# data[].attributes.body
’Twas brillig, and the slithy toves

Did gyre and gimble in the wabe:

All mimsy were the borogoves,

And the mome raths outgrabe.

“Beware the Jabberwock, my son!

The jaws that bite, the claws that catch!

Beware the Jubjub bird, and shun

The frumious Bandersnatch!”

He took his vorpal sword in hand;

Long time the manxome foe he sought—

So rested he by the Tumtum tree

And stood awhile in thought.

And, as in uffish thought he stood,

The Jabberwock, with eyes of flame,

Came whiffling through the tulgey wood,

And burbled as it came!

One, two! One, two! And through and through

The vorpal blade went snicker-snack!

He left it dead, and with its head

He went galumphing back.

“And hast thou slain the Jabberwock?

Come to my arms, my beamish boy!

O frabjous day! Callooh! Callay!”

He chortled in his joy.

’Twas brillig, and the slithy toves

Did gyre and gimble in the wabe:

All mimsy were the borogoves,

And the mome raths outgrabe.

# data[].attributes.body
Il Lonfo non vaterca né gluisce
e molto raramente barigatta,
ma quando soffia il bego a bisce bisce
sdilenca un poco e gnagio s’archipatta.

E’ frusco il Lonfo! E’ pieno di lupigna
arrafferia malversa e sofolenta!
Se cionfi ti sbiduglia e ti arrupigna
se lugri ti botalla e ti criventa.

Eppure il vecchio Lonfo ammargelluto
che bete e zugghia e fonca nei trombazzi
fa lègica busìa, fa gisbuto;

e quasi quasi in segno di sberdazzi
gli affarferesti un gniffo. Ma lui zuto
t’ alloppa, ti sbernecchia; e tu l’accazzi.

# data[].attributes.headline
Il Lonfo by Fosco Maraini, Translated to Turkish by Burcu Yılmaz

# data[].attributes.subject
Il Lonfo by Fosco Maraini, Translated to Turkish by Burcu Yılmaz

# data[].attributes.body
Lonfo çepişmez, gevrişmez

ve nadiren hınzırlar

ama yılan yuvasından eserse rüzgâr

biraz çekilip bıdıkça çığıldar.

Lonfo şenik bir yaratık! Zırpılıkla dolu,

hınzır ve işbilikli!

Eğer tökezersen, karışır ve belalık verir,

e kirliysen pıtırcık yapar ve boyar.

Ancak yaşlı, buruk Lonfo

sarsaklanır ve pataklayarak hırıldar,

anlamsız şazakşuz konuşur, laflar şıbındak;

ve neredeyse onunla dalga geçmek için

siz de kaznızlak atardınız,

ona bir tokat yapıştırırdınız. Ama o bağırır,

sizi kıkırdatır, boyun eğersiniz sonra.

# data[].attributes.body
'Peter is poor,' said noble Paul,
   'And I have always been his friend:
    And, though my means to give are small,
    At least I can afford to lend.
    How few, in this cold age of greed,
    Do good, except on selfish grounds!
    But I can feel for Peter's need,
    And I WILL LEND HIM FIFTY POUNDS!'

    How great was Peter's joy to find
    His friend in such a genial vein!
    How cheerfully the bond he signed,
    To pay the money back again!
    'We ca'n't,' said Paul, 'be too precise:
    'Tis best to fix the very day:
    So, by a learned friend's advice,
    I've made it Noon, the Fourth of May.

    But this is April!  Peter said.
    'The First of April, as I think.
    Five little weeks will soon be fled:
    One scarcely will have time to wink!
    Give me a year to speculate—
    To buy and sell—to drive a trade—'
    Said Paul 'I cannot change the date.
    On May the Fourth it must be paid.'

    'Well, well!' said Peter, with a sigh.
    'Hand me the cash, and I will go.
    I'll form a Joint-Stock Company,
    And turn an honest pound or so.'
    'I'm grieved,' said Paul, 'to seem unkind:
    The money shalt of course be lent:
    But, for a week or two, I find
    It will not be convenient.'

