# data[].attributes.attachment_caption
คิดถึงครูนะคะ  ครูสอนดีมากๆๆๆๆอยากเรียนกับครูอีก🥲🫤🩷 บะบ่ายยยยยยย

# data[].attributes.body
很好ๆ

# data[].attributes.headline
สอนน่ารักมากคะครู😍

# data[].attributes.body
สอนน่ารักมากคะครู😍

# data[].attributes.attachment_caption
รักและคิดถึงครูต้นข้าวมากเลยนะคะ ครูต้นข้าวเป็นครูที่เสียงหน้านอนมากค่ะ😔กล่อมหลับ แต่สอนดีมากๆๆ รักครู🩷🌟

# data[].attributes.headline
ครูแอมสอนสนุกกก❤️❤️

# data[].attributes.body
ครูแอมสอนสนุกกก❤️❤️

# data[].attributes.headline
ใครจะสอนวิชานี้ให้หนู😢

# data[].attributes.body
ใครจะสอนวิชานี้ให้หนู😢😢

# data[].attributes.headline
รักครูที่สุดค่ะ I love

# data[].attributes.body
รักครูที่สุดค่ะ I love you teacher 我爱你老师 🩷

# data[].attributes.headline
สนุกมากคะที่สุด

# data[].attributes.body
สนุกมากคะที่สุด

ให้ทำกิจกรรมเยอะมากๆชอบๆ

# data[].attributes.headline
ครูเช็คงานให้หนูไม่ครบ

# data[].attributes.body
ครูเช็คงานให้หนูไม่ครบ นอย

# data[].attributes.headline
ก้ดีค่ะเข้าใจมั้กรักคร

# data[].attributes.body
ก้ดีค่ะเข้าใจมั้กรักครึค่ะ

# data[].attributes.headline
ไลเลิฟคุณครุ

# data[].attributes.body
ไลเลิฟคุณครุ

# data[].attributes.headline
หนูเศร้าเลยค่ะะะะ😔

# data[].attributes.body
หนูเศร้าเลยค่ะะะะ😔

# data[].attributes.headline
คนแรกของโลกที่ได้เห็นค

# data[].attributes.body
คนแรกของโลกที่ได้เห็นค่ะ ครูอย่าไป หนูรักครู จ้างสอนต่อ5บาทได้มั้ยคะ ซ้อแพมซ้อชมพูสั่งลุยมากค่ะ ิิิ

# data[].attributes.headline
หนูทำงานส่งจึ้งแล้วครู

# data[].attributes.body
หนูทำงานส่งจึ้งแล้วครูต้องให้คะแนนจนหนูต้องอึ้งด้วยนะคะ😖🤟🏻

# data[].attributes.body
ฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้
จะเป็นวันที่ดีกว่านี้หรือเปล่า
อาจจะมีเรื่องราวที่ทำร้าย
เธอจงร้องไห้เลยอย่าเก็บไว้

ฉันจะเป็นสายลมคอยพัดพาฤดูกาล
เปลี่ยนหมุนไปสู่ใจที่อ้างว้าง
จะมอบหัวใจเพื่อให้เธอเป็นฤดูใหม่
ลา ลา ลา ลา ลา ลา

ฉันจะรักเธอ ในทุกการเปลี่ยนแปลงของใจ
ในทุกการเคลื่อนไหว ผลิใบเป็นฤดูใหม่
ฉันจะรักเธอ ไม่ว่าโลกจะโหดร้ายเพียงใด
ในทุกความหวั่นไหว หัวใจฉันยังคงอยู่กับเธอ

หากเธอหนาวกว่าตอนนี้
อ้อมกอดฉันยังมีตรงนี้ที่เดิม
หากเธอร้อนกว่าตอนนี้
โปรดจงรู้ว่ามีหนึ่งลมหายใจ

ที่จะเป็นสายลมคอยพัดพาฤดูกาล
เปลี่ยนหมุนไปสู่ใจที่อ้างว้าง
จะมอบหัวใจเพื่อสร้างเธอเป็นฤดูใหม่
ลา ลา ลา ลา ลา ลา

