# data[].attributes.headline
นกมีหูหนูมีปีก (อรนันท์ วันภูสิตร 6)

# data[].attributes.subject
นกมีหูหนูมีปีก (อรนันท์ วันภูสิตร 6)

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เกิดสงครามขึ้นระหว่างสัตว์ต่าง ๆ ซึ่งอยู่บนโลกนี้ต่างก็แตกแยกกันออกเป็นสองพวกใหญ่ ๆ เพื่อทำสงครามแย่งที่อยู่อาศัยกัน โดยพวกสัตว์สี่เท้าก็นับตั้งแต่หนูเล็ก ๆ จนถึงช้าง ซึ่งสัตว์จำพวกนี้มีลักษณะเหมือน ๆ กัน มีสี่เท้าและมีใบหูเหมือนกันได้รวมตัวกันทั้งหมด แล้วยกให้ราชสีห์เป็นหัวหน้าทำสงครามสัตว์
ส่วนอีกพวกหนึ่งเป็นสัตว์จำพวกมีปีก นับตั้งแต่แมลงมีปีกตัวเล็ก ๆ ไปจนถึงพญานกอินทรีย์ ได้รวมตัวกันจนหมดสิ้น แล้วยกให้นกอินทรีย์เป็นหัวหน้าทำสงครามสัตว์ สัตว์ทั้งสองฝ่ายเปิดฉากทำสงคราม ไล่กัดจิกตีกันดังลั่นไป
ทั้งป่า ไม่เว้นแต่ละวันสัตว์น้อยใหญ่ทั้งพวกมีหูและพวกมีปีกล้มตายเป็นอันมาก พลัดกันแพ้ พลัดกันชนะ
แต่มีสัตว์พวกหนึ่ง คือค้างคาวเป็นสัตว์โกหกพูดตลบตะแลง ไม่เคยยอมเป็นฝ่ายแพ้ใคร เมื่อฝ่ายใดชนะก็จะอ้างว่าตัวเองอยู่ฝ่ายนั้นอยู่เรื่อยไป เมื่อฝ่ายราชสีห์ชนะ ค้างคาวก็บอกว่าเป็นฝ่ายราชสีห์เพราะเรามีใบหูเหมือนกัน ค้างคาวก็ชนะด้วยไม่ยอมแพ้ เมื่อถึงคราวฝ่ายพญานกอินทรีย์เป็นฝ่ายชนะ ค้างคาวก็อ้างว่าเป็นพวกเดียวกันด้วยไม่ยอมแพ้เพราะมีปีกเหมือนกัน จึงไม่ยอมเป็นฝ่ายแพ้ ค้างคาวทำเช่นนี้มาตลอดไม่เคยแพ้สักทีเลย
หลายปีต่อมาสัตว์ต่าง ๆ เริ่มเหลือน้อยลง เนื่องจากการตายในสงครามสัตว์ จึงรวมกันเจรจากันขอสงบศึก เลิกทำสงครามกันให้หันหน้าเข้าหากัน ต่างคนต่างอยู่ แยกย้ายกันทำที่อยู่อาศัย พวกมีปีกก็อยู่กลางอากาศและบนต้นไม้สูง นกต่าง ๆ ให้ทำรังอยู่ ส่วนพวกมีหู เช่น ราชสีห์ให้อยู่ตามถ้ำ หนูให้ขุดรูอยู่ ส่วนค้างคาวอ้างว่าเราไม่ช่วยหนูขุดรูหรอก เราจะไปทำรังอยู่เหมือนนกเพราะเรามีปีก เมื่อนกขอร้องให้ช่วยทำรัง ค้างคาวก็อ้างว่าเราเป็นพวกหนู เพราะเรามีหูเราจะไปอยู่กับหนู ตกลงค้างคาวเลยไม่ได้ช่วยเพื่อนทำอะไรเลย สัตว์ต่าง ๆ ได้ประชุมกันว่าค้างคาวเป็นสัตว์พูดตลบตะแลงไม่มีความจริงใจกับฝ่ายใด จึงตัดสินลงโทษค้างคาว ให้ค้างคาวเวลานั่งก็ให้เอาหัวลง เวลานอนก็ให้เอาหัวขึ้น กินก็ให้เอาหัวลง ให้มองเห็นเฉพาะเวลากลางคืนและให้มีที่อยู่อาศัยที่เป็นมุมมืด ตั้งแต่นั้นมาค้างคาวจึงต้องเอาหัวลงพื้นเสมอ ๆ และออกหากินเฉพาะเวลากลางคืน กลางวันอาศัยอยู่ในที่มืด ๆ ตลอดมาตราบเท่าทุกวันนี้
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :
- การพูดกลับไปกลับมา ไม่มีความจริงใจกับใคร ย่อมอยู่อย่างไม่เป็นสุข และไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนด้วย
- การเอาเปรียบผู้อื่นเสมอ ๆ เป็นสิ่งไม่ดี ทำให้ผู้อื่นรังเกียจได้

# data[].attributes.headline
ศรีธนญชัย(วรรณกานต์ คำสุวรรณ)

# data[].attributes.subject
ศรีธนญชัย(วรรณกานต์ คำสุวรรณ)

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งยังมีสองสามีภรรยาอยู่กินด้วยกันมาอย่างมีความสุขเป็นเวลา หลายปี แต่กลับยังไม่มีบุตร นางเหรา ผู้เป็นภรรยาจึงปรึกษากับ นายนันทา สามีของตนว่าจะไปบนบานศาลกล่าวเพื่อขอทายาทไว้สืบสกุล ในค่ำคืนนั้น นางเหราฝันว่าได้เห็นพระจันทร์ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าได้คว้าเอามาถือไว้ พลันนางศรีก็ตกใจตื่นรีบปลุกสามีเล่าความฝันให้ฟัง รุ่งเช้านางได้ไปหาท่านสมภารที่วัดหมายให้ช่วยทำนายฝัน บังเอิญท่านสมภารออกไปฉันเพลนอกวัด สามเณรซึ่งเป็นผู้เฝ้ากุฏิจึงทำนายให้เองว่า นางจะให้กำเนิดบุตรชาย และเมื่อโตขึ้นเขาผู้นั้นจะได้เป็นยอดตลกหลวงผู้มีชื่อเสียง นางเหราดีใจรีบกลับไปบอกนายนันทาสามี ครั้นท่านสมภารกลับมาได้ฟังเรื่องราวจากสามเณรก็ดุบอกว่าทำนายผิด เพราะลูกของเขาจะเป็นผู้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเหนือคนทั้งปวงต่างหาก

เมื่อครบกำหนดคลอดนางเหรา กับนายนันทา ก็ได้ตั้งชื่อลูกว่าศรีธนญชัย ซึ่งเป็นเด็กที่ช่างพูดช่างเจรจา เมื่อศรีธนญชัยโตขึ้นก็เป็นหนุ่มรูปงามได้พบรักกับศรีนวล โดยที่ฝ่ายพ่อกับแม่ของนางศรีนวลไม่ค่อยชอบศรีธนญชัยนัก จึงเรียกค่าสินสอดศรีนวลไว้แสนแพง แต่ด้วยความฉลาดแกมโกงบวกกับการเป็นนักตีความที่ฉลาดหลักแหลม ศรีธนญชัยจึงได้ศรีนวลมาเป็นภรรยา ศรีธนญชัยได้ฉายาว่า ตลกหลวง บวกกับภูมิปัญญาแบบไทย ๆ ที่ใช้ความได้เปรียบเสียเปรียบโดยไม่คำนึงถึงกฎเกณฑ์กติกา แต่อาศัยเพียงว่าใครไหวพริบดีกว่าก็ได้ไป ศรีธนญชัย เป็นผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือทางด้านสติปัญญา แต่ทำไมนะทำไม เขาจึงกลับไม่ใช่คนน่าคบหา ความฉลาดของเขา ไม่ได้ทำให้คนชื่นชมเขา  ปฏิภาณและไหวพริบนั้น ทำให้เขารอดปลอดภัยมาได้อย่างไรกัน ชีวิตศรีธนญชัยมีทั้งด้านดีคือรู้จักใช้ปัญญา แต่อีกด้านหนึ่งใช้ความฉลาดของตนเอาเปรียบคนอื่น ไม่นึกถึงความผิดชอบชั่วดี สุดท้ายต้องรับกรรมที่ก่อไว้

# data[].attributes.headline
ลิลิตพระลอ(กัลยรัตน์ กฤษณาบรรพต 21)

# data[].attributes.subject
ลิลิตพระลอ(กัลยรัตน์ กฤษณาบรรพต 21)

# data[].attributes.body
ท้าวแมนสรวงเป็นกษัตริย์ของเมืองแมนสรวง พระองค์มีพระมเหสีทรง พระนามว่า “ นาฏบุญเหลือ ” ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสมีพระนามว่า “ พระลอดิลกราช ” หรือเรียกกันสั้น ๆ ว่า “ พระลอ ” มีกิตติศัพท์เป็นที่ร่ำลือกันว่าพระองค์นั้นทรงเป็นชายหนุ่มรูปงามไปทั่วสารทิศจนไปถึงเมืองสรอง ( อ่านว่า เมืองสอง ) ซึ่งเป็นเมืองที่ถูกปกครองโดยท้าวพิชัยวิษณุกร พระองค์มีพระนามว่า “ พรดาราวดี ” และพระองค์ทรงมีพระธิดาผู้เลอโฉมถึงสองพระองค์พระนามว่า “ พระเพื่อน ” และ “ พระแพง ”

พระเพื่อนและพระแพงได้ยินมาว่า พระลอเป็นชายหนุ่มรูปงาม ก็ให้ความสนใจอยากจะได้ยล พี่เลี้ยงของพระเพื่อนและพระแพงคือนางรื่น และนางโรยสังเกตเห็นความปรารถนาของนายหญิงของตนก็เข้าใจในพระประสงค์ สองพี่เลี้ยงจึงอาสาจะจัดการให้นายของตนนั้นได้พบกับพระลอ โดยการส่งคนไปขับซอในนครแมนสรวง และในขณะที่ขับซอนั้นจะไห้นักดนตรีพร่ำพรรณนาถึงความงามของเจ้าหญิงทั้งสอง ในขณะเดียวกันนั้นพี่เลี้ยงทั้งสองก็ได้ไปหาปู่เจ้าสมิงพราย เพื่อที่จะให้ช่วยทำเสน่ห์ให้พระลอหลงใหลในเจ้าหญิงทั้งสอง

เมื่อพระลอต้องมนต์ก็ทำให้ใคร่อยากที่จะได้ยลพระเพื่อนและพระแพงเป็นยิ่งนัก พระองค์เกิดความคลั่งไคล้ไหลหลงจนไม่เป็นอันทำอะไรแม้แต่กระทั่งเสวยพระกระยาหาร พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของพระองค์ ได้ทำให้พระราชชนนีสงสัยว่าจะมีผีมาเข้ามาสิงสู่อยู่แต่ถึงแม้ว่าจะหาหมอผีคนไหนมาทำพิธีขับไล่ก็ไม่มีผลอันใด พระลอก็ยังคงมีพฤติการณ์อย่างเดิมอยู่

เพื่อที่จะได้ยลเจ้าหญิงทั้งสอง พระลอจึงทูลลาพระราชชนนีออกประพาสป่า แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงก็คือ เพื่อที่จะได้ไปยลเจ้าหญิงแห่งเมืองสรองนั่นเอง จากนั้นพระลอก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองสรองพร้อมคนสนิทอีก 2 คน คือ นายแก้ว กับนายขวัญ พร้อมกับไพร่พลอีกจำนวนหนึ่ง ทั้งหมดต้องเดินผ่านป่าผ่าดงจนกระทั่งมาพบแม่น้ำสายหนึ่งมีชื่อว่า “ แม่น้ำกาหลง ”

และที่แม่น้ำกาหลงนี้เอง ที่พระลอได้ตั้งอธิษฐานว่าหากตนเองได้รอดกลับมาน้ำจะใสและไหลตามปรกติแต่หากต้องตายให้น้ำกลายเป็นสีเลือดและไหลผิดปรกติ หลังจากคำอธิษฐานนั้น แม่น้ำก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดในทันทีและไหลเวียนวนผิดปกติ เมื่อพระลอเห็นดังนั้นก็รู้ได้ว่าจะมีเรื่องร้ายรออยู่เบื้องหน้าของพระองค์ แต่ก็ไม่ได้ทำให้พระองค์เกิดความย่อท้อที่จะได้พบกับเจ้าหญิงที่พระทัยของพระองค์เรียกร้องแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าพระองค์นั้นจะไม่เคยพบนางเลย แต่พระองค์คลั่งไคล้ไหลหลงในตัวนางทั้งสองเป็นยิ่งนัก

ส่วนเจ้าหญิงทั้งสองรอการเดินทางมาของเจ้าชายรูปงามไม่ได้ และเกรงว่ามนต์เสน่ห์ของปู่เจ้าสมิงพรายจะไม่เห็นผล จึงได้ขอร้องให้ปู่เจ้าสมิงพรายช่วยเหลืออีกครั้ง โดยให้ช่วยเนรมิตไก่งามขึ้นตัวหนึ่งให้มีเสียงขันที่ไพเราะ ทั้งสองพระองค์คิดว่าไก่ตัวนั้นจะต้องทำให้พระลอสนพระทัยและติดตามมาจนถึงเมืองสรองอย่างแน่นอน

และแล้วเหตุการณ์ก็เป็นไปตามที่เจ้าหญิงสองคาดไว้ พระลอได้ตามไก่เนรมิตไปจนถึงพระราชอุทยาน และได้พบกับเจ้าหญิงทั้งสองซึ่งกำลังทรงสำราญอยู่ ในทันทีที่ทั้งสามได้พบกันก็เกิดความรักใคร่กันในบัดดล และก็เป็นเวลาเดียวกับที่นายแก้วกับนายขวัญ ได้ตกหลุมรักของนางรื่นและนางโรยผู้ซึ่งเปิดหัวใจต้อนรับชายหนุ่มทั้งสองโดยไม่รีรอเช่นกัน ปรากฏว่าพระลอและบ่าวคนสนิทของพระองค์ลักลอบเข้าไปอยู่ในพระตำหนักชั้นในซึ่งเป็นที่ประทับของเจ้าหญิงทั้งสอง

อย่างไรก็ตาม ความลับนี้ได้ถูกเปิดเผยเข้าจนได้ เมื่อข่าวได้ไปถึงพระกรรณของพระราชาจึงได้เสด็จมาไต่สวนในทันที และเมื่อพระลอกราบทูลให้ทรงทราบเรื่อง พระองค์ก็ทรงกริ้วเป็นยิ่งนัก แต่ก็ทรงเข้าพระทัยในความรักของคนทั้งสาม และทรงจัดพิธีอภิเษกสมรสให้ทั้งสามพระองค์ทันที

ด้วยการอ้างเอาพระราชโองการของพระราชโอรสของพระนางคือ ท้าวพระพิชัยวิษณุกร พระเจ้าย่าจึงสั่งให้ทหารล้อมพระลอและไพร่พลเอาไว้ ในขณะที่พระลอกับไพร่พลได้ต่อสู้เอาชีวิตรอด พระนางก็สั่งให้ทหารระดมยิงธนูเข้าใส่ ลูกธนูที่พุ่งเข้าหาพระองค์และไพร่พลประดุจดังห่าฝนก็ไม่ปานจึงทำให้ไม่อาจจะต้านทานไว้ได้อีกต่อไป

และเพื่อที่ปกป้องชีวิตของชายคนรักพระเพื่อนกับพระแพงจึงเข้าขวางโดยใช้ตัวเองเป็นโล่กำบังให้พระลอ ทั้งสามจึงต้องมาสิ้นพระชนม์ในอ้อมกอดของกันและกันท่ามกลางศพของบ่าวไพร่ ณ ที่ตรงนั้นเอง ทันใดนั้นทั้งสองเมืองก็ต้องตกอยู่ในความวิปโยคต่อการจากไปของทั้งสามพระองค์ผู้บูชาในรักแท้

ท้าวแมนสรวงเป็นกษัตริย์ของเมืองแมนสรวง พระองค์มีพระมเหสีทรง พระนามว่า “ นาฏบุญเหลือ ” ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสมีพระนามว่า “ พระลอดิลกราช ” หรือเรียกกันสั้น ๆ ว่า “ พระลอ ” มีกิตติศัพท์เป็นที่ร่ำลือกันว่าพระองค์นั้นทรงเป็นชายหนุ่มรูปงามไปทั่วสารทิศจนไปถึงเมืองสรอง ( อ่านว่า เมืองสอง ) ซึ่งเป็นเมืองที่ถูกปกครองโดยท้าวพิชัยวิษณุกร พระองค์มีพระนามว่า “ พรดาราวดี ” และพระองค์ทรงมีพระธิดาผู้เลอโฉมถึงสองพระองค์พระนามว่า “ พระเพื่อน ” และ “ พระแพง ”

พระเพื่อนและพระแพงได้ยินมาว่า พระลอเป็นชายหนุ่มรูปงาม ก็ให้ความสนใจอยากจะได้ยล พี่เลี้ยงของพระเพื่อนและพระแพงคือนางรื่น และนางโรยสังเกตเห็นความปรารถนาของนายหญิงของตนก็เข้าใจในพระประสงค์ สองพี่เลี้ยงจึงอาสาจะจัดการให้นายของตนนั้นได้พบกับพระลอ โดยการส่งคนไปขับซอในนครแมนสรวง และในขณะที่ขับซอนั้นจะไห้นักดนตรีพร่ำพรรณนาถึงความงามของเจ้าหญิงทั้งสอง ในขณะเดียวกันนั้นพี่เลี้ยงทั้งสองก็ได้ไปหาปู่เจ้าสมิงพราย เพื่อที่จะให้ช่วยทำเสน่ห์ให้พระลอหลงใหลในเจ้าหญิงทั้งสอง