    So, week by week, poor Peter came
    And turned in heaviness away;
    For still the answer was the same,
    'I cannot manage it to-day.'
    And now the April showers were dry—
    The five short weeks were nearly spent—
    Yet still he got the old reply,
    'It is not quite convenient!'

    The Fourth arrived, and punctual Paul
    Came, with his legal friend, at noon.
    'I thought it best,' said he, 'to call:
    One cannot settle things too soon.'
    Poor Peter shuddered in despair:
    His flowing locks he wildly tore:
    And very soon his yellow hair
    Was lying all about the floor.

    The legal friend was standing by,
    With sudden pity half unmanned:
    The tear-drop trembled in his eye,
    The signed agreement in his hand:
    But when at length the legal soul
    Resumed its customary force,
    'The Law,' he said, 'we ca'n't control:
    Pay, or the Law must take its course!'

    Said Paul 'How bitterly I rue
    That fatal morning when I called!
    Consider, Peter, what you do!
    You won't be richer when you're bald!
    Think you, by rending curls away,
    To make your difficulties less?
    Forbear this violence, I pray:
    You do but add to my distress!'

    'Not willingly would I inflict,'
    Said Peter, 'on that noble heart
    One needless pang.  Yet why so strict?
    Is this to act a friendly part?
    However legal it may be
    To pay what never has been lent,
    This style of business seems to me
    Extremely inconvenient!

    'No Nobleness of soul have I,
    Like some that in this Age are found!'
    (Paul blushed in sheer humility,
    And cast his eyes upon the ground)
    'This debt will simply swallow all,
    And make my life a life of woe!'
    'Nay, nay, nay Peter!' answered Paul.
    'You must not rail on Fortune so!

    'You have enough to eat and drink:
    You are respected in the world:
    And at the barber's, as I think,
    You often get your whiskers curled.
    Though Nobleness you ca'n't attain
    To any very great extent—
    The path of Honesty is plain,
    However inconvenient!'

    “Tis true, 'said Peter,' I'm alive:
    I keep my station in the world:
    Once in the week I just contrive
    To get my whiskers oiled and curled.
    But my assets are very low:
    My little income's overspent:
    To trench on capital, you know,
    Is always inconvenient!'

    'But pay your debts!' cried honest Paul.
    'My gentle Peter, pay your debts!
    What matter if it swallows all
    That you describe as your “assets”?
    Already you're an hour behind:
    Yet Generosity is best.
    It pinches me—but never mind!
    I WILL NOT CHARGE YOU INTEREST!'

    'How good!  How great!' poor Peter cried.
    'Yet I must sell my Sunday wig—
    The scarf-pin that has been my pride—
    My grand piano—and my pig!'
    Full soon his property took wings:
    And daily, as each treasure went,
    He sighed to find the state of things
    Grow less and less convenient.

    Weeks grew to months, and months to years:
    Peter was worn to skin and bone:
    And once he even said, with tears,
    'Remember, Paul, that promised Loan!'
    Said Paul' I'll lend you, when I can,
    All the spare money I have got—
    Ah, Peter, you're a happy man!
    Yours is an enviable lot!

    'I'm getting stout, as you may see:
    It is but seldom I am well:
    I cannot feel my ancient glee
    In listening to the dinner-bell:
    But you, you gambol like a boy,
    Your figure is so spare and light:
    The dinner-bell's a note of joy
    To such a healthy appetite!'

    Said Peter 'I am well aware
    Mine is a state of happiness:
    And yet how gladly could I spare
    Some of the comforts I possess!
    What you call healthy appetite
    I feel as Hunger's savage tooth:
    And, when no dinner is in sight,
    The dinner-bell's a sound of ruth!