ฉันจะรักเธอ ในทุกการเปลี่ยนแปลงของใจ
ในทุกการเคลื่อนไหว ผลิใบเป็นฤดูใหม่
ฉันจะรักเธอ ไม่ว่าโลกจะโหดร้ายเพียงใด
ในทุกความหวั่นไหว หัวใจฉันยังคงอยู่กับเธอ

#ให้เพลงค่ะครูิิ♥️♥️

# data[].attributes.headline
เพื่อนเจาะหู้ร้องโอ้ยย

# data[].attributes.body
เพื่อนเจาะหู้ร้องโอ้ยย

# data[].attributes.headline
ไว้มาเต้นด้วยดันนะคะคร

# data[].attributes.body
ไว้มาเต้นด้วยดันนะคะครู<

5555

# data[].attributes.headline
ครูสอนชิลมากจั๊บ งานง่

# data[].attributes.body
ครูสอนชิลมากจั๊บ งานง่ายๆทำไม่ได้ซักอัน😍 หยอกครับ ครูอย่าลืมนอนให้ครบ8แก้วดื่มน้ำให้ครบ1ชั่วโมงนะง้าบ (*ˊᗜˋ*)

# data[].attributes.headline
ถึงการบินไทยรักครูเท่า

# data[].attributes.body
ถึงการบินไทยรักครูเท่าฟ้า

#ครูสั่งงานชิวมากชอบจุ่บจุ่บ

# data[].attributes.body
สู้ ๆ นะครับครู ให้น้องหมีเนยและพี่ฮิปปี้ ฮีลใจครูในยามทุกข์นะคร้าบบบ…

# data[].attributes.headline
ครูนักศึกษาไม่ใช่แค่คร

# data[].attributes.body
ครูนักศึกษาไม่ใช่แค่ครูฝึก แต่คือแรงบันดาลใจ ที่ทำให้เราอยากเรียนรู้และพัฒนาตัวเองมากขึ้น

# data[].attributes.body
ง่วงหวะ

# data[].attributes.headline
พี่จะสิ้นพระชนม์

# data[].attributes.body
พี่จะสิ้นพระชนม์

# data[].attributes.body
อร้ายย

# data[].attributes.body
เอ๋อ

# data[].attributes.headline
บางระจันคืนพระจันทร์งา

# data[].attributes.body
บางระจันคืนพระจันทร์งามเด่น

ฝนพร่างพรำฉ่ำเย็นเยี่ยมยุทธภูมิสงคราม

มีนายจันหนวดเขี้ยวระบือนาม

ชวนพวกขึ้นทวงถามหาความเป็นไท

นิมนต์พระอาจารย์ธรรมโชติ

สละละทิ้งโบสถ์เป็นมิ่งขวัญกำลังใจ

หวังต่อกรทัพพม่าทั้งน้อยใหญ่

ที่ข่มเหงน้ำใจปล้นฆ่าเด็กผู้หญิง

บางระจันเขารวมกันเป็นหนึ่ง

มีตนเป็นที่พึ่งยอดนักสู้เมืองสิงห์

ทั้งเจ็ดครั้งรบพม่าจนล้มกลิ้ง

บางระจันเก่งจริงจึงต้องยิงด้วยปืน

เอาปืนใหญ่ยิงใส่กันตูมตาม

ปืนไทยแตกเหลือแต่ด้าม

เพราะเพิ่งหล่อเมื่อวานซืน

ก็กรุงศรีมิให้เขาหยิบยืมปืน

จึงมิอาจหยัดยืนรักษาค่ายบางระจัน

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

เพื่อผองเพื่อน กูจะสู้หลังชนฝา

เพื่อลูกเมีย กูจะสู้สุดใจกล้า

เพื่อพี่น้อง กูจะสู้สุดแรงล้า

เพื่อบ้านเมือง กูจะสู้จนสิ้นเลือดหยดสุดท้าย

เป็นปีจอคืนเดือนเจ็ดเผด็จศึก

ในหัวใจส่วนลึกถึงต้องตายไม่เสียใจ

เกิดมาสู้สมศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย

แม้รักษาไว้ไม่ได้แผ่นดินไทยหนนี้

อีกแปดเดือนต่อมายิ่งน่าเศร้า

พอหมดสิ้นลมหนาวไทยต้องเสียกรุงศรี

อยุธยาอันเป็นราชธานี

ในการศึกครั้งนี้มีอุทาหรณ์สอนใจ