เมื่อพระลอต้องมนต์ก็ทำให้ใคร่อยากที่จะได้ยลพระเพื่อนและพระแพงเป็นยิ่งนัก พระองค์เกิดความคลั่งไคล้ไหลหลงจนไม่เป็นอันทำอะไรแม้แต่กระทั่งเสวยพระกระยาหาร พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของพระองค์ ได้ทำให้พระราชชนนีสงสัยว่าจะมีผีมาเข้ามาสิงสู่อยู่แต่ถึงแม้ว่าจะหาหมอผีคนไหนมาทำพิธีขับไล่ก็ไม่มีผลอันใด พระลอก็ยังคงมีพฤติการณ์อย่างเดิมอยู่

เพื่อที่จะได้ยลเจ้าหญิงทั้งสอง พระลอจึงทูลลาพระราชชนนีออกประพาสป่า แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงก็คือ เพื่อที่จะได้ไปยลเจ้าหญิงแห่งเมืองสรองนั่นเอง จากนั้นพระลอก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองสรองพร้อมคนสนิทอีก 2 คน คือ นายแก้ว กับนายขวัญ พร้อมกับไพร่พลอีกจำนวนหนึ่ง ทั้งหมดต้องเดินผ่านป่าผ่าดงจนกระทั่งมาพบแม่น้ำสายหนึ่งมีชื่อว่า “ แม่น้ำกาหลง ”

และที่แม่น้ำกาหลงนี้เอง ที่พระลอได้ตั้งอธิษฐานว่าหากตนเองได้รอดกลับมาน้ำจะใสและไหลตามปรกติแต่หากต้องตายให้น้ำกลายเป็นสีเลือดและไหลผิดปรกติ หลังจากคำอธิษฐานนั้น แม่น้ำก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดในทันทีและไหลเวียนวนผิดปกติ เมื่อพระลอเห็นดังนั้นก็รู้ได้ว่าจะมีเรื่องร้ายรออยู่เบื้องหน้าของพระองค์ แต่ก็ไม่ได้ทำให้พระองค์เกิดความย่อท้อที่จะได้พบกับเจ้าหญิงที่พระทัยของพระองค์เรียกร้องแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าพระองค์นั้นจะไม่เคยพบนางเลย แต่พระองค์คลั่งไคล้ไหลหลงในตัวนางทั้งสองเป็นยิ่งนัก

ส่วนเจ้าหญิงทั้งสองรอการเดินทางมาของเจ้าชายรูปงามไม่ได้ และเกรงว่ามนต์เสน่ห์ของปู่เจ้าสมิงพรายจะไม่เห็นผล จึงได้ขอร้องให้ปู่เจ้าสมิงพรายช่วยเหลืออีกครั้ง โดยให้ช่วยเนรมิตไก่งามขึ้นตัวหนึ่งให้มีเสียงขันที่ไพเราะ ทั้งสองพระองค์คิดว่าไก่ตัวนั้นจะต้องทำให้พระลอสนพระทัยและติดตามมาจนถึงเมืองสรองอย่างแน่นอน

และแล้วเหตุการณ์ก็เป็นไปตามที่เจ้าหญิงสองคาดไว้ พระลอได้ตามไก่เนรมิตไปจนถึงพระราชอุทยาน และได้พบกับเจ้าหญิงทั้งสองซึ่งกำลังทรงสำราญอยู่ ในทันทีที่ทั้งสามได้พบกันก็เกิดความรักใคร่กันในบัดดล และก็เป็นเวลาเดียวกับที่นายแก้วกับนายขวัญ ได้ตกหลุมรักของนางรื่นและนางโรยผู้ซึ่งเปิดหัวใจต้อนรับชายหนุ่มทั้งสองโดยไม่รีรอเช่นกัน ปรากฏว่าพระลอและบ่าวคนสนิทของพระองค์ลักลอบเข้าไปอยู่ในพระตำหนักชั้นในซึ่งเป็นที่ประทับของเจ้าหญิงทั้งสอง

อย่างไรก็ตาม ความลับนี้ได้ถูกเปิดเผยเข้าจนได้ เมื่อข่าวได้ไปถึงพระกรรณของพระราชาจึงได้เสด็จมาไต่สวนในทันที และเมื่อพระลอกราบทูลให้ทรงทราบเรื่อง พระองค์ก็ทรงกริ้วเป็นยิ่งนัก แต่ก็ทรงเข้าพระทัยในความรักของคนทั้งสาม และทรงจัดพิธีอภิเษกสมรสให้ทั้งสามพระองค์ทันที

ด้วยการอ้างเอาพระราชโองการของพระราชโอรสของพระนางคือ ท้าวพระพิชัยวิษณุกร พระเจ้าย่าจึงสั่งให้ทหารล้อมพระลอและไพร่พลเอาไว้ ในขณะที่พระลอกับไพร่พลได้ต่อสู้เอาชีวิตรอด พระนางก็สั่งให้ทหารระดมยิงธนูเข้าใส่ ลูกธนูที่พุ่งเข้าหาพระองค์และไพร่พลประดุจดังห่าฝนก็ไม่ปานจึงทำให้ไม่อาจจะต้านทานไว้ได้อีกต่อไป

และเพื่อที่ปกป้องชีวิตของชายคนรักพระเพื่อนกับพระแพงจึงเข้าขวางโดยใช้ตัวเองเป็นโล่กำบังให้พระลอ ทั้งสามจึงต้องมาสิ้นพระชนม์ในอ้อมกอดของกันและกันท่ามกลางศพของบ่าวไพร่ ณ ที่ตรงนั้นเอง ทันใดนั้นทั้งสองเมืองก็ต้องตกอยู่ในความวิปโยคต่อการจากไปของทั้งสามพระองค์ผู้บูชาในรักแท้

# data[].attributes.headline
เด็กเลี้ยงแกะ (ธีรภัทร 9)

# data[].attributes.subject
เด็กเลี้ยงแกะ (ธีรภัทร 9)

# data[].attributes.body
หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีเด็กเลี้ยงแกะคนหนึ่งทำหน้าที่ต้อนฝูงแกะออกไปกินหญ้าที่เนินเขาเป็นประจำทุกวัน และเขาก็ต้องนั่งเฝ้าเหล่าฝูงแกะ พร้อมคอยปกป้องดูแลไม่ให้หมาป่า

เข้ามาทำร้ายแกะของเขาได้

จนวันหนึ่งเด็กชายรู้สึกเบื่อหน่ายที่ต้องนั่งเฝ้าฝูงแกะเป็นเวลานาน ๆ จึงได้คิดหาเรื่องสนุก ๆ ทำเพื่อคลายเครียด เขาจึงได้แกล้งร้องตะโกนออกไปว่า "ช่วยด้วยจ้า ช่วยด้วยจ้า

หมาป่ามากินแกะของผมแล้ว" พร้อมกับวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนกเข้าไปในหมู่บ้าน

พวกชาวบ้านได้ยินว่ามีหมาป่ามากินแกะ ก็พากันละทิ้งงานการที่ทำอยู่ และรีบหยิบอาวุธต่าง ๆ ทั้งจอบ มีด และขวานเพื่อออกมาช่วยไล่หมาป่า แต่เมื่อพวกเขาวิ่งไปที่เนินเขา

ก็พบว่าฝูงแกะกำลังกินหญ้าอย่างสบายใจ และไม่เห็นว่าจะมีหมาป่าออกมากินแกะสักตัว

เจ้าเด็กเลี้ยงแกะเห็นเหล่าชาวบ้านวิ่งกระหืดกระหอบมาที่เนินเขา ก็หัวเราะเยาะและพูดว่า "ฮ่า ๆ ๆ ได้แกล้งหลอกคนนี่มันสนุกจริง ๆ" แต่พวกชาวบ้านที่โดนหลอกต่างรู้สึก

โมโหเป็นอย่างมาก และด้วยความสนุกสนานคึกคะนอง เด็กเลี้ยงแกะจึงยังแกล้งหลอกแบบเดิมอีกหลายครั้ง และพวกชาวบ้านก็วิ่งออกมาช่วยทุกครั้ง แต่ก็พบว่าเป็นเพียงแผนของ

เด็กเลี้ยงแกะเท่านั้น

จนมาวันหนึ่งได้มีหมาป่าออกมาทำร้ายและไล่กินฝูงแกะของเขาจริง ๆ เด็กเลี้ยงแกะตกใจมาก รีบวิ่งออกไปตามชาวบ้านพร้อมกับร้องตะโกนว่า "ช่วยด้วยจ้า ช่วยด้วยจ้า

หมาป่ากำลังกินแกะของผม" เขาร้องตะโกนให้คนมาช่วยจนเสียงแหบเสียงแห้ง แต่ก็ไม่มีชาวบ้านคนไหนยอมออกไปช่วยเด็กเลี้ยงแกะเลยสักคน ทั้งยังตอบเขากลับไปว่า

"คราวนี้เจ้าหลอกพวกข้าไม่ได้อีกแล้วล่ะ ไม่มีใครเชื่อเจ้าอีกต่อไปแล้ว"

เด็กเลี้ยงแกะรู้สึกเสียใจมากที่ไม่มีใครเชื่อเขาเลย ทำให้ฝูงแกะของเขาถูกหมาป่ากินจนหมดฝูง เด็กชายร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับพูดว่า "เพราะข้าไม่ดีเอง

ข้าชอบพูดโกหก แกล้งหลอกคนอื่นเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องสนุก แต่สุดท้ายการพูดโกหกของข้ากลับทำให้ข้าเดือดร้อนเสียเอง"

# data[].attributes.headline
กบกินเดือน(สโรชา 5)

# data[].attributes.subject
กบกินเดือน(สโรชา 5)

# data[].attributes.body
ครอบครัวหนึ่ง มีฐานะยากจนมีลูกชายสองคน พี่ชายชื่อ สุริยคราส น้องชายชื่อ จันทรคราส วันหนึ่งพ่อและแม่ไปหาเผือกมันในป่าเพื่อนำมาเป็นอาหาร สองพี่น้องก็ทานอาหารจนหมดไม่ได้แบ่งอาหารเผื่อไว้ให้พ่อกับแม่ เมื่อพ่อแม่กลับมาถึงบ้านจึงโกรธลูกทั้งสองมากจึงไล่ออกจากบ้าน สองพี่น้องหนีเข้าไปในป่า ในระหว่างทาง เทวดาที่เป็นเทพพระอาทิตย์และพระจันทร์ เห็นว่าทั้งสองเป็นคนดีเลยช่วยเหลือโดยการปลอมตัวเป็นงูเห่าและพังพอนต่อสู้กันจนอีกฝ่ายหนึ่งเสียชีวิตจึงไปกัดเปลือกไม้มาพ่นใส่ร่างกายจึงฟื้นคืนมาได้ สองพี่น้องจึงเก็บเอาสมุนไพรใส่ห่อยาเดินทางไปด้วยในระหว่างทางพบสัตว์ต่างๆตายเลยเอายาสมุนไพรเป่าจนสัตว์เหล่านั้นฟื้นขึ้นมาและยอมเป็นทาสรับใช้ ครั้นเมื่อสองพี่น้องได้เเต่งงานกับลูกคนรวยจึงนำทองไปให้พ่อเเม่ก่อนจะกลับบ้านก็สั่งกับภรรยาตนว่าห้ามนำยาสมุนไพรออกมาผึ่งในคืนเดือนเพ็ญ เพราะจะทำให้พระอาทิตย์และพระจันทร์ลงมาเอายาสมุนไพรคืน และภรรยาที่ถูกเทวดาดลใจให้ทำในสิ่งที่สามีห้าม เทวดาก็ได้ยาสมุนไพรกลับคืนไป สองพี่น้องจึงกลับไปเอาคืนแต่จนปัจจุบันกบก็ยังไม่ได้สมุนไพรวิเศษคืนยังตามต่อสู้กับพระจันทร์และพระอาทิตย์อยู่

# data[].attributes.body
เรื่องปลาบู่ทองเริ่มขึ้นโดยเศรษฐีทารก (อ่านว่า ทา-ระ-กะ) ผู้มีอาชีพจับปลามีภรรยา 2 คน คนแรกชื่อขนิษฐา มีลูกสาวชื่อ เอื้อย ส่วนคนที่สองชื่อ ขนิษฐี มีลูกสาวชื่อ อ้าย และ อี่
วันหนึ่งเศรษฐีทารกพาขนิษฐาไปจับปลาในคลอง ไม่ว่าจะเหวี่ยงแหไปกี่ครั้งก็ได้มาเพียงปลาบู่ทองที่ตั้งท้องตัวเดียวเท่านั้น จนกระทั่งพลบค่ำเศรษฐีก็ตัดสินใจที่จะเอาปลาบู่ทองที่จับได้เพียงตัวเดียวกลับบ้าน ทว่าขนิษฐาผู้เป็นภรรยาเกิดความสงสารปลาบู่ ขอให้เศรษฐีปล่อยปลาไป เศรษฐีทารกเกิดบันดาลโทสะจึงฟาดนางขนิษฐาจนตายและทิ้งศพลงคลอง

เมื่อกลับถึงบ้านเอื้อยก็ถามหาแม่ เศรษฐีจึงตอบไปว่าแม่ของเอื้อยได้หนีตามผู้ชายไป และจะไม่กลับมาบ้านอีกแล้ว นับตั้งแต่วันนั้นขนิษฐีผู้เป็นแม่เลี้ยงของเอื้อย และอี่กับอ้ายน้องสาวทั้งสองก็กลั่นแกล้งใช้งานเอื้อยเป็นประจำโดยที่เศรษฐีทารกไม่รับรู้และไม่สนใจ

เอื้อยคิดถึงแม่มากจึงมักไปนั่งร้องไห้อยู่ริมท่าน้ำ และได้พบกับปลาบู่ทองซึ่งเป็นนางขนิษฐากลับชาติมาเกิด เมื่อเอื้อยรู้ว่าปลาบู่ทองเป็นแม่ก็ได้นำข้าวสวยมาโปรยให้ปลาบู่ทองกิน และมาปรับทุกข์ให้ปลาบู่ทองฟังทุกวัน
นางขนิษฐีและลูกสาวเห็นเอื้อยมีความสุขขึ้น เมื่อถูกกลั่นแกล้งก็อดทนไม่ปริปากบ่นจึงสืบจนพบว่านางขนิษฐาได้มาเกิดเป็นปลาบู่ทอง และได้พบกับเอื้อยทุกวัน ดังนั้นเมื่อเอื้อยกำลังทำงานนางขนิษฐีก็จับปลาบู่ทองมาทำอาหารและขอดเกล็ดทิ้งไว้ในครัว

เอื้อยได้พบเกล็ดปลาบู่ทองก็เศร้าใจเป็นอย่างมาก นำเกล็ดไปฝังดินและอธิษฐานขอให้แม่มาเกิดเป็นต้นมะเขือ เอื้อยมารดน้ำให้ต้นมะเขือทุกวันจนงอกงาม เมื่อขนิษฐีทราบเรื่องเข้าก็โค่นต้นมะเขือ และนำลูกมะเขือไปจิ้มน้ำพริกกิน
เอื้อยเก็บเมล็ดมะเขือที่เหลือไปฝังดินและอธิษฐานให้แม่ไปเกิดเป็นต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองในป่า และไม่ให้ผู้ใดสามารถโค่น ทำลาย หรือเคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้

วันหนึ่งพระเจ้าพรหมทัตเสด็จประพาสป่าได้พบกับต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทอง โปรดให้นำเข้าไปปลูกในวัง แต่ไม่มีผู้ใดสามารถเคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้ พระเจ้าพรหมทัตจึงประกาศว่าผู้ใดที่เคลื่อนย้ายต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้จะให้รางวัลอย่างงาม

ขนิษฐีและอ้ายกับอี่เข้าร่วมลองถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองด้วยแต่ไม่สำเร็จ เอื้อยขอลองบ้างและอธิษฐานจิตบอกแม่ว่าขอย้ายแม่เข้าไปปลูกในวัง เอื้อยจึงถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้สำเร็จ

พระเจ้าพรหมทัตถูกชะตาเอื้อยจึงชวนเข้าไปอยู่ในวังและแต่งตั้งให้เอื้อยเป็นพระมเหสี ฝ่ายขนิษฐีและลูกสาวอิจฉาเอื้อยจึงส่งจดหมายไปบอกเอื้อยว่าเศรษฐีทารกป่วยหนักขอให้เอื้อยกลับมาเยี่ยมที่บ้าน

เมื่อเอื้อยกลับมาบ้าน นางขนิษฐีก็ได้แกล้งนำกระทะน้ำเดือดไปวางไว้ใต้ไม้กระดานเรือน และทำกระดานกลไว้ เมื่อเอื้อยเหยียบกระดานกลก็ตกลงในหม้าน้ำเดือดจนถึงแก่ความตาย ขนิษฐีให้อ้ายปลอมตัวเป็นเอื้อยและเดินทางกลับไปยังวังของพระเจ้าพรหมทัต

เอื้อยได้ไปเกิดใหม่เป็นนกแขกเต้า เมื่อเกิดใหม่แล้วก็บินกลับเข้าไปในพระราชวัง พระเจ้าพรหมทัตเห็นนกแขกเต้าแสนรู้ ไม่รู้ว่าเป็นเอื้อยกลับชาติมาเกิดก็เลี้ยงไว้ใกล้ตัว อ้ายเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจ สั่งคนครัวให้นำนกแขกเต้าไปถอนขนและต้มกิน

แม่ครัวถอนขนนกแขกเต้าและวางทิ้งไว้บนโต๊ะ นกแขกเต้าจึงกระเสือกกระสนหลบหนีเข้าไปอยู่ในรูหนู มีหนูช่วยดูและจนขนขึ้นเป็นปกติ แล้วเอื้อยก็บินเข้าป่าไปจนเจอกับพระฤๅษี
พระฤๅษีตรวจดูด้วยญานพบว่านกแขกเต้าคือเอื้อยกลับชาติมาเกิดจึงเสกให้เป็นคนตามเดิม และวาดรูปเด็กเสกให้มีชีวิตเพื่อให้เป็นลูกของเอื้อย เมื่อเด็กนั้นโตขึ้นก็ขอเอื้อยเดินทางไปหาบิดา เอื้อยจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้บุตรชายฟังร้อยพวงมาลัยเพื่อให้บุตรชายนำไปให้พระเจ้าพรหมทัต

เมื่อพระเจ้าพรหมทัตได้พบกับบุตรชายของเอื้อยและพวงมาลัย ก็ขอให้เด็กชายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังว่าได้มาลัยมาอย่างไร เด็กชายก็เล่าตามที่เอื้อยเล่าให้ฟัง เมื่อทราบเรื่องทั้งหมดแล้วพระเจ้าพรหมทัตก็สั่งประหารชีวิตอ้าย อี่ และขนิษฐี และไปรับเอื้อยเพื่อให้กลับมาครองบัลลังก์ร่วมกันอีกครั้ง

# data[].attributes.headline
จันทโครพ (มัลลิการ์ 28)

# data[].attributes.subject
จันทโครพ (มัลลิการ์ 28)

# data[].attributes.body
เจ้าชายจันทโครพแห่งเมืองพาราณสี เมื่อเขาเติบโตเป็นหนุ่ม ได้ออกแสวงหาอาจารย์เพื่อรำเรียนวิชา แล้วได้เจอกับพระฤๅษี ได้ร่ำเรียนวิชาจากท่านจนสำเร็จ จากนั้น จึงได้เดินทางกลับบ้านเมืองของตน แต่ก่อนที่จะออกเดินทางฤๅษีได้มอบผอบแก้วให้แล้วสั่งกำชับว่าห้ามเปิดจนกว่าจะถึงบ้านเมือง แต่จันทโครพได้เสียสัตย์แอบเปิดผอบนั้นเสียก่อน ซึ่งในผอบมีนางโมราได้ปรากฏตัวออกมา จันทโครพก็ได้พานางโมราเดินทางต่อไปแต่ ระหว่างทางได้พบกับโจรป่า ซึ่งเห็นนางโมราเข้าจึงคิดแย่งชิง จันทโครพก็ถูกโจรป่าฆ่าตาย (นางโมราเห็นจันทโครพตาย ก็ย่อมไม่ได้ตำแหน่งอัครมเหสีจึงไปอยู่กับโจรป่า เพราะจันทโครพสัญญาว่าจะมอบตำแหน่งอัครมเหสีให้)

แต่จันทโครพยังไม่ถึงความตายพระอินทร์จึงมาชุบชีวิตให้จันทโครพ แล้วบอกว่าเนื้อคู่ที่แท้จริงอยู่ทางทิศเหนือ แล้วพระอินทร์ก็สาปนางโมราให้เป็นชะนี (โจรป่าคิดว่าวันหนึ่งถ้านางโมราได้เจอคนอื่นที่ดีกว่าตน จะต้องทิ้งตนไปแน่ เพราะขนาดจันทโครพผู้ที่เป็นถึงองค์ชายนางยังทิ้งได้ ดังนั้นโจรป่าจึงหนีไป นางโมราจึงออกตามหาโจรป่า) จันทโครพได้เดินทางไปทางที่พระอินทร์บอก ก็พบถ้ำหนึ่งที่มียักษ์คอยเฝ้าอยู่จันทโครพจึงคิดว่าในถ้ำนั้นมีเนื้อคู่ของตนอยู่จึงฆ่ายักษ์ตนนั้น แล้วเดินเข้าไปก็พบผู้หญิงคนหนึ่งชื่อนางมุจลินทร์จึงอยู่กินกัน แล้วจันทโครพคิดถึงพ่อแม่จึงพานางมุจลินทร์หนี (ตอนนั้นนางมุจลินทร์ท้องอ่อนๆด้วย) แล้วเดินไปสักพักก็เหนี่อยแล้วเผลอหลับไปทั้งคู่ นางยักษ์จึงนำตัวนางมุจลินทร์ไปฟาดกับต้นไม้แล้วเหวี่ยงไปสุดแรง จากนั้นก็ปลอมตัวเป็นนางมุจลินทร์ไปนอนข้างจันทโครพ เมื่อจันโครพเดินทางมาถึงเมืองก็ขอนอนพักผ่อน แล้วพอตอนกลางคืนนางยักษ์ก็ไปกินวัวของชาวบ้าน โดยหารู้ไม่ว่าเจ้าของวัวดูอยู่ เจ้าของวัวจึงไปบอกพระราชา (พ่อของจันทโครพ) (นางยักษ์ได้นำเสื้อผ้าที่เลอะเลือดไปซ่อนไว้) แต่ตอนนั้นดึกมากแล้วจึงพูดกันพรุ่งนี้เช้า

เมื่อเช้าแล้วจันทโครพได้ปลุกนางมุจลินทร์ปลอม โดยไม่บอกเรื่องคดีแปลกประหลาด แต่นางยักษ์ไม่ได้นอนมาทั้งคืนเลยแสร้งบอกว่าไม่สบาย จันทโครพออกมาเข้าเฝ้าคนเดียว แล้วพระโหราธิบดีก็ตรวจดูดวงให้จันทโครพแล้วบอกว่าพรุ่งนี้ให้จันทโครพพานางมุจลินทร์มาด้วย พอวันรุ่งขึ้นพระโหราธิบดีถามนางมุจลินทร์เกี่ยวกับเวลาที่เกิด แต่นางยักษ์ไม่รู้จึงบอกวันผิดๆไปพระโหราจึงบอกว่า บัดนี้ความจริงเปิดเผยแล้วเจ้าไม่ใช่คนแต่เจ้าเป็นนางยักษ์ นางยักษ์หน้าถอดสี จันทโครพจึงฆ่านางยักษ์ตายแล้วออกตามหานางมุจลินทร์จนพบ และตอนนั้นนางมุจลินทร์ได้คลอดบุตรชายชื่อจันทวงศ์ทั้งสามจึงอยู่กันอย่างมีความสุข
https://youtu.be/J-clGB7Ei8o

# data[].attributes.headline
ลิลิตพระลอ (วชิรวิชญ์ 15)

# data[].attributes.subject
ลิลิตพระลอ (วชิรวิชญ์ 15)

# data[].attributes.body
เมืองสรวงและเมืองสรองเป็นศัตรูกัน พระลอ  กษัตริย์เมืองสรวงทรงพระสิริโฉมยิ่งนัก จนเป็นที่ต้องพระทัยของพระเพื่อนพระแพงราชธิดาของท้าวพิชัยพิษณุกร  กษัตริย์แห่งเมืองสรอง นางรื่นนางโรย  พระพี่เลี้ยงได้ขอให้ปู่เจ้าสมิงพรายช่วยทำเสน่ห์ให้พระลอเสด็จ มาเมืองสรวง   เมื่อพระลอต้องเสน่ห์ได้ตรัสลาพระนางบุญเหลือพระราชมารดา และนางลักษณวดีมเหสี เสด็จไปเมืองสรองพร้อมกับนายแก้วนายขวัญพระพี่เลี้ยง  พระลอทรงเสี่ยงทายน้ำที่แม่น้ำกาหลง ถึงแม้จะปรากฏรางร้ายก็ทรงฝืนพระทัยเสด็จต่อไป ไก่ผีของปู่เจ้าสมิงพรายล่อพระลอกับนายแก้วนายขวัญไปจนถึงสวนหล วง   นางรื่นนางโรยพี่เลี้ยงของพระเพื่อนพระแพง  ออกอุบายลอบนำพระลอกับนายแก้วนายขวัญไปไว้ในตำหนักของพระเพื่อน พระแพง   ท้าวพิชัยพิษณุกรทรงทราบเรื่องก็ทรงพระเมตตารับสั่งจะจัดการอภิเษกพระลอกับพระเพื่อนและพระแพงให้    แต่พระเจ้าย่าเลี้ยงของพระเพื่อนพระแพงยังทรงพยาบาทพระลอ   อ้างรับสั่งท้าวพิชัยพิษณุกรตรัสสั่งใช้ให้ทหารไปรุมจับพระลอ พระเพื่อนพระแพงและพี่เลี้ยง   พระลอ  พระเพื่อน  พระแพง และพี่เลี้ยงทั้งสี่ช่วยกันต่อสู้จนสิ้นชีวิตทั้งหมด   ท้าวพิชัยพิษณุกรพิโรธพระเจ้าย่าและทหาร   รับสั่งให้ประหารชีวิตทุกคน   พระนางบุญเหลือทรงส่งทูตมาร่วมงานพระศพกษัตริย์ทั้งสาม ในที่สุดเมืองสรวงและเมืองสรองก็กลับมาเป็นไมตรีต่อกัน

# data[].attributes.headline
ขุนช้างขุนแผน​ (ภคพร​ แย้มใหญ่​ เลขที่​4)

# data[].attributes.subject
ขุนช้างขุนแผน​ (ภคพร​ แย้มใหญ่​ เลขที่​4)

# data[].attributes.body
ณ เมืองสุพรรณบุรี กล่าวถึงครอบครัวสามครอบครัว คือ ครอบครัวของขุนไกรพลพ่าย รับราชการทหาร มีภรรยาชื่อ  นางทองประศรี มีลูกชายด้วยกันชื่อพลายแก้ว ครอบครัวของขุนศรีวิชัย เศรษฐีใหญ่ของเมืองสุพรรณบุรี รับราชการเป็นนายกองกรมช้างนอก ภรรยาชื่อนางเทพทอง มีลูกชายชื่อขุนช้่าง ซึ่งหัวล้านมาแต่กำหนิด และครอบครัวของพันศร โยธาเป็นพ่อค้า ภรรยาชื่อ ศรีประจัน มีลูกสาวรูปร่างหน้าตางดงามชื่อ พิมพิลาไลย

วันหนึ่งสมเด็จพระพันวษา มีความประสงค์จะล่าควายป่า จึงสั่งให้ขุนไกรปลูกพลับพลาและต้อนควายเตรียมไว้ แต่ควายป่าเหล่านั้ันแตกตื่นไม่ยอมเข้าคอก  ขุนไกรจึงใช้หอกแทงควายตายไปมากมาย ที่รอชีวิตก็หนีเข้าป่าไป สมเด็จพระพันวษาโกรธมากสั่งให้ประหารชีวิตขุนไกรเสีย  นางทองประศรีรู้ข่าวรีบพาพลายแก้วหนีไปอยู่เมืองกาญจนบุรี

ทางเมืองสุพรรณบุรี มีพวกโจรจันศรขึ้นปล้นบ้านของขุนศรีวิชัยและฆ่าขุนศรีวิชัยตาย ส่วนพันศร โยธาเดินทางไปค้าขายต่างเมือง พอกลับมาถึงบ้านก็เป็นไข้ป่าตาย

เมื่อพลายแก้วอายุได้ 15 ปี  ก็บวชเณรเรียนวิชาอยู่ที่วัดส้มใหญ่ แล้วย้ายไปเรียนต่อที่วัดป่าเลไลย ต่อมาที่วัดป่าเลไลยจัดให้มีเทศน์มหาชาติ เณรพลายแก้วเทศน์กัณฑ์มัทรี ซึ่งนางพิมพิลาไลยเป็นเจ้าของกัณฑ์เทศน์ นางพิมพิลาไลยเลื่อมใสมากจนเปลื้องผ้าสไบบูชากัณฑ์เทศ์ ขุนช้างเห็นเช่นนั้นก็เปลื้องผ้าห่มของตนวางเคียงกับผ้าสไบของนางพิมพิลาไลย อธิฐานขอให้ได้นางเป็นภรรยา ทำให้นางพิมพิลาไลยโกรธมาก ต่อมาเณรพลพลายแก้วก็สึก แล้วให้นางทองประศรีมาสู่ขอนางพิมพิลาไลยและแต่งงานกัน

ทางกรุงศรีอยุธยาได้ข่าวว่ากองทัพเชียงใหม่ตีได้เมืองเชียงทอง ซึ่งเป็นเมืองขึ้นของกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระพันวษาจึงถามหาเชื้อสายของขุนไกร ขุนช้างซึ่งเข้าไปรับราชการอยู่จึงเล่าเรื่องราวความเก่งกล้าสามารถของพลายแก้ว  เพื่อหวังจะพรากพลายแก้วไปให้ไกลนางพิมพิลาไลย สมเด็จพระพันวษาจึงให้ไปตามตัวมา แล้วแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพไปรบกับเมืองเชียงใหม่และได้รับชัยชนะ  นายบ้านแสนคำแมนแห่งหมู่บ้านจอมทอง เห็นว่าพลายแก้วกับพวกทหารไม่ได้เบียดเบียนให้ชาวบ้านเดือดร้อน จึงยกนางลาวทองลูกสางของตนให้เป็นภรรยาของพลายแก้ว

ส่วนนางพิมพิลาไลยเมื่อสามีไปทัพได้ไม่นานก็ป่วยหนักรักษาเท่าไรก็ไม่หาย ขรัวตาจูวัดป่าเลไลยแนะนำให้เปลี่ยนชื่อเป็นวันทอง อาการไข้จึงหาย ขุนช้างทำอุบายนำหม้อใส่กระดูกไปให้นางศรีประจันกับนางวันทองดูว่าพลายแก้วตายแล้ว และขู่ว่านางวันทองจะต้องถูกคุมตัวไว้เป็นม่ายหลวงตามกฏหมาย นางวันทองไม่เชื่อ แต่นางศรีประจันคิดว่าจริง ประกอบกับเห็นว่าขุนช้างเป็นเศรษฐีจึงบังคับให้นางวันทองแต่งงานกับขุนช้าง นางวันทองจำต้องตามใจแม่ แต่นางไม่ยอมเข้าหอ ขณะนั้นพลายแก้วกลับมาถึงกรุงศรีอยุธยาและได้บรรดาศักดิ์เป็นขุนแผนแสนสะท้าน จากนั้นก็พานางลาวทองกลับสุพรรณบุรี นางวันทองเห็นขุนแผนพาภรรยาใหม่มาด้วยก็โกรธด่าทอโต้ตอบกับนางลาวทองและลืมตัวพูดก้าวร้าวขุนแผน ทำให้ขุนแผนโมโหพานางลาวทองไปอยู่ที่กาญจนบุรี ส่วนนางวันทองก็ตกเป็นภรรยาของขุนช้างอย่างจำใจ

ต่อมาขุนช้างและขุนแผนเข้าไปรับการอบรมในวังและได้เป็นมหาดเล็กเวรทั้ง 2 คน วันหนึ่งนางทองประศรีให้คนมาส่งข่าวว่านางลาวทองป่วยหนัก ขุนแผนจึงฝากเวรไว้กับขุนช้างแล้วไปดูอาการของนางลาวทอง ตอนเช้าสมเด็จพระพันวษาถามถึงขุนแผนขุนช้างบอกว่าขุนแผนปีนกำแพงวังหนีไปหาภรรยา  สมเด็จพระพันวษาโกรธตรัสให้ขุนแผนตระเวนด่านที่กาญจนบุรี  ห้ามเข้าเฝ้าและริบนางลาวทองเข้าเป็นม่ายหลวง

ขุนแผนได้ทราบเรื่องก็โกรธขุนช้าง คิดจะแก้แค้นแต่ยังมีกำลังไม่พอ จึงออกตระเวนป่าไปโดยลำพัง คิดจะหาอาวุธ ม้า และ กุมารทอง สำหรับป้องกันตัว ได้ตระเวนไปจนถึงถิ่นของหมื่นหาญนักเลงใหญ่ ได้เข้าสมัครเข้าไปอยู่ด้วย เพราะหวังจะได้บัวคลี่ลูกสาวของหมื่นหาญ ได้ทำตัวนอบน้อมและตั้งใจทำงานเป็นอย่างดีจนเป็นที่รักใคร่ของหมื่นหาญถึงกับออกปากยกลูกสาวให้แต่งงานด้วย พอได้แต่งงานกับบัวคลี่แล้ว ขุนแผนก็ไม่ยอมทำงานร่วมกับหมื่นหาญ ทำให้หมื่นหาญโกรธคิดฆ่าขุนแผน เพราะขุนแผนอยู่ยงคงกระพันจึงให้บัวคลี่ใส่ยาพิษลงในอาหารให้ขุนแผนกิน แต่ผีพรายมาบอกให้รู้ตัว ขุนแผนจึงทำอุบายเป็นไข้ไม่ยอมกินอาหารแล้วออกปากขอลูกจากบัวคลี่ นางไม่รู้ความหมายก็ออกปากยกลูกให้ขุนแผน พอกลางคืนขณะที่บัวคลี่นอนหลับขุนแผนก็ผ่าท้องนางแล้วนำลูกไปทำพิธีตอนเช้าหมื่นหาญและภรรยารู้ว่าลูกสาวถูกผ่าท้องตายก็ติดตามขุนแผนไป แต่ก็สู้ขุนแผนไม่ได้ ขุนแผนเสกกุมารทองสำเร็จ จึงออกเดินทางต่อไป แล้วไปหาช่างตีดาบ หาเหล็ก และเครื่องใช้ต่าง ๆเตรียมไว้ตั้งพิธีตีดาบจนสำเร็จ ดาบนี้ให้ชื่อว่า ดาบฟ้าฟื้น ใช้เป็นอาวุธต่อไป

