# data[].attributes.attachment_link.title
UNESCO: Η κλιματική αλλαγή απειλεί μνημεία σε Ελλάδα, Ιταλία και Κροατία | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι πλημμύρες και η διάβρωση των ακτών απειλούν μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO στη Μεσόγειο

# data[].attributes.body
https://dasarxeio.com/2015/12/13/25412/

Η ερημοποίηση θέτει την χώρα μας σε κίνδυνο.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ερημοποίηση απειλεί την Ελλάδα - dasarxeio.com

# data[].attributes.attachment_link.description
Το 34% του ελληνικού εδάφους σε ζώνη υψηλού κινδύνου – Τι πρέπει να γίνει

# data[].attributes.location_name
Ακρόπολη Αθηνών, Athens

# data[].attributes.headline
Ακρόπολη Αθηνών, Athens

# data[].attributes.subject
Ακρόπολη Αθηνών, Athens

# data[].attributes.attachment_link.title
Reuters: Η κλιματική αλλαγή απειλεί την Ακρόπολη και άλλα ελληνικά μνημεία | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στα αρχαία μνημεία της Ελλάδας, αναφέρεται δημοσίευμα του Reuters

# data[].attributes.attachment_link.title
Ατμοσφαιρική ρύπανση σε Γιβραλτάρ: Οπτικός χάρτης δείκτη ποιότητας αέρα σε πραγματικό χρόνο

# data[].attributes.attachment_link.description
Real-time Air Quality Index for more than 100 countries in the world

# data[].attributes.location_name
Ψηλορείτης, Anogia

# data[].attributes.headline
Ψηλορείτης, Anogia

# data[].attributes.subject
Ψηλορείτης, Anogia

# data[].attributes.attachment_link.title
Κτηνοτροφία και ερημοποίηση στο όρος Ψηλορείτης της Κρήτης @ ΕΛΕ: Ελληνική Λιβαδοπονική Εταιρεία

# data[].attributes.attachment_link.description
Η υποβάθμιση των λιβαδιών στο ορεινό συγκρότημα του Ψηλορείτη της Κρήτης είναι συνάρτηση διαφόρων παραγόντων, τόσο φυσικών-περιβαλλοντικών όσο και ανθρωπογενών. Βασικά αίτια της οπισθοδρομικής εξέλιξης της βλάστησης που παρατηρείται στην περιοχή αποτελούν οι πυρκαγιές, οι οποίες εφαρμόζονται από τους ποιμένες για τον έλεγχο της ανεπιθύμητης βλάστησης στα βόσκοντα ζώα, οι λαθροϋλοτομίες και ιδιαίτερα η αλόγιστη βόσκηση. Οι πρακτικές αυτές μειώνουν το παραγωγικό δυναμικό του εδάφους, συντείνουν στην αποδυνάμωση της βλάστησης και επιταχύνουν τη διάβρωση. Με τη μακροχρόνια δράση τους, το περιβάλλον υποβαθμίζεται και καθίσταται ακατάλληλο για τη δραστηριότητα και επιβίωση πολλών ζώντων οργανισμών, με τα οικοσυστήματα μακροπρόθεσμα να υφίστανται μεταβολές στη δομή τους, στη σύνθεση της βλάστησης και στην ποικιλότητα της χλωρίδας και της πανίδας. Στην εργασία αυτή γίνεται ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας για τις σχέσεις μεταξύ κτηνοτροφίας και ερημοποίησης στα λιβαδικά οικοσυστήματα του ορεινού συγκροτήματος Ψηλορείτη της Κρήτης. Από την ανασκόπηση προκύπτει ότι αποτέλεσμα των διεργασιών της ερημοποίησης αποτελεί η σταδιακή ομογενοποίηση του τοπίου, η μείωση της βιοποικιλότητας και η βαθμιαία αντικατάσταση της δενδρώδους και σκληρόφυλλης βλάστησης από φρύγανα, τα οποία είναι ακατάλληλα για βόσκηση από τα ζώα. Με βάση τις διαπιστώσεις αυτές, γίνονται προτάσεις για την ορθολογική εφαρμογή της βόσκησης στον Ψηλορείτη, προκειμένου να προστατευτούν τα λιβάδια αλλά και να αναπτυχθεί η κτηνοτροφία.

# data[].attributes.attachment_link.title
Έρευνα iSea: Πάνω από 80% το ποσοστό των πλαστικών σε ακτές και βυθό των ελληνικών θαλασσών

# data[].attributes.attachment_link.description
Τα αποτσίγαρα κυριαρχούν ως στις ελληνικές ακτές, ενώ ο βυθός κατακλύζεται από πλαστικά μπουκάλια

# data[].attributes.body
Αυξημένες θερμοκρασίες, περισσότεροι ρύποι, λιγότερα νερά και βιοποικιλότητα, απώλεια της απόλαυσης που προσφέρει ένα δασικό οικοσύστημα.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Η Καθημερινή

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γιάννης Ελαφρός

# data[].attributes.attachment_link.title
Πλήγμα για το περιβάλλον: Η Αττική έχασε το 1/3 των δασών της την τελευταία οκταετία

# data[].attributes.attachment_link.description
Αύξηση θερμοκρασιών, περισσότεροι ρύποι, λιγότερα νερά θα είναι μερικές από τις επιπτώσεις των πυρκαγιών. Η τελευταία ανέβασε το ποσοστό των καμένων δασικών εκτάσεων της Αττικής στο 37% την τελευταία οκταετία, ενώ αφήνει και ψυχικό αποτύπωμα σε όσους είδαν τις φλόγες στον αστικό ιστό.

# data[].attributes.body
Στο σύστημα αποτύπωσης της ατμοσφαιρικής ρύπανσης ΠΑΝΑΚΕΙΑ –τη μοναδική ολοκληρωμένη Ερευνητική Υποδομή για τη σύσταση της ατμόσφαιρας και την κλιματική αλλαγή σε Ελλάδα, Νότια Ευρώπη και ανατολική Μεσόγειο– καταγράφονται οι τιμές ατμοσφαιρικής ρύπανσης σε πραγματικό χρόνο, με τη δυνατότητα της αναδρομής σε προηγούμενες ημερομηνίες. Την Πρωτοχρονιά του 2025 η Αθήνα βρισκόταν στη χειρότερη δυνατή κλίμακα ρύπανσης («εξαιρετικά κακή») και μία από τις βασικές αιτίες φαίνεται να είναι τα τζάκια.

Γιαλιτάκη Μαρία

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Η Καθημερινή

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ελβίρα Κρίθαρη

# data[].attributes.attachment_link.title
«Ενα τζάκι σε 4 ώρες ρυπαίνει όσο 1.000 οχήματα»

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι τιμές ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην Αθήνα την Πρωτοχρονιά όπως τις κατέγραψε το σύστημα Πανάκεια. Οι πιο επιβαρυμένες πόλεις της Ελλάδας. Μιλάει στην «Κ» ο καθηγητής Μηχανικής Διεργασιών και Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Πάτρας, Σπύρος Πανδής.

# data[].attributes.body
Ενα από τα λεγόμενα «παντοτινά χημικά» που δεν ανιχνεύεται από τυπικούς ελέγχους, ανακάλυψε μία νέα έρευνα, στο νερό της βρύσης αλλά και σε εμφιαλωμένο μεταλλικό νερό που καταναλώνουν οι Ευρωπαίοι.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Η Καθημερινή

# data[].attributes.attachment_link.title
Μια νέα «αόρατη απειλή» ανιχνεύθηκε στο νερό της Ευρώπης

# data[].attributes.attachment_link.description
Το TFA , ένα από τα λεγόμενα «παντοτινά χημικά» εντόπισε έρευνα, στο νερό της βρύσης αλλά και σε εμφιαλωμένο μεταλλικό νερό που καταναλώνουν οι Ευρωπαίοι.

# data[].attributes.location_name
Αδριατική θάλασσα

# data[].attributes.headline
Αδριατική θάλασσα

# data[].attributes.subject
Αδριατική θάλασσα

# data[].attributes.body
Η Αδριατική Θάλασσα αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα ρύπανσης, με κύριες πηγές τα εγκαταλελειμμένα αλιευτικά δίχτυα, γνωστά ως "δίχτυα-φαντάσματα", και τα ναυάγια που προκαλούν θαλάσσια ρύπανση.

Τα εγκαταλελειμμένα δίχτυα αποτελούν σοβαρή απειλή για το θαλάσσιο περιβάλλον, καθώς συνεχίζουν να παγιδεύουν και να σκοτώνουν θαλάσσια ζωή, ενώ συμβάλλουν στη ρύπανση του βυθού. Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Adrinet στοχεύει στην αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, συνεργαζόμενο με επαγγελματίες αλιείς για την απομάκρυνση των διχτυών και την προστασία του θαλάσσιου οικοσυστήματος. Επιπλέον, περιστατικά ναυαγίων έχουν οδηγήσει σε σοβαρή θαλάσσια ρύπανση. Για παράδειγμα, το 2015, ένα πλοίο που μετέφερε 12.000 λίτρα πετρελαίου βυθίστηκε κοντά στην πόλη Σενγκίν της βόρειας Αλβανίας, προκαλώντας σημαντική ρύπανση στις ακτές της Αδριατικής. Ακόμη , η παρουσία δηλητηριωδών φυκιών, όπως το Ostreopsis ovata, αποτελεί απειλή για την Αδριατική και το Ιόνιο.

# data[].attributes.location_name
Λεμεσός, Κύπρος

# data[].attributes.headline
Λεμεσός, Κύπρος

# data[].attributes.subject
Λεμεσός, Κύπρος

# data[].attributes.body
Το μέγεθος της ρύπανσης από πλαστικά στις κυπριακές παραλίες

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
University of Nicosia - The largest university in Cyprus

# data[].attributes.attachment_link.title
Το μέγεθος της ρύπανσης από πλαστικά στις κυπριακές παραλίες - University of Nicosia

# data[].attributes.location_name
Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος

# data[].attributes.headline
Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος

# data[].attributes.subject
Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος

# data[].attributes.attachment_link.title
Η κλιματική αλλαγή απειλεί να εξαφανίσει τις πυραμίδες της Γκίζας και την Αλεξάνδρεια | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Η άνοδος της στάθμης των θαλασσών, η αύξηση της θερμοκρασίας, η ατμοσφαιρική ρύπανση μεταξύ των απειλών

# data[].attributes.location_name
Μεσόγειος Θάλασσα

# data[].attributes.headline
Μεσόγειος Θάλασσα

# data[].attributes.subject
Μεσόγειος Θάλασσα

# data[].attributes.body
Η Μεσόγειος αντιμετωπίζει πλέον το ενδεχόμενο μιας μη αναστρέψιμης περιβαλλοντικής καταστροφής!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Μεσόγειος αντιμετωπίζει πλέον το ενδεχόμενο μιας μη αναστρέψιμης περιβαλλοντικής καταστροφής. Εκθεση του ΟΗΕ για τη μεσογειακή λεκάνη τονίζει την ανάγκη λήψης μέτρων άμεσα προκειμένου να ανασχεθεί η απώλεια της βιοποικιλότητας, να περιοριστούν οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και να αντιμετωπιστούν οι μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες.

Η έκθεση, με θέμα την κατάσταση του περιβάλλοντος και της ανάπτυξης στη Μεσόγειο, πραγματοποιήθηκε από το Περιφερειακό Κέντρο Δράσης των Ηνωμένων Εθνών για τη Μεσόγειο (MAP/UNEP). Σύμφωνα με το περιεχόμενό της, το 15% των θανάτων στη Μεσόγειο οφείλεται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί. Το 2016, πάνω από 228.000 άνθρωποι έχασαν πρόωρα τη ζωή τους λόγω της έκθεσης σε ατμοσφαιρική ρύπανση. Η περιοχή, ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς (προ κορωνοϊού, 360 εκατομμύρια αφίξεις ετησίως) αλλά και διαύλους της ναυσιπλοΐας, εκτιμάται ότι ρυπαίνεται με 730 τόνους πλαστικών κάθε μέρα. Η παρουσία περισσότερων από 1.000 χωροκατακτητικών ειδών είναι μια σοβαρή απειλή για τη βιοποικιλότητα.

Η έκθεση παρέχει ενδιαφέροντα στοιχεία για την κοινωνική/οικονομική και περιβαλλοντική κατάσταση στις 21 μεσογειακές χώρες και στην κοινή μας θάλασσα:

* Η κλιματική αλλαγή επηρεάζει τη Μεσόγειο σε σημαντικότερο βαθμό από ότι τον μέσο όρο του πλανήτη και είναι πλέον αισθητή με την άνοδο της θερμοκρασίας του αέρα και της επιφάνειας της θάλασσας. Παρότι η θερμοκρασία παγκοσμίως έχει αυξηθεί κατά 1,1 βαθμό, στη Μεσόγειο έχει αυξηθεί κατά 1,5 βαθμό Κελσίου και, σύμφωνα με την πρόσφατη μεγάλη μελέτη του ΟΗΕ (IPCC), η αύξηση θα φτάσει τους 2-3 βαθμούς έως το 2050.

* Η πληθυσμιακή πίεση στις παράκτιες περιοχές εξακολουθεί να αυξάνει. Την τελευταία 50ετία (1965-2015) οι χτισμένες περιοχές σε απόσταση 1 χιλιομέτρου από τη θάλασσα διπλασιάστηκαν. Ως αποτέλεσμα, η βιοποικιλότητα, τα παράκτια οικοσυστήματα και ιδίως οι υπηρεσίες της φύσης στην ανάσχεση πλημμυρών υποβαθμίστηκαν. Η έκθεση υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με το Πρωτόκολλο για τη Διαχείριση των Παράκτιων Ζωνών της Σύμβασης της Βαρκελώνης (το οποίο η χώρα μας δεν έχει κυρώσει), οι χώρες πρέπει να απαγορεύσουν εντελώς τη δόμηση σε απόσταση τουλάχιστον 100 μέτρων από τη θάλασσα. Στην Ελλάδα, το 7%-9% της ακτογραμμής έχει χτιστεί - η Τουρκία βρίσκεται στο 10%-12%, η Ιταλία και η Ισπανία στο 13%-17%, το Ισραήλ στο 18%-26%, ενώ στη χειρότερη κατάσταση είναι η ακτογραμμή του Λιβάνου, της οποίας έχει χτιστεί το 27%-38%.

* Το 78% των ιχθυοαποθεμάτων υπεραλιεύεται, ενώ το 18% των ψαριών που αλιεύεται πετιέται ξανά στη θάλασσα.

* Τα ορυκτά καύσιμα εξακολουθούν να κυριαρχούν στη Μεσόγειο, με τις αντίστοιχες περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

"Ρίχνοντας φως στα λάθη του παρελθόντος, η έκθεση μπορεί να δείξει τον δρόμο για μια πράσινη αναγέννηση της Μεσογείου. Ακολουθώντας ένα πιο πράσινο μονοπάτι ανάπτυξης, μπορεί να ανασχέσει τις τάσεις υποβάθμισης του περιβάλλοντος και να διασώσει τις επιτυχίες που είχαν καταγράψει με πολύ κόπο οι μεσογειακές χώρες, στην επίτευξη των στόχων βιώσιμης ανάπτυξης του ΟΗΕ", σχολίασε ο Γαετάνο Λεόνε, συντονιστής της Γραμματείας της Σύμβασης της Βαρκελώνης.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γιώργος Λιάλιος

# data[].attributes.attachment_link.title
Κλιματική αλλαγή και ρύπανση νεκρώνουν τη Μεσόγειο | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Μεσόγειος αντιμετωπίζει πλέον το ενδεχόμενο μιας μη αναστρέψιμης περιβαλλοντικής καταστροφής. Εκθεση του ΟΗΕ για τη μεσογειακή λεκάνη τονίζει την ανάγκη λήψης μέτρων άμεσα προκειμένου να ανασχεθεί η απώλεια της βιοποικιλότητας, να περιοριστούν οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και να αντιμετωπιστούν οι μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες.

# data[].attributes.location_name
Κυανή Ακτή, Γαλλία

# data[].attributes.headline
Κυανή Ακτή, Γαλλία

# data[].attributes.subject
Κυανή Ακτή, Γαλλία

# data[].attributes.body
Κλιματική αλλαγή: Ξηρασία, κυκλώνες και έντονες βροχοπτώσεις θα επηρεάσουν τη Μεσόγειο τα επόμενα χρόνια.

η κλιματολόγος και διευθύντρια Έρευνας στο Ινστιτούτο Έρευνας για την Ανάπτυξη στη Γαλλία, Φρανσουάζ Βιμέ, η Μεσόγειος αποτελεί μία περιοχή που επηρεάζεται από μια σειρά κλιματικών κινδύνων, όπως οι μεσογειακοί κυκλώνες, οι οποίοι αναμένεται να ενταθούν τα επόμενα χρόνια, ενώ προσθέτει ότι οι βροχοπτώσεις γύρω από τη Μεσόγειο πρόκειται να είναι αρκετά διαφορετικές εξαιτίας των μεγάλων περιόδων χωρίς βροχή.

«Δεν είναι μόνο οι καύσωνες που θα επιδεινωθούν από την κλιματική αλλαγή. Οι βροχοπτώσεις γύρω από τη Μεσόγειο θα είναι διαφορετικές. Θα έχουμε μεγάλες περιόδους χωρίς βροχή, ιδίως κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, και όταν οι καιρικές συνθήκες το ευνοούν, θα εκδηλώνονται πολύ έντονες νεροποντές, επειδή η θερμότερη ατμόσφαιρα μπορεί να συγκρατήσει περισσότερο νερό. Αυτή η καταρρακτώδης βροχή θα πέφτει σε ξηρό έδαφος και δεν θα διηθείται.

Η Μεσόγειος θερμαίνεται δύο φορές ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο.

Η απορροή θα προκαλέσει αναπόφευκτα πλημμύρες», αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Βιμέ μετά τη διάλεξή της στο Γαλλικό Ινστιτούτο στο πλαίσιο της 1ης γιορτής για την Επιστήμη με θέμα το νερό στη δίνη της κλιματικής κρίσης.

Η ταχύτητα με την οποία θερμαίνεται η περιοχή της Μεσογείου — περίπου 2 φορές ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο — πολλαπλασιάζει τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με την κ. Βιμέ αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η περιοχή να επηρεάζεται από μία σειρά κλιματικών κινδύνων που θα ενταθούν τα επόμενα χρόνια, όπως οι μεσογειακοί κυκλώνες (medicanes) και φαινόμενα όπως η κακοκαιρία «Daniel».

«Η περιοχή της Μεσογείου θα επηρεαστεί επίσης από την εντεινόμενη ξηρασία και τις καταρρακτώδεις βροχές. Τέλος, η αύξηση της θερμοκρασίας της θάλασσας της Μεσογείου και οι θαλάσσιοι καύσωνες είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς για τα θαλάσσια οικοσυστήματα και ευνοούν την εμφάνιση και τη μετανάστευση χωροκατακτητικών θαλάσσιων ειδών» προσθέτει.

# data[].attributes.location_name
Σουέζ, Αίγυπτος

# data[].attributes.headline
Σουέζ, Αίγυπτος

# data[].attributes.subject
Σουέζ, Αίγυπτος

# data[].attributes.body
Ειδικότερα, οι έξι κύριες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στη Μεσόγειο, σύμφωνα με την έρευνα, είναι οι εξής:

«Τροπικοποίηση» της θάλασσας, με τα είδη που ζούσαν στην περιοχή να εκτοπίζονται ή να πεθαίνουν λόγω της αυξανόμενης θερμοκρασίας. «Η απόλυτη έλλειψη κοινών μεσογειακών ειδών και η ευρεία εμφάνιση μη-ενδημικών ειδών, καθιστά το θαλασσινό τοπίο μη αναγνωρίσιμο σε σύγκριση με άλλες μεσογειακές περιοχές», δηλώνει ο Paolo Albano, ο επικεφαλής ερευνητής στη συγκεκριμένη μελέτη.

Μεταναστεύσεις ψαριών σημειώνονται σε ολόκληρη την περιοχή: σχεδόν 1.000 νέα ξενικά είδη (126 από αυτά είδη ψαριών) έχουν εισέλθει στη Μεσόγειο, προκαλώντας μειώσεις σε ενδημικά είδη –σε ποσοστό έως και 40% σε ορισμένες περιοχές. Την ίδια στιγμή, είδη ψαριών μετακινούνται από τις νότιες ακτές της Αφρικής προς τα πιο θερμά βόρεια ύδατα.

Οι μέδουσες βρίσκονται παντού. Στις νότιες περιοχές της Μεσογείου σημειώνονται κάθε χρόνο όλο και περισσότερες πληθυσμιακές εκρήξεις μεδουσών οι οποίες διαρκούν ολοένα και περισσότερο. Τα πολλά χρόνια υπεραλίευσης έχουν οδηγήσει στα πρόθυρα κατάρρευσης αρκετά από τα ιχθυαποθέματα ειδών που ανταγωνίζονταν για τροφή τις μέδουσες, με αποτέλεσμα τώρα ορισμένοι ψαράδες να πιάνουν περισσότερες μέδουσες από ψάρια.

Τα λιβάδια ποσειδωνίας απειλούνται από τα όλο και πιο ζεστά ύδατα και από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, με τρομερές συνέπειες για τη βιοποικιλότητα και τον «μπλε άνθρακα». Είναι ενδεικτικό πως τα λιβάδια ποσειδωνίας αποθηκεύουν το 11-42% των εκπομπών CO2 από τις μεσογειακές χώρες.

Το 30% όλων των Γοργονιών (είδη κοραλλιών) καταστράφηκε από μία και μόνο καταιγίδα. Εμβληματικά είδη κοραλλιών που μέχρι τώρα έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε πολλά σύνθετα μεσογειακά οικοσυστήματα καταστρέφονται από ακραία καιρικά φαινόμενα.

Το 80-100% του πληθυσμού πίνας  (Pinna nobilis) χάθηκε πρόσφατα σε περιστατικά μαζικής θνησιμότητας στην Ισπανία, την Ιταλία και σε άλλες περιοχές της Μεσογείου. Αυτό το δίθυρο μαλάκιο, το μεγαλύτερο ενδημικό στη Μεσόγειο, και ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, μπορεί να δημιουργήσει ενδιαιτήματα για έως και 146 διαφορετικά είδη.

# data[].attributes.headline
Μεσόγειος Θάλασσα 

# data[].attributes.subject
Μεσόγειος Θάλασσα 

# data[].attributes.body
Μια από τις κυριότερες αιτίες ρύπανσης είναι τα ανεπαρκώς επεξεργασμένα αστικά λύματα, τα οποία μέσα από αγωγούς μεταφοράς αποβλήτων, ρεμάτων, ποταμών και άλλων διόδων καταλήγουν στη θάλασσα. Ακόμα, η Μεσόγειος Θάλασσα αποτελεί κόμβο διεθνών θαλάσσιων μεταφορών, συγκεντρώνοντας το 20% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου και το 10% των φορτηγών πλοίων για τη μεταφορά εμπορευμάτων. Έτσι, ο κίνδυνος ατυχήματος, αλλά και οι συνήθεις απορρίψεις αποβλήτων από τα πλοία, