# data[].attributes.headline
Οι στίχοι του Μανόλη Αναγνωστάκη . Ακούστε το τραγούδι 

# data[].attributes.subject
Οι στίχοι του Μανόλη Αναγνωστάκη . Ακούστε το τραγούδι 

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι, ήταν παιδιά

Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Μανόλης Αναγνωστάκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου & χορωδία
Έργο: Της εξορίας (1976)

Οι δρόμοι ήταν σκοτεινοί και λασπωμένοι
το πιάτο στο τραπέζι λιγοστό
το φιλί στο κατώφλι ήταν κλεφτό
και έρωτες μέσα στις καρδούλες κλειδωμένοι

Ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
κι έτυχε να ’ναι και καλή σοδειά

Τα βράδια ξενυχτούσαν στα υπόγεια
και σβάρνα ολημερίς τις γειτονιές
αχ τα σοκάκια εκείνα κι οι γωνιές
σφιχτά που φύλαξαν τα τίμια λόγια

Ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
κι έτυχε να ’ναι και καλή σοδειά

Δεν ξέρανε πατέρα μάνα σπίτι
έναν δεν δίναν για το σήμερα παρά
δε ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά
δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

# data[].attributes.attachment_link.title
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Ήτανε νέοι | Vasilis Papakonstantinou -  Itane neoi

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι, ήταν παι

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
χάθηκε το τρένο ,χάθηκαν και αυτά.

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι, ήταν παι

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και είχαν όλη τη ζωή μπροστά

# data[].attributes.headline
Ήταν νέοι, ήταν παιδ

# data[].attributes.body
Ήταν νέοι, ήταν παιδιά
χάθηκαν όμως μια μέρα τόσο ξαφνικά

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι ήταν παιδ

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι ήταν παιδιά
μέχρι που 'γιναν άγγελοι
μέσα σε μια βραδιά

# data[].attributes.headline
Ήταν νέοι, ήταν παιδ

# data[].attributes.body
Ήταν νέοι, ήταν παιδιά
και χάθηκαν όλοι από της μάνας την αγκαλιά

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι, ήταν παι

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
μα τώρα εκεί πάνω βρίσκονται δίπλα στην παναγιά
και βλέπουν από ψηλά την ομορφιά

# data[].attributes.headline
Ήταν νέοι,ήταν παιδι

# data[].attributes.body
Ήταν νέοι,ήταν παιδιά
Μανάδες έκλαψαν και κλαίνε για αυτά
μα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον πόνο και τη μοναξιά .

# data[].attributes.headline
Ήταν νέοι, ήταν παιδ

# data[].attributes.body
Ήταν νέοι, ήταν παιδιά
και χάθηκαν άδικα μέσα σε μια βραδιά

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι ήταν παιδ

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι ήταν παιδιά
αλλά τώρα έφυγαν όλοι πια

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι ήταν παιδ

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι ήταν παιδιά
και τώρα βρίσκονται πια μακριά

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι ,ήταν παι

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι ,ήταν παιδιά
οι ευθύνες "μπαλάκι" δεξιά και αριστερά
δεν θέλουμε να θρηνήσουμε ξανά
ήτανε νέοι ,ήταν παιδιά

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι ,ήταν παι

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι ,ήταν παιδιά
κι η μάνα μέσα σε μια νύχτα έχασε τη μιλιά

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι ,ήταν παι

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι ,ήταν παιδιά
γεμάτα με όνειρα και χαρά

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι ,ήταν παι

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι ,ήταν παιδιά
φύγαν απ' τη ζωή χωρίς αντίο απ' τη μαμά

