από εκκρίσεις (όξινη, καυστική δακρύρροια), βλεφαρίτιδας, υπερευαισθησίας στο φως και καταρράκτη. Οι αντιφλεγμονώδεις και αντιβακτηριδιακές ιδιότητες της Ευφραζιας οφείλονται κατά κύριο λόγο στα φενολ-καρβοξυλικά οξέα που περιέχει. Η εσωτερική χρήση της Ευφραζιας (ρόφημα) θεωρείται πως ανακουφίζει αποτελεσματικά από την ρινική καταρροή, την ιγμορίτιδα και γενικότερα επιδρά θετικά σε όλες τις συμφορητικές καταστάσεις του αναπνευστικού συστήματος (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που οφείλονται σε αλλεργίες). H Ευφραζια μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως στοματικό διάλυμα (πλύση ή γαργάρα) για φλεγμονές και μολύνσεις του στόματος και του λαιμού. Πέρα των άλλων, η Ευφραζια περιέχει γλυκοζίδια (μεταξύ των οποίων και η οκουμπίνη), σαπωνίνες, τανίνες, πτητικό έλαιο, Βιταμίνες Α, Β, C, D και Εκαθώς και ίχνη χαλκού και ψευδάργυρου.

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
ΠΑΣΙΦΛΩΡΑ Η Πασιφλωρα ή Ρολογιά (Passiflora incarnata) είναι ένα αναρριχητικό φυτό ενδημικό σε πάρα πολλές περιοχές του πλανήτη (εκτός της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ανταρκτικής). Σήμερα τη βρίσκουμε σε κάθε γωνιά του κόσμου - στην Ευρώπη την έφεραν από την Αμερική οι άποικοι. Η οικογένεια Passifloraceae περιλαμβάνει πάνω από 500 είδη φυτών. Πολλά είδη Πασιφλώρας καλλιεργούνται εντατικά, λόγω των υπεροχών ανθων τους.

Ιστορικά η Πασιφλωρα υπήρξε ένα πολύ σημαντικό βότανο για τις φυλές των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής. Οι Cherokee αποκαλούσαν τη Πασιφλώρα ocoee και παρασκεύαζαν από τα φρέσκα ή αποξηραμένα φύλλα της ένα τσαϊ το οποίο χρησιμοποιούσαν για την αντιμετώπιση της αϋπνίας, της υστερίας και της επιληψίας. Θεωρούσαν ακόμη πως η Πασιφλώρα είχε αναλγητικές ιδιότητες. Οι πρώτοι Ισπανοί άποικοι στις Η.Π.Α. παρατήρησαν γρήγορα τη Πασιφλώρα και τη χρήση της. Το φυτό καταγράφηκε επίσημα το 1745 από τον Carl von Linné και από το 1800 άρχισε να γίνεται δημοφιλές στην Ευρώπη.

Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεία, η Πασιφλώρα θεωρείται πως είναι ένα βοτανο με ήπια, αλλά ιδιαίτερα αποτελεσματική, ηρεμιστική δράση. Θεωρείται πως επιδρά στο κεντρικό νευρικό σύστημα αντιμετωπίζοντας διαταραχές όπως είναι το άγχος, η μελαγχολία, η υπερένταση και η υπερβολική νευρικότητα. Σύμφωνα με τους βοτανοθεραπευτές, η κατανάλωση της Πασιφλορας δεν οδηγεί σε εθισμό. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως οι "ηρεμιστικές" ιδιότητες της Πασιφλωρας έχουν επίδραση και στους μύες (μυοχαλαρωτική ιδιότητα), ενώ σε πολλά συγγράματα αναφέρεται πως η κατανάλωση Πασιφλωρας ενδέχεται να μειώνει τη πίεση. Σε πολλές περιοχές της Ευρώπης (λ.χ. Γερμανία και Ιταλία) το βότανο χρησιμοποιείται για τη χαλάρωση "υπερκινητικών" παιδιών. Σύμφωνα με τους Βοτανοθεραπευτές, η Πασιφλωρα μπορεί να γίνει αφέψημα αν βραστεί για 10-15 λεπτά σε νερό (υπολογίστε πως θα χρειαστείτε 2-5γρ. βοτάνου ανά "κούπα" ροφήματος). Σύμφωνα με τους βοτανοθεραπευτές μπορείτε να καταναλώνετε μέχρι και 3 κούπες Πασιφλωρας την ημέρα (πρωί, μεσημέρι, βράδυ πριν από το γεύμα).

# data[].attributes.headline
Αγγελική Πναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Πναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
ΤΟ ΆΓΑΡ-ΆΓΑΡ

Το Άγαρ- Άγαρ είναι μπαχαρικό σε σκόνη που περιέχει 84% φυτικές ίνες και παράγεται από καθαρό εκχύλισμα λευκών φυκιών. Αν είστε επιφυλακτικοί στην χρήση της κλασικής ζωικής ζελατίνης ή απλά είστε χορτοφάγοι και αναζητάτε ένα φυτικό πηκτικό μέσο, το άγαρ άγαρ είναι η λύση που ζητάτε! Πρόκειται στην ουσία για έναν πολυσακχαρίτη, ο οποίος προέρχεται από τα φύκια της Νοτιοανατολικής Ασίας και με την επεξεργασία του βρασμού συλλέγεται αυτή, η ζελατινώδης λευκή και ημιδιαφανής ουσία. Είναι πλούσιο σε ιχνοστοιχεία και ιώδιο. Εκτός από την μαγειρική και ζαχαροπλαστική του χρήση, χρησιμοποιείται στην οδοντιατρική, την ηλεκτροχημεία αλλά επίσης και για να κατασκευαστούν οι παιδικές πλαστελίνες! Στην Ασία το άγαρ άγαρ είναι πολύ δημοφιλές και γνωστό ως kanten!

Γιατί να επιλέξετε το άγαρ άγαρ:
Τα πλεονεκτήματα του άγαρ άγαρ σε σχέση με την ζωική ζελατίνη είναι πολλά εκτός από το ότι πρόκειται για ένα φυτικό προϊόν! Επειδή είναι φυτικό προϊόν μπορεί να καταναλωθεί από χορτοφάγους, όσους προτιμούν την vegan διατροφή, όσους νηστεύουν και ακολουθούν ελαφρύ ή υγιεινό διαιτολόγιο. Είναι ένα απόλυτα αγνό προϊόν χωρίς χρώμα, γεύση, άρωμα.
Χρησιμοποιείται πανεύκολα και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη μεταχείριση σαν υλικό.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε θερμοκρασία δωματίου και αν χρειαστεί να επαναθερμανθεί το υγρό που προστέθηκε χωρίς να χάσει την πηκτική ιδιότητά του. Μοριακά είναι πολύ πιο σταθερό από την ζελατίνη και δίνει καλύτερο αποτέλεσμα τόσο στην υφή όσο και στην σταθερότητα της πήξης των υγρών. Μπορεί να βοηθήσει στην χώνευση και τις στομαχικές διαταραχές! Είναι πλούσιο σε ιώδιο και ιχνοστοιχεία! Ιδιαίτερα πλούσιο σε κόμμι, έχει ήπια καθαρτική δράση και μειώνει το αίσθημα της πείνας, γι’ αυτό και οι Ιάπωνες το χρησιμοποιούν κατά κόρον όταν θέλουν να χάσουν βάρος. Το Άγαρ - Άγαρ είναι πλούσιο σε βιταμίνες Β, Ε, Κ, φολικό οξύ και πολλά μέταλλα όπως το ασβέστιο, ο χαλκός, το ιώδιο, ο σίδηρος, το μαγνήσιο, το μαγγάνιο, ο φώσφορος, το κάλιο, το σελήνιο, ο ψευδάργυρος.

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
ΑΓΙΑΓΚΑΘΟ
Το Αγιάγκαθο ή Κνίκος (Carduus benedictus) ευδοκιμεί σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Πρόκειται για ένα μονοετές φυτό που φτάνει σε ύψος τα 60cm Το αγιάγκαθο πιστεύεται ότι μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τις Ινδίες ,για να προσφερθεί στο Φρειδερίκο το Γ', ως θαυμάσιο φάρμακο κατά της ημικρανίας. Στις μέρες μας , καλλιεργείται σε ολόκληρη την Ευρώπη από γιατρούς που πιστεύουν στη φυσιοθεραπευτική, ενώ τον προηγούμενο αιώνα ,και συγκεκριμένα στα 1859, οι Hartenfels και Otto το σύστηναν ως καταπραϋντικό, αλεξιφάρμακο, αντιφλεγμονώδες, αντικαρκινικό, κι ακόμα ως προστατευτικό από την πανώλη, την ευλογιά και την ιλαρά, ενώ οι πρακτικοί γιατροί το θεωρούσαν πανάκεια. Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεία τo αγιάγκαθο χρησιμοποιείται από τους θεραπευτές για την αύξηση της ροής του μητρικού γάλατος (γαλαταγωγό) καθώς και ως τονωτικό της πέψης. Η δράση του ως γαλακταγωγό οφείλεται στη ουσία κνισίνη (0,2%) και χρησιμοποιείται ευρέως για το σκοπό αυτό στο Καναδά. Προτείνεται από το Canadian Breastfeeding Foundation το οποίο και έχει διαπιστώσει την αποτελεσματικότητα του. Το Αγιαγκαθο χρησιμοποιείται επίσης ως τονωτικό του πεπτικού συστήματος. Εξαιτίας της πικρής του γεύσης θεωρείται ότι διεγείρει το συκώτι, αυξάνοντας έτσι τις γαστρικές εκκρίσεις καθώς και την έκκριση χολής. Το Αγιγκαθο (Κνίκος) χρησιμοποιείται ολόκληρο (όλα τα τμήματα του φυτού κομμένα). Πέρα από την κνισίνη περιέχει αλκαλοειδή, φυτική κόλλα, τανίνη και μικρή ποσότητα αιθερίου ελαίου. Η προτεινόμενη δοσολογία από τους θεραπευτές για το Αγιάγκαθο είναι 6γρ ημερησίως. Χρησιμοποιήστε 2γρ. (ένα κουταλάκι του γλυκού) σε 250ml νερού τρείς φορές την ημέρα. Αν δεν έχετε το χρόνο για τη προετοιμασία ενός αφεψήματος, τότε σας προτείνουμε να δείτε το 100% φυσικό και ιδιαίτερα ισχυρό Βαμμα Αγιάγκαθου, το οποίο είναι σε υγρή μορφή και έτοιμο για κατανάλωση. Σας προτείνουμε να δείτε ακόμη, το καταπληκτικό Λάδι Κνήκου που είναι ιδανικό για την αναδόμηση των κυττάρων της επιδερμίδας.

# data[].attributes.headline
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.subject
Αγγελική Παναγιωτοπούλου

# data[].attributes.body
ΤΟ ΒΑΛΣΑΜΟΧΟΡΤΟ Ή ΥΠΕΡΙΚΟ
Πρόκειται για θαμνώδες φυτό με έντονα κίτρινα άνθη. Τα κίτρινα χαρακτηριστικά λουλούδια του ανθίζουν στις κορφές του από τον Iούνιο μέχρι και το Σεπτέμβριο. Όταν πέσει πάνω τους φως, εμφανίζουν ημιδιάφανα στίγματα και μαυροκόκκινες κουκκίδες, όπου βρίσκονται έγχρωμα αιθέρια έλαια και ρητίνες. Είναιγνωστό εδώ και περίπου 2.500 χρόνια για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Μύθοι που σχετίζονται με το υπερικό, υπάρχουν και στην αρχαία Κίνα, Ινδία, και Αίγυπτο. Τις θεραπευτικές του ιδιότητες γνώριζαν οι Άραβες, Πέρσες και άλλοι λαοί. Στις χώρες αυτές πίστευαν πως τα φυτά που ανθίζουν στις αλλαγές των εποχών θεωρούνταν θεραπευτικά και μαγικά. Το υπερικό που ανθίζει στο θερινό ηλιοστάσιο, θεωρούνταν ένα τέτοιο φυτό, και με τα κίτρινα τους άνθη γιόρταζαν τον ήλιο, το φως, τη ζωή. Στην Ευρώπη και την Ελλάδα, όπου και ενδημεί, έχει χρησιμοποιηθεί από αιώνες. Aποτέλεσε το περίφημο ίαμα των αρχαίων Σπαρτιατών, με το οποίο θεράπευαν τις πληγές τους μετά τις μάχες, ενώ το πρότειναν οι θεραπευτές της εποχής για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης και του έλκους στομάχου. Στην αρχαιότητα, οι θεραπευτικές ιδιότητες του βαλσαμόχορτου ήταν ονομαστές. O Γαληνός και ο Διοσκουρίδης το πρότειναν ως διουρητικό, επουλωτικό, εμμηναγωγό και αιμοστατικό. Tο Mεσαίωνα αποδόθηκαν στο φυτό μαγικές ιδιότητες, ιδιαίτερα μάλιστα αν η συλλογή του γινόταν στις 24 Iουνίου, τη μέρα που εορτάζεται η μνήμη του Iωάννη του Προδρόμου. Σύμφωνα με λαϊκές δοξασίες, το υπερικό ήταν το βότανο που έδιωχνε με τη μυρωδιά του τα κακά πνεύματα. Eκτός από τη θεραπευτική του χρήση, έχει χρησιμοποιηθεί και ως πρώτη ύλη για την παραγωγή κίτρινης και κόκκινης βαφής που προοριζόταν για το χρωματισμό μάλλινων και μεταξωτών νημάτων. Tέλος, αποτελούσε βασικό συστατικό στη διαδικασία ταρίχευσης των νεκρών, από όπου και η λέξη «βαλσάμωμα».
Read more: http://medlabgr.blogspot.com/2014/07/blog-post_15.html#ixzz3RMahXiXx

# data[].attributes.headline
Τζανετόπουλος ΣΩΤΗΡΗΣ

# data[].attributes.subject
Τζανετόπουλος ΣΩΤΗΡΗΣ

# data[].attributes.body
ΝΥΧΤΟΛΟΥΛΟΥΔΟ

Κοινή ονομασία φυτών των οποίων τα άνθη ανοίγουν τη νύχτα και κλείνουν την ημέρα. Τέτοιο φυτό είναι η μιράμπιλις η γιαλάπα, που λέγεται επίσης και δειλινό. Είναι θαμνόμορφη κονδυλόρριζη πόα, ύψους 50 - 80 εκ. και κατάγεται από το Περού. Έχει φύλλα αντίθετα, καρδιοειδή, ωοειδή - μυτερά και άνθη κατά επάκριες δέσμες, συμπέταλα, με έλασμα κυκλικό πεντάλοβο και σωλήνα στενό και μακρύ· είναι κίτρινα, κόκκινα, λιλά κλπ., μονόχρωμα ή στικτά, ελαφρώς εύοσμα, ανοίγουν κατά τη δύση, μένουν ανοιχτά όλη τη νύχτα για να κλείσουν και να μαραθούν το επόμενο πρωί, λίγο πριν τα βρει το φως του ήλιου. Καλλιεργείται στους κήπους και στις αυλές για καλλωπιστικούς σκοπούς. Νυχτολούλουδο ονομάζουν ακόμα, κυρίως στα Επτάνησα, τον ανοιξιάτικο γλαδίολο που τα ωχρά με σκούρες κηλίδες άνθη του ανοίγουν τη νύχτα και σκορπούν δυνατό άρωμα μενεξέ. Το ανθοφόρο στέλεχός του φτάνει τα 50-70 εκ. Οι βολβοί του φυτεύονται στο έδαφος ή στη γλάστρα τον Σεπτέμβριο και ανθίζουν την άνοιξη. Ως ν. είναι επίσης γνωστό, αν και λιγότερο διαδεδομένο, το κέστρο το νυκτερινό της τροπικής και παρατροπικής Αμερικής, θάμνος με φύλλα επαλλάσσοντα, ακέραια και άνθη ωχροκίτρινα κατά μασχαλιαίους ή επάκριους βοστρύχους. Καλλιεργείται στις γλάστρες και στις αυλές για καλλωπιστικούς σκοπούς. Δεν είναι ανθεκτικό στα δυνατά κρύα. Νυχτολούλουδο ή δειλινό (μιράμπιλις η γιαλάπα): κάθε λουλούδι του μένει ανοιχτό μια νύχτα. Το νυχτολούλουδο, σε διάφορα χρώματα, είναι πολύ γνωστό φυτό στην Ελλάδα. κοινή ονομασία φυτών τών οποίων οι κάλυκες ανοίγουν τη νύχτα.