หลังจากนั้นเดินทางไปหาม้า ได้ไปพบคณะจัดซื้อม้าหลวง ได้เห็นลูกม้าลูกม้าตัวหนึ่งมีลักษณะถูกต้องตามตำราก็ชอบใจ ได้ออกปากซื้อ เจ้าหน้าที่ก็ขายให้ในราคาถูก  ขุนแผนจึงเสกหญ้าให้ม้ากิน และนำมาฝึกจนเป็นม้าแสนรู้ให้ชื่อว่า ม้าสีหมอก

เมื่อได้กุมารทอง ดาบฟ้าฟื้นและม้าสีหมอกครบตามความตั้งใจแล้วก็เดินทางกลับบ้าน คิดจะไปแก้แค้นขุนช้าง นางทองประศรีมารดาห้ามปรามก็ไม่ฟัง ได้เดินทางออกจากกาญจนบุรีไปยังสุพรรณบุรีขึ้นเรือนขุนช้าง ได้นางแก้วกิริยาลูกสาวพระยาสุโขทัยที่นำมาเป็นตัวจำนำไว้ในบ้านขุนช้างเป็นภรรยา แล้วพาวันทองหนีออกจากบ้าน ขุนช้างตื่นได้ออกติดตามแต่ตามไม่ทัน ได้ไปทูลฟ้องสมเด็จพระพันวษาให้กองทัพออกติดตามขุนแผน ขุนแผนไม่ยอมกลับได้ต่อสู้กับกองทัพทำให้ขุนเพชร ขุนรามถึงแก่ความตาย กองทัพต้องถอยกลับกรุง ขุนแผนจึงกลายเป็นกบฏ ต้องเที่ยวเร่ร่อนอยู่ในป่า จนนางวันทองตั้งท้องแก่ใกล้คลอด ขุนแผนสงสารกลัวนางจะเป็นอันตรายจึงยอมเข้ามอบตัวกับพระพิจิตร พระพิจิตรได้ส่งตัวเข้าสู้คดีในกรุง ขุนแผนชนะคดีและได้นางวันทองคืน ขุนแผนมีความคิดถึงลาวทอง ได้ขอให้จมื่นศรีช่วยขอให้ ขุนแผนถูกกริ้ว และถูกจำคุก แก้วกิริยาจึงตามไปปรนนิบัติในคุก

วันหนึ่งขณะที่นางวันทองมาเยี่ยมขุนแผน ขุนช้างได้มาฉุดนางวันทองไปจนนางวันทองคลอดลูกให้ชื่อว่า พลายงาม เมื่อขุนช้างรู้ว่าไม่ใช่ลูกของตัวเองจึงหลอกพลายงามไปฆ่าในป่า แต่ผีพรายของขุนแผนช่วยไว้ นางวันทองบอกความจริงและได้ให้พลายงามเดินทางไปอยู่กับย่าทองประศรีที่กาญจนบุรี พลายงามอยู่กับย่าจนโต ได้บวชเป็นเณรและเล่าเรียนวิชาความรู้เก่งกล้าทั้งเวทมนตร์ คาถา และการสงคราม เมื่อมีโอกาสขุนแผนได้ให้จมื่นศรีนำพลายงามเข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็ก

เมื่อมีศึกเชียงใหม่ พลายงามได้อาสาออกรบและทูลขอประทานอภัยโทษให้พ่อเพื่อไปรบ ขุนแผนและนางลาวทองจึงพ้นโทษ ขณะที่เดินทางไปทำสงครามนั้นผ่านเมืองพิจิตร ขุนแผนจึงแวะเยี่ยมพระพิจิตร เมื่อพลายงามได้พบนางศรีมาลาลูกสาวพระพิจิตรก็หลงรัก จึงได้ลอบเข้าหานาง ขุนแผนจึงทำการหมั้นหมายไว้ เมื่อชนะศึก พระเจ้าเชียงใหม่ได้ส่งสร้อยทอง และสร้อยฟ้ามาถวาย พระพันวษาได้แต่งตั้งขุนแผนเป็นพระสุรินทรลือไชยมไหสูรย์ภักดี ไปรั้งเมืองกาญจนบุรี และได้แต่งตั้งพลายงามเป็น จมื่นไวยวรนาถ และประทานสร้อยฟ้าให้แก่พลายงาม  จากนั้นก็ทรงจัดงานแต่งงานให้กับพลายงาม

ขณะที่ทำพิธีแต่งงานขุนช้างได้วิวาทกับพลายงาม ขุนช้างได้ทูลฟ้อง จึงโปรดให้มีการชำระความโดนการดำน้ำพิสูจน์ ขุนช้างแพ้ความ พระพันวษาโปรดให้ประหารชีวิต แต่พระไวยขอชีวิตไว้ ต่อมาพระไวยมีความคิดถึงแม่จึงไปรับนางวันทองมาอยู่ด้วย ขุนช้างติดตามไป แต่พระไวยไม่ยอมให้ขุนช้างจึงถวายฎีกา พระพันวษาจึงตรัสให้นางวันทองเลือกว่าจะอยู่กับใคร นางมีความลังเล เลือกไม่ได้ว่าจะอยู่กับใคร พระพันวษาทรงโกรธจึงรับสั่งให้ประหารชีวิต แม้พระไวยจะขออภัยโทษได้แล้ว แต่ด้วยเคราะห์ของนางวันทอง ทำให้เพชรฆาตเข้าใจผิดจึงประหารนางเสียก่อน

เมื่อจัดงานศพนางวันทองแล้ว ขุนแผนได้เลื่อนเป็นพระกาญจนบุรี นางสร้อยฟ้าได้ให้เถรขวาดทำเสน่ห์ให้พระไวยหลงใหลนางและเกลียดชังนางศรีมาลา พระกาญจนบุรีมาเตือน พระไวยโกรธลำเลิกบุญคุณกับพ่อ ทำให้พระกาญจนบุรีโกรธ คบคิดกับพลายชุมพลลูกชายซึ่งเกิดจากนางแก้วกิริยาปลอมเป็นมอญยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา หวังจะให้พระไวยออกต่อสู้ จะได้แก้แค้นได้สำเร็จ พระไวยรู้ตัวเพราะผีเปรตนางวันทองมาบอก พระพันวษาทรงทราบเรื่องโปรดให้มีการไต่สวน พลายชุมพลพิสูจน์ได้ว่า นางสร้อยฟ้ากับเถรขวาดได้ทำเสน่ห์จริงแต่นางสร้อยฟ้าไม่รับ จึงมีการพิสูจน์โดยการลุยไฟ สร้อยฟ้าแพ้ พระพันวษาสั่งให้ประหาร แต่นางศรีมาลาทูลขอไว้ นางสร้อยฟ้าจึงถูกเนรเทศกลับไปเชียงใหม่ และคลอดลูกชื่อ พลายยง

ต่อมานางศรีมาลาก็คลอดลูกชาย ขุนแผนจึงตั้งชื่อให้ว่า พลายเพชร   เถรขวาดมีความแค้นพลายชุมพล จึงปลอมเป็นจระเข้ไล่กัดกินคนมาจากทางเหนือหวังจะแก้แค้นพลายชุมพล พระพันวษาโปรดให้พลายชุมพลไปปราบ จระเข้เถรขวาดสู้ไม่ได้ถูกจับตัวมาถวายพระพันวษา และถูกประหารในที่สุด พลายชุมพลได้รับแต่งตั้งเป็นหลวงนายฤทธิ์ เหตุการณ์ร้ายแรงผ่านไป ทุกคนก็อยู่อย่างมีความสุข

# data[].attributes.headline
นิทานพื้นบ้าน​ เรื่อง​ โสนน้อยเรือนงาม(นภัสสร​ อุปกูล​ เลขที่2)

# data[].attributes.subject
นิทานพื้นบ้าน​ เรื่อง​ โสนน้อยเรือนงาม(นภัสสร​ อุปกูล​ เลขที่2)

# data[].attributes.body
กล่าวถึงท้าวกาลศึกแห่งกรุงนพรัตน์  มีมเหสีชื่อนางประไพ  และพระโอรสชื่อวิจิตรจินดา  เมื่ออายุได้ 15 ปี พระวิจิตรจินดาลาบิดามารดาไปเที่ยวป่าและถูกพิษของพญานาคที่มาคายทิ้งไว้บนแท่นหินจึงสลบไป แก้ไขอย่างไรก็ไม่ฟื้น โหรทำนายว่าอีก 7 ปีเนื้อคู่ของพระองค์จะมารักษาจนหาย

เมืองโรมวิสัยมีพระราชาชื่อท้าวหัสวิไชย มเหสีชื่อนางเกศสะณี และพระธิดาชื่อโสนน้อยเรือนงาม เนื่องจากเมื่อนางเกิดมามีเรือนน้อยเป็นของคู่บุญติดมาด้วย

ครั้นเมื่อนางโสนน้อยมีอายุได้ 14 ปี  โหรทำนายว่านางมีกรรมจะต้องออกจากเมืองไป แล้วจะพบเนื้อคู่แต่จะได้รับความทุกข์ยาก  หากนางยังอยู่ในเมืองต่อไป  ท้าวหัศวิไชยและนางเกศสะณีจะสิ้นพระชนม์  นางโสนน้อยจึงออกเดินป่า  พระอินทร์สงสารนางจึงเอาของวิเศษคือยาชุบคนตายให้ฟื้นมาให้นาง วันหนึ่งนางโสนน้อยมาพบนางกุลาที่ถูกงูกัดตายจึงรักษาด้วยยาวิเศษจนฟื้น แล้วชวนเดินทางไปด้วยกัน กระทั่งถึงพลับพลาที่พระวิจิตรจินดาประทับ นางโสนน้อยใช้ยาวิเศษรักษาพระวิจิตรจินดาจนฟื้น  ระหว่างนั้นส่งเครื่องทรงให้นางกุลาถือแล้วเดินไปสรงน้ำ นางกุลาฉวยโอกาสใส่เครื่องทรงนางโสนน้อย อ้างว่าเป็นผู้รักษาพระวิจิตรจินดา  และว่านางโสนน้อยเป็นข้าของนาง  ท้าวกาลศึกและนางประไพจึงต้องรับนางกุลาเข้าเมืองด้วย

อยู่มาวันหนึ่งพระวิจิตรจินดาลาบิดามารดาไปเที่ยวทะเล  เมื่อจะออกเรือปรากฏว่าถอนสมอเรือไม่ขึ้น  คิดว่าเทวดาคงจะยับยั้งเพื่อให้รอสิ่งใดสิ่งหนึ่ง จึงให้ป่าวร้องว่าใครต้องการฝากซื้อสิ่งใดบ้าง  นางกำนัลทั้งหลายต่างฝากซื้อของ  แต่ก็ยังถอนสมอเรือไม่ขึ้น  เสนาทูลว่ายังเหลือนางโสนน้อยที่ยังไม่ได้ถาม เสนาจึงไปถามนาง  นางว่าต้องการฝากซื้อเรือนน้อยเรือจึงออกได้

เมื่อพระวิจิตรจินดากลับมาถึงเมือง  จึงนำเรือนน้อยไปให้นางโสนน้อย  เมื่อได้เรือนน้อยมาแล้วพวกข้ารับใช้ในเรือนน้อยก็เปิดประตูมารับนางเข้าไปอยู่ในเรือนน้อย  ฝ่ายพระวิจิตรจินดามีจิตรักใคร่นางโสนน้อยลอบมาหา  เห็นนางอยู่ในเรือนน้อยจึงอธิษฐานว่าหากเป็นเนื้อคู่กับนางขอให้เข้าไปในเรือนได้  นางกุลามาเห็นจึงคิดจะทำลายเรือนน้อย  พระวิจิตรจินดาจึงให้จับนางกุลาแล้วจึงรู้ความจริงว่าแท้จริงนางโสนน้อยเป็นคนรักษาตน  นางโสนน้อยจึงเล่าประวัติของนางให้ท้าวกาลศึก  นางประไพ  และพระวิจิตรจินดาฟัง  ท้าวกาลศึกจึงจัดพิธีอภิเษกนางโสนน้อยกับพระวิจิตรจินดา  และส่งสาส์นไปแจ้งให้ท้าวหัศวิไชยทราบ

ต่อมานางโสนน้อยและพระวิจิตรจินดาลาท้าวกาลศึกไปเมืองโรมวิไสย เกิดพายุเรือแตกทั้งสองจึงพลัดกัน พระวิจิตรจินดาได้ไปอยู่กับพระฤาษี  ส่วนนางโสนน้อยขึ้นฝั่งและได้พบกับเงาะสองผัวเมียคือพัทธุลีและนางวันนาถูกเสือกัด  นางโสนน้อยมาช่วยไว้ทั้งสองจึงขอติดตามไปด้วย  จนพบยักษ์จัตุภักตร์ซึ่งหลงรักนาง และพานางไปไว้ในสวนกับตายาย

เนื้อความเดิมของเรื่องโสนน้อยเรือนงามนั้นต้นฉบับจบลงเพียงเท่านี้

# data[].attributes.headline
เพลงกล่อมเด็กนกขมิ้น(ภาคกลาง) ชนิสร 24

# data[].attributes.subject
เพลงกล่อมเด็กนกขมิ้น(ภาคกลาง) ชนิสร 24

# data[].attributes.body
เจ้านกขมิ้นเหลืองอ่อนเอ๋ย ค่ำแล้วจะนอนที่ตรงไหน จะนอนไหนก็นอนได้

สุมทุมพุ่มไม้ก็เคยนอน ลมพระพายชายพัดมาอ่อนๆ เจ้าเคยจรมานอนรังเอย

เจ้านกขมิ้นเหลืองอ่อนเอ๋ย ค่ำแล้วจะนอนที่ตรงไหน จะนอนไหนก็นอนได้

สุมทุมพุ่มไม้ก็เคยนอน ลมพระพายชายพัดมาอ่อนๆ เจ้าเคยจรมานอนรังเอย

# data[].attributes.headline
พิกุลทอง นงนภัส 26

# data[].attributes.subject
พิกุลทอง นงนภัส 26

# data[].attributes.body
นางพิกุลทองธิดาของท้าวสันนุราชกับนางพิกุลจันทราเป็นหญิงรูปงามและมีผมหอม เมื่อนางพูดจะมีดอกพิกุลทองร่วงจากปากทุกครั้ง  วันหนึ่งนางลงสรงในแม่น้ำ   เห็นพญาแร้งจิกกินสุนัขเน่าลอยน้ำมา  ก็ด่าว่าพญาแร้งด้วยความรังเกียจ  พญาแร้งอาฆาตแปลงเป็นหนุ่มรูปงามไปอาศัยอยู่กับตายายที่ชายป่า แล้วทำอุบายเนรมิตเงินทองให้ตายายร่ำรวยและให้ไปสู่ขอนางพิกุลทองแก่ตน  ท้าวสันนุราชจะยกนางให้แต่ให้สร้างสะพานทองจากบ้านมาถึงวังภายใน 3 วันนางอรุณวดีธิดาท้าววิรุฬจักรนำนกทั้งสามไปเลี้ยงในวัง  พระพิไชยมงกุฎกลับร่างเป็นมนุษย์และได้นางเป็นชายา  นางพิกุลทองสงสัยว่ามนุษย์ 3 คนที่สังหารท้าววิรุฬจักรจะเป็นสวามีกับโอรส  จึงทดสอบด้วยการทำอาหารแล้วใส่ดอกพิกุลทองลงไป  ทั้งหมดจึงได้พบกัน  นางอรุณวดีใส่ความว่านางพิกุลทองประพฤติชั่ว นางพิกุลทองขอพิสูจน์ความสัตย์ด้วยการลุยไฟ  พระพิไชยมงกุฎจึงรู้ความจริง

# data[].attributes.body
นางพิกุลทองธิดาของท้าวสันนุราชกับนางพิกุลจันทราเป็นหญิงรูปงามและมีผมหอม เมื่อนางพูดจะมีดอกพิกุลทองร่วงจากปากทุกครั้ง  วันหนึ่งนางลงสรงในแม่น้ำ   เห็นพญาแร้งจิกกินสุนัขเน่าลอยน้ำมา  ก็ด่าว่าพญาแร้งด้วยความรังเกียจ  พญาแร้งอาฆาตแปลงเป็นหนุ่มรูปงามไปอาศัยอยู่กับตายายที่ชายป่า แล้วทำอุบายเนรมิตเงินทองให้ตายายร่ำรวยและให้ไปสู่ขอนางพิกุลทองแก่ตน  ท้าวสันนุราชจะยกนางให้แต่ให้สร้างสะพานทองจากบ้านมาถึงวังภายใน 3 วัน  พญาแร้งก็เรียกบริวารมาช่วยสร้างสะพานได้  นางพิกุลทองจึงต้องอภิเษกกับพญาแร้งแปลง แต่พญาแร้งไม่ได้ร่วมอภิรมย์กับนาง

