# data[].attributes.body
https://buildyourfuture.withgoogle.com/scholarships/google-students-with-disabilities-scholarship

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
You will be asked to complete an online application which includes:

General background information (e.g. contact information and details about your current and intended universities)

Resume/CV

Academic transcripts from your current and prior institutions (if you have earned a prior degree)

One letter of reference from a professor, instructor, adviser or supervisor

Responses to three short essay questions

Recipients will be selected based on the overall strength of their essays and application materials compared to the entire applicant pool or respective peers (e.g. Bachelors students compared to other Bachelors students).

Recipients will be selected based on the overall strength of their essays and application materials compared to the entire applicant pool.
Essay Questions

1. Why did you first become interested in computer science? How did this lead you to further study/pursue computer science and what do you hope to accomplish with your degree/knowledge?

Please be as specific as possible, making sure to answer both parts of the question. You should use examples that demonstrate your passion for computer science. For the last part of the second question, try and think about how you will use the knowledge gained during your studies, and how you foresee yourself developing these skills, following completion of your qualification.

You can make reference to work and academic experiences, achievements and aims in relation to computer science.

The recommended word count is between 400-600 words.

2. We would like to ask you questions about a technical project you have been involved in or a piece of research that you undertook, where your contribution and involvement was key to its success.

When answering the questions, please remember that the Computer Science professional reviewing your application may not share the same technical expertise or knowledge of your particular research field. Therefore, please make sure to explain all technical terms and processes accordingly.

Any evidence to support or to help illustrate your essay (e.g. graphs, diagrams, algorithms, sections of code etc.) can be uploaded in the 'supporting documents' section, for all such items please include the name of your evidence in square brackets in the appropriate place in your answer, for example [Mygraph1].

Part 1 - What was the problem your project or research was trying to solve? (100-150 words)

Part 2 - Was this done as part of your university studies, an internship/work experience or was it a personal project?

Part 3 - What was your solution to the project or research? (100-150 words)

Part 4 - What were the technical problems that you faced? (100-150 words)

Part 5 - Was this a solo project or were you working as part of a group. If it was a group project, please state your personal involvement in the project. (50 words)

Part 6 - Do you consider this project technically challenging, innovative or both? Briefly explain why. (100-150 words)

3. The following questions relate to an example of a time when you exhibited leadership.

To answer these questions, you can draw from your academic, work or extracurricular experiences, responsibilities and/or achievements.

Please be sure to be clear about your role in any activities or achievements described, and the outcome of your involvement. Please quantify your achievements where it is appropriate to do so.

The term 'technical community' refers to any communities that you are connected to that are technology based communities, such as any IT/Computer Science related societies/ on-line forums, any other users/groups of specific technologies and social media platforms etc.

Part 1 - Provide an example of a situation in which you demonstrated leadership. If possible, please choose an example which shows how you helped, influenced or had an impact on members of the broader community, such as your technical community, or your university. (150 words)

Part 2 - What were your goals or what were you trying to achieve? (100 words)

Part 3 - How were you able to influence others to achieve your goal or persuade them to your way of thinking? (250 words)

Part 4 - Were you successful in achieving your goals, or if not, what did you learn from this experience? (100 words)

Part 5 - In what ways were you able to have an impact on or influence members of the broader community, such as your technical community, or your university? (150 words)

# data[].attributes.attachment_link.description
You will be asked to complete an online application which includes: General background information (e.g. contact information and details about your current and intended universities) Resume/CV Academic transcripts from your current and prior institutions (if you have earned a prior degree) One letter of reference from a professor, instructor, adviser or supervisor Responses to three short essay questions Recipients will be selected based on the overall strength of their essays and application materials compared to the entire applicant pool or respective peers (e.g.

# data[].attributes.body
https://rehabacademy.nl/product/revalidoen/

Het zal je maar gebeuren …… en dan overkomt het je.
En niet alleen jou, maar ook je partner, kinderen, ouders, broer, zus en vrienden. Van het een op het andere moment staat je leven compleet op zijn kop en komt alles in een nieuw daglicht te staan.
Meedoen met een beperking blijkt niet vanzelfsprekend. Je kunt het wel leren!

Dit boek geeft een inkijkje in hoe anderen met zo’n grote verandering omgaan. Het biedt tips en handvatten: openingen om te ontdekken wat nu voor jou belangrijk is en hoe je daaraan kunt werken. Het daagt je uit om, samen met de mensen om je heen, je leven (opnieuw) vorm te geven op een manier die bij je past.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het zal je maar gebeuren ...... en dan overkomt het je.
En niet alleen jou, maar ook je partner, kinderen, ouders, broer, zus en vrienden. Van het een op het andere moment staat je leven compleet op zijn kop en komt alles in een nieuw daglicht te staan.
Meedoen met een beperking blijkt niet vanzelfsprekend. Je kunt het wel leren!

Dit boek geeft een inkijkje in hoe anderen met zo'n grote verandering omgaan. Het biedt tips en handvatten: openingen om te ontdekken wat nu voor jou belangrijk is en hoe je daaraan kunt werken. Het daagt je uit om, samen met de mensen om je heen, je leven (opnieuw) vorm te geven op een manier die bij je past.
'In dit boek staan hele goeie tips om juist met de verandering te dealen. Natuurlijk wat voor de één werkt, werkt voor de ander niet. Je moet dus zelf gaan uitzoeken wat er werkt voor jou', schrijft Viggo Waas in het voorwoord. Dit boek biedt je een aanzet. Ben je daar klaar voor?
Van revalideren naar revalidoen...

'Een en al herkenning. Je moet er toch actief aan blijven werken en dit boek helpt daarbij om jezelf in de spiegel te blijven kijken.' - Rita

'Wat zou dit boek mij geholpen hebben tijdens mijn eigen revalidatie. Ik heb het allemaal zelf mogen ontdekken.' - Simone

'Het boek zet aan tot denken en doen. Heel herkenbaar en tegelijk een fijn naslagwerk. Ook voor naasten.' - Rolf

'Toen ik revalideerde was ik nog alleen. Nu heb ik een vriend en die ga ik dit boek cadeau doen. Dat gaat ons allebei helpen.' - Grietje

# data[].attributes.attachment_link.description
Het zal je maar gebeuren ...... en dan overkomt het je. En niet alleen jou, maar ook je partner, kinderen, ouders, broer, zus en vrienden. Van het een op het andere moment staat je leven compleet op zijn kop en komt alles in een nieuw daglicht te staan.

# data[].attributes.body
https://www.onbegrensdavontuur.nl/

# data[].attributes.attachment_link.description
We gaan op avontuur naar de prachtigste plekken in de natuur. Hoe onbegaanbaar ze ook lijken, samen komen we er altijd.

# data[].attributes.body
Kijk snel wat jij hier kunt doen en ontwikkelen:
www.realistenacademie2-0.nl

# data[].attributes.body
Welkom! Ik ben Maarten en ik heb meegeholpen met het ontwikkelen van Het liefdesnest!

Daten kan best lastig zijn als je een handicap hebt - trust me, I've been there! Maar je kunt het ook ombuigen naar iets positiefs. Iets wat een gesprek opgang brengt. Een connectie vormt. Herkenbaarheid en daarmee een vertrouwd gevoel geeft.

We zijn benieuwd naar jouw ervaringen, tips en tricks, maar vooral: laten we elkaar supporten en aanmoedigen om nieuwe stappen te zetten, dingen uit te proberen, hobbels en misschien angsten te overwinnen!

Veel plezier hier op het platform :)

-Maarten

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Als initiatiefnemers van de actiegroep Wij Staan Op! waren Pauline en Amber in 2016 heel nauw betrokken bij de ratificatie. We nodigen ze uit voor een gesprek. Kernvraag: heeft het VN-verdrag Handicap het leven eenvoudiger gemaakt? Het wordt - zoals ze zelf achteraf zeggen - een belangrijk gesprek.

Opkomen voor je recht zat er bij Pauline al op jonge leeftijd in. Ze was 15 jaar toen ze een brief naar de voorzitter van de Tweede Kamer stuurde met de vraag waarom de treinen niet toegankelijk zijn. Ik wil ook met de trein mee kunnen, schreef ze. Ze kreeg een nette brief terug van Frans Weisglas, vertelt ze nu lachend, maar 21 jaar later is reizen met de trein voor haar - in haar elektrische rolstoel - nog steeds geen makkie.

Ook Amber heeft al op jonge leeftijd ervaren dat het hebben van een handicap in Nederland betekent dat je niet zomaar het leven kunt leiden dat je wilt. Op 14-jarige leeftijd moest ze noodgedwongen het ouderlijk huis verlaten. Ze wilde de Havo doen, maar bij haar in de buurt was er geen school die haar wilde aannemen. In Nijmegen wel, maar ze woonde in Tilburg. Er zat niets anders op dan uit huis te gaan. Ook maakte ze mee dat ze anderhalf jaar op bed heeft moeten liggen omdat er geen passende kussens voor haar rolstoel geleverd konden worden.