# data[].attributes.headline
Ήτανε νέοι ,ήταν παι

# data[].attributes.body
Ήτανε νέοι ,ήταν παιδιά
μα τα τρένα συγκρούστηκαν και έφυγαν ψηλά

# data[].attributes.headline
Γίνατε πλέον οι δικοί μας άνθρωποι 

# data[].attributes.subject
Γίνατε πλέον οι δικοί μας άνθρωποι 

# data[].attributes.headline
Είχαν όλη τη ζωή

# data[].attributes.body
Είχαν όλη τη ζωή δικιά τους
Όμως χάθηκαν μέσα σε μια βραδιά
Ήταν λάθος
Ήταν άδικο

# data[].attributes.headline
Πάμε και όπου βγεί, αυτή η φράση δεν πρέπει να ξανακουστεί 

# data[].attributes.subject
Πάμε και όπου βγεί, αυτή η φράση δεν πρέπει να ξανακουστεί 

# data[].attributes.headline
Άδικο!Μόνο έτσι 

# data[].attributes.body
Άδικο!
Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί
τέτοια απρόσεχτη πράξη.
Επειδή κάποιοι δεν ήταν υπεύθυνοι,
άλλοι πολίτες πληρώνουν τις αμαρτίες τους.
Και άφησαν σημάδι στον κόσμο!
Να ξυπνήσουμε και να καταλάβουμε επιτέλους τι γίνεται στην κοινωνία μας.
Τέλος η άγνοια.
Ώρα για δικαιοσύνη.

# data[].attributes.headline
"Το πρόσωπό σου που 

# data[].attributes.body
"Το πρόσωπό σου που κρατώ μες στη ψυχή μου, ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου."

Κωνσταντίνος Καβάφης

# data[].attributes.headline
"Ποιός μιλεί στα νερ

# data[].attributes.body
"Ποιός μιλεί στα νερά καί ποιός κλαίει - ακούς; Είμ' εγώ πού φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς. Σ'αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς."

Οδυσσέας Ελύτης

# data[].attributes.headline
Ελάτε λοιπόνόλοι

# data[].attributes.body
Ελάτε λοιπόν
όλοι μαζί
να φυσήξουμε αυτό το μικρό καρβουνάκι στη χόβολη της ελπίδας
τώρα που η λάμπα μας έσβησε...
T. Λειβαδίτης

# data[].attributes.headline
"Πονάει κάθε μέ

# data[].attributes.body
"Πονάει κάθε μέρα
η απώλεια κάποιου που ήταν κάποτε εκεί"

# data[].attributes.headline
"Καμιά φορά το σφύρι

# data[].attributes.body
"Καμιά φορά το σφύριγμα ενός τρένου μες τη νύχτα έχει κάτι από την αιώνια ζωή
ω μη μιλάτε,
ίσως να μην ξημερώσει πια "
Τ. Λειβαδίτης

# data[].attributes.headline
"Δείξε μου έναν ήρωα

# data[].attributes.body
"Δείξε μου έναν ήρωα και θα σου γράψω μια τραγωδία"

# data[].attributes.headline
απαίτηση των νέων η αλλαγή της εποχής  και της κοινωνίας 

# data[].attributes.subject
απαίτηση των νέων η αλλαγή της εποχής  και της κοινωνίας 

# data[].attributes.body
"Υπάρχει εδώ ένα θέμα κύρους, που μονάχοι μας το κλονίσαμε. Ο σεβασμός είναι άγραφος νόμος, μια τάξη αναγκαία για την ισορροπία της ζωής, εξασφαλίζει την ομαλή διαδοχή, οργανώνει εσωτερικά τον καινούριο κι ορμητικό φορέα της. Δεν είναι όμως προνόμιο, επιταγή δίχως αντίκρυσμα. Η υπεροχή δεν μπορεί να σταθεί σαν κάτι δεδομένο. Πρέπει να έχει τα πειστήριά της πάντοτε έτοιμα, ακόμη κι αν δεν της τα ζητήσει ποτέ κανένας. Διαφορετικά, γίνεται αυθαιρεσία, πρόληψη, ταμπού, ωμό δίκαιο του συμπτωματικά και πρόσκαιρα ισχυρότερου. Ήταν ένας καιρός, πραγματικά, όπου ο σεβασμός αξιωνόταν με το έτσι θέλω από εκείνον που τύχαινε να έχει ένα χρονικό και μόνο προβάδισμα. Ο κόσμος γνώρισε πρεσβύτερους ανάξιους, που απαιτούσαν το σεβασμό μόνο και μόνο γιατί έτσι τους συνέφερε και γιατί είχαν την εξουσία να τον επιβάλουν. Ο καιρός αυτός, ας το πάρουμε απόφαση, έχει περάσει.
Πάει ο καιρός όπου ένα επιτήδειο μηδενικό απαιτούσε το σεβασμό, επειδή κατάφερε να σκαρφαλώσει σε μια καθέδρα. Όλο και περισσότερο, από δω κι εμπρός, ο διδάσκων θα κρίνεται, ο ηγέτης θα ελέγχεται, ο γονιός θα πρέπει να δείχνεται άξιος της αποστολής του. Η αντίληψη πως έτσι και κατόρθωσες να «φτάσεις» δεν έχεις πια για τίποτα να γνοιαστείς ανήκει στην ιστορία. Ανατέλλει μια εποχή όπου ο κάθε ενδιαφερόμενος θα ξέρει πως το δύσκολο δεν είναι ν’ ανέβεις, αλλά να σταθείς. Πως η πολιτεία σου και μόνη θα σε στηρίζει, όχι ο τίτλος."
απόσπασμα από το διήγημα του Α. Τερζάκη " Τα παιδιά με τα κλωνάρια "

# data[].attributes.headline
Ένα μήνυμα προς όλους μας:  

# data[].attributes.subject
Ένα μήνυμα προς όλους μας:  

# data[].attributes.body
Να μην ξεχνάμε να λέμε "σε αγαπώ" στους δικούς μας ανθρώπους . Δεν είναι κακό ούτε δείχνει κάποια αδυναμία αυτή η λέξη . Έχει άλλωστε μεγάλη σημασία ,ειδικά για αυτούς πού το ακούνε .

# data[].attributes.headline
"Αν θρηνώ" Ανέστης Ευαγγέλου 

# data[].attributes.subject
"Αν θρηνώ" Ανέστης Ευαγγέλου 

# data[].attributes.body
Αν θρηνώ
δεν είναι τόσο γιατί έχασα το σπίτι μου
και δεν έχω πια πού την κεφαλήν κλίναι
(σ’ αυτό ίσως κι εγώ να φταίω εν μέρει)
δεν είναι τόσο για το σύννεφο που μου τυλίγει το πρόσωπο
που μου νυχτώνει την όψη·
είναι που είμαι γεμάτος από λέξεις,
βάρος αβάσταχτο από λέξεις, λόγια, φράσεις
έτοιμες από καιρό, νοήματα
που δεν μπορούν να βγουν
αφού εσύ
δεν μπορείς πια ν’ ακούς ανθρώπινες ομιλίες.

# data[].attributes.headline
Είναι πραγματικά πολ

# data[].attributes.body
Είναι πραγματικά πολύ λυπηρό γιατί χάθηκαν άδικα τόσα νεα παιδιά, παιδιά άπειρα με όνειρα και στόχους,παιδιά που γύριζαν για να δουν την οικογένειά τους και για να ζήσουν τον έρωτά τους, παιδιά που έχασαν τόσες ευκαιρίες. Είναι πολυ λυπηρό να προσπαθούμε τόσο πολύ να βρούμε ποια είναι η αιτία σε όλο αυτό και να μην μένουμε στην ουσία,τον θάνατο τόσων νέων παιδιών.Τέλος ένα τεράστιο συγγνώμη στις οικογένειες που περίμεναν τα παιδιά τους και δε γύρισαν ποτε.Ένα συγγνώμη σε εκείνη τη μάνα που το παιδί της δεν την πήρε ποτέ τηλέφωνο όταν έφτασε . Ένα συγγνώμη στο άλλο τους μισό που τους περίμενε με λαχτάρα . Ένα συγγνώμη σε ολόκληρο τον κόσμο που έχασε τόσα πολλά νέα παιδιά που θα μπορούσαν να τον αλλάξουν. Ένα συγγνώμη στα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν και έφυγαν τόσο γρήγορα. Καλό Παράδεισο, παιδιά.