วันหนึ่งพญาแร้งทำอุบายชวนนางเดินทางทางเรือไปบ้านเมืองของตน  ระหว่างจอดเรือหยุดพัก  พญาแร้งบินไปเรียกบริวารมากินคนบนเรือ  ส่วนนางพิกุลทองนั้นพญาแร้งตั้งใจจะกินเอง  แม่ย่านางประจำเรือสงสารจึงแยกเสากระโดงเรือให้นางพิกุลทองซ่อนตัวจนพ้นภัย   เมื่อนางพิกุลทองออกมาสรงน้ำและสางผมอยู่ที่บันไดเรือ   ผมเส้นหนึ่งหลุดติดมือมา  นางจึงใส่ผอบและจารึกที่ฝาผอบเป็นเรื่องราวแต่หนหลัง อธิษฐานว่าถ้าผู้ใดเป็นคู่ครองของนางขอให้พบผอบนี้และให้ตามมาช่วยแล้วลอยผอบไป   พระพิไชยมงกุฎโอรสท้าวสังข์ศิลป์ไชยกับนางสุพรรณเก็บผอบได้  เมื่อเห็นผมหอมและข้อความที่จารึกไว้ก็ออกตามหาเจ้าของ   ระหว่างทางพบนางยักษ์กาขาวบริวารท้าวเวสสุวัณแปลงกายเป็นสาวงามมาลวงว่านางเป็นเจ้าของผมหอม  พระพิไชยมงกุฎหลงเชื่อจึงอยู่กับนางในเมืองเนรมิตและได้นางเป็นชายา  ต่อมาพระพิไชยมงกุฎสงสัยว่านางเป็นยักษ์จึงใช้มนตร์สะกดไว้แล้วเดินทางต่อไปจนพบนางพิกุลทอง   เมื่อพญาแร้งบินมากินคนที่หาดทราย พระพิไชยมงกุฎสังหารได้แล้วพานางพิกุลทองไปเป็นชายาอยู่ที่เมืองของตน

หลายปีต่อมานางพิกุลทองมีโอรสกับพระพิไชยมงกุฎ 2 องค์ ชื่อรักและยม  วันหนึ่งนางพิกุลทองกับสวามีและโอรสไปประพาสทุ่ง  นางยักษ์กาขาวซึ่งลอบมาซ่อนตัวในป่าเนรมิตดอกบัวดอกใหญ่ขึ้นและแอบอยู่ในน้ำตามเรือไป   เมื่อนางพิกุลทองเอื้อมเด็ดดอกบัว  ก็ถูกนางยักษ์ฉุดลงไปในน้ำ แล้วสาปให้เป็นชะนี   ฝ่ายนางยักษ์ก็แปลงเป็นนางพิกุลทองแทน  พระพิไชยมงกุฎฉุดนางยักษ์แปลงขึ้นเรือ   รักและยมบอกพระพิไชยมงกุฎว่านางผู้นี้ไม่ใช่มารดา  ส่วนมารดาที่แท้จริงคือชะนีที่เดินร้องไห้ตามมาริมน้ำ   พระพิไชยมงกุฎกริ้วจึงไล่โอรสทั้งสองขึ้นฝั่งแล้วพานางยักษ์แปลงกลับวัง

รักและยมตามหาชะนีพิกุลทองจนพบและอยู่ด้วยกันในป่า  เก็บดอกพิกุลทองที่ร่วงจากปากนางไปแลกอาหารที่ตลาด  พวกวิเสทพบสองกุมารจึงไปทูลนางสุพรรณ  เมื่อรู้ความจริงแล้วพระพิไชยมงกุฎจึงพาโอรสทั้งสองไปหาชะนีพิกุลทองและถามวิธีแก้คำสาป  ชะนีพิกุลทองบอกว่าต้องใช้เลือดนางยักษ์กาขาวมาอาบร่าง  พระพิไชยมงกุฎจึงให้เสนานำนางยักษ์แปลงมาที่อุทยาน  ออกอุบายให้นางนอนหลับ สั่งให้เพชฌฆาตฟัน แล้วนำเลือดไปรดร่างชะนี  นางพิกุลทองจึงกลับเป็นมนุษย์ดังเดิม

ระหว่างที่นางพิกุลทองพร้อมพระพิไชยมงกุฎและโอรสเดินทางไปเยี่ยมท้าวสันนุราช นางยักษ์กาสุวรรณน้องของนางยักษ์กาขาวคิดจะแก้แค้นจึงใช้กระบองฟาดเรือสำเภาแตก  ทำให้นางพิกุลทองพลัดกับพระพิไชยมงกุฎและโอรส   แต่พระสมุทรช่วยนางขึ้นฝั่งได้  เมื่อเดินทางเมืองยักษ์ของท้าววิรุฬจักร  ท้าววิรุฬจักรคิดจะได้นางเป็นชายาแต่นางไม่ยินยอม จึงส่งนางไปเป็นทาสทำงานในครัว  ฝ่ายพระพิไชยมงกุฎกับโอรสออกตามหานางพิกุลทอง  ได้แหวนวิเศษจากพระวสิษฐ์ฤๅษี จึงแปลงกายเป็นนกสาลิกา 3 ตัวอยู่ที่อุทยานของท้าววิรุฬจักร

นางอรุณวดีธิดาท้าววิรุฬจักรนำนกทั้งสามไปเลี้ยงในวัง  พระพิไชยมงกุฎกลับร่างเป็นมนุษย์และได้นางเป็นชายา  นางพิกุลทองสงสัยว่ามนุษย์ 3 คนที่สังหารท้าววิรุฬจักรจะเป็นสวามีกับโอรส  จึงทดสอบด้วยการทำอาหารแล้วใส่ดอกพิกุลทองลงไป  ทั้งหมดจึงได้พบกัน  นางอรุณวดีใส่ความว่านางพิกุลทองประพฤติชั่ว นางพิกุลทองขอพิสูจน์ความสัตย์ด้วยการลุยไฟ  พระพิไชยมงกุฎจึงรู้ความจริง

# data[].attributes.attachment_link.title
ดาวน์โหลด (2)

# data[].attributes.headline
พระรถ-เมรี (น.ส.ปาริชาต เพิกขุนทด 3)

# data[].attributes.subject
พระรถ-เมรี (น.ส.ปาริชาต เพิกขุนทด 3)

# data[].attributes.body
นางยักษ์สนธมารได้เก็บนางสิบสองมาเลี้ยง และนางสิบสองได้หนีไป นางยักษ์เลยไปขอเมรีมาเลี้ยงเป็นลูก นางยักษ์แค้นนางสิบสองมากจึงควักลูกตาออก และนำไปขังในถ้ำโดยนางเภาน้องสุดท้องโดนควักตาเดียว ช่วงนั้นนางสิบสองท้องคลอดลูกออกมาจึงตาย แต่ลูกของนางเภารอด เเละเลี้ยงจนโตลูกของเภาชื่อรถเสน รถเสนออกมาตีไก่แลกข้าวให้ป้ากับแม่ และเมรีได้หนีนางสนธมารออกมาเล่น จึงได้เจอกับรถเสน และโตมาด้วยกัน จึงรักกันและรถเสนก็ตามหาลูกตาของป้ากับแม่จนเจอและหนีเมรีไป ให้สัญญาว่าจะกลับมา พอรถเสนกลับมาทั้งสองก็สิ้นใจพร้อมกัน
https://youtu.be/K31ylJnRgMw

# data[].attributes.headline
เทพารักษ์กะคนตัดไม้🌳[คนธรส ม่วงลาย เลขที่ 13]

# data[].attributes.subject
เทพารักษ์กะคนตัดไม้🌳[คนธรส ม่วงลาย เลขที่ 13]

# data[].attributes.body
ชายตัดไม้คนหนึ่งทำขวานหลุดมือตกลงไปในบึง เขานั่งโศกเศร้าอยู่ริมฝั่งด้วยความเสียดาย เทพารักษ์สงสารจึงปรากฏกายขึ้นและช่วยงมขวานคืนให้

ครั้งแรก เทพารักษ์งมเอาขวานทองคำขึ้นมา แต่ชายตัดไม้ปฏิเสธว่า "ขวานเล่มนี้ไม่ใช่ของข้าพเจ้าหรอก"

ครั้งที่สอง เทพารักษ์งมขวานเงินขึ้นมาให้ ชายตัดไม้ก็ปฏิเสธอีก

ครั้งสุดท้าย เทพาลักษ์นำขวานเหล็กเก่าคร่ำคร่ามาให้ ชายตัดไม้ก็ดีใจมาก ที่ได้ขวานของตนคืน เทพารักษ์ชื่นชมความซื่อสัตว์ของเขา จึงมอบขวานทองคำและขวานเงินให้ด้วย

เพื่อนของชายตัดไม้ รู้เรื่องนี้ก็นึกอิจฉาอยากได้บ้าง จึงไปยังริมบึงและแกล้งทำขวานหลุดมือตกน้ำ เมื่อเทพารักษ์ปรากฏกายขึ้นและงมขวานทองคำขึ้นมาให้ ชายผู้นี้ก็รีบตอบว่าเป็นขวานของตน เทพารักษ์เห็นว่าเขาเป็นคนโป้ปดโลภมาก จึงหายตัวไปทันที เพื่อนของชายตัดไม้จึงไม่ได้แม้แต่ขวานของตนคืน

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ผู้มีความสัตย์ ย่อมได้รับผลดีตอบแทน

# data[].attributes.headline
สังข์ทอง (นัชชนันท์ 

# data[].attributes.body
สังข์ทอง (นัชชนันท์ 39)
เนื้อเรื่องย่อ
ท้าวยศวิมลมีมเหสีชื่อนางจันท์เทวี มีสนมเอกชื่อนางจันทาเทวี ไม่มีโอรสธิดา จึงบวงสรวงและรักษาศีลห้าเพื่อขอบุตร และประกาศแก่พระมเหสีและนางสนมว่าถ้าใครมีโอรสก็จะมอบเมืองให้ครอง

อยู่มานางจันท์เทวีทรงครรภ์ เทวบุตรจุติมา เป็นพระโอรสของนาง แต่ประสูติมาเป็นหอยสังข์ นางจันทาเทวีเกิดความริษยาจึงติดสินบนโหรหลวงให้ทำนายว่าหอยสังข์จะทำให้บ้านเมืองเกิดความหายนะ ท้าวยศวิมลหลงเชื่อนางจันทาเทวี จึงจำใจต้องเนรเทศนางจันท์เทวีและหอยสังข์ไปจากเมือง

# data[].attributes.headline
นิทานพื้อบ้านเรื่องสังข์ทอง

# data[].attributes.subject
นิทานพื้อบ้านเรื่องสังข์ทอง

# data[].attributes.body
(น.ส.อภิชญา ทองดี เลขที่12)
ณ เมืองยศวิมลนคร อันมีท้าวยศวิมลเป็นเจ้าเมือง พระมเหสีจันเทวีได้คลอดลูกออกมาเป็นหอยสังข์ จึงถูกพระนางจันทา มเหสีรอง ใส่ร้ายว่าเป็นกาลีบ้านเมือง จนถูกขับออกจากเมืองไปอยู่กระท่อมตายายที่ชายป่า จนกระทั่งพระสังข์ที่ซ่อนอยู่ในหอย ได้ออกมาพบแม่ สร้างความยินดีกับพระนางจันเทวีมากข่าวล่วงรู้ไปถึงนางจันทา จึงได้ส่งคนมาจับพระสังข์ไปถ่วงน้ำ แต่ท้าวภุชงค์พญานาคราชช่วยเอาไว้ และส่งให้ไปอยู่กับ นางพันธุรัต พระสังข์รู้ว่านางพันธุรัตเป็นยักษ์จึงขโมยรูปเงาะ ไม้เท้า เกือกแก้ว เหาะหนีมาอยู่บนเขา นางพันธุรัตตามมาทันแต่ ไม่สามารถขึ้นไปหาพระสังข์ได้ จึงได้มอบมนต์มหาจินดา เรียกเนื้อเรียกปลาให้แก่พระสังข์ก่อนที่จะอกแตกสิ้นใจตายที่เชิงเขา นั่นเอง พระสังข์เหาะมาจนถึงเมืองสามล ท้าวสามลและนางมณฑากำลังจัดพิธีเลือกคู่ให้ธิดาทั้งเจ็ด แต่รจนาพระธิดาองค์สุดท้อง ไม่ยอมเลือกใครเป็นคู่ ท้าวสามลจึงให้คนไปตามเจ้าเงาะมาให้เลือก รจนาเห็นรูปทองที่ซ่อนอยู่ในรูปเงาะจึงเสี่ยงมาลัยไปให้ สร้างความพิโรธให้ท้าวสามาลจึงถึงกับขับไล่รจนาให้ไปอยู่กระท่อมปลายนากับเจ้าเงาะท้าวสามลหาทางแกล้งเจ้าเงาะ โดยการให้ไปหาเนื้อหาปลาแข่งกับเขยทั้งหก เจ้าเงาะให้มนต์ที่นางพันธุรัตให้ไว้เรียกเนื้อ เรียกปลามารวมกันทำให้หกเขยหาปลาไม่ได้ จึงต้องยอมตัดปลายหูและปลายจมูกแลกกับเนื้อและปลาท้าวสามลพิโรธมากจนถึงกับคิดหาทางประหารเจ้าเงาะ ร้อนถึงพระอินทร์ต้องหาทางช่วยโดยการลงมาท้าตีคลีชิงเมือง กับท้าวสามล ท้าวสามลส่งหกเขยไปสู้ก็สู้ไม่ได้ จึงต้องยอมให้เจ้าเงาะไปสู้แทน เจ้าเงาะถอดรูปเป็นพระสังข์และสู้กับพระอินทร์ จนชนะ ท้าวสามลจึงยอมรับพระสังข์กลับเข้าเมืองและจัดพิธีอภิเษกให้ พระอินทร์ไปเข้าฝันท้าวยศวิมล เพื่อบอกเรื่องราวทั้งหมด ท้าวยศวิมลจึงออกตามหาพระนางจันเทวีจนพบ และได้เดินทาง ไปเมืองสามลนครเพื่อพบพระสังข์ โดยพระนางจันเทวีได้ปลอมเป็นแม่ครัวในวังและได้แกะสลักเรื่องราวทั้งหมดบนชิ้นฟัก ให้พระสังข์เสวย ทำให้พระสังข์รู้ว่าแม่ครัวคือพระมารดานั่นเอง พระสังข์และรจนาจึงได้เสด็จตามท้าวยศวิมลและพระนาง จันเทวีกลับไปครองเมืองยศวิมลสืบไป

# data[].attributes.headline
เพลงกล่อมเด็ก(สุดารัตน์  มีผล  41)

# data[].attributes.subject
เพลงกล่อมเด็ก(สุดารัตน์  มีผล  41)

# data[].attributes.body
● เนื้อเพลงราตรีประดับดาว

วันนี้แสนสุดยินดี พระจันทร์วันเพ็ญ  ขอเชิญสายใจเจ้า ไปเที่ยวเล่น ลมพัดเย็นเย็น หอมกลิ่นมาลี  หอมดอกราตรี แม้ไม่สดสีแต่หอมดีน่าดม  เหมือนงามน้ำใจ แม้ไม่ขำคม  กิริยาน่าชม สมใจจริงเอย  ชมแต่ดวงเดือน ที่ไหนจะเหมือนได้ชมหน้าน้อง  พี่อยู่แดเดียวเปลี่ยวใจหม่นหมอง  เจ้าอย่าขุ่นข้องจงได้เมตตา  หอมดอกชำมะนาด กลิ่นไม่ฉูดฉาดแต่หอมยวนใจ  เหมือนน้ำใจดีปรานีปราศรัย  ผูกจิตสนิทได้ให้รักจริงเอย

ขอเชิญเจ้าฟังเพลงวังเวงใจ  เพลงของท่านแต่ใหม่ในวังหลวง  หอมดอกแก้วยามเย็น  ไม่เห็นใจพี่เสียเลยเอย  ดวงจันทร์หลั่นลดเกือบหมดดวง  โอ้หนาวทรวงยอดชีวาไม่ปรานี  หอมมะลิกลีบซ้อน  อ้อนวอนเจ้าไม่ฟังเอย

จวนจะรุ่งแล้วนะเจ้าพี่ขอลา  แสงทองส่องฟ้าสง่าศรี  หอมดอกกระดังงา  ชิชะช่างน่าเจ็บใจจริงเอย  หมู่ภมรร่อนหาช่อมาลี  แต่ตัวพี่จำจากพรากไปไกล  หอมดอกจำปี  นี่แน่ะพรุ่งนี้จะกลับมาเอย ฯ

# data[].attributes.headline
ไกรทอง (ณัฐภัทร พินทุผล 8)

# data[].attributes.subject
ไกรทอง (ณัฐภัทร พินทุผล 8)

# data[].attributes.body
ณ เมืองพิจิตร
ชาวบ้านพากันแตกตื่นเมื่อไอ้ด่างเกยชัย จระเข้ร้ายออกอาละวาด ขุนไกร หมอจระเข้จากนนทบุรีและ ไกรทอง ลูกชายได้ล่องแพผ่านมาพอดี จึงได้ช่วยชาวบ้านปราบไอ้ด่างเกยชัย แต่ขณะที่ขุนไกรจับไอ้ด่างได้ ท้าวโคจร พญาจระเข้ได้โผล่ขึ้นมางาบขุนไกรจมหายไปในน้ำท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ท้าวโคจรอาศัยอยู่ในถ้ำจระเข้กับ ท้าวรำไพ ผู้เป็นพ่อ และลูกชาย ชื่อว่า ชาละวัน

ท้าวรำไพพยายามดุด่าว่าท้าวโคจรที่เอาแต่เกเร เที่ยวกัดกินคนไปทั่ว แต่ท้าวโคจรไม่สนใจ จนวันหนึ่ง ท้าวโคจรเกิดไปมีเรื่องกับท้าวพันตา และท้าวพันวัน จระเข้ต่างถิ่น จนเกิดการกัดกันตายทั้งสามฝ่าย ทำให้จระเข้ร้ายหมดไป สร้างความยินดีให้กับชาวบ้านเป็นอันมาก

สิบปีผ่านไป
ณ บ้านริมน้ำที่เมืองพิจิตร เศรษฐี มีลูกสาวสองคนคือ ตะเภาแก้ว และ ตะเภาทอง ทั้งสองได้ออกไปเล่นน้ำ ชาละวันซึ่งโตเป็นหนุ่มแล้วเห็นเข้าก็รู้สึกถูกใจ จึงจับตัวตะเภาทองไป สร้างความตื่นตะลึงให้กับเศรษฐีเป็นอันมาก เศรษฐี จึงรีบป่าวประกาศตามหาหมอจระเข้ให้มาช่วยกันจับตัวชาละวัน พร้อมกับจะให้รางวัลอย่างงาม