# data[].attributes.headline
Αναστάσιος Μπακούρος

# data[].attributes.subject
Αναστάσιος Μπακούρος

# data[].attributes.body
-Ελευθερόκοκκος-

O Ελευθερόκοκκος είναι ένα είδος θάμνου της οικογένειας Araliaceae (Αράλια), που ευδοκιμεί κυρίως στην Ανατολική Ασία και τη Ρωσία. Χρήσιμο μέρος του φυτού είναι η ρίζα του η οποία περιέχει βιταμίνη Ε, καροτίνη, συρινγίνη σαπωνίνες και πολυσακχαρίδες.

Είναι ένα σπάνιο βότανο γνωστό από τα αρχαία χρόνια ειδικά στην Κίνα, την Αίγυπτο και την Αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιούταν ως τονωτικό του οργανισμού. Το συστατικό eleutherosdies είναι εκείνο που περιέχει βοηθά στην ισχυροποίηση του ανοσοποιητικού και τη βελτίωση της πνευματικής λειτουργίας του.
Ο Ελευθερόκοκκος έχει αποδειχθεί πως ρίχνει τα επίπεδα κορτιζόλης μειώνοντας το stress στον οργανισμό. Ακόμη, χάριςτα συστατικά που περιέχει μπορεί και δρα ως ηρεμιστικό, ανοσοδιεγερτικό και αντιφλεγμονώδες, καθώς επίσης
αυξάνει τη σωματική αντοχή και την άμυνα του οργανισμού έναντι λοιμώξεων, και βελτιώνει τη μνήμη.

# data[].attributes.headline
Αναστάσιος Μπακούρος

# data[].attributes.subject
Αναστάσιος Μπακούρος

# data[].attributes.body
-Νεροκάρδαμο-

Το νεροκάρδαμο είναι ένα βότανο με εξαιρετικά ευεργετικές ιδιότητες για τον οργανισμό μας, που ανήκει στην οικογένεια των Σταυρανθών.Η ονομασία του βότανου αυτού προέρχεται από την λατινική λέξη Nasturtium officinale που σημαίνει Ναστούρτιο  το φαρμακευτικό.

Το νεροκάρδαμο ή ναστούριο διαθέτει κάποιες χημικές ουσίες, τις ισοθειοκυανάτες, οι οποίες εμποδίζουν την ανάπτυξη του καρκίνου του μαστού αλλά και την  επανεμφάνισή του στους ήδη παθόντες της ασθένειας αυτής. Στη σημερινή εποχή, το νεροκάρδαμο χρησιμοποιείται κυρίως για την αποτοξίνωση του οργανισμού από βλαβερές ουσίες καθώς και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του αναπνευστικού. Η περιεκτικότητά του σε βιταμίνες Α, B1, B2, C, Ε και σε μεταλλικά στοιχεία όπως Ασβέστιο, Σίδηρο και Φώσφορο ενισχύει σε μεγάλους βαθμούς  άμυνα του οργανισμού.

Υπάρχουν 20 περίπου είδη νεροκαρδάμου,στη χώρα και τα συναντάμε κυρίως στην Πελοπόννησο, στην Κέρκυρα, στην Κεφαλονία
και στην Ήπειρο.

# data[].attributes.headline
Χαρά Μπέρτου

# data[].attributes.subject
Χαρά Μπέρτου

# data[].attributes.body
ΑΡΩΝΙΑ

Η αρώνια είναι φυλλοβόλος θάμνος της οικογένειας Ροδίδες, ιθαγενής της ανατολικότερης  που απαντάται κυρίως σε υγρά δάση και σε έλη.Το γένος συνήθως θεωρείται ότι περιλαμβάνει 2 είδη ή 3, ένα από τα οποία καλλιεργείται και στην Ευρώπη.

Καλλιεργείται ως καλλωπιστικό φυτό και για τροφή. Οι καρποί μπορούν να φαγωθούν ωμοί, ωστόσο συχνότερα γίνεται επεξεργασία σε αυτούς. Η γεύση του είναι στυφή.Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή κρασιού, μαρμελάδας, παγωτού, τσαγιού, μπίρας, σιροπιού χυμού, ορεκτικών και αλκοολούχων ποτών με εμποτισμό.

# data[].attributes.headline
Εβελίνα Σκορδά

# data[].attributes.subject
Εβελίνα Σκορδά

# data[].attributes.body
ΓΥΜΝΕΜΑ

Ιθαγενές φυτό των τροπικών δασών της νότιας και κεντρικής Ινδίας που χρησιμοποιείται  ως φυτικό φάρμακο για τη θεραπεία του διαβήτη εδώ και 2.000 χρόνια.
Ιστορικά τα φύλλα του πέρα της χρήσης τους για τη θεραπεία του διαβήτη, χρησιμοποιούνται επίσης για παθήσεις του στομάχου, δυσκοιλιότητα, κατακράτηση υγρών και ασθένειες του ήπατος.
Το γύμνεμα μειώνει την γεύση της ζάχαρης όταν λαμβάνεται από το στόμα. Από το εκχύλισμα των φύλλων του απομονώθηκαν γλυκοσίδες γνωστές ως γυμνεμικά οξέα τα οποία εμφανίζουν αντί-γλυκαντική δραστηριότητα που διαρκεί περίπου δύο ώρες. Το γύμνεμα μπορεί να μειώσει την επιθυμία για ζάχαρη μπλοκάροντας τους υποδοχείς της ζάχαρης στην γλώσσα. Τα δραστικά συστατικά είναι η οικογένεια των ενώσεων που σχετίζονται με το γυμνεμικό οξύ και τα οποία έχουν αντί-διαβητική επίδραση.
Σύμφωνα με έρευνα, με την λήψη υδατο-διαλυτού εκχυλίσματος του γυμνέματος σε ποσότητα 0.125 mg /ml, προκαλείται αναστρέψιμη αύξηση του ενδοκυτταρικού ασβεστίου και έκκριση ινσουλίνης σε ανθρώπινα β-κύτταρα, χωρίς φυσικά να διακυβεύεται η βιωσιμότητα των κυττάρων. Το συμπέρασμα είναι πως εκχύλισμα του γυμνέματος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως θεραπευτικός παράγοντας για τη διέγερση της έκκρισης ινσουλίνης σε άτομα με διαβήτη τύπου 2. Η αύξηση των επιπέδων της ινσουλίνης μπορεί να οφείλεται στην αναγέννηση των κυττάρων στο πάγκρεας. Το γύμνεμα μπορεί επίσης να βοηθήσει στην παρεμπόδιση των επινεφριδίων ορμονών να διεγείρουν το ήπαρ για την παραγωγή γλυκόζης, μειώνοντας έτσι τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.