Nog steeds blij met het VN-verdrag Handicap?

Inclusief onderwijs krijgt inmiddels meer aandacht maar is in Nederland nog geen vanzelfsprekend recht. Het openbaar vervoer is nog niet overal toegankelijk. Problemen met hulpmiddelen zijn er nog steeds. Zijn jullie nog steeds blij met het verdrag?

Pauline: "Ik ben nog steeds blij met het verdrag, omdat het mensen mondiger heeft gemaakt en het verdrag geeft randvoorwaarden en houvast. Maar de overheid neemt deze randvoorwaarden nog niet over. Ik had gehoopt dat het verdrag serieuzer genomen zou worden. Er ligt domweg na zeven jaar nog steeds geen plan en geen doel. En ik heb ook zorgen over de uitvoering. Natuurlijk zie ik wel positieve dingen. Er is lokaal bewustzijn en gemeenten hebben een lokale inclusie-agenda...."

Amber nuanceert: "Nou, niet iedere gemeente..."

Pauline: "Klopt. En die lokale inclusie-agenda blijft plakken op een systeem dat niet goed werkt. Het is allemaal goed bedoeld en je moet ergens beginnen, maar we maken pas echt een slag als je als overheid zegt: we gaan de mensen vragen stellen en kijken hoe we het zo inrichten zodat iedereen het leven kan leiden dat ze willen leiden. Dat gebeurt nu niet."

" Het hebben van een handicap is nog steeds ons eigen probleem "

Amber: "We hebben heel veel aan het verdrag. Je kunt alles voor een goed leven uit het VN-verdrag halen. Op papier. Het is echt fantastisch! Maar papier kan ook een tandeloze tijger zijn. Volgens het verdrag zou de ontoegankelijkheid van de samenleving een probleem van de samenleving moeten zijn. Maar dat is niet zo. Het hebben van een handicap is nog steeds je eigen probleem. We moeten nog steeds overal om aanpassingen vragen. Zelf indicaties aanvragen. Ik denk dat onderschat wordt hoe sterk je daarvoor in je schoenen moet staan. Je moet nog steeds hard knokken om een zo goed mogelijk leven te kunnen en blijven leiden."

Nog steeds knokken? Kunnen jullie een voorbeeld geven?

Pauline: "Ik ben sinds drie maanden moeder. Mijn zwangerschap is goed verlopen, maar ging wel gepaard met veel stress en verdriet. Toen ik vijf weken zwanger was, ben ik al begonnen met het aanvragen van aangepaste meubels die ik nodig heb om zelf voor mijn kind te kunnen zorgen. Ik merkte aan alles dat ik niet in de bestaande hokjes paste. In de laatste maand van mijn zwangerschap kreeg ik te horen 'We gaan je niet helpen, want de veiligheidseisen van een box- en Maxi-Cosi-ondersteuning zijn veel strenger geworden'. Ik moest toen heel snel, hoogzwanger, zelf een oplossing zien te vinden. Dat is toch onmenselijk?"

Amber: "Kort geleden zat ik in een bus waar ik met mijn rolstoel zelf niet uit kon komen. Maar de chauffeur weigerde mij te helpen. Uiteindelijk heeft hij het wel gedaan, hij wou ook van mij af, maar zulke ervaringen zijn heel vervelend."

Pauline: "We worden nog steeds te vaak als probleem gezien. Of als kostenpost."

Ondanks het VN-verdrag?

Amber beslist: 'Nee, óók het verdrag!

Pauline: "Het VN-verdrag was er bijna niet doorheen gekomen omdat de VVD zei 'het kost geld'. Ze dachten niet 'het gaat om mensenrechten', ze dachten 'het is te duur'."

Amber: "Het wordt heel vaak gereduceerd tot een geldkwestie, en dat is het ook wel. Maar ik vraag me eerlijk gezegd af: als er oneindig veel geld zou zijn, zouden wij als groep en zou de toegankelijkheid van de samenleving dan hoger op de agenda komen te staan? Ik denk dat geld niet echt het probleem is."

" Iedereen heeft de mond vol over diversiteit en inclusie, alleen handicap bungelt dan nog steeds onderaan "

"Ook als er oneindig veel geld is, dan staan wij nog steeds ergens onderaan een lijstje. Het is niet alleen een geldkwestie. Het gaat niet over geld. Het gaat over kennis en besef van onze situaties en onze behoeften. Het gaat over menselijkheid, over je leven kunnen leiden."

Pauline: "Het gaat kortgezegd over mensenrechten. Maar het komt niet bij mensen op dat wij dezelfde basisbehoeften, wensen en dromen hebben. Het gaat over bestaanszekerheid. En wij hebben die zekerheid niet. Iedereen heeft de mond vol over diversiteit en inclusie, alleen handicap bungelt dan nog steeds onderaan."

Waarom blijft de disability community onzichtbaar?

Dus het VN-verdrag Handicap heeft de zichtbaarheid van jullie niet vergroot? Andere community's die een vergelijkbare strijd leveren, doen dat wel. De queer community bijvoorbeeld. Waarom lukt het de disability community niet om maatschappelijk gezien met de vuist op tafel te slaan? Waarom blijven jullie onzichtbaar?

Amber: "In de tijd van de ratificatie besefte ik heel erg dat we stonden op de schouders van mensen die al veel langer streden voor onze rechten en voor het VN-verdrag. Mensen zoals Lydia Zijdel en Jan Troost. Zij waren toen het gezicht van wat nodig was. Ik had de hoop dat er door het VN-verdrag veel meer van dat soort gezichten zouden komen. Dat is niet gebeurd."

" Het is voor ons allemaal redelijk ontoegankelijk, dus we kunnen nergens heen "

"Nederland is zeker geen ontwikkelingsland en ik ben heel blij om hier te wonen. Ik heb een fijn huis en allemaal andere dingen die fijn zijn, maar we zijn een gemarginaliseerde groep. We hebben geen financiële middelen, het is voor ons allemaal redelijk ontoegankelijk, dus we kunnen nergens komen. Daar word je onzichtbaar van."

Pauline: "Zo verschillend als de samenleving is, zo verschillend is de disability community ook. Ik merk heel erg, en daar maak ik me zorgen over, dat de disability community nog in de kinderschoenen staat. Er zijn mensen met een handicap die zeggen 'joh, als je maar hard genoeg knokt, dan kom je er wel'. Anderen doen hun best om mee te kunnen doen en doen heel erg hun best om niet bij de community te horen. En er is een groep die denkt 'ik laat het er gewoon bij zitten en doe het er maar mee'. Terwijl Amber en ik denken: ja, je kunt hard vechten om je leven in te kunnen vullen zoals je wilt, maar het systeem moet ook veranderen!"

Amber: "In 2016 was er veel aandacht voor ons. En tijdens alle gesprekken die ik zelf heb mogen voeren voor en tijdens de invoering, had ik echt het gevoel dat we het met iedereen samen deden. En Martin van Rijn (in 2016 staatssecretaris van VWS - red) heeft zeker voor onze gemeenschap een lans gebroken. Maar aandacht voor ons en voor onze rechten zou minder afhankelijk moeten zijn van welwillende personen. Inmiddels wordt onze strijd niet meer als iets van iedereen gezien, zoals dat met het kinderrechtenverdrag of een algemeen mensenrechtenverdrag wel is."

" In verkiezingsprogramma's staan misschien twee zinnen over het VN-verdrag Handicap, of helemaal niets "

Pauline: "De urgentie wordt niet gezien. Dat merk je ook als er verkiezingen zijn. In de verkiezingsprogramma's worden misschien twee zinnen aan het VN-verdrag Handicap gewijd. Of helemaal niets. Dat is belachelijk. Want als je echt zou begrijpen wat het VN-verdrag betekent, dan zou je bij elk onderwerp iets over mensen met een beperking moeten zeggen. Dan snap je het!"

"En ook Ieder(in) noemt het VN-verdrag niet altijd. Ieder(in) is ook niet echt een activistische organisatie. Dat vind ik jammer. Ik snap wel dat je in de lobby-overleggen niet aldoor hard met de vuist op tafel kan slaan en op zoek moet gaan naar wat haalbaar is. Maar dat werkt niet als je daadwerkelijk iets wilt veranderen."

Wat moet er gebeuren om het met VN-verdrag Handicap echt verder te brengen? Wat is nodig?

Pauline: "Om te beginnen zou ik tegen het ministerie van VWS zeggen: draag het VN-verdrag Handicap over naar het ministerie van Binnenlandse Zaken. Nu controleert VWS zijn eigen beleid en is dus de slager die zijn eigen vlees keurt. En met deze stap zouden ze ook laten zien dat ze begrijpen dat leven met een met handicap gaat over mensenrechten, en niet alleen om zorg."

"Ten tweede moet het College van de Rechten van de Mens een groter mandaat krijgen om echt verplichtingen op te kunnen leggen. Nu geven ze alleen maar advies en dat kan en wordt continu opzij gelegd."

"Tot slot zou ik een onafhankelijk instituut voor en door mensen met een beperking in het leven roepen die de overheid en de samenleving, en ook de disability community zelf, gaat informeren. Zodat iedereen gaat begrijpen dat leven met een handicap niet het einde van de wereld is, maar gewoon een onderdeel van je identiteit. En wat echt maatwerk is, in plaats van mensen steeds maar in niet passende hokjes proberen te stoppen."

" Ik weet niet of ik het zelf nog ga meemaken "

Amber: "De beste manier om aandacht te krijgen, is door mensen te laten shinen. Dat deed onze actie in 2016 heel erg. Het gaf mensen een stem. Dat zou wel weer meer mogen. Ook omdat het ontzettend leuk is. Opkomen voor je recht moet ook leuk zijn. Het is fijn om het gevoel te hebben dat je zelf iets kan bijdragen. En dat er dan geluisterd wordt, dat compleet onbekenden zeggen: 'Goh, is wist niet dat jij met dit probleem zat'."

Pauline: "Ik zou de maatschappij ook heel graag duidelijk willen maken dat het niet een ver-van-mijn-bed-show is. Moeten leven met een handicap of chronische ziekte kan je van de ene op de andere dag overkomen. Het VN-verdrag Handicap is een verdrag van ons allemaal."

Geloven jullie er nog in?

Amber direct: "Ja" [stilte] ".... "Hoop doet leven toch? Ik zeg niet dat ik een heel rooskleurige toekomst zie, maar ik geloof er nog wel in. Omdat het verdrag er is. Maar ik weet niet of ik het zelf nog ga meemaken."

Pauline: "Zonder hoop ben je nergens, dat ben ik met Amber eens. Maar ik vind dat het te langzaam gaat. We leven nog steeds in continue onzekerheid. Onzekerheid over onze bestaanszekerheid. Onzekerheid over regelingen waarmee we onze zorg moeten zien te organiseren. Die onzekerheid doet wat met je. Je kunt er eigenlijk nooit van op aan dat onze positie beschermd wordt. Ik zou meer hoop krijgen als de overheid ook echt met zoveel woorden belooft dat ze aan de slag gaan met de bescherming van onze positie."
Wij Staan Op! Beeld: 2016 - Charlie Loos
Lees ook Zeven jaar na de ratificatie: hoe gaat het met de uitvoering van het VN-verdrag Handicap
Brochure Het VN-verdrag Handicap in Nederland - wat staat erin en wat hebben we eraan (pdf - 4 MB)

# data[].attributes.attachment_link.title
Pauline en Amber na 7 jaar VN-verdrag Handicap: "We moeten nog steeds vechten voor een goed leven" - Iederin

# data[].attributes.attachment_link.description
Als initiatiefnemers van de actiegroep Wij Staan Op! waren Pauline en Amber in 2016 heel nauw betrokken bij de ratificatie. We nodigen ze uit voor een gesprek. Kernvraag: heeft het VN-verdrag Handicap het leven eenvoudiger gemaakt? Het wordt - zoals ze zelf achteraf zeggen - een belangrijk gesprek.

# data[].attributes.body
Klik op de link als jij een avontuurlijk en uitdagende vakantie wil ervaren!

# data[].attributes.attachment_link.description
De visie van stichting De Hinkelaar is: Iedereen moet kunnen deelnemen aan actieve en grensverleggende activiteiten, waar dan ook!

# data[].attributes.body
Studeer jij een mbo, hbo of wo in Utrecht en zou jij graag hulp krijgen bij het vinden van een stage of werk na jouw afstuderen.
Hulp bij het vinden van Stage of Werk - SOLGU

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Voor alle studenten of afgestudeerden (max. 2 jaar) met een beperking:

Heb je moeite met het vinden van een stage of baan?

Als je een beperking hebt of chronische ziekte kan het lastig zijn om een stage te vinden of om na je afstuderen een baan te vinden die past bij jouw interesses en talent.