พญาชาละวันมีเมียอยู่แล้ว สองคน คือ วิมาลา และ เลื่อมลายวรรณ ซึ่งรู้สึกไม่พอใจที่ชาละวันจะเอาตะเภาทองมาเป็นเมียอีก แต่ก็ไม่สามารถขัดชาละวันได้ ชาละวันไม่สนใจคำเตือนของท้าวรำไพว่า จะนำเคราะห์มาสู่ตน ไกรทองได้ล่องแพส่งสินค้ามาจากเมืองนนทบุรี ได้เห็นประกาศของเศรษฐีก็สนใจรับอาสาปราบเจ้าชาละวัน โดยมีคู่แข่งคือ เสี่ยเฮง เจ้าของฟาร์มจระเข้ ที่หวังจะได้ตะเภาแก้วมาเป็นเมีย ไกรทองใช้มนต์ล่อชาละวันออกมา หวังใช้หอกจัดการกับเจ้าชาละวัน แต่หอกทำอันตรายชาละวันไม่ได้ ก่อนที่ไกรทองจะถูกชาละวันเล่นงาน อาจารย์คง ก็มาช่วยไกรทองเอาไว้ได้ ไกรทองรู้ว่าอาจารย์คงเป็นอาจารย์ของขุนไกรพ่อของตน จึงขอให้อาจารย์คงช่วยฝึกวิชาให้จนเก่งกล้า อาจารย์คงบอกว่าการจะฆ่าชาละวันได้ต้องใช้หอกสัตตโลหะเท่านั้น

ไกรทองจึงไปหาช่างตีเหล็กที่บึงจระเข้สามพันโดยมีเสี่ยเฮงแอบติดตามไป หวังจะแย่งหอกมาจากไกรทอง แต่กรรมตามทันเมื่อเสี่ยเฮงพลาดท่าตกลงไปในบึงถูกจระเข้กัดกินจนตาย ท้าวรำไพเตือนชาละวันว่า กำลังมีเคราะห์ ให้ชาละวันบำเพ็ญศีลอยู่แต่ในถ้ำ แต่ชาละวันทนมนตร์เรียกจระเข้ของไกรทองไม่ไหวจึงระเบิดถ้ำออกมา ไกรทองได้ใช้เทียนระเบิดน้ำบุกเข้าไปเพื่อช่วยตะเภาทองและเกิดการต่อสู้กับชาละวันขึ้น ไกรทองได้โอกาสใช้หอกสัตตะโลหะแทงชาละวันจนตาย ชาวเมืองพิจิตรกลับสู่ความสงบอีกครั้ง

# data[].attributes.headline
เมืองลับแล  (ชลลดา 42)

# data[].attributes.subject
เมืองลับแล  (ชลลดา 42)

# data[].attributes.body
มีตำนานเล่าว่า ครั้งหนึ่งมีชายคนหนึ่งเข้าไปในป่า ได้เห็นหญิงสาวสวยหลายคนเดินออกมา ครั้นมาถึงชายป่า นางเหล่านั้นก็เอาใบไม้ที่ถือมาไปซ่อนไว้ในที่ต่าง ๆ แล้วก็เข้าไปในเมืองด้วยความสงสัย ชายหนุ่มจึงแอบหยิบใบไม้มาเก็บไว้ใบหนึ่ง ตกบ่ายหญิงสาวเหล่านั้นกลับมา ต่างก็หาใบไม้ที่ตนซ่อนไว้ ครั้นได้แล้วก็ถือใบไม้นั้นเดินหายลับไป มีหญิงสาวคนหนึ่งหาใบไม้ไม่พบ เพราะชายหนุ่มแอบหยิบมา นางวิตกเดือดร้อนมาก
ชายหนุ่มจึงปรากฏตัวให้เห็นและคืนใบไม้ให้ โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือขอติดตามนางไปด้วยเพราะปรารถนาจะได้เห็นเมืองลับแล หญิงสาวก็ยินยอม นางจึงพาชายหนุ่มเข้าไปยังเมืองซึ่งชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าทั้งเมืองมีแต่ผู้หญิง นางอธิบายว่า คนในหมู่บ้านนี้ ล้วนมีศีลธรรม ถือวาจาสัตย์ ใครประพฤติผิดก็ต้องออกจากหมู่บ้านไป ผู้ชายส่วนมากมักไม่รักษาวาจาสัตย์จึงต้องออกจากหมู่บ้านกันไปหมด แล้วนางก็พาชายหนุ่มไปพบมารดาของนาง ชายหนุ่มเกิดความรักใคร่ในตัวนางจึงขออาศัยอยู่ด้วย มารดาของหญิงสาวก็ยินยอมแต่ให้ชายหนุ่มสัญญาว่าจะต้องอยู่ในศีลธรรม ไม่พูดเท็จ ชายหนุ่มได้แต่งงานกับหญิงสาวชาวลับแลจนมีบุตรชายด้วยกัน 1 คน
วันหนึ่งขณะที่ภรรยาไม่อยู่บ้าน ชายหนุ่มผู้เลี้ยงบุตรอยู่ บุตรน้อยเกิดร้องไห้หาแม่ไม่ยอมหยุด ผู้เป็นพ่อจึงปลอบว่า "แม่มาแล้ว ๆ" มารดาของภรรยาได้ยินเข้าก็โกรธมากที่บุตรเขยพูดเท็จ เมื่อบุตรสาวกลับมาก็บอกให้รู้เรื่อง ฝ่ายภรรยาของชายหนุ่มเสียใจมากที่สามีไม่รักษาวาจาสัตย์ นางบอกให้เขาออกจากหมู่บ้านไปเสีย แล้วนางก็จัดหาย่ามใส่เสบียงอาหารและของใช้ที่จำเป็นให้สามี พร้อมทั้งขุดหัวขมิ้นใส่ลงไปด้วยเป็นจำนวนมาก
จากนั้นก็พาสามีไปยังชายป่า ชี้ทางให้แล้วนางก็กลับไปเมืองลับแล ชายหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไรก็จำต้องเดิน ทางกลับบ้านตามที่ภรรยาชี้ทางให้ ระหว่างทางที่เดินไปนั้น เขารู้สึกว่าถุงย่ามที่ถือมาหนักขึ้น เรื่อย ๆ และหนทางก็ไกลมาก จึงหยิบเอาขมิ้นที่ภรรยาใส่มาให้ทิ้งเสียจนเกือบหมด ครั้นเดินทางกลับไปถึงหมู่บ้านเดิมบรรดาญาติมิตรต่างก็ ซักถามว่าหายไปอยู่ที่ไหนมาเป็นเวลานาน ชายหนุ่มจึงเล่าให้ฟังโดยละเอียดรวมทั้งเรื่องขมิ้นที่ภรรยาใส่ย่ามมาให้แต่เขาทิ้งไปเกือบหมด เหลืออยู่เพียงแง่งเดียว พร้อมทั้งหยิบขมิ้นที่เหลืออยู่ออกมา
ปรากฏว่าขมิ้นนั้นกลับกลายเป็นทองคำทั้งแท่ง ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจและเสียดาย จึงพยายามย้อนไปเพื่อหาขมิ้นที่ทิ้งไว้ ปรากฏว่าขมิ้นเหล่านั้นได้งอกเป็นต้นไม้หมดแล้ว และเมื่อขุดดูก็พบแต่แง่งขมิ้นธรรมดาที่มีสีเหลืองทองแต่ไม่ใช่ทองเหมือนแง่งที่เขาได้ไป เขาพยายามหาทางกลับไปเมืองลับแล แต่ก็หลงทางวกวนไปไม่ถูก จนในที่สุดก็ต้องละความพยายามกลับไปอยู่หมู่บ้านของตนตาม

# data[].attributes.body
เรื่องของพันท้ายนรสิงห์ ปรากฏครั้งแรกในพระราชพงศาวดารกรุงสยาม จากต้นฉบับของบริติชมิวเซียม โดยกล่าวว่า พ.ศ. 2247 พระเจ้าเสือเสด็จโดยเรือพระที่นั่งเอกไชย ประพาสเพื่อทรงเบ็ด ณ ปากน้ำเมืองสาครบุรี เมื่อเรือพระที่นั่งถึงตำบลโคกขามซึ่งเป็นคลองคดเคี้ยวและมีกระแสน้ำเชี่ยวกราก พันท้ายนรสิงห์ซึ่งถือท้ายเรือพระที่นั่งมิสามารถคัดแก้ไขได้ทัน โขนเรือพระที่นั่งกระทบกับกิ่งไม้หักตกลงไปในน้ำ พันท้ายนรสิงห์จึงได้กระโดดขึ้นฝั่งแล้วกราบทูลให้ทรงลงพระอาญาตามพระกำหนดถึงสามครั้งด้วยกัน เนื่องจากในครั้งแรก พระเจ้าเสือพระราชทานอภัยโทษ เพราะเห็นว่าเป็นอุบัติเหตุสุดวิสัย ครั้งที่สองก็รับสั่งให้สร้างรูปปั้นปลอมแล้วตัดหัวรูปปั้นนั้นแทน แต่ท้ายสุดก็ได้ตรัสสั่งให้ประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะพันท้ายนรสิงห์ตามคำขอ แล้วสร้างศาลเพียงตา นำศีรษะของพันท้ายนรสิงห์และโขนเรือเอกไชยขึ้นตั้งบนศาลไว้บูชาพร้อมกัน แล้วเสด็จออกไปทรงเบ็ด ณ ปากน้ำเมืองสาครบุรี เมื่อกลับกรุงศรีอยุธยา โปรดให้นำศพของพันท้ายนรสิงห์มาพระราชทานเพลิงศพ พระราชทานเงินทองสิ่งของจำนวนมากแก่ภรรยาลูกเมียพันท้ายนรสิงห์ ภายหลังพระเจ้าเสือได้ทรงให้สมุหนายกเกณฑ์ไพร่พลจำนวน 30,000 คน ให้พระยาราชสงครามเป็นแม่กอง ทำการขุดคลองลัดคลองโคกขามที่คดเคี้ยว ไปออกที่บริเวณแม่น้ำท่าจีน กว้าง 5 วา ลึก 6 ศอก ขุดเสร็จในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ พ.ศ. 2252 ได้พระราชทานนามคลองนี้ว่า"คลองสนามไชย" ต่อมาเรียกเป็นคลองมหาชัย ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเมืองมหาชัย แต่ชาวบ้านเรียกว่า"คลองถ่าน" ปัจจุบันชาวบ้านฝั่งธนบุรี เรียกชื่อว่า "คลองด่าน"

# data[].attributes.headline
เเก้วหน้าม้า (น.ส. กรนันท์ นากอก 20)

# data[].attributes.subject
เเก้วหน้าม้า (น.ส. กรนันท์ นากอก 20)

# data[].attributes.body
แก้วหน้าม้าเป็นหญิงสาวที่เกิดมาหน้าเหมือนม้า ถูกพระปิ่นทองหลอกว่าจะแต่งงานด้วย โชคดีที่มีพระฤๅษีให้อาวุธวิเศษแก่แก้วหน้าม้าและช่วยถอดหน้าม้าให้ นางจึงกลายเป็นหญิงสาวสวย และได้แอบช่วยชีวิตพระปิ่นทองไว้หลายครั้ง เมื่อพระปิ่นทองรู้ความจริงก็สำนึกได้และขอแต่งงานกับนาง

# data[].attributes.headline
 โสนน้อยเรื่อนงาม [ สุชัญญา งามพินิจ 30 ]

# data[].attributes.subject
 โสนน้อยเรื่อนงาม [ สุชัญญา งามพินิจ 30 ]

# data[].attributes.body
กล่าวถึงท้าวกาลศึกแห่งกรุงนพรัตน์  มีมเหสีชื่อนางประไพ  และพระโอรสชื่อวิจิตรจินดา  เมื่ออายุได้ 15 ปี พระวิจิตรจินดาลาบิดามารดาไปเที่ยวป่าและถูกพิษของพญานาคที่มาคายทิ้งไว้บนแท่นหินจึงสลบไป แก้ไขอย่างไรก็ไม่ฟื้น โหรทำนายว่าอีก 7 ปีเนื้อคู่ของพระองค์จะมารักษาจนหาย

เมืองโรมวิสัยมีพระราชาชื่อท้าวหัสวิไชย มเหสีชื่อนางเกศสะณี และพระธิดาชื่อโสนน้อยเรือนงาม เนื่องจากเมื่อนางเกิดมามีเรือนน้อยเป็นของคู่บุญติดมาด้วย

ครั้นเมื่อนางโสนน้อยมีอายุได้ 14 ปี  โหรทำนายว่านางมีกรรมจะต้องออกจากเมืองไป แล้วจะพบเนื้อคู่แต่จะได้รับความทุกข์ยาก  หากนางยังอยู่ในเมืองต่อไป  ท้าวหัศวิไชยและนางเกศสะณีจะสิ้นพระชนม์  นางโสนน้อยจึงออกเดินป่า  พระอินทร์สงสารนางจึงเอาของวิเศษคือยาชุบคนตายให้ฟื้นมาให้นาง วันหนึ่งนางโสนน้อยมาพบนางกุลาที่ถูกงูกัดตายจึงรักษาด้วยยาวิเศษจนฟื้น แล้วชวนเดินทางไปด้วยกัน กระทั่งถึงพลับพลาที่พระวิจิตรจินดาประทับ นางโสนน้อยใช้ยาวิเศษรักษาพระวิจิตรจินดาจนฟื้น  ระหว่างนั้นส่งเครื่องทรงให้นางกุลาถือแล้วเดินไปสรงน้ำ นางกุลาฉวยโอกาสใส่เครื่องทรงนางโสนน้อย อ้างว่าเป็นผู้รักษาพระวิจิตรจินดา  และว่านางโสนน้อยเป็นข้าของนาง  ท้าวกาลศึกและนางประไพจึงต้องรับนางกุลาเข้าเมืองด้วย

อยู่มาวันหนึ่งพระวิจิตรจินดาลาบิดามารดาไปเที่ยวทะเล  เมื่อจะออกเรือปรากฏว่าถอนสมอเรือไม่ขึ้น  คิดว่าเทวดาคงจะยับยั้งเพื่อให้รอสิ่งใดสิ่งหนึ่ง จึงให้ป่าวร้องว่าใครต้องการฝากซื้อสิ่งใดบ้าง  นางกำนัลทั้งหลายต่างฝากซื้อของ  แต่ก็ยังถอนสมอเรือไม่ขึ้น  เสนาทูลว่ายังเหลือนางโสนน้อยที่ยังไม่ได้ถาม เสนาจึงไปถามนาง  นางว่าต้องการฝากซื้อเรือนน้อยเรือจึงออกได้

เมื่อพระวิจิตรจินดากลับมาถึงเมือง  จึงนำเรือนน้อยไปให้นางโสนน้อย  เมื่อได้เรือนน้อยมาแล้วพวกข้ารับใช้ในเรือนน้อยก็เปิดประตูมารับนางเข้าไปอยู่ในเรือนน้อย  ฝ่ายพระวิจิตรจินดามีจิตรักใคร่นางโสนน้อยลอบมาหา  เห็นนางอยู่ในเรือนน้อยจึงอธิษฐานว่าหากเป็นเนื้อคู่กับนางขอให้เข้าไปในเรือนได้  นางกุลามาเห็นจึงคิดจะทำลายเรือนน้อย  พระวิจิตรจินดาจึงให้จับนางกุลาแล้วจึงรู้ความจริงว่าแท้จริงนางโสนน้อยเป็นคนรักษาตน  นางโสนน้อยจึงเล่าประวัติของนางให้ท้าวกาลศึก  นางประไพ  และพระวิจิตรจินดาฟัง  ท้าวกาลศึกจึงจัดพิธีอภิเษกนางโสนน้อยกับพระวิจิตรจินดา  และส่งสาส์นไปแจ้งให้ท้าวหัศวิไชยทราบ

ต่อมานางโสนน้อยและพระวิจิตรจินดาลาท้าวกาลศึกไปเมืองโรมวิไสย เกิดพายุเรือแตกทั้งสองจึงพลัดกัน พระวิจิตรจินดาได้ไปอยู่กับพระฤาษี  ส่วนนางโสนน้อยขึ้นฝั่งและได้พบกับเงาะสองผัวเมียคือพัทธุลีและนางวันนาถูกเสือกัด  นางโสนน้อยมาช่วยไว้ทั้งสองจึงขอติดตามไปด้วย  จนพบยักษ์จัตุภักตร์ซึ่งหลงรักนาง และพานางไปไว้ในสวนกับตายาย

เนื้อความเดิมของเรื่องโสนน้อยเรือนงามนั้นต้นฉบับจบลงเพียงเท่านี้

# data[].attributes.headline
นิทานพื้นบ้านเรื่อง ลานนางคอยจังหวัดแพร่ ธนชัย14

# data[].attributes.subject
นิทานพื้นบ้านเรื่อง ลานนางคอยจังหวัดแพร่ ธนชัย14

# data[].attributes.body
นิทานพื้นบ้านภาคเหนือ เรื่อง ลาน นางคอย จังหวัดแพร่

ถ้าผานางเป็นตําสวยงามอยู่ในจังหวัด แพร่ ปากถ้ำอยู่ภูเขาสูงจากพื้นดินประมาณ 50 เมตร มีบันไดไต่เลียบเลี้ยววกขึ้นไปจนสุดทาง บันไดเป็นดินและหิน มีลานกว้างเป็นที่นั่งพัก ก่อนจะเข้าสู่ถ้ำด้านขวามือเป็นซอกเขา มีทาง ขึ้นไปไม่สูง ข้างบนมีลานหินเล็ก ๆ ซึ่งเป็นที่ นั่ง เรียกกันว่า ลานนางคอย