# data[].attributes.headline
Εβελίνα Σκορδά

# data[].attributes.subject
Εβελίνα Σκορδά

# data[].attributes.body
ΑΚΟΡΟΣ Ο ΚΑΛΑΜΟΣ

Η λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Acorus Calamus (Άκορος ο κάλαμος) και ανήκει στην οικογένεια των Αροειδών.
Είναι φυτό πολυετές, υδρόφιλο, με άρωμα μανταρινιού που φτάνει σε ύψος τα 1,25 μέτρα. Έχει φύλλα μακρά, σωληνοειδή στη βάση τους και λογχοειδή στο πάνω τους μέρος και στέλεχος με τρεις γωνίες. Το καλοκαίρι βγάζει ένα μοναχικό στάχυ με μικρά δυσδιάκριτα πρασινοκίτρινα σκούρα άνθη σε πλάγια μασούρια και μάκρος ενός δακτύλου, που δεν ωριμάζουν. Η ρίζα του είναι παχιά και έρπουσα.
Το συναντούμε στις όχθες λιμνών, ποταμών, ρεμάτων και ρυακιών. Παρά το γεγονός ότι δεν μπορεί να βλαστήσει μόνο του, στην Ευρώπη έχει εξαπλωθεί με τη βοήθεια του νερού, που μεταφέρει τμήματα από τις ρίζες του σε άλλα μέρη. Στη χώρα μας συναντάται αυτοφυές, μόνο στη Λακωνία και αυτό σπάνια.
Συστατικά-χαρακτήρας

Υπάρχουν τέσσερις ποικιλίες που Άκορου Κάλαμου που διαφοροποιούνται μεταξύ τους. Η κύρια διαφοροποίησή τους αφορά το συστατικό άσερον που υπάρχει μέσα στο αιθέριο έλαιο της ρίζας. Αυτό είναι ένα ηρεμιστικό και αντιβιοτικό συνθετικό, το οποίο όμως είναι τοξικό. Η ασερόνη υπάρχει κύρια μέσα στο αιθέριο έλαιο της Ινδικής ποικιλίας και πολύ λιγότερο στην Ευρωπαϊκή ποικιλία. Οι ποικιλίες της Β. Αμερικής και της Σιβηρίας είναι απαλλαγμένες από το συστατικό αυτό και κατά συνέπεια προτιμούνται για την φαρμακευτική χρήση του βοτάνου.

Τα συστατικά της ρίζας είναι 1-4% αιθέριο έλαιο (που περιέχει, ασερόνη, ισοευγενόλη, καλαμίνη, λιναλοόλη, ευγενόλη, αζουλίδη, πιπίνη, κινεόλη, καμφορά κ.λ.π.) , γλίσχρασμα, πικρά στοιχεία, γλυκοσίδη, τανίνη, ακορικό οξύ και φυτική κόλλα.

Ιστορικά στοιχεία

Από την αρχαιότητα, το αναφέρουν ο Θεόφραστος, ο Διοσκουρίδης και ο Πλίνιος. Χρησιμοποιούσαν το καλάμι αυτό για την παρασκευή του «Ακορίτη Οίνου», που ήταν γνωστός από εκείνα τα χρόνια για τις τονωτικές και διεγερτικές του ιδιότητες. Επίσης το χρησιμοποιούσαν οι αθλητές για να δυναμώσουν και να θρέψουν τους μυς τους. Ο Διοσκουρίδης αναφέρει τον Άκορο Κάλαμο για την θεραπεία της Αλωπεκίας.

Άνθιση – συλλογή – χρησιμοποιούμενα μέρη

Σήμερα για θεραπευτικούς λόγους χρησιμοποιούμε τη ρίζα του βοτάνου που συλλέγεται Σεπτέμβριο και Οκτώβριο.

Θεραπευτικές ιδιότητες και ενδείξεις

Το βότανο δρα ως άφυσο, μαλακτικό και αντισπασμωδικό. Συνδυάζει τις μαλακτικές ιδιότητες του γλισχράματος με την άφυση δράση του πτητικού ελαίου και τη διεγερτική δράση των πικρών στοιχείων. Διεγείρει τη λειτουργία του ήπατος και της χολής. Είναι εξαιρετικό τονωτικό για τον γαστρεντερικό σωλήνα. Χρησιμοποιείται σε όλα τα είδη δυσπεψίας, γαστρίτιδα και στα γαστρικά έλκη. Διεγείρει την μειωμένη όρεξη και δρα θετικά σε περιπτώσεις εξάντλησης και αδυναμίας που οφείλονται σε πρόβλημα του πεπτικού συστήματος. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σε περίπτωση κολικού που οφείλεται σε τυμπανισμό (από αέρια) με καλά αποτελέσματα. Στην περίπτωση μάλιστα αυτή μπορούμε να συνδυάσουμε τη δράση του με Τζίντζερ και Διοσκορία. Επίσης στα γαστρικά προβλήματα μπορούμε να συνδυάσουμε τη δράση του με Σπειραία και Αλθαία.

# data[].attributes.headline
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.subject
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.body
ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΑ
Η χρυσόβεργα ή σολιντάγκο (Solidago virgaurea) είναι ένα όμορφο πολυετές φυτό που φτάνει σε ύψος από 20 έως 100 εκατοστά. Φύεται σε ξέφωτα δασών, στις άκρες των δρόμων, σε δάση, σε πεδινές και ορεινές περιοχές. Η ονομασία Solidago προέρχεται από τη λέξη solido που σημαίνει «ενώνω» και αναφέρεται στις θεραπευτικές ιδιότητες που του απέδιδαν.

Στην Αμερική φύεται μία ποικιλία της χρυσόβεργας για την οποία οι ιθαγενείς γνώριζαν τις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες της. Παρασκεύαζαν από αυτήν μία λοσιόν την οποία χρησιμοποιούσαν στα τσιμπήματα των μελισσών. Επίσης το χρησιμοποιούσαν ως επουλωτικό για τον ερεθισμένο λαιμό. Οι Άραβες καλλιεργούσαν το φυτό και το χρησιμοποιούσαν ως θεραπευτικό βότανο εδώ και αιώνες. Το είδος του Σολινταγκο που χρησιμοποιήθηκε στην Ευρώπη εισήχθη στη Μ. Βρετανία από τη Μέση Ανατολή και το αρχικό του όνομα ήταν «το βότανο των απίστων για πληγές» επειδή το χρησιμοποιούσαν οι Σαρακηνοί για την επούλωση των τραυμάτων. Το 15ο και 16ο αιώνα στην Ευρώπη το χρησιμοποιούσαν για τον ίδιο σκοπό. Ο Culpepper αναφέρει τη χρήση του βοτάνου για τη στερέωση των χαλαρών δοντιών και για τη θεραπεία της νεφρολιθίασης. Στην παραδοσιακή ιατρική με την πάροδο των ετών, το Σολιντάγκο χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία της φυματίωσης, του διαβήτη, της ηπατομεγαλίας, της ουρικής αρθρίτιδας, των αιμορροΐδων, του άσθματος. Επίσης συνίστατο για τις ρευματικές παθήσεις, τις φλεγμονές του στόματος και του φάρυγγα και σε περιπτώσεις αργής επούλωση τραυμάτων.

Στην σύγχρονη βοτανοθεραπεία το Σολιντάγκο θεωρείται ότι είναι ένα ασφαλές βότανο για πολλές και διάφορες ασθένειες. Οι θεραπευτές εκτιμούν ότι δρα ως αντικαταρροϊκό, αντιμυκητιακό, αντισηπτικό, αντιφλεγμονώδες, άφυσο, εφιδρωτικό, ελαφρό διουρητικό, αντιπυρετικό και τονωτικό. Η θεωρούμενη ικανότητα του Σολιντάγκο, να ενεργεί ως ήπιο διουρητικό και να ευνοεί την απώλεια νερού από το σώμα χωρίς να διαταράσσει τους ηλεκτρολύτες όπως κάνουν τα διουρητικά, το καθιστά εξαιρετικό βότανο για τη θεραπεία φλεγμονών του ουροποιητικού και την πρόληψη ή την αφαίρεση πέτρας από τους νεφρούς. Παράλληλα θεωρείται ότι ανακουφίζει από τους πόνους της πλάτης που παρουσιάζονται σε αυτές τις παθήσεις. Εργαστηριακές μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι το βότανο συμβάλει στη μείωση της φλεγμονής και ανακουφίζει από τους μυϊκούς πόνους, μειώνει την αρτηριακή πίεση και έχει αντιοξειδωτική δράση. Η στυπτική ιδιότητα του φυτού το κάνει χρήσιμο ως αιμοστατικό σε πληγές που αιμορραγούν. Η ερυθρίνη που περιέχει δρα εναντίον της αιμορραγίας των τριχοειδών και τα φαινολικά γλυκοσίδια δρουν ως αντιφλεγμονώδη. Η επουλωτική του δράση είναι πολύτιμη όταν λαμβάνεται εσωτερικά σε προβλήματα ουρικών λοιμώξεων, στη χρόνια καταρροή, τις δερματικές νόσους, τη γρίπη, τον επίμονο βήχα και τις πέτρες σε ουροδόχο κύστη και νεφρούς. Σε τοπικές εφαρμογές καταπλάσματα από χρυσόβεργα βοηθούν την επούλωση των πληγών και ανακουφίζουν δερματικές παθήσεις όπως το έκζεμα. Θεωρείται πως είναι το καλύτερο βότανο για την καταρροή του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, οξείας ή χρόνιας μορφής και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με άλλα βότανα για την θεραπεία της γρίπης. Οι άφυσες ιδιότητές του το κάνουν πολύτιμο στη θεραπεία της φυσώδους δυσπεψίας. Συνδυάζεται με Γναφάλιο, Εχινάκια, Φυτολάκκα και Βαπτίσια για την καταρροή του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος. Λόγω της ήπιας δράσης του το Σολιντάγκο χρησιμοποιείται σε προβλήματα γαστρεντερίτιδας των παιδιών. Οι σαπωνίνες που περιέχει έχουν αντιμυκητιακή δράση και ενεργούν εναντίον ενός μύκητα που ευθύνεται για τις στοματικές άφθες. Είναι πολύ καλό για πλύσεις στόματος σε προβλήματα άφθων ή στοματίτιδας καθώς και σε πρόβλημα λαρυγγίτιδας ή φαρυγγίτιδας.

Το βότανο έχει παρόμοιες χρήσεις και στην ομοιοπαθητική ιατρική. Σύμφωνα με τη γνωστή βοτανολόγο Μαρία Τρέμπεν, όλα τα συναισθήματά μας σχετίζονται με τα νεφρά. Κατά συνέπεια τα νεφρά επηρεάζονται περισσότερο από κάθε άλλο όργανο από ένα συναισθηματικό σοκ, όπως ένας θάνατος ή οποιοδήποτε άλλο ατύχημα. Το Σολιντάγκο έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα αξιόλογο θεραπευτικό φυτό και μάλιστα ότι επιδρά θετικά στη συναισθηματική μας κατάσταση. Επομένως πρέπει να το πίνουμε σε περιπτώσεις συναισθηματικής απογοήτευσης ή συναισθηματικής πίεσης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Τρέμπεν, η καταπραϋντική επίδραση του φυτού είναι σαν ηρεμιστικό χάδι.

# data[].attributes.headline
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.subject
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.body
ΚΑΨΕΛΑ
H λατινική ονομασία του βοτάνου είναι Capsella bursa-pastoris (Καψέλλα ο ποιμενόσακος). Ανήκει στην οικογένεια των σταυρανθών.

Προφανώς η ονομασία οφείλεται στο γεγονός ότι οι καρδιόσχημοι καρποί του φυτού έμοιαζαν με τα πουγκιά που είχαν κάποτε οι βοσκοί. Στη χώρα μας το συναντούμε με την ονομασία αγριοκαρδαμούδα, αγριοκαρδάμησα, αγριοκαρδαμούρα, κάψα, ραγιάς, σακούλα του βοσκού, τραγιάς, τζουρκάς, τσουρκιά, θλάψη κ.ά.

Φυτρώνει άφθονα παντού. Σε χέρσα εδάφη, αναχώματα κ.α. Είναι ετήσιο φυτό και οι όρθιοι βλαστοί του φτάνουν μέχρι τα 50 εκατοστά ύψος. Έχει στη βάση μία ροζέτα οδοντωτών φύλλων και στη μέση ένα πολύκλαδο βλαστό στην κορυφή του οποίου βγαίνουν κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου μικρά λευκά άνθη ακολουθούμενα από μικρούς καρδιοειδείς σπόρους. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα. Τα φύλλα είναι μικρά, γκριζοπράσινα με διάφορα σχήματα. Οι καρποί του είναι τριγωνικοί, πλατιοί και εγκολπωμένοι. Σε πολλά μέρη του κόσμου η καψέλλα θεωρείται εδώδιμο λαχανικό. Η αγριοκαρδαμούδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κουζίνα μας φρέσκια σε σαλάτες με διάφορα άλλα λαχανικά και βρασμένα αβγά ή και με μαγιονέζα, σε σούπες, σε βρασμένα λαχανικά με λαδολέμονο, στον ατμό για γαρνίρισμα πιάτων με κρέας και ψάρι. Τα φύλλα τους τρώγονται βραστά με άλλα χόρτα και χρησιμοποιούνται σε σαλάτες μαζί με τα άνθη τους, για πιπεράτη γεύση.

Θεραπευτικές ιδιότητες και ενδείξεις
Είναι στυπτικό, επουλωτικό των πληγών και διουρητικό χόρτο, το οποίο καθαρίζει το αίμα από τις τοξίνες και δρα σαν διουρητικό, αντισηπτικό, πηκτικό του αίματος και μητροτονωτικό. Η καψέλλα φημίζεται για τις αιμοστυπτικές της ιδιότητες και τη στυπτική της επίδραση στη μήτρα.
Το αφέψημα του βοτάνου είναι αποτελεσματικό φάρμακο εναντίον των μηνορραγιών, της δυσμηνόρροιας και των μητρορραγιών. Χρησιμοποιείται επίσης σε προβλήματα κυστίτιδας, λιθίασης των αγωγών του ουροποιητικού, αιμορραγίας της ουρήθρας, αιμορροΐδες, ρινορραγίες, αιμοπτύσεις και πληγές. Το έγχυμα του φυτού χρησιμοποιείται εσωτερικά και εξωτερικά για το σταμάτημα των αιμορραγιών, ειδικά της ουρήθρας. Χρησιμοποιείται επίσης σαν χολαγωγό και ενάντια στις πέτρες της χολής, των νεφρών και σαν διουρητικό μέσο στην ποδάγρα, ρευματισμό και ακράτεια ούρων.Τα άλατα καλίου που περιέχει συμβάλλουν στη συστολή των αγγείων των εσωτερικών οργάνων αυξάνοντας έτσι την αρτηριακή πίεση.Τέλος το νωπό φυτό σε κατάπλασμα είναι πολύ καλή πρώτη βοήθεια σε πληγές με αιμορραγία.Στην ομοιοπαθητική το βάμμα του φυτού χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις αιμορραγιών της μύτης και εσωτερικών αιμορραγιών καθώς και σε περιπτώσεις κυστίτιδας και λιθίασης των αγωγών του ουροποιητικού.

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/120780-agriokardamouda-kapsella/#ixzz49

Καψέλα :Μονοετές ή διετές φυτό με όρθιο μίσχο, λευκά άνθη με 4 πέταλα και λοβούς σε σχήμα καρδιά με σπέρματα. Περιέχει φλαβονοειδή, πολυπεπτίδια, χολίνη και ισταμίνη. Από τα πιο γνωστά αιμοστατικά βότανα.

# data[].attributes.headline
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.subject
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.body
ΠΑΙΩΝΙΑ

Η Παιώνια (PAEONIA ssp) είναι ένα από τα ομορφότερα αυτοφυή βότανα του τόπου μας. Την συναντούμε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, με τις ονομασίες πηγουνία, παγώνι, ψηφακιά, παιώνια, ρόδο του βουνού. Ανήκει στην οικογένεια των Παιωνιϊδών.

Είναι αυτοφυές σε Ασία, Νότια Ευρώπη και Βορειοδυτική Αμερική. Τα όρια μεταξύ των ειδών δεν είναι σαφή. Εκτιμάται ότι υπάρχουν 25 έως 40 είδη του φυτού.

Τα περισσότερα φτάνουν σε ύψος τα 50 έως 150 εκατοστά. Έχουν σύνθετα, βαθιά λοβωτά φύλλα και μεγάλα, συχνά αρωματικά, άνθη που ξεπερνούν τα 10 εκατοστά σε διάμετρο και το χρώμα τους κυμαίνεται από κόκκινο σε λευκό ή κίτρινο. Η μελέτη της χλωρίδας της Ελλάδας κατέγραψε 12 είδη Παιώνιας. Το πλέον διαδεδομένο είδος στη χώρα μας είναι η PAEONIA mascula (Παιώνια η αρσενική) η ονομαζόμενη πηγουνιά. Υπάρζουν ακόμη η Παιώνια του Κλουσί στην Κρήτη και στην Κάρπαθο και η Παιώνια της Ρόδου που είναι ενδημικό είδος του νησιού. Παραδόξως, η παιωνία ήταν ελάχιστα γνωστή στην Ελλάδα. Η έρευνα και συστηματική μελέτη της χλωρίδας που άρχισε το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας στις δεκαετίες του 1970 και 1980, με τους κορυφαίους βοτανολόγους W.T. Stern και P.H. Davis και συλλέκτρια την Eλλη Σταματιάδου, ανακάλυψε νέα είδη και υποείδη και διεύρυνε τη γεωγραφική εξάπλωση της παιωνίας στην ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα.

Σήμερα το βότανο χρησιμοποιείται θεραπευτικά στη Κίνα και ιδιαίτερα 3 είδη από αυτό. Η Λευκή Παιώνια ( Paeonia Lactiflora) η οποία έχει λευκά άνθη και λευκοπό ρίζωμα, η κόκκινη Παιώνια (Paeonia Lactiflora) η οποία έχει κόκκινα άνθη και σκούρο ρίζωμα και η Δενδρώδης Παιώνια (Paeonia Sullruticosa) της οποίας χρησιμοποιείται το περίβλημα της ρίζας.

# data[].attributes.headline
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.subject
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.body
ΜΑΡΟΥΒΙΟ

Το Λευκό Μαρούβιο ( Marrubium Album) είναι ένα φυτό που ευδοκιμεί στην Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αφρική. Σε εμφάνιση μοιάζει πολύ με τη Μέντα και ως βότανο χρησιμοποιείται από την εποχή της Φαραωνικής Αιγύπτου. Χρήσιμο είναι ολόκληρο το φυτό.
Στη σύγχρονη βοτανοθεραπεια, το Μαρούβιο χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση διαταραχών του αναπνευστικού και ως τονωτικό του πεπτικού συστήματος. Το ενεργό συστατικό μαρουβίνη (marrubiin) είναι εκείνο που θεωρείται πως είναι υπεύθυνο για τις ευεργετικές δράσεις του βοτάνου και στις δύο περιπτώσεις. Η μαρουβίνη έχει την ιδιότητα να μαλακώνει τους μύες των βρόγχων και να προκαλεί τη παραγωγή και αποβολή φλέγματος. Με το τρόπο αυτό το Μαρούβιο συμβάλει στην αντιμετώπιση διαταραχών του αναπνευστικού όπως είναι η βρογχίτιδα, τον επίμονο βήχα και το άσθμα. Ταυτόχρονα το μαρουβινικό οξύ (marrubinic acid) προωθεί την έκκριση σάλιου, ενώ η μαρουβίνη καθώς διασπάται στο στομάχι διεγείρει την έκκριση χολής η οποία βοηθάει τη χώνεψη. Με το τρόπο αυτό το Μαρούβιο τονώνει το πεπτικό σύστημα.

Το Μαρούβιο είναι ένα βότανο το οποίο δεν έχει ερευνηθεί αρκετά από κλινικής άποψης - ιδίως όσο αφορά την αποτελεσματική επίδραση του στο αναπνευστικό σύστημα. Παρόλα αυτά η χρήση του είναι πολύ διαδεδομένη (κυρίως στην Βόρεια Ευρώπη) καθώς χρησιμοποιείται εδώ και εκατοντάδες χρόνια με επιτυχία. Μάλιστα υπάρχουν δεκάδες συνταγές για τη χρήση του βοτάνου προετοιμασμένου από απλό ρόφημα, μέχρι και σιρόπι ή ... ζαχαρωτό. Το γνωστό αντιβηχικό Ricola περιέχει το Μαρουβιο ως βασικό συστατικό. Η Γερμανική επιτροπή Ε έχει εγκρίνει το Μαρουβιο ως κατάλληλο για τη δυσπεψία.

# data[].attributes.headline
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.subject
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.body
ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ

Έχουν κοντό βλαστό, ύψος 10-25 εκ. με παράριζο ρόδακα από μεγάλα, ωειδή, ακέραιαφύλλα, με κυματοειδές κράσπεδο. Τα άνθη τους είναι κωνοειδή, λευκοπράσινα, ιώδη, μοβ ή πορφυρόχρωμα, τοποθετημένα πάνω σε κοντούς μίσχους. Ο μανδραγόρας χαρακτηρίζεται κυρίως από τη μεγάλη σαρκώδη ρίζα του, η οποία μπορεί να φτάσει το 1 μ. μέσα στο έδαφος και συχνά μοιάζει με ανθρωπόμορφο ξόανο· κι αυτό συνετέλεσε στην δημιουργία διαφόρων παραδόσεων και μύθων σχετικά με το φυτό αυτό. Η μορφή και η υφή της ρίζας ωστόσο, μπορεί να διαφέρει από φυτό σε φυτό όντας ενιαία ή διαχωρισμένη που μας επιτρέπει να τα διαχωρίζουμε σε 'αρσενικό' και 'θηλυκό'. Το χρώμα είναι από καστανό έως μαύρο, ενώ το εσωτερικό είναι λευκό και κολλώδες με πικρή γεύση[2].Ο καρπός είναι σφαιρική σαρκώδης ράγα, κίτρινου ή πορτοκαλί χρώματος, όταν ωριμάσει.

Η τοξικότητά του οφείλεται στην παρουσία των αλκαλοειδών σκοπολαμίνη, υοσκαμίνηκαι ατροπίνη. Οι ουσίες αυτές που περιέχονται σε μεγαλύτερο ποσοστό στη ρίζα είναι πολύτιμες από φαρμακευτική άποψη. Οι αρχαίο Έλληνες και οι Ρωμαίοιχρησιμοποιούσαν τον μανδαγόρα ως υπνωτικό, αναλγητικό και ηρεμιστικό, ενώ κατά τον μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε ως αναισθητικό σε εγχειρήσεις. Βρέθηκε στους τάφους των βασιλέων των Θηβών της Αιγύπτου (1800 π.Χ.) και αναφέρεται από τονΘεόφραστο και τον Διοσκουρίδη.[3]

Στη Βίβλο επίσης αναφέρονται οι γονιμοποιές και αφροδισιακές ιδιότητές του.[4] Έχει χρησιμοποιηθεί κατά τον 18ο αιώνα έναντι της κατάθλιψης, των σπασμών των ρευματικών πόνων και των χοιραδικών όγκων. Σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να διεγείρει μανία και παραλήρημα στον ασθενή, καθώς πρόκειται για οπιούχο φυτό με θανατηφόρο δράση σε μη ελεγμένες δόσεις[2].