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

# data[].attributes.headline
ครูมามาคือใคร

# data[].attributes.body
ครูมามาคือใคร

# data[].attributes.headline
แม่ ทำไมมันอันนี้จัง อ

# data[].attributes.body
แม่ ทำไมมันอันนี้จัง อะไรลูก เผ็ดอ่ะ

# data[].attributes.headline
ถ้าในวันใดมีปั

# data[].attributes.body
ถ้าในวันใดมีปัญหา อยากเป็นที่พักฮีลใจ อยากเป็นที่ซับหัวใจ ถึงใครจะเมินใครเขาเดินจากเธอไป ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน อยู่เป็นที่พักฮีลใจ อยู่เป็นรอยยิ้มให้เสมอไป หวังแค่สักวันเธอนั้นจะยิ้มได้ ให้กอดกอดนี้ช่วยฮีลใจ

# data[].attributes.headline
๏ เมื่อนั้นท้าวกะหมังก

# data[].attributes.body
๏ เมื่อนั้นท้าวกะหมังกุหนิงชาญสนามเห็นระเด่นห้าองค์ยืนทรงงามสงไสยก็ถามไปทันใดอันตัวของเจ้าทั้งห้านี้อยู่ดาหาธานีฤาไฉนสามารถอาจมาชิงไชยผู้ใดซึ่งชื่อจรกา

ฯ ๔ คำ ฯ

# data[].attributes.body
อร่อยไหมคะ

# data[].attributes.headline
เรือ “โอยามะ มะรู”

# data[].attributes.body
เรือ “โอยามะ มะรู”

เดินในทเลแดง

วันที่ ๒๓ กันยายน พ.ศ. ๒๔๖-

ถึงพ่อประเสริฐเพื่อนรัก.

เพื่อนคงนึกเคืองฉันอยู่แล้วละสิที่ฉันยังไม่ได้เขียนจดหมายมาถึงเพื่อนก่อนนี้ ที่จริงฉันอยากเขียนมานานแล้ว แต่มันทำใจไม่ลงว่าจะเขียนว่ากระไร. จึงรี ๆ รอ ๆ มาจนถึงเวลานี้. นี่ไม่ใช่เพราะไม่ คิดถึงเพื่อนหามิได้, แต่ตรงกันฃ้าม ฉันคิดถึงเหลือเกินจนไม่รู้จะเขียนไปอย่างไรถูก. ตั้งแต่จากกันมาแล้วฉันคิดถึงเพื่อนทุกวัน, จริง ๆ นะ ไม่แกล้งพูดเลย. และฉันออกนึกฤศยาเพื่อนพิลึกด้วย. นึกถึงตัวฉันเองที่มาตกอยู่ในที่อย่างไร, และพ่อประเสริฐตกอยู่ในที่อย่างไร จะไม่ให้ฉันฤศยาอย่างไรได้? ส่วนฉันสิมาตกอยู่บนเรือซึ่งกำลังแล่นอยู่ในทเลแดง, ร้อนแทบสิ้นสติ, และเดินห่างออกมาจากที่ถิ่นที่เคยได้รับความสุข แลดูไปฃ้างหน้าก็หวังได้ แต่จะได้เห็นความคับแคบและอึดอัดใจ อย่าเฃ้าใจผิดว่าฉันไม่รักกรุงสยามหรือชาติไทย, ชาติบ้านเมืองของฉันทำไมฉันจะไม่รู้จักรัก แต่เปนธรรมดาคนเราต้องมีความรักหลายอย่าง, เช่นรัก​พ่อแม่หรือญาติพี่น้องก็ผิดกับการรักลูกรักเมียจริงไหม? การรักเมืองไทยเปรียบเหมือนรักพ่อแม่, แต่การรักเมืองอังกฤษเหมือนรักเมีย, แล้วก็เมื่อต้องจากเมืองอังกฤษมาเมืองไทย จะไม่ให้ฉันอาไลยได้หรือ? คนเราที่ไม่เคยพ้นจากอกพ่อแม่ก็รู้สึกพอใจอยู่แล้ว ในการที่อยู่บ้านพ่อบ้านแม่, แต่พอได้เคยออกไปเห็นสิ่งงาม ๆ และพบคนอื่น ๆ นอกบ้านแล้ว คงต้องรู้สึกว่าบ้านพ่อแม่เปนที่คับแคบอึดอัดอยู่บ้าง, ทั้งการคุยกับคนแก่ครึ อย่างพ่อแม่ก็คงไม่ออกรสเท่าคุยกับหนุ่ม ๆ สาว ๆ, จริงไหม?