เรื่องถ้าผานางและลานนางคอยมีอยู่ว่า ครั้นอาณาจักรแสนหวียังเจริญรุ่งเรือง เจ้าผู้ ครองนครมีราชธิดาผู้สิริโฉมงดงามมาก นามว่า นางอรัญญนี วันหนึ่งนางเสด็จประพาสโดยเรือ พระที่นั่งเกิดมีพายุใหญ่พัดกระหน่ำมา ทำให้ เรือพระที่นั่งพลิกคว่ำานางอรัญญนีพลัดตกลง ในนา ฝีพายหนุ่มคนหนึ่งได้กระโดลงไปช่วย ชีวิตนางไว้ได้ ตั้งแต่นั้นมา ทั้งสองคนก็ได้ลอบ ติดต่อรักใคร่กันโดยปิดบังไม่ให้พระราชบิดา
จนนางอรัญญนีตั้งครรภ์ขึ้น พระราช บิดาของนางกริ้วมาก สั่งให้โบยนางและกักขัง ไว้ แต่คนรักของนางก็ได้ลอบเข้าไปหาถึงในที่ คุมขัง และพานางหลบหนีไป เมื่อเจ้าครองนคร ทรงทราบก็สั่งให้ทหารออกติดตามคนทั้งสอง ทหารขี่ม้าทันทั้งสองคนที่ซอกเขาแห่งหนึ่ง และยิงธนูไปหมายจะเอาชีวิตชายหนุ่ม แต่ธ พลาดไปถูกนางอรัญญนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส สามีของนางจึงพานางเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในถ้ำ

นางอรัญญนี้รู้ตัวว่า คงไม่รอดชีวิต จึง ขอร้องให้สามีหนีเอาตัวรอดโดยให้สัญญาว่า จะรออยู่ที่ถ้ำแห่งนี้ตลอดไป ชายหนุ่มจึงจําใจ ต้องจากไปตามคำขอร้องของนาง ส่วนนางอ รัญญนีก็นั่งมองดูสามีควบม้าหนีห่างไปจน ลับตา และสิ้นใจตายอยู่ในถ้ำแห่งนั้น ลานที่ นางนั่งดูสามีควบม้าจากไปนั้น ต่อมาเรียกว่า ลานนางคอย ส่วนถ้ำแห่งนั้นก็ได้ชื่อว่า ถ้ำผา นาง

# data[].attributes.headline
เพลงกล่อมเด็ก จันทร์เจ้า ภาคกลาง (น.ส.ณัฐชยา  รักสุข)35

# data[].attributes.subject
เพลงกล่อมเด็ก จันทร์เจ้า ภาคกลาง (น.ส.ณัฐชยา  รักสุข)35

# data[].attributes.body
” จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า             ขอข้าวขอแกง
ขอแหวนทองแดง                 ผูกมือน้องข้า
ขอช้างขอม้าให้น้องข้าขี่        ขอเก้าอี้ให้น้องข้านั่ง
ขอเตียงตั่งให้น้องข้านอน      ขอละครให้น้องข้าดู
ขอยายชูเลี้ยงน้องข้าเถิด       ขอยายเกิดเลี้ยงตัวข้าเอง “

# data[].attributes.headline
เพลงกล่อมเด็กนกกาเหว่า ภาคกลาง (น.ส.ชาลิสา จันทร์ทอง เลขที่ 33 )

# data[].attributes.subject
เพลงกล่อมเด็กนกกาเหว่า ภาคกลาง (น.ส.ชาลิสา จันทร์ทอง เลขที่ 33 )

# data[].attributes.body
กาเหว่าเอย ไข่ไว้ให้แม่กาฟัก
แม่กาก็หลงรัก คิดว่าลูกในอุทร
คาบเอาข้าวมาเผื่อ ไปคาบเอาเหยื่อมาป้อน
ถนอมไว้ในรังนอน ซ่อนเหยื่อมาให้กิน
ปีกเจ้ายังอ่อนคลอแคล ท้อแท้จะสอนบิน
แม่กาพาไปกิน ที่ปากน้ำพระคงคา
ตีนเจ้าเหยียบสาหร่าย ปากก็ไซ้หาปลา
กินกุ้งแลกินกั้ง กินหอยกระพั้งแมงดา
กินแล้วก็โผมา จับที่ต้นหว้าโพธิ์ทอง
ยังมีนายพราน เที่ยวเยี่ยมเยี่ยมมองมอง
ยกเอาปืนขึ้นส่อง จ้องเอาแม่กาดำ
ตัวหนึ่งว่าจะต้ม อีกตัวว่าจะยำ
กินนางแม่กาดำ ค่ำวันนี้อุแม่นา

# data[].attributes.headline
เรื่อง แก้วหน้าม้า(ชมม์นิภา อ้นอินทร์ 11)

# data[].attributes.subject
เรื่อง แก้วหน้าม้า(ชมม์นิภา อ้นอินทร์ 11)

# data[].attributes.body
นางแก้วเป็นชาวบ้านเมืองมิถิลา เหตุที่นางมีชื่อเช่นนี้เพราะก่อนตั้งครรภ์ผู้เป็นมารดาได้ฝันว่าเทวดานำแก้วมาให้ พอให้กำเนิดบุตรสาวเลยตั้งชื่อว่า “แก้ว” แต่เนื่องจากใบหน้าเหมือนม้า ชาวบ้านเรียกว่า นางแก้วหน้าม้า ส่วนพระพินทองโอรสท้าวมงคลราชกับนางมณฑา

วันหนึ่งพระพินทองทรงว่าวกับพี่เลี้ยงแล้วว่าวขาดลอยไป นางแก้วเก็บได้ เมื่อเห็นพระพินทองก็หลงรักยอมคืนว่าวให้โดยมีข้อแม้ว่าพระพินทองจะต้องกลับมารับนางเข้าวังไปเป็นพระมเหสี  แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แววจะมีขบวนมารับนางเข้าวัง จึงทวงถามสร้างความไม่พอใจให้แก่ท้าวมงคลราชเป็นอย่างมาก พระองค์จึงออกอุบายให้นางไปชะลอเขาพระสุเมรุมาถวายหากทำได้จะอภิเษกให้ นางดั้นด้นไปชะลอเขาพระสุเมรุมาถวายได้สำเร็จเนื่องจากพระฤษีตนหนึ่งได้มอบของวิเศษคือเรือเหาะและสิ่วสำหรับขุดเขาพระสุเมรุ อีกทั้งสามารถถอดหน้าม้าและกลับกลายเป็นสาวงาม แต่พระพินทองยังปฏิเสธพร้อมทูลขอพระบิดาให้ส่งพระราชสาส์นไปขอพระธิดาต่างเมือง เมื่อนางแก้วไปทวงสัญญาอีกครั้ง พระพินทองก็ยื่นเงื่อนไขอีกครั้งคือให้นางหาโอรสที่เกิดขึ้นจากพระองค์มาถวาย นางจึงตามพระพินทองไปยังเมืองโรมวิถีและถอดหน้าม้าออก ทำให้พระพินทองหลงรักนางแก้วทั้งสองลักลอบมีสัมพันธ์กันจนนางแก้วตั้งครรภ์ ก่อนพระพินทองเดินทางกลับเมืองมิถิลาได้มอบพระภูษาและแหวนให้ดูต่างหน้า หลังจากนางคลอดพระโอรสก็ติดตามพระพินทองมาที่เมืองมิถิลา และทราบจากพระฤษีว่าพระพินทองอยู่ในอันตรายจึงไปช่วยอีกครั้ง พระพินทองกลับไปยังเมืองมิถิลาแล้วนางแก้วได้พาพระโอรสพร้อมแหวนของพระพินทองมาถวาย ตอนแรกพระพินทองไม่เชื่อแต่จำนนด้วยหลักฐาน ทั้งได้นับการยืนยันจากนางสร้อยสุวรรณและนางจันทร จึงจัดงานอภิเษกให้นางแก้ว

# data[].attributes.headline
เด็กเลี้ยงเเกะ (ธวัลรัตน์ 38)

# data[].attributes.subject
เด็กเลี้ยงเเกะ (ธวัลรัตน์ 38)

# data[].attributes.body
เด็กเลี้ยงแกะคนหนึ่งเลี้ยงแกะอยู่ในทุ่ง วันหนึ่งคิดสนุกวิ่งเข้าไปในหมู่บ้าน ตะโกนบอก
หมาป่าๆมากินแกะข้า ชาวบ้านวิ่งกันมาช่วย แต่แล้วเด็กเลี้ยงแกะกลับขบขันที่หลอกชาวบ้านได้
ชาวบ้านรู้ตัวต่างพากันกลับบ้าน ต่อมาเด็กเลี้ยงแกะก็วิ่งเข้าไปในหมู่บ้านอีก
ร้องตะโกน หมาป่าๆมากินแกะข้า ชาวบ้านได้ยินต่างรีบกันออกมาช่วย
เด็กเลี้ยงแกะกลับขบขันที่หลอกชาวบ้านได้อีก ชาวบ้านโมโหจึงพากันกลับบ้านอีก
วันหนึ่งหมาป่ามาเห็นฝูงแกะของเด็กเลี้ยงแกะ มันเข้ากินแกะของเขาทีละตัวทีละตัว
เด็กเลี้ยงแกะวิ่งเข้าหมู่บ้านบอก หมาป่าๆมากินแกะข้า แต่เคราะห์ร้ายคราวนี้ไม่มีชาวบ้านคนใดออกมาช่วยเขา
แกะของเขาตายหมดเกลี้ยง

# data[].attributes.body
ณ ทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง งูกับปูเป็นเพื่อนรักกัน ทั้งสองมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ปูมีนิสัยชอบเดินไปด้านข้าง ส่วนงูชอบเลี้อยคดเคี้ยวไปมา วันหนึ่ง ปูเห็นงูเดินคดเคี้ยวไปมาน่ารำคาญปูจึงบอกให้งูเดินเหมือนมันแต่งูไม่ยอมทำตาม ปูโมโหมาก เมื่องูเผลอมันจึงใช้ก้ามของมันหนีบที่คองูจนตาย เมื่อปูเห็นร่างของงูยืดตรงแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ เจ้าปูก็พูดว่า "ถ้าเจ้าเลื้อยตรง ๆ อย่างนี้เสียแต่แรก เจ้าก็คงไม่ต้องโดนลงโทษแบบนี้หรอก"

# data[].attributes.headline
เพลงจ๊อย(นายจตุรภัทร ศรีทอง 7 )

# data[].attributes.subject
เพลงจ๊อย(นายจตุรภัทร ศรีทอง 7 )

# data[].attributes.body
เพลงจ๊อย

สาวเหยสาว    อ้ายมาฟู่น้อง        หวังเป็นคู่ป้องรอมแพง
ยามเดือนส่องฟ้า    ดาวก็ดับแสง        พี่เหลียวผ่องแยง  เคหาแห่งเจ้า
พี่บ่รักไผ    เท่านายน้องเหน้า        ในโขงชมพูโลกนี้

# data[].attributes.headline
 แมวเหมียว 32

# data[].attributes.subject
 แมวเหมียว 32

# data[].attributes.body
อ้ายแมวเหมียวเอย แยกเขี้ยวยิงฟัน
เสือปลาหน้าสั้น กัดกันกับแมวเหมียวเอย

# data[].attributes.headline
ยอพระกลิ่น กมลวรรณ 01

# data[].attributes.subject
ยอพระกลิ่น กมลวรรณ 01

# data[].attributes.body
นางยอพระกลิ่น...เป็นธิดาของพระอินทร์และเจ้าหญิงชาวมนุษย์นางหนึ่ง พระอินทร์ไม่สามารถเลี้ยงดูพระธิดาได้จึงนำนางไปฝากไว้ในต้นไผ่ต้นใหญ่ในป่าบนโลก...

เวลาผ่านล่วงเลยไปนางยอพระกลิ่นเติบโตเป็นสาว ก็ได้พบกับ "มณีพิชัย" เจ้าชายเมืองหนึ่ง ซึ่งบังเอิญเดินทางเข้าป่ามาแล้วพบต้นไผ่ต้นใหญ่จึงโค่นลง...เมื่อมณีพิชัยพบนางยอพระกลิ่นที่มีกลิ่นกายหอมหวล...จึงนำนางกลับเมืองและเเต่งตั้งให้นางเป็นมเหสี แต่พระนางจันทร...พระมารดาของมณีพิชัย อยากให้โอรสได้อภิเษกสมรสกับธิดาเจ้าเมืองจีนที่มั่งคั่ง จึงวางแผนใส่ร้ายป้ายสียอพระกลิ่นว่านางเป็นกระสือกินแมวในราชวัง ยอพระกลิ่นจึงต้องโทษประหาร แต่เคราะห์ดีที่พระอินทร์ทรงลงมาช่วยธิดาไว้ได้ทัน...แล้วเสกให้นางกลายเป็นพราหมณ์หนุ่มมีเวทย์มนตร์แก่กล้า  ขณะเดียวกันก็ให้พญางู ไปกัดพระนางจันทรจนล้มป่วย ไม่มีใครรักษาได้

พราหมณ์หนุ่มเดินทางกลับมาที่เมืองของมณีพิชัย...และได้ทราบข่าวว่า พระนางจันทรล้มป่วย จึงอาสาไปขอรักษาพระนางจันทร หลังรักษาหายแล้ว ยอพระกลิ่นในร่างพราหมณ์หนุ่มได้บังคับให้พระนางจันทร จนยอมบอกความจริงเรื่องที่ใส่ร้ายนางยอพระกลิ่นกับทุกคน  และได้ขอให้มณีพิชัยไปปรนนิบัติรับใช้ตนในป่า เพื่อแลกกับการรักษาพระนางจันทร   แต่ระหว่างทางมณีพิชัยเดินทางไปเมืองจีนเพื่อไปถูกยักษ์จับตัวไป...และโดนนางยักษ์ "ผกา" ธิดาพญายักษ์บังคับให้มณีพิชัยยอมเป็นสวามีของนาง พราหมณ์ยอพระกลิ่นรีบตามมาช่วยมณีพิชัยที่เมืองยักษ์...แต่กลับเห็นมณีพิชัยนอนเคียงข้าง (เพราะถูกมนต์สะกดจากนางยักษ์) กับนางยักษ์ผกา...นางยอกระกลิ่นโกรธ มณีพิชัยพยายามอธิบายความจริงเท่าไหร่ ยอพระกลิ่นก็ไม่ยอมคืนดีด้วย แต่สุดท้ายพระอินทร์ก็มาช่วยไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองคืนดีกันจนได้...

สุดท้ายมณีพิชัยก็พานางยอพระกลิ่นกลับไปครองรักกันที่เมืองของตน...อย่างมีความสุข...

# data[].attributes.headline
เด็กเลี้ยงเเกะ (นางสาวชลิตา มั่นเขียว เลขที่18)

# data[].attributes.subject
เด็กเลี้ยงเเกะ (นางสาวชลิตา มั่นเขียว เลขที่18)

# data[].attributes.body
วันหนึ่งเด็กเลี้ยงเเกะคิดหาเรื่องสนุกๆ เล่น จึงเเกล้งร้องตะโกน ขึ้นมาว่า

"ช่วยด้วย! หมาป่ามากินลูกเเกะเเล้ว ช่วยด้วยจ้า ! "

พวกชาวบ้านจึงพากันวิ่งมาช่วยพร้อมด้วยอาวุธต่างๆ เเต่เมื่อมาถึงก็ไม่พบหมาป่าสักตัว

"มันวิ่งไปทางโน้นเเล้วล่ะ"

เด็กเลี้ยงเเกะโป้ปดเเล้วก็เเอบหัวเราะชอบใจภายหลัง

ต่อจากนั้นเด็กเลี้ยงเเกะก็เเกล้งหลอกให้ชาวบ้านวิ่งหน้าตื่น เช่นเดิมได้อีก ๒- ๓ ครั้ง

จนกระทั่งวันหนึ่งมีหมาป่ามาไล่กินเเกะจริงๆ คราวนี้เด็กเลี้ยงเเกะ ตะโกนขอความช่วยเหลือจนคอเเหบ คอเเห้ง พวกชาวบ้านก็ไม่มาเพราะคิดว่าเด็กหลอก

# data[].attributes.headline
พิกุลทอง (จุฬาลักษณ์ พรมจิ๋ว 23)

# data[].attributes.subject
พิกุลทอง (จุฬาลักษณ์ พรมจิ๋ว 23)

# data[].attributes.body
เป็นเรื่องราวของสาวโชคร้าย ที่พ่อแม่เสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเด็ก เธอจึงจำเป็นต้องมาอยู่กับหญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งหญิงคนนั้นและลูกสาว เป็นคนใจร้าย สั่งให้พิกุลทองทำงานบ้านทุกอย่าง วันหนึ่งพิกุลทองเดินไปตักน้ำ และได้พบกับนางฟ้าที่จะนำพาให้แม่ลูกไม่กล้าริษยาต่อพิกุลทองอีก