# data[].attributes.headline
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.subject
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.body
ΓΑΪΔΟΥΡΑΓΚΑΘΟ

Το γαϊδουράγκαθο, βρίσκεται παντού στον κόσμο. Είναι θα έλεγε κανείς ένα κοινό βότανο. Αγαπάει όμως ιδιαίτερα τα μεσογειακά εύκρατα κλίματα και το συναντάμε σε μορφή θάμνου.
Οι βοτανολόγοι από την αρχή της ιστορίας τους, το χρησιμοποιούσαν  ως βότανο για τα προβλήματα του ήπατος. Οι ερευνητές που ακολούθησαν, βλέποντας την συμπεριφορά του συγκεκριμένου βοτάνου στον οργανισμό, αποφάσισαν να το ερευνήσουν διεξοδικότερα γιατί αναζητούσαν το ιδανικό σκεύασμα για το συκώτι.
Τελικά το έτος 1968 Γερμανοί γιατροί ερευνητές, αφού διέκριναν στους σπόρους του γαιδουράγκαθου τρία ισχυρά ηπατο-προστετυτικά συστατικά, τη σιλιβινίνη, τη σιλιδιανίνη και τη σιλικριστίνη, κατέληξαν πως στο συγκεκριμένο βότανο ενυπάρχει μια ισχυρή δράση σε συνέργεια. Έδωσαν μάλιστα σε αυτά τα τρία συστατικά ένα όνομα. Το γενικό όνομα σιλυμαρίνη. Η σιλυμαρίνη λοιπόν, αυτό το τρίπτυχο στοιχείων, αποτελεί την καθοριστική αιτία για την αποτοξινωτική δράση του βοτάνου.

# data[].attributes.headline
Γιώργος Τρέμος

# data[].attributes.subject
Γιώργος Τρέμος

# data[].attributes.body
ΤΣΟΥΚΝΙΔΑ

Η τσουκνίδα ανήκει στο γένος των αγγειόσπερμων φυτών Κνίδη και στην οικογένεια των Κνιδοειδών. Πρόκειται για μονοετές ή πολυετές, ποώδες, αυτοφυές φυτό, με 40 περίπου είδη παγκοσμίως. Ο βλαστός της φτάνει σε ύψος το 1 μέτρο ενώ τα άνθη της είναι μικρά και άοσμα. Ολόκληρο το φυτό καλύπτεται από αδενώδεις τρίχες που κατά την επαφή τους με το δέρμα προκαλούν φαγούρα, πολλές φορές έντονη, τσούξιμο και κοκκινίλα σαν τσίμπημα κουνουπιού, ενώ σπανιότερα αλλεργικές διαταραχές. Αυτό οφείλεται σε ένα δηλητηριώδες υγρό, που περιέχουν οι λεπτές βελόνες του φυτού στη σύσταση του οποίου υπάρχει μυρμηκικό οξύ, ακετυλοχολίνες και ισταμίνες, οι οποίες όμως βελόνες καταστρέφονται με το βράσιμο ή το ψήσιμο.

Στην Ελλάδα απαντώνται τα εξής είδη:

Κνίδη η δίοικος (Urtica dioica)

Κνίδη η καυστηρά (Urtica urens)

Κνίδη η μεμβρανώδης (Urtica membranacea)

Κνίδη η σφαιριδιοφόρος (Urtica pilulifera)

Οι τσουκνίδες ουσιαστικά είναι ζιζάνια, όμως σε μερικές περιοχές κάποια είδη έχουν μεγάλη οικονομική σημασία. Η τσουκνίδα είναι πλούσια σε μεταλλικά άλατα: ασβέστιο, χαλκό, χλώριο, κάλιο, πυρίτιο, νάτριο, σίδερο. Χάρη στα θρεπτικά συστατικά που περιέχει, το υψηλό ποσοστό σε λευκώματα και σε βιταμίνη C οι τσουκνίδες καταναλώνονται ως σαλάτα, σούπα και πολλές φορές αντικαθιστούν το σπανάκι.

# data[].attributes.headline
Αναστάσιος Μπακούρος

# data[].attributes.subject
Αναστάσιος Μπακούρος

# data[].attributes.body
-Βασιλικός-

Ο βασιλικός (basilicum) είναι ένα από τα δημοφιλέστερα βότανα στην εποχή μας. Είναι ένα ποώδες, μονοετές φυτό με ύψος από 20-100εκ.,και φύλλα μακρόστενα, μυτερά που διαφέρουν σε μέγεθος και σχήμα από ποικιλία σε ποικιλία (υπάρχουν περισσότερες από 60 ποικιλίες παγκοσμίως).Αρχική του προέλευση ήταν η Ινδία αλλά ύστερα από πολλά χρόνια εξαπλώθηκε στην Αίγυπτο, στην Αφρική και στην Ελλάδα από τον Μέγα Αλέξανδρο, μετά από την εκστρατεία του στις Ινδίες.

Ο βασιλικός, εκτός από μοναδικό άρωμα, μας χαρίζει και μια επαρκείς ποσότητα βιταμίνης Κ, η οποία είναι απαραίτητη για την πήξη του αίματος και την οστεοποίηση. Επίσης περιέχει σίδηρο, κάλιο καθώς και μαγνήσιο, συστατικά που συντελούν σε μία καλή και υγιεινή διατροφή. Το κυριότερο όμως όφελός του, είναι η περιεκτικότητά του σε  αντιοξειδωτικές ουσίες, οι οποίες βοηθάνε στην μείωση της φθοράς των κυττάρων και στην αντιμετώπιση διάφορων ασθενειών όπως καρδιακά επεισόδια και μερικές μορφές καρκίνου

# data[].attributes.headline
Χαρά Μπέρτου

# data[].attributes.subject
Χαρά Μπέρτου

# data[].attributes.body
ΦΛΙΣΚΟΥΝΙ ( Ή ΦΛΙΣΚΟΥΝΗ )

Το φλισκούνι είναι πολυετές φυτό με ποικιλία μορφών, με έμμισχα ωοειδή φύλλα, οδοντωτά και επιμήκη. Στέλεχος όρθιο ή πλάγιο, πρασινωπό ή κοκκινωπό, χνουδωτό. Αρχικά το Φλισκούνι σχηματίζει ένα μικρό φυτό που αναδίνει έντονο άρωμα μέντας. Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, οι μίσχοι αναπτύσσονται στητοί, σε ύψος 50 εκατοστών περίπου και το ανώτερο ζευγάρι φύλλων περιβάλλεται από σπείρες λουλουδιών.

Γνωστό βότανο για τις θεραπευτικές του ιδιότητες, με έντονο άρωμα. Χρησιμοποιείται και στη μαγειρική με μέτρο σε σαλάτες, σούπες και σάλτσες.

Τα έλαια του προστίθενται σε κρέμες που βελτιώνουν την κυκλοφορία του αίματος στο δέρμα

# data[].attributes.headline
Τζανετόπουλος  Σωτήρης

# data[].attributes.subject
Τζανετόπουλος  Σωτήρης

# data[].attributes.body
ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗ

Η πικροδάφνη ή ροδοδάφνη είναι θάμνος που μπορεί να φτάσει σε ύψος 5 μέτρων με τοξικά μέρη και μεγαλώνει σε ηλιόλουστα μέρη κοντά σε όχθες ποταμών.

Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα. Έχειλογχοειδή δερματώδη φύλλα και μονά ροζ-κόκκινα άνθη. Υπάρχουν και ποικιλίες οι οποίες καλλιεργούνται με άσπρα κίτρινα και μωβ διπλά άνθη.

Στην Ελλάδα είναι αυτοφυής  όπως και σε άλλα μέρη του κόσμου. Η τοξικότητα της πικροδάφνης οφείλεται στην τοξική ουσία νηριίνη

# data[].attributes.headline
Μάρκος Μωραϊτόπουλος

# data[].attributes.subject
Μάρκος Μωραϊτόπουλος

# data[].attributes.body
ΧΑΜΟΜΗΛΙ

Χαμομήλι (Marticaria chamomila)

Συλλέγεται από τον Απρίλιο εώς και τον Ιούνιο ενώ αποξηρένεται και χρησιμοποιείτε για όλο το χρόνο . Στην Κρήτη υπάρχει παντού ιδιαίτερα σε χέρσους τόπους . Χαρακτηρίζεται ως αντιφλεγμονώδες , αντιαλλεργικό ,καταπαραϋντικό και άριστης ποιότητας αντισηπτικής χρήσης . Καταναλώνετε συνήθως ζεστό ως αφέψημα σε συνδυασμό με άλλα κρητικά βότανα , συνδυάζοντας τη τέλεια χαλάρωση και καταπολεμώντας την αϋπνοία

# data[].attributes.headline
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.subject
Βασίλης Τζογάνης

# data[].attributes.body
ΒΑΛΕΡΙΑΝΑ

Η βαλεριάνα είναι ένα βότανο που για χιλιάδες χρόνια χρησιμοποιούνταν ως ηρεμιστικό σε Ευρώπη και Ασία.

Πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο το χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα για τη θεραπεία της αϋπνίας και του άγχους, αλλά και πολλά άλλα προβλήματα.

Σε τι μας ωφελεί η βαλεριάνα;

Η βαλεριάνα χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση διαταραχών του ύπνου και κυρίως της αϋπνίας. Πολύ συχνά συνδυάζεται με λυκίσκο, λεμόνι, βάλσαμο, ή άλλα βότανα που επίσης προκαλούν υπνηλία.

Πολλοί μάλιστα αντικαθιστούν τα υπνωτικά χάπια με τη βαλεριάνα.

Δεν είναι, όμως, αυτή η μόνη χρήση της βαλεριάνας. Χρησιμοποιείται, επίσης, για ψυχολογικές παθήσεις όπως είναι το παθολογικό άγχος και το στρες, για προβλήματα όπως το νευρικό άσθμα, η υστερική κράτη, η ευερεθιστότητα, ο φόβος της ασθένειας (υποχονδρίαση), ο πονοκέφαλος, οι ημικρανίες και οι στομαχικές διαταραχές.

Πολλοί χρησιμοποιούν τη βαλεριάνα και ως μέσο αντιμετώπισης της κατάθλιψης, της επιληψίας, της ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας (ADHD) και του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης (CFS). Η βαλεριάνα προτιμάται επίσης για τους πόνους των μυών, και των αρθρώσεων, ενώ πολλές γυναίκες αντιμετωπίζουν τις κράμπες περιόδου και τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, όπως οι εξάψεις και το άγχος, πίνοντας βαλεριάνα.

Η βαλεριάνα προστίθεται, ακόμη, στο νερό του μπάνιου για να μας βοηθήσει να χαλαρώσουμε και να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικότερα τις διαταραχές του ύπνου. Τα εκχυλίσματα και έλαια της βαλεριάνας χρησιμοποιούνται και ως άρτυμα σε τρόφιμα και ποτά.

Προκαλεί παρενέργειες η λήψη βαλεριάνας;

Η βαλεριάνα συνήθως δεν προκαλεί παρενέργειες, όμως είναι πιθανό σε σπάνιες περιπτώσεις να προκαλέσει πονοκέφαλο σε κάποιους μετά τη λήψη βαλεριάνας. Μπορεί επίσης να προκαλέσει κεφαλαλγία, στομαχική διαταραχή, ανησυχία ή ταχυκαρδία.

# data[].attributes.headline
Εβελίνα Σκορδά

# data[].attributes.subject
Εβελίνα Σκορδά

# data[].attributes.body
ΘΥΜΑΡΙ

Το θυμάρι βοηθάει σε περιπτώσεις δυσπεψίας,αεροφαγίας,έχει αντισηπτικές,διουρητικές και διεγερτικές ιδιότητες.

Το θυμάρι περιέχει αιθέρια έλαια (με περιεχόμενο θυμόλη,λυναλόλη,καρβακρόλη κ.α.)όπως και στηπτικές ,πικρές φλαβονικές και παρασιτοκτόνες ουσίες.

Είναι ένα αρωματικό,θερμαντικό,στυπτικό χόρτο,το οποίο είναι αποχρεμπτικό,αντιβηχικό,αντιπυρετικό,επουλωτικό,σπασμολυτικό και βελτιωτικό της πέψης.

Είναι επίσης ισχυρό αντισηπτικό και μυκητοκτόνο.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.subject
Θανάσης Στεφάνου

# data[].attributes.body
ΛΕΒΑΝΤΑ

Η λεβάντα (επ. ονομ. Lavandula) είναι γένος φυτών που ανήκει στην οικογένεια των Χειλανθών. Το γνωστότερο γένος είναι η λαβαντούλα, που περιλαμβάνει γύρω στα 25 είδη. Είναι ιθαγενές των παραμεσόγειων περιοχών. Επίσης, απαντάται στα Κανάρια Νησιά, στην Ινδία και σε άλλες ασιατικές χώρες. Το αιθέριο έλαιο που περιέχουν τα φύλλα της χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία και για τη θεραπεία νευρασθενειών.

Έχει επίσης αντισηπτικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται στην επούλωση τραυμάτων. Σε μεγάλες δόσεις η λεβάντα δρα ως υπνωτικό και ναρκωτικό.

Οι ιαματικές της ιδιότητες ήταν γνωστές από την αρχαιότητα και αναφέρονται στο Διοσκουρίδη, τον Πλίνιο και το Γαληνό.

Πρόκειται για φυτό φρυγανώδες και πολύκλαδο, με όρθιους βλαστούς που φύονται από τη βάση. Είναι, συνεπώς, θάμνος, με ύψος 30 έως 80 εκατοστά. Έχει γκριζοπράσινα φύλλα, στενά ώς λογχοειδή. Οι ανθοφόροι βλαστοί καταλήγουν σε ταξιανθία τύπου στάχεος.

Το αιθέριο έλαιο της λεβάντας χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία, τη σαπωνοποιία και στη φαρμακευτική ως τονωτικό και αντικαταρροϊκό. Κύριο συστατικό του είναι η χημική ένωση οξικό λιναλύλιο. Εκτός αυτού, περιέχει αλκοόλες.

# data[].attributes.headline
Νίκος παπαβασιλείου

# data[].attributes.subject
Νίκος παπαβασιλείου

# data[].attributes.body
ΑΠΗΓΑΝΟΣ

Απήγανος ήταν γνωστός από την αρχαιότητα σαν το φυτό που είναι αντίδοτο στις δηλητηριάσεις που τότε ήταν πολύ συχνές μεταξύ των αντιπάλων βασιλιάδων ή αρχόντων γενικότερα. Μάλιστα ο Αθήναιος έλεγε ότι, ο τύραννος της Ηρακλείας του Πόντου, ο Κλέαρχος, συχνά δηλητηρίαζε στα συμπόσια τους τους ευγενείς και τους προσκαλεσμένους του και όταν σφάδαζαν από τους πόνους, εκείνος γελούσε.

Το έμαθαν πιά οι προσκεκλημμένοι του και έπαιρναν Απήγανο πριν από τα γεύματά του και έκαναν πως πόναγαν. Μερικοί δε "πέθαιναν" κιόλας και τους έβγαζαν έξω οι υπηρέτες. Στο σπίτι τους πήγαιναν όμως, αμέσως μετά, ολοζώντανοι. Αυτού του είδους η χρήση δεν ήταν η μόνη.

Ο Ιπποκράτης , ο μεγάλος ιατρός την αρχαιότητας, το συνιστούσε και ήταν ένα από τα κύρια συστατικά του περίφημου αντίδοτου στο δηλητήριο του Μιθριδάτη.

Οι αρχαίοι ΄Ελληνες το χρησιμοποιούσαν σαν "αντιμαγικό" φάρμακο γιατί τους θεράπευε όταν πάθαιναν νευρική δυσπεψία τρώγοντας μπροστά σε ξένους. Με άλλα λόγια έτρωγαν αυτό το φυτό όταν τους "μάτιαζαν". Αλλά και ο Πλίνιος στην εποχή της αναγέννησης πίστευε ότι κάνει πολύ καλό στην όραση και οι ζωγράφοι το έτρωγαν με τις χούφτες.

Σήμερα,ακόμα, οι Ιταλοί το βάζουν στις σαλάτες τους.