ขอให้นึกดูเถิดเพื่อนเอ๋ย. ต่อนี้ไปฉันจะไม่มีเวลาได้ไปดูลครอย่างที่เราได้เคยไปด้วยกันบ่อย ๆ ในลอนดอน, จะไม่ได้ไปเที่ยวกินฃ้าวตามเรสตอรังต์ และดูผู้หญิงสวยๆ, และที่ร้ายที่สุด จะไม่ได้เต้นรำ! พ่อประเสริฐก็รู้อยู่แล้วว่าการเต้นรำเกือบจะเปนชีวิตของฉันทีเดียว เมื่อยังอยู่เมืองนอกด้วยกัน, เพื่อนเคยล้อว่าถ้าฉันไม่ได้เต้นรำนาน ๆ ถึงปวดท้อง! นี่ต่อไปฉันจะมิต้องปวดท้องแย่หรือ? แต่พูดกันจริง ๆ นะ, อ้ายการเต้นรำนะมันก็ไม่สู้สำคัญนักดอก; มันสำคัญอีเรื่องที่จะไม่ได้กอดผู้หญิงนั่นแหละ. ถ้าไม่มีเต้นรำกันบ้าง เราจะวิ่งไปกอดเฃาดื้อ ๆ ใครเฃาจะยอม. อีกอย่างหนึ่งในเมืองไทยยังมีคนครึเหลืออยู่มากที่ชอบเก็บลูกสาวไม่ให้พบเห็นผู้ชาย, เพราะฉนั้นดูออกจะหาโอกาศได้ชื่นใจยากอยู่สักหน่อย. ฉันนึก ๆ ไปแทบอยากจะพาเอาลิลี่เฃ้าไปเสียด้วยแล้วเทียว, แต่นึกสงสารหล่อนจะต้องไปตกอยู่ในหมู่คน “อันศิวิไลซ์,” จะทนทานไม่ไหว. ท่านบิดามารดาของฉันนะท่านทำโก้พอใช้จริงอยู่, แต่พื้นของท่าน ไม่ใช่ “ศิวิไลซ์” จริงจังดอกนะเพื่อน.