    'No scare-crow would accept this coat:
    Such boots as these you seldom see.
    Ah, Paul, a single five-pound-note
    Would make another man of me!'
    Said Paul 'It fills me with surprise
    To hear you talk in such a tone:
    I fear you scarcely realise
    The blessings that are all your own!

    'You're safe from being overfed:
    You're sweetly picturesque in rags:
    You never know the aching head
    That comes along with money-bags:
    And you have time to cultivate
    That best of qualities, Content—
    For which you'll find your present state
    Remarkably convenient!'

    Said Peter 'Though I cannot sound
    The depths of such a man as you,
    Yet in your character I've found
    An inconsistency or two.
    You seem to have long years to spare
    When there's a promise to fulfil:
    And yet how punctual you were
    In calling with that little bill!'

    'One can't be too deliberate,'
    Said Paul, 'in parting with one's pelf.
    With bills, as you correctly state,
    I'm punctuality itself:
    A man may surely claim his dues:
    But, when there's money to be lent,
    A man must be allowed to choose
    Such times as are convenient!'

    It chanced one day, as Peter sat
    Gnawing a crust—his usual meal—
    Paul bustled in to have a chat,
    And grasped his hand with friendly zeal.
    'I knew,' said he, 'your frugal ways:
    So, that I might not wound your pride
    By bringing strangers in to gaze,
    I've left my legal friend outside!

    'You well remember, I am sure,
    When first your wealth began to go,
    And people sneered at one so poor,
    I never used my Peter so!
    And when you'd lost your little all,
    And found yourself a thing despised,
    I need not ask you to recall
    How tenderly I sympathised!

    'Then the advice I've poured on you,
    So full of wisdom and of wit:
    All given gratis, though 'tis true
    I might have fairly charged for it!
    But I refrain from mentioning
    Full many a deed I might relate
    For boasting is a kind of thing
    That I particularly hate.

    'How vast the total sum appears
    Of all the kindnesses I've done,
    From Childhood's half-forgotten years
    Down to that Loan of April One!
    That Fifty Pounds!  You little guessed
    How deep it drained my slender store:
    But there's a heart within this breast,
    And I WILL LEND YOU FIFTY MORE!'

    'Not so,' was Peter's mild reply,
    His cheeks all wet with grateful tears;
    No man recalls, so well as I,
    Your services in bygone years:
    And this new offer, I admit,
    Is very very kindly meant—
    Still, to avail myself of it
    Would not be quite convenient!'

# data[].attributes.body
CANTO I

Altazor ¿por qué perdiste tu primera serenidad? ¿Qué ángel malo se paró en la puerta de tu sonrisa Con la espada en la mano? ¿Quién sembró la angustia en las llanuras de tus ojos como el adorno de un dios? ¿Por qué un día de repente sentiste el terror de ser? Y esa voz que te gritó vives y no te ves vivir ¿Quién hizo converger tus pensamientos al cruce de todos los vientos del dolor? Se rompió el diamante de tus sueños en un mar de estupor Estás perdido Altazor Solo en medio del universo Solo como una nota que florece en las alturas del vacío No hay bien no hay mal ni verdad ni orden ni belleza ¿En dónde estás Altazor? La nebulosa de la angustia pasa como un río Y me arrastra según la ley de las atracciones La nebulosa en olores solidificada huye su propia soledad Siento un telescopio que me apunta como un revólver La cola de un cometa me azota el rostro y pasa relleno de eternidad Buscando infatigable un lago quieto en donde refrescar su tarea ineludible Altazor morirás Se secará tu voz y será invisible La tierra seguirá girando sobre su órbita precisa Temerosa de un traspiés como el equilibrista sobre el alambre que ata las miradas del pavor En vano buscas ojo enloquecido No hay puerta de salida y el viento desplaza los planetas Piensas que no importa caer eternamente si se logra escapar ¿No ves que vas cayendo ya? Limpia tu cabeza de prejuicio y moral Y si queriendo alzarte nada has alcanzado Déjate caer sin parar tu caída sin miedo al fondo de la sombra Sin miedo al enigma de ti mismo Acaso encuentres una luz sin noche Perdida en las grietas de los precipicios Cae Cae eternamente Cae al fondo del infinito

# data[].attributes.body
I

The Owl and the Pussy-cat went to sea
In a beautiful pea-green boat,
They took some honey, and plenty of money,
Wrapped up in a five-pound note.
The Owl looked up to the stars above,
And sang to a small guitar,
‘O lovely Pussy! O Pussy, my love,
What a beautiful Pussy you are,
You are,
You are!
What a beautiful Pussy you are!’

II

Pussy said to the Owl, ‘You elegant fowl!
How charmingly sweet you sing!
O let us be married! too long we have tarried:
But what shall we do for a ring?’
They sailed away, for a year and a day,
To the land where the Bong-Tree grows
And there in a wood a Piggy-wig stood
With a ring at the end of his nose,
His nose,
His nose,
With a ring at the end of his nose.

III

‘Dear Pig, are you willing to sell for one shilling
Your ring?’ Said the Piggy, ‘I will.’
So they took it away, and were married next day
By the Turkey who lives on the hill.
They dined on mince, and slices of quince,
Which they ate with a runcible spoon;
And hand in hand, on the edge of the sand,
They danced by the light of the moon,
The moon,
The moon,
They danced by the light of the moon.

# data[].attributes.headline
Peter and Paul by Lewis Carroll, Translated to Turkish Burcu Yılmaz

# data[].attributes.subject
Peter and Paul by Lewis Carroll, Translated to Turkish Burcu Yılmaz

# data[].attributes.body
“Peter yoksul” dedi soylu Paul,

“Ve ben onun dostu oldum her zaman:

Bağışlamak için az olsa da servetim,

En azından ödünç verebilirim.

Bencilce nedenler dışında iyilik yapanlar,

Ne kadar az bu açgözlü çağda!

Peter'ın durumunu anlıyorum ben ama

Ve ona elli pound borç vereceğim!”

Ne büyüktü Peter'ın mutluluğu

Görünce arkadaşını böyle cana yakın!

Nasıl da güler yüzle imzaladı senedi,

Ödemek için parayı geri!

“Her şey kusursuz olmalı” dedi Paul,

“En iyisi günü belirlemeli:

Bilge bir dostun önerisiyle,

4 Mayıs Öğleni yapıyorum tarihi.”

“Ama Nisan’dayız!” dedi Paul.

“Yanılmıyorsam Nisan'ın 1'i.

Beş küçük hafta uçup gidecek hemen,

Bir tanesi tam bile değil hem!

Borsada oynamak için bir yıl ver bana –

Alıp satmak  – yürütmek için bir işi –”

“Değiştiremem tarihi” dedi Paul,

“4 Mayıs'ta ödenmeli.”

“Peki, peki!” dedi Peter iç geçirerek.

“Parayı ver de gideyim.

Bir şirket kuracak ve kazanacağım

Dürüst bir pound veya fazlasını.”

“Kabalık etmek istemem” dedi Paul,

“Vereceğim parayı mutlaka

Fakat hiç de uygun değil

Bir veya iki hafta.”

Haftadan haftaya geldi Peter böylece

Ve gerisin geri döndü karabasanlar içinde;

Çünkü yanıt aynıydı hep,

“Bugün pek de uygun değil!”

Nisan yağmurları kurudu –

Beş kısa hafta tükendi neredeyse –

Ama o hep aynı yanıtı aldı,

“Bugün pek de uygun değil!”

Dördüncü hafta geldi, dakik Paul

Avukatıyla öğle vakti belirdi.

“Onu da çağırmak iyi olur diye düşündüm” dedi,

“Bir kişi kolayca çözemez her şeyi.”

Zavallı Peter titredi umutsuzlukla,

Yoldu kıvır kıvır buklelerini çılgınca:

Kaplandı her yer kısa zamanda

Peter'ın sarı saçlarıyla.

Avukat izliyordu olan biteni,

Kısacık acıma duygusu ve azıcık sinir bozukluğuyla:

Damlalar belirdi gözlerinde,

İmzalı anlaşma elinde.

Ama sonunda geri geldi

Yasal ruhunun bildik şiddeti,

“Yasalar” dedi, “elden ne gelir

Öde yoksa adalet bulur yerini!”

“Ne kadar üzgünüm” dedi Paul

“Seni aradığım o kötü sabah için!

Yaptığına bir bak Peter!

Kel kaldığında olmayacaksın daha zengin!

Buklelerini yolmak

Azaltır mı dersin dertlerini?

Durdur şu hiddeti yalvarırım,

Artırıyosun ıstırabımı!”

“O soylu kalbe” dedi Peter,

“Çektirmek istemem bir tanecik gereksiz acı.

Fakat neden hâlâ bu kadar katı?

Bu da arkadaşça davranmanın bir biçimi mi?

Gel gör ki yasal belki

Ödemek hiç verilmemiş bir borcu:

Böylesi bir iş

Fazlasıyla uygunsuz görünüyor bana!”

“Soylu bir ruhum yok,

Bu çağda kimilerinde olduğu gibi!

(Paul kızardı safi tevazuyla

Ve çevirdi bakışlarını yere hızlıca)

Bu borç tüketecek varımı yoğumu,

Ve acıyla dolduracak hayatımı!”

“Yo, yo, yo” dedi Paul,

“Söylenmemelisin talihe bunca!”

“Yeterince varlıklısın kalmak için hayatta:

İtibarın var bir kere dünyada

Ve sanıyorum kıvırtırsın

Bıyıklarını berberde sıklıkla.

En yüksek derecede bile

Erişemesen de soyluluğa

Doğruluğun yolu gösterişsizdir,

Gel gör ki zahmetli!”

“Bu doğru,” dedi Peter, “yaşıyorum,

Kendi yağımla kavruluyorum:

Haftada bir bıyıklarımı yağlatıp kıvırtmayı

Anca becerebiliyorum.

Servetim pek küçük:

Giderim gelirimden fazla

Sermayeden yemeye başlamak, bilirsin

Belalıdır her zaman!”

“Borçlarını öde!” diye haykırdı dürüst Paul.

“Benim tatlı Peter'ım, borçlarını öde!

Ne çıkar yutsa da borcun

Senin 'servet' dediğin her şeyi?

Daha şimdiden bir saat geciktin:

Gerçi cömertlik en iyisidir,

Rahatsız ediyor beni  –ama neyse!

Senden faiz almayacağım yine de!”

“Aman ne iyi! Ne güzel!” diye bağırdı zavallı Peter.

“Satmalıyım demek ki Pazar perukamı –

Kaşkol iğnemi  –ki gururum olmuştu her zaman –

Kuyruklu piyanomu  –ve domuzumu!”

Nesi var nesi yoksa kanatlandı kısacık zamanda:

Azalırken varlığı gün geçtikçe

İç geçiriyordu görüp de her şeyin

Daha da zorlaştığını gitgide.

Haftalar ayları kovaladı, aylar yılları:

Peter bir deri bir kemik kaldı.

Hatta bir keresinde dedi, gözyaşları içinde,

“Paul'u hatırla, sözü vardı borç vereceğine”

“Mümkün olduğunda vereceğim” dedi Paul,

“Sahip olduğum azıcık parayı –

Ah! Peter, çok mutlu olmalısın!

Seninki kıskanılacak bir yazgı!”

“Gördüğün gibi, şişmanlıyorum ben ise:

İyiyim pek sık olmasa bile.

Hissedemiyorum eski neşemi

Duyduğumda akşam yemeği zilini:

Fakat sen zıplıyorsun tıpkı bir çocuk gibi.

Görünüşün öyle ince ve hafif ki,

Akşam yemeği zili bir sevinç notası olmalı

Böylesi sağlıklı bir iştaha!”

“İyi olduğumun farkındayım” dedi Peter

“Benimki tam bir mutluluk hali.

Ama yine de çok isterdim koruyabilmeyi

Sahip olduğum rahatlığın birazını!

Senin afiyet dediğin şey

Açlığın yırtıcı dişleri gibi geliyor bana:

Ve yoksa eğer görünürde akşam yemeği

Kederin sesidir akşam yemeği zili!”

“Hiçbir korkuluk giymezdi bu ceketi

Ya da senin kırk yılda bir gördüğün şu çizmeleri.

Ah Paul, tek bir beşlik yeterdi

Başka bir adam yapmaya beni!”

“Böyle konuştuğunu duymak” dedi Paul

“Öyle şaşırtıcı ki!

Korkarım pek göremiyorsun

Sahip olduğun nimetleri!”

“Çok yemekten uzaksın bir kere,

Resmedilmeye değersin sonra paçavraların içinde.

Para keseleriyle gelen

Baş ağrısını bilmezsin.

Zamanın var kazanmak için

En iyi nitelikleri,

Ki böylece göreceksin

Şimdiki halin ne kadar mutluluk verici!”

“Senin gibi bir adamın” dedi Peter

“Derinliğine inemesem de

Bir iki tutarsızlık buldum

Karakterinde yine de.

Harcayacak uzun yılların var gibi görünüyorsun

Konu bir sözü yerine getirmek olunca

Ne kadar dakiksin oysaki

İş, küçük bir borcu istemeye gelince!”

"Başkasının servetine ortak olmada,

Pek de incelikli olamıyor kişi.

Borç konusuna gelince,

Dakikliğin kendisiyimdir, tam da dediğin gibi.

Haklarına sahip çıkmalı insan kesinlikle:

Ama ortada borç verilecek bir para olduğunda

Kendine uygun zamanı seçmede

Özgür bırakılmalı elbette!”

Bir gün Peter oturmuş, her zamanki yemeği,

Ekmek kabuğunu kemirirken

Çıkageldi Paul sohbet etmeye.

Dostça bir coşkuyla kavradı Peter'ın elini.

“Kanaatkârlığını bildiğimden” dedi,

“Göz önüne getirip de yabancıları

İncitmek istemediğim için gururunu,

Dışarıda bıraktım yasal dostumu!”

“Çok iyi hatırlarsın, eminim,

Servetinin azalmaya başladığı

Ve yoksulların hor görüldüğü günleri.

Alışkın değildim Peter'ımın bu haline!

Kaybedip de sen her şeyini,

Bulunca kendini aşağılanmış biri gibi,

Hatırlatmama gerek yok sana,

Acını ne kadar derinden hissettiğimi!”

“Sana cömertçe verdiğim

Bilgelik ve zekâ dolu öğütler sonra:

Kabul et, hepsi bedava.

Haklı olarak isteyebilirdim her birinin ücretini!

Dahasını anlatmaktan

Özellikle kaçınıyorum

Çünkü böbürlenmekten

Nefret ederim bilhassa.”

“Çocukluğun yarı unutulmuş yıllarından

Nisan 1 Borcuna,

Yaptığım iyilikler

Ne kadar da fazla!

Şu elli pound! Tahmin edemezsin,

Nasıl da kuruttu benim küçük ambarımı.

Fakat bir kalp var bu bedende

Vereceğim sana elli daha!

“Pek sayılmaz”dı Peter'ın yumuşak cevabı,

Minnettar gözyaşlarıyla dolu yanakları;

“Kimse benim kadar iyi hatırlamaz,

Geçmişteki iyiliklerini

İtiraf etmeliyim bu yeni teklif

Çok çok anlamlı –

Yine de ondan faydalanmak

Görünmüyor bana pek elverişli!”