# data[].attributes.headline
ลิลิตพระลอ (มัณฑณา 19)

# data[].attributes.subject
ลิลิตพระลอ (มัณฑณา 19)

# data[].attributes.body
เมืองสรวงและเมืองสรองเป็นศัตรูกัน พระลอ  กษัตริย์เมืองสรวงทรงพระสิริโฉมยิ่งนัก จนเป็นที่ต้องพระทัยของพระเพื่อนพระแพงราชธิดาของท้าวพิชัยพิษณุกร  กษัตริย์แห่งเมืองสรอง นางรื่นนางโรย  พระพี่เลี้ยงได้ขอให้ปู่เจ้าสมิงพรายช่วยทำเสน่ห์ให้พระลอเสด็จ มาเมืองสรวง   เมื่อพระลอต้องเสน่ห์ได้ตรัสลาพระนางบุญเหลือพระราชมารดา และนางลักษณวดีมเหสี เสด็จไปเมืองสรองพร้อมกับนายแก้วนายขวัญพระพี่เลี้ยง  พระลอทรงเสี่ยงทายน้ำที่แม่น้ำกาหลง ถึงแม้จะปรากฏรางร้ายก็ทรงฝืนพระทัยเสด็จต่อไป ไก่ผีของปู่เจ้าสมิงพรายล่อพระลอกับนายแก้วนายขวัญไปจนถึงสวนหล วง   นางรื่นนางโรยพี่เลี้ยงของพระเพื่อนพระแพง  ออกอุบายลอบนำพระลอกับนายแก้วนายขวัญไปไว้ในตำหนักของพระเพื่อน พระแพง   ท้าวพิชัยพิษณุกรทรงทราบเรื่องก็ทรงพระเมตตารับสั่งจะจัดการอภิเษกพระลอกับพระเพื่อนและพระแพงให้    แต่พระเจ้าย่าเลี้ยงของพระเพื่อนพระแพงยังทรงพยาบาทพระลอ   อ้างรับสั่งท้าวพิชัยพิษณุกรตรัสสั่งใช้ให้ทหารไปรุมจับพระลอ พระเพื่อนพระแพงและพี่เลี้ยง   พระลอ  พระเพื่อน  พระแพง และพี่เลี้ยงทั้งสี่ช่วยกันต่อสู้จนสิ้นชีวิตทั้งหมด   ท้าวพิชัยพิษณุกรพิโรธพระเจ้าย่าและทหาร   รับสั่งให้ประหารชีวิตทุกคน   พระนางบุญเหลือทรงส่งทูตมาร่วมงานพระศพกษัตริย์ทั้งสาม ในที่สุดเมืองสรวงและเมืองสรองก็กลับมาเป็นไมตรีต่อกัน

# data[].attributes.headline
จันทโครพ ทิพเนตร (36)

# data[].attributes.subject
จันทโครพ ทิพเนตร (36)

# data[].attributes.body
เจ้าชายจันทโครพแห่งเมืองพาราณสี เมื่อเขาเติบโตเป็นหนุ่ม ได้ออกแสวงหาอาจารย์เพื่อรำเรียนวิชา แล้วได้เจอกับพระฤๅษี ได้ร่ำเรียนวิชาจากท่านจนสำเร็จ จากนั้น จึงได้เดินทางกลับบ้านเมืองของตน แต่ก่อนที่จะออกเดินทางฤๅษีได้มอบผอบแก้วให้แล้วสั่งกำชับว่าห้ามเปิดจนกว่าจะถึงบ้านเมือง แต่จันทโครพได้เสียสัตย์แอบเปิดผอบนั้นเสียก่อน ซึ่งในผอบมีนางโมราได้ปรากฏตัวออกมา จันทโครพก็ได้พานางโมราเดินทางต่อไปแต่ ระหว่างทางได้พบกับโจรป่า ซึ่งเห็นนางโมราเข้าจึงคิดแย่งชิง จันทโครพก็ถูกโจรป่าฆ่าตาย (นางโมราเห็นจันทโครพตาย ก็ย่อมไม่ได้ตำแหน่งอัครมเหสีจึงไปอยู่กับโจรป่า เพราะจันทโครพสัญญาว่าจะมอบตำแหน่งอัครมเหสีให้)

แต่จันทโครพยังไม่ถึงความตายพระอินทร์จึงมาชุบชีวิตให้จันทโครพ แล้วบอกว่าเนื้อคู่ที่แท้จริงอยู่ทางทิศเหนือ แล้วพระอินทร์ก็สาปนางโมราให้เป็นชะนี (โจรป่าคิดว่าวันหนึ่งถ้านางโมราได้เจอคนอื่นที่ดีกว่าตน จะต้องทิ้งตนไปแน่ เพราะขนาดจันทโครพผู้ที่เป็นถึงองค์ชายนางยังทิ้งได้ ดังนั้นโจรป่าจึงหนีไป นางโมราจึงออกตามหาโจรป่า) จันทโครพได้เดินทางไปทางที่พระอินทร์บอก ก็พบถ้ำหนึ่งที่มียักษ์คอยเฝ้าอยู่จันทโครพจึงคิดว่าในถ้ำนั้นมีเนื้อคู่ของตนอยู่จึงฆ่ายักษ์ตนนั้น แล้วเดินเข้าไปก็พบผู้หญิงคนหนึ่งชื่อนางมุจลินทร์จึงอยู่กินกัน แล้วจันทโครพคิดถึงพ่อแม่จึงพานางมุจลินทร์หนี (ตอนนั้นนางมุจลินทร์ท้องอ่อนๆด้วย) แล้วเดินไปสักพักก็เหนี่อยแล้วเผลอหลับไปทั้งคู่ นางยักษ์จึงนำตัวนางมุจลินทร์ไปฟาดกับต้นไม้แล้วเหวี่ยงไปสุดแรง จากนั้นก็ปลอมตัวเป็นนางมุจลินทร์ไปนอนข้างจันทโครพ เมื่อจันโครพเดินทางมาถึงเมืองก็ขอนอนพักผ่อน แล้วพอตอนกลางคืนนางยักษ์ก็ไปกินวัวของชาวบ้าน โดยหารู้ไม่ว่าเจ้าของวัวดูอยู่ เจ้าของวัวจึงไปบอกพระราชา (พ่อของจันทโครพ) (นางยักษ์ได้นำเสื้อผ้าที่เลอะเลือดไปซ่อนไว้) แต่ตอนนั้นดึกมากแล้วจึงพูดกันพรุ่งนี้เช้า

เมื่อเช้าแล้วจันทโครพได้ปลุกนางมุจลินทร์ปลอม โดยไม่บอกเรื่องคดีแปลกประหลาด แต่นางยักษ์ไม่ได้นอนมาทั้งคืนเลยแสร้งบอกว่าไม่สบาย จันทโครพออกมาเข้าเฝ้าคนเดียว แล้วพระโหราธิบดีก็ตรวจดูดวงให้จันทโครพแล้วบอกว่าพรุ่งนี้ให้จันทโครพพานางมุจลินทร์มาด้วย พอวันรุ่งขึ้นพระโหราธิบดีถามนางมุจลินทร์เกี่ยวกับเวลาที่เกิด แต่นางยักษ์ไม่รู้จึงบอกวันผิดๆไปพระโหราจึงบอกว่า บัดนี้ความจริงเปิดเผยแล้วเจ้าไม่ใช่คนแต่เจ้าเป็นนางยักษ์ นางยักษ์หน้าถอดสี จันทโครพจึงฆ่านางยักษ์ตายแล้วออกตามหานางมุจลินทร์จนพบ และตอนนั้นนางมุจลินทร์ได้คลอดบุตรชายชื่อจันทวงศ์ทั้งสามจึงอยู่กันอย่างมีความสุข

# data[].attributes.headline
เพลงกล่อมเด็ก จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า(กรรณิการ์) 17

# data[].attributes.subject
เพลงกล่อมเด็ก จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า(กรรณิการ์) 17

# data[].attributes.body
จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง
ขอแหวนทองแดง ผูกมือน้องข้า
ขอช้างขอม้า ให้น้องข้าขี่
ขอเก้าอี้ ให้น้องข้านั่ง
ขอเตียงตั้ง ให้น้องข้านอน
ขอละคร ให้น้องข้าดู
ขอยายชู เลี้ยงน้องข้าเถิด
ขอยายเกิด เลี้ยงตัวข้าเอง

# data[].attributes.headline
โสนน้อยเรือนงาม เนตรนภา (27)

# data[].attributes.subject
โสนน้อยเรือนงาม เนตรนภา (27)

# data[].attributes.body
กล่าวถึงท้าวกาลศึกแห่งกรุงนพรัตน์  มีมเหสีชื่อนางประไพ  และพระโอรสชื่อวิจิตรจินดา  เมื่ออายุได้ 15 ปี พระวิจิตรจินดาลาบิดามารดาไปเที่ยวป่าและถูกพิษของพญานาคที่มาคายทิ้งไว้บนแท่นหินจึงสลบไป แก้ไขอย่างไรก็ไม่ฟื้น โหรทำนายว่าอีก 7 ปีเนื้อคู่ของพระองค์จะมารักษาจนหาย

เมืองโรมวิสัยมีพระราชาชื่อท้าวหัสวิไชย มเหสีชื่อนางเกศสะณี และพระธิดาชื่อโสนน้อยเรือนงาม เนื่องจากเมื่อนางเกิดมามีเรือนน้อยเป็นของคู่บุญติดมาด้วย

ครั้นเมื่อนางโสนน้อยมีอายุได้ 14 ปี  โหรทำนายว่านางมีกรรมจะต้องออกจากเมืองไป แล้วจะพบเนื้อคู่แต่จะได้รับความทุกข์ยาก  หากนางยังอยู่ในเมืองต่อไป  ท้าวหัศวิไชยและนางเกศสะณีจะสิ้นพระชนม์  นางโสนน้อยจึงออกเดินป่า  พระอินทร์สงสารนางจึงเอาของวิเศษคือยาชุบคนตายให้ฟื้นมาให้นาง วันหนึ่งนางโสนน้อยมาพบนางกุลาที่ถูกงูกัดตายจึงรักษาด้วยยาวิเศษจนฟื้น แล้วชวนเดินทางไปด้วยกัน กระทั่งถึงพลับพลาที่พระวิจิตรจินดาประทับ นางโสนน้อยใช้ยาวิเศษรักษาพระวิจิตรจินดาจนฟื้น  ระหว่างนั้นส่งเครื่องทรงให้นางกุลาถือแล้วเดินไปสรงน้ำ นางกุลาฉวยโอกาสใส่เครื่องทรงนางโสนน้อย อ้างว่าเป็นผู้รักษาพระวิจิตรจินดา  และว่านางโสนน้อยเป็นข้าของนาง  ท้าวกาลศึกและนางประไพจึงต้องรับนางกุลาเข้าเมืองด้วย

อยู่มาวันหนึ่งพระวิจิตรจินดาลาบิดามารดาไปเที่ยวทะเล  เมื่อจะออกเรือปรากฏว่าถอนสมอเรือไม่ขึ้น  คิดว่าเทวดาคงจะยับยั้งเพื่อให้รอสิ่งใดสิ่งหนึ่ง จึงให้ป่าวร้องว่าใครต้องการฝากซื้อสิ่งใดบ้าง  นางกำนัลทั้งหลายต่างฝากซื้อของ  แต่ก็ยังถอนสมอเรือไม่ขึ้น  เสนาทูลว่ายังเหลือนางโสนน้อยที่ยังไม่ได้ถาม เสนาจึงไปถามนาง  นางว่าต้องการฝากซื้อเรือนน้อยเรือจึงออกได้

เมื่อพระวิจิตรจินดากลับมาถึงเมือง  จึงนำเรือนน้อยไปให้นางโสนน้อย  เมื่อได้เรือนน้อยมาแล้วพวกข้ารับใช้ในเรือนน้อยก็เปิดประตูมารับนางเข้าไปอยู่ในเรือนน้อย  ฝ่ายพระวิจิตรจินดามีจิตรักใคร่นางโสนน้อยลอบมาหา  เห็นนางอยู่ในเรือนน้อยจึงอธิษฐานว่าหากเป็นเนื้อคู่กับนางขอให้เข้าไปในเรือนได้  นางกุลามาเห็นจึงคิดจะทำลายเรือนน้อย  พระวิจิตรจินดาจึงให้จับนางกุลาแล้วจึงรู้ความจริงว่าแท้จริงนางโสนน้อยเป็นคนรักษาตน  นางโสนน้อยจึงเล่าประวัติของนางให้ท้าวกาลศึก  นางประไพ  และพระวิจิตรจินดาฟัง  ท้าวกาลศึกจึงจัดพิธีอภิเษกนางโสนน้อยกับพระวิจิตรจินดา  และส่งสาส์นไปแจ้งให้ท้าวหัศวิไชยทราบ

ต่อมานางโสนน้อยและพระวิจิตรจินดาลาท้าวกาลศึกไปเมืองโรมวิไสย เกิดพายุเรือแตกทั้งสองจึงพลัดกัน พระวิจิตรจินดาได้ไปอยู่กับพระฤาษี  ส่วนนางโสนน้อยขึ้นฝั่งและได้พบกับเงาะสองผัวเมียคือพัทธุลีและนางวันนาถูกเสือกัด  นางโสนน้อยมาช่วยไว้ทั้งสองจึงขอติดตามไปด้วย  จนพบยักษ์จัตุภักตร์ซึ่งหลงรักนาง และพานางไปไว้ในสวนกับตายาย

# data[].attributes.headline
เพลงกล่อมเด็กภาคเหนือ (ณัฐณิชา จันขะ 25)

# data[].attributes.subject
เพลงกล่อมเด็กภาคเหนือ (ณัฐณิชา จันขะ 25)

# data[].attributes.body
อื่อ อื่อ จา จา หลับสองต๋า
แม่ไปนานอกบ้าน ไปเก็บบ่าส้าน
ใส่ซ้ามาแขวน ไปเก็บบ่าแหน
ใส่ซ้ามาต้อน น้องอย่าไห่อ้อน
แม่ไปไฮ่บ่มา อื่อน้องหลับสองต๋า
นอนจ๋าตี่ตี๋ ตี่ตี๋ติดกัน
หลับเมื่อวัน น้องอย่าไปอ้อน
อื่อ อื่อ อ้อน หื้อหลับเสียเตอะนาย

# data[].attributes.headline
โสนน้อยเรือนงาม (นางสาวฐิตาพร เพ็ชรคง เลขที่ 34)

# data[].attributes.subject
โสนน้อยเรือนงาม (นางสาวฐิตาพร เพ็ชรคง เลขที่ 34)

# data[].attributes.body
เจ้าหญิงที่จำต้องออกเดินทางไปนอกเมือง เนื่องจากมีโหรทำนายว่าดวงของเธอจะไม่ดี เธอต้องอาศัยอยู่ในป่า กระอินทรรู้สึกสงสารเธอ จึงได้มอบของวิเศษให้ เธอจึงนำของวิเศษนี้ไปช่วยชุบชีวิตหญิงคนหนึ่งที่ถูกงูกัดตาย แต่หญิงคนนั้นไม่ได้มีความสำนึกในบุญคุณเอาเสีย แต่กลับคิดจะทรยศ หวังจะช่วงชิงทุกอย่างไปจากเธอ

# data[].attributes.headline
จันทร์เจ้า ณัฐวรรธน์ 13

# data[].attributes.subject
จันทร์เจ้า ณัฐวรรธน์ 13

# data[].attributes.body
เนื้อเพลงกล่อมเด็ก "จันทร์เจ้า"
จันทร์เจ้าเอ๋ย ขอข้าวขอแกง
ขอแหวนทองแดง ผูกมือน้องข้า
ขอช้างขอม้า ให้น้องข้าขี่ ขอเก้าอี้ให้น้องข้านั่ง
ขอเตียงตั่งให้น้องข้านอน ขอละครให้น้องข้าดู
ขอยายชูเลี้ยงน้องข้าเถิด ขอยายเกิดเลี้ยงตัวข้าเอง

# data[].attributes.headline
ตำนานผาเเดงนางไอ่ สิรภัทร 16

# data[].attributes.subject
ตำนานผาเเดงนางไอ่ สิรภัทร 16

# data[].attributes.body
นางไอ่เป็นธิดาพระยาขอมผู้ครองเมืองชะธีตา นางไอ่เป็นสตรีที่มีสิริโฉมงดงามเป็นที่เลื่องลือไปในนครต่าง ๆ ทั้งโลก       มนุษย์และบาดาล มีชายหนุ่มหมายปองจะได้อภิเษกกับนางมากมาย

ในจำนวนผู้ที่มาหลงรักนางไอ่ มีท้าวผาแดงและท้าวพังคี โอรสสุทโธนาค เจ้าผู้ครองนครบาดาล ท้าวทั้งสองต่างเคยมีความ
ผูกพันกับนางไอ่มาแต่อดีตชาติ จึงต่างช่วงชิงจะได้เคียงคู่กับนาง แต่ก็พลาดหวัง จึงมิได้อภิเษกทั้งคู่เพราะแข่งขันบั้งไฟแพ้

ท้าวพังคีนาคไม่ยอมลดละ แปลงกายเป็นกระรอกเผือกคอยติดตามนางไอ่ สุดท้ายถูกฆ่าตาย พญานาคผู้เป็นพ่อจึงขึ้นมาถล่มเมืองล่มไป กลายเป็นหนองน้ำใหญ่ คือ หนองหาน

อย่างไรก็ตาม ในตำรา อ้างอิงถึงเรื่องผาแดงนางไอ่จบลงด้วยการเกิดเป็นหนองน้ำขนาดใหญ่ จากการต่อสู้ของพญานาคกับท้าวผาแดง ต่างก็มีข้อมูลอ้างอิงถึง หนองน้ำที่ชื่อหนองหาน แต่กล่าวต่างกันไปในตำราแต่ละเล่มถึงหนองน้ำ ทั้ง 3 แห่ง หนองหาน ที่อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี และหนองหาน อำเภอกุมภวาปี ซึ่งก็ไม่ไกลจากที่แรกมากนัก และอีกที่หนึ่งก็คือหนองหาร จังหวัดสกลนคร

# data[].attributes.headline
ชาละวัน จิราภา 00 

# data[].attributes.subject
ชาละวัน จิราภา 00 

# data[].attributes.body
ตรงนี้ใส่เรื่องย่อ