​ฉันได้หวังอยู่ว่าในระหว่างเวลาเดินทางทเลบางทีจะได้มีโอกาศพบปะสมาคมกับผู้หญิงอะไรบ้างสักคนสองคน. พอลงเรือฉันก็ตั้งใจมองหาผู้ที่หน้าตาท่าทางจะพอแก้ขัดได้ และฉันนึกกระหยิ่มใจเมื่อได้เห็นผู้หญิงคน ๑ ซึ่งออกจะพอใช้. เฃาชื่อมิสส์มิลเล่อร์, รูปร่างออกจะคล้าย ๆ ลิลี่, ซึ่งทำให้ฉันคิดถึงลิลี่พิลึก. แต่มีความเสียใจที่จะต้องกล่าวว่า เฃาค่อนฃ้างจะจองหองอยู่หน่อย, เพราะถึงแม้ฉันกับหล่อนนั่งกินฃ้าวอยู่โต๊ะเดียวกันก็จริง หล่อนไม่ใคร่จะยอมพูดกับฉันเลย. หรือจะเปนเพราะหล่อนกลัวตาพ่อของหล่อนก็ไม่ทราบ, เพราะตาพ่อนั้นหน้าตาแกออกจะบ้าระหึ่มอยู่สักหน่อย. แต่เพื่อนก็รู้อยู่แล้วว่าฉันเปนคนที่พยายามปานใด, เพราะฉนั้นในไม่ช้ามิสส์มิลเล่อร์ที่ตกลงต้องพูดกับฉัน ฉันนึกออกยินดีว่าจะได้มีเพื่อนเดินทางที่อาจจะช่วยทำให้ใจค่อยหายเหี่ยวสักหน่อย, แต่ที่ไหนเล่า ในไม่ช้าก็ได้ความว่าหล่อนจะไปเพียงอิยิปต์เท่านั้น, ฉนั้นพอถึงอิยิปต์หล่อนก็ขึ้นจากเรือ. ฉันหวังใจอยู่ว่าจะได้เห็นหล่อนแสดงความเสียใจสักเล็กน้อยในการที่ต้องจากกัน, แต่เปล่าเลย หล่อนมัวแต่โบกผ้าเช็ดหน้าให้ใครคน ๑ ที่มาคอยรับอยู่ที่ท่าเรือ, และซึ่งฉันเฃ้าใจว่าดูเหมือนจะเปน “หวานใจ” ของหล่อน !

จวนถึงเวลาต้องส่งจดหมายแล้ว, เพราะฉนั้นต้องฃอจบที. ถ้าพ่อประเสริฐมีโอกาศขอให้บอกลิลี่ว่าฉันฝากความรักมาถึงหล่อนด้วย.

จากเพื่อนที่รัก,

ประพันธ์

# data[].attributes.attachment_caption
หนูรักครูนะคะในรูปนี้คือไอดอลของหนู

# data[].attributes.headline
ครูทำให้ทุกคนมีกำลังใจ

# data[].attributes.body
ครูทำให้ทุกคนมีกำลังใจรบเพื่อชาติค่ะ ♥️♥️♥️♥️♥️

# data[].attributes.headline
เรือ “โอยามะ มะรู”

# data[].attributes.body
เรือ “โอยามะ มะรู”

เดินในทเลแดง

วันที่ ๒๓ กันยายน พ.ศ. ๒๔๖-

ถึงพ่อประเสริฐเพื่อนรัก.

เพื่อนคงนึกเคืองฉันอยู่แล้วละสิที่ฉันยังไม่ได้เขียนจดหมายมาถึงเพื่อนก่อนนี้ ที่จริงฉันอยากเขียนมานานแล้ว แต่มันทำใจไม่ลงว่าจะเขียนว่ากระไร. จึงรี ๆ รอ ๆ มาจนถึงเวลานี้. นี่ไม่ใช่เพราะไม่ คิดถึงเพื่อนหามิได้, แต่ตรงกันฃ้าม ฉันคิดถึงเหลือเกินจนไม่รู้จะเขียนไปอย่างไรถูก. ตั้งแต่จากกันมาแล้วฉันคิดถึงเพื่อนทุกวัน, จริง ๆ นะ ไม่แกล้งพูดเลย. และฉันออกนึกฤศยาเพื่อนพิลึกด้วย. นึกถึงตัวฉันเองที่มาตกอยู่ในที่อย่างไร, และพ่อประเสริฐตกอยู่ในที่อย่างไร จะไม่ให้ฉันฤศยาอย่างไรได้? ส่วนฉันสิมาตกอยู่บนเรือซึ่งกำลังแล่นอยู่ในทเลแดง, ร้อนแทบสิ้นสติ, และเดินห่างออกมาจากที่ถิ่นที่เคยได้รับความสุข แลดูไปฃ้างหน้าก็หวังได้ แต่จะได้เห็นความคับแคบและอึดอัดใจ อย่าเฃ้าใจผิดว่าฉันไม่รักกรุงสยามหรือชาติไทย, ชาติบ้านเมืองของฉันทำไมฉันจะไม่รู้จักรัก แต่เปนธรรมดาคนเราต้องมีความรักหลายอย่าง, เช่นรัก​พ่อแม่หรือญาติพี่น้องก็ผิดกับการรักลูกรักเมียจริงไหม? การรักเมืองไทยเปรียบเหมือนรักพ่อแม่, แต่การรักเมืองอังกฤษเหมือนรักเมีย, แล้วก็เมื่อต้องจากเมืองอังกฤษมาเมืองไทย จะไม่ให้ฉันอาไลยได้หรือ? คนเราที่ไม่เคยพ้นจากอกพ่อแม่ก็รู้สึกพอใจอยู่แล้ว ในการที่อยู่บ้านพ่อบ้านแม่, แต่พอได้เคยออกไปเห็นสิ่งงาม ๆ และพบคนอื่น ๆ นอกบ้านแล้ว คงต้องรู้สึกว่าบ้านพ่อแม่เปนที่คับแคบอึดอัดอยู่บ้าง, ทั้งการคุยกับคนแก่ครึ อย่างพ่อแม่ก็คงไม่ออกรสเท่าคุยกับหนุ่ม ๆ สาว ๆ, จริงไหม?