MUS helpt je bij het vinden van een stage en de overstap van studie naar werk. Samen met andere afstudeerders en afgestudeerden ga jij ontdekken hoe jij jouw zoektocht naar die leuke baan effectief aan kan pakken.

Wat gaan we doen?

Samen met jou inventariseren we waar jouw interesses liggen en welke ondersteuning en/of welke werkplek- of andere aanpassingen jij nodig hebt. Vervolgens maken we samen een plan van aanpak dat aansluit bij jouw behoeften en bekijken we welke organisaties je nog verder kunnen helpen.

Je volgt samen met andere deelnemers workshops over:

wel of niet communiceren over je beperking met je (toekomstige) werkgever,

manieren waarop je het meest effectief over jouw beperking kan communiceren,

wet- en regelgeving die jou kan helpen bij het vinden van stage of werk,

manieren om erachter te komen wat jouw droombaan is en hoe je daar het dichtstbij in de buurt kan komen.

En over alle andere onderwerpen waar jij nog iets over zou willen weten of mee zou willen oefenen.

Afgestudeerden met een beperking die al werk hebben gevonden delen hun ervaring met jou.

MUS organiseert gesprekken en bijeenkomsten tussen werkgevers, mensen die een stage zoeken en afstudeerders en afgestudeerden.

Je krijgt toegang tot het netwerk van werkgevers, van MUS, die openstaan voor medewerkers met een beperking (voor iedereen: ook mensen buiten het doelgroepenregister).

Je krijgt toegang tot het brede netwerk van professionals, werkenden en werkzoekenden van MUS om samen tips en kennis uit te wisselen.

Je kunt net zo lang deelnemen totdat je een stage of baan hebt gevonden.

Dit project is gratis!! Je kunt je op ieder moment aanmelden

Meer weten? Stuur een mailtje!

Beleidsmedewerker werk, inkomen, onderwijs bij het Solgu (MUS is hier een onderdeel van).

Uit ervaring weet ik wat werk vinden en behouden met een functiebeperking inhoudt. En ik weet ook uit ervaring dat je ook met een beperking een mooie loopbaan kunt opbouwen. Ik heb jarenlang gewerkt als consultant werving & selectie bij verschillende werving en selectiebureaus. Daarna heb ik de overstap gemaakt naar arbeidsbemiddeling voor mensen met een beperking/ondersteuningsvraag. Bij o.a. bedrijven als Aegon, Shell en de Volksbank en verschillende welzijnsorganisaties heb ik veel HBO en WO-ers met een beperking kunnen plaatsen. Door al deze werkzaamheden heb ik een breed netwerk aan werkgevers in alle mogelijke branches en sectoren dat ik graag met jou deel tijdens dit traject.

In mijn vrije tijd maak ik graag lange afstandswandelingen lees ik graag een goed boek of zit op het terras met goede vrienden of met mijn gezin.
Roos Hoelen-Van Delft | LinkedIn Beleidsondersteuner bij het Solgu
Hallo! Mijn naam is Jessica de Vroege en ik ben werkzaam bij het Solgu als beleids-ondersteuner en ondersteunende medewerker voor MUS.

In 2021 heb ik de bacheloropleiding Social Work afgerond. Tijdens mijn studietijd ben ik geraakt door het thema inclusie en met name de manier waarop mensen met een beperking en/of chronische ziekte mee kunnen doen in de maatschappij. Door middel van verschillende projecten en functies zet ik mij inmiddels al een aantal jaar in voor deze groep; ik ben onder andere ook lid geweest van de opleidingscommissie waar ik mij vooral bezighield met dat studenten met een functiebeperking succesvol konden studeren.

In mijn vrije tijd ontdek ik graag steden, wandel ik, luister ik een boek. Ook ben ik regelmatig in een museum of bij een voorstelling te vinden.

Ook ben ik ervaringsdeskundige; als slechtziende heb ik ervaren dat het niet makkelijk is op de arbeidsmarkt met een beperking. Deze ervaring zet ik ook graag in om jullie te helpen! Ik kijk er naar uit jullie te ontmoeten!
Jessica de Vroege | LinkedIn
Luister hier alvast naar hoe Jessica na een zoektocht een baan vond.
Over studeren en werken met een beperking | Gesprek Roos en Jessica - YouTube

# data[].attributes.attachment_link.title
Hulp bij het vinden van Stage of Werk - SOLGU

# data[].attributes.attachment_link.description
Voor alle studenten of afgestudeerden (max. 2 jaar) met een beperking: Heb je moeite met het vinden van een stage of baan? Neem contact op!