ขอให้นึกดูเถิดเพื่อนเอ๋ย. ต่อนี้ไปฉันจะไม่มีเวลาได้ไปดูลครอย่างที่เราได้เคยไปด้วยกันบ่อย ๆ ในลอนดอน, จะไม่ได้ไปเที่ยวกินฃ้าวตามเรสตอรังต์ และดูผู้หญิงสวยๆ, และที่ร้ายที่สุด จะไม่ได้เต้นรำ! พ่อประเสริฐก็รู้อยู่แล้วว่าการเต้นรำเกือบจะเปนชีวิตของฉันทีเดียว เมื่อยังอยู่เมืองนอกด้วยกัน, เพื่อนเคยล้อว่าถ้าฉันไม่ได้เต้นรำนาน ๆ ถึงปวดท้อง! นี่ต่อไปฉันจะมิต้องปวดท้องแย่หรือ? แต่พูดกันจริง ๆ นะ, อ้ายการเต้นรำนะมันก็ไม่สู้สำคัญนักดอก; มันสำคัญอีเรื่องที่จะไม่ได้กอดผู้หญิงนั่นแหละ. ถ้าไม่มีเต้นรำกันบ้าง เราจะวิ่งไปกอดเฃาดื้อ ๆ ใครเฃาจะยอม. อีกอย่างหนึ่งในเมืองไทยยังมีคนครึเหลืออยู่มากที่ชอบเก็บลูกสาวไม่ให้พบเห็นผู้ชาย, เพราะฉนั้นดูออกจะหาโอกาศได้ชื่นใจยากอยู่สักหน่อย. ฉันนึก ๆ ไปแทบอยากจะพาเอาลิลี่เฃ้าไปเสียด้วยแล้วเทียว, แต่นึกสงสารหล่อนจะต้องไปตกอยู่ในหมู่คน “อันศิวิไลซ์,” จะทนทานไม่ไหว. ท่านบิดามารดาของฉันนะท่านทำโก้พอใช้จริงอยู่, แต่พื้นของท่าน ไม่ใช่ “ศิวิไลซ์” จริงจังดอกนะเพื่อน.

​ฉันได้หวังอยู่ว่าในระหว่างเวลาเดินทางทเลบางทีจะได้มีโอกาศพบปะสมาคมกับผู้หญิงอะไรบ้างสักคนสองคน. พอลงเรือฉันก็ตั้งใจมองหาผู้ที่หน้าตาท่าทางจะพอแก้ขัดได้ และฉันนึกกระหยิ่มใจเมื่อได้เห็นผู้หญิงคน ๑ ซึ่งออกจะพอใช้. เฃาชื่อมิสส์มิลเล่อร์, รูปร่างออกจะคล้าย ๆ ลิลี่, ซึ่งทำให้ฉันคิดถึงลิลี่พิลึก. แต่มีความเสียใจที่จะต้องกล่าวว่า เฃาค่อนฃ้างจะจองหองอยู่หน่อย, เพราะถึงแม้ฉันกับหล่อนนั่งกินฃ้าวอยู่โต๊ะเดียวกันก็จริง หล่อนไม่ใคร่จะยอมพูดกับฉันเลย. หรือจะเปนเพราะหล่อนกลัวตาพ่อของหล่อนก็ไม่ทราบ, เพราะตาพ่อนั้นหน้าตาแกออกจะบ้าระหึ่มอยู่สักหน่อย. แต่เพื่อนก็รู้อยู่แล้วว่าฉันเปนคนที่พยายามปานใด, เพราะฉนั้นในไม่ช้ามิสส์มิลเล่อร์ที่ตกลงต้องพูดกับฉัน ฉันนึกออกยินดีว่าจะได้มีเพื่อนเดินทางที่อาจจะช่วยทำให้ใจค่อยหายเหี่ยวสักหน่อย, แต่ที่ไหนเล่า ในไม่ช้าก็ได้ความว่าหล่อนจะไปเพียงอิยิปต์เท่านั้น, ฉนั้นพอถึงอิยิปต์หล่อนก็ขึ้นจากเรือ. ฉันหวังใจอยู่ว่าจะได้เห็นหล่อนแสดงความเสียใจสักเล็กน้อยในการที่ต้องจากกัน, แต่เปล่าเลย หล่อนมัวแต่โบกผ้าเช็ดหน้าให้ใครคน ๑ ที่มาคอยรับอยู่ที่ท่าเรือ, และซึ่งฉันเฃ้าใจว่าดูเหมือนจะเปน “หวานใจ” ของหล่อน !

จวนถึงเวลาต้องส่งจดหมายแล้ว, เพราะฉนั้นต้องฃอจบที. ถ้าพ่อประเสริฐมีโอกาศขอให้บอกลิลี่ว่าฉันฝากความรักมาถึงหล่อนด้วย.

จากเพื่อนที่รัก,

ประพันธ์

# data[].attributes.body
กอดอุ่น

- Butterbear

(Wow So Yummy)

ขอกินวันละหน่อยได้ม้า

ก็โลกมันมีแต่ของอร่อยใช่ไหม

ก็ของดีๆจะให้ไม่กินได้ไง ช่ะ?

ก็หนูน่ะเรียนหนัก ไม่ว่างจะกินผัก

ตัวหนูก็ไม่หนักหรอกเนอะ

อย่าเรียกว่า chubby

เค้าเรียกว่า cutie

พุงเต่งนี้ล่ะ signature

# data[].attributes.body
รักครูแอม 🫰🏻🩷🌟

# data[].attributes.headline
ครูน่ารักม้ากกก สวยๆๆ 

# data[].attributes.body
ครูน่ารักม้ากกก สวยๆๆ ใจดีสุดดๆ

# data[].attributes.headline
รอนแรมมาเนิ่นนานเพียงห

# data[].attributes.body
รอนแรมมาเนิ่นนานเพียงหนึ่งใจ

กับทางที่โรยเอาไว้ด้วยขวากหนาม

ถูกแหลมคมทิ่มแทง จนมันแทบจะทนไม่ไหว

ชีวิตทำไมยากเย็นขนาดนั้น

สองมือจะมีเรี่ยวแรงขนาดไหน

แต่หัวใจของคนยังยืนยันจะไม่ถอดใจ

ในค่ำคืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาวอยู่ตรงนี้ ฉันยังคงก้าวไป

ยังคงมีรักแท้เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง

วันเวลาไม่เคยจะหยุดเดิน

อย่างไรเราคงต้องเดินไปกับมัน (เดินไปกับมัน)

เก็บทุกความผิดพลั้งเป็นคำเตือนให้เราเข้าใจ

ชีวิตเริ่มต้นที่คำว่าฝ่าฟัน

ขอเพียงใจเราเท่านั้นไม่หวั่นไหว

บทชีวิตของเรา เราจะทำให้มีความหมาย

ในค่ำคืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาวอยู่ตรงนี้ ฉันยังคงก้าวไป

ยังคงมีรักแท้เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง

กับที่ ๆ ความฝันนั้นพร้อมเป็นเพื่อนตาย เส้นทางนี้ฉันยังมีจุดหมาย

ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไรจะไปจนถึงแสงสุดท้าย

ความเดียวดายในคืนเหน็บหนาว แหงนมองฟ้ายังนึกถึงวันเก่า

มันคงจริงที่ทางยาวไกลกร่อนหัวใจ

ภาวนากับความมืดมิด ขอให้รักยังคุ้มครองเราอยู่

เติมพลังให้ใจดวงนี้ไม่ยอมแพ้ (ไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมแพ้)

ในค่ำคืนที่ฟ้าท้าทายใจคนอยู่ตรงนี้ และฉันยังคงก้าวไป

ยังคงมีรักแท้เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง

กับที่ ๆ ความฝันนั้นพร้อมเป็นเพื่อนตาย เส้นทางนี้ฉันยังมีจุดหมาย

ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไรจะไปจนถึงแสงสุดท้าย

จนถึงแสงสุดท้าย

(hoo, hoo-hoo, hoo)

(hoo, hoo-hoo, hoo)

ตราบใดที่ปลายท้องฟ้า (hoo, hoo-hoo, hoo)

ตราบใดที่ปลายท้องฟ้า (hoo, hoo-hoo, hoo)

# data[].attributes.headline
สวยและใจดีสุดๆค่ะปล่อย

# data[].attributes.body
สวยและใจดีสุดๆค่ะปล่อยเร็วๆอีกนะคะ

# data[].attributes.body
เย่มๆ

# data[].attributes.headline
สอนสนุกมากกกกกกกกกก อู

# data[].attributes.body
สอนสนุกมากกกกกกกกกก อู้ม่วน อู้เริ่ด รวมๆแล้วอึ้งใจครับท่านนี้

# data[].attributes.headline
ครูน่ารักใจดี งานนิดหน

# data[].attributes.body
ครูน่ารักใจดี งานนิดหน่อยบ่อยนิดนึง ร้ากกก♥️👉🏻👩🏼‍❤️‍👩🏼

# data[].attributes.headline
ใจดีเเล้วกาสวยมากๆจ้า<

# data[].attributes.body
ใจดีเเล้วกาสวยมากๆจ้า

# data[].attributes.headline
สู้ๆค่ะ ขอให้เป็นวันที

# data[].attributes.body
สู้ๆค่ะ ขอให้เป็นวันที่ดี .เเปะทิ้งไว้เฉยๆ รูปมีมมันมีเเต่อันเเปลกๆ หนูยังเป็นไมเนอร์ยุ😢

# data[].attributes.headline
รักครูนะคะเดี๋ยวหนูจะเ

# data[].attributes.body
รักครูนะคะเดี๋ยวหนูจะเป็นเหมือนครูนะคะ

# data[].attributes.headline
ครูแอมใจร้ายมากๆครับปล

# data[].attributes.body
ครูแอมใจร้ายมากๆครับปล่อยเลทสั่งงานเยอะ,

ทุกครั้งที่เรียนกับครูผมรู้สึกทุกข์ใจมากผมร้องไห้ทุกครั้งที่กลับบ้านหลังจากเรียนกัยครูแอมขอให้ครูแอมกลับมาสอนที่นารีอีกนะครับ🥲

# data[].attributes.headline
ครูแอมใจดีมากเเต่สั่งก

# data[].attributes.body
ครูแอมใจดีมากเเต่สั่งการเยอะไปหน่อยสู้ๆนะครับ

# data[].attributes.headline
สู้ๆค่า ฟิล์มเป็นกำลัง

# data[].attributes.body
สู้ๆค่า ฟิล์มเป็นกำลังใจให้ ิิ มีความสุขในการใช้ชีวิตค่าาาาาาาา

# data[].attributes.body
รักจ้า

# data[].attributes.body
กินขนมก่

# data[].attributes.headline
ส่งงานครูค่ะ

# data[].attributes.body
ส่งงานครูค่ะ

# data[].attributes.body
สดุ้งเยย

# data[].attributes.headline
เพื่อนหนูงามก่จ้าว

# data[].attributes.body
เพื่อนหนูงามก่จ้าว

# data[].attributes.body
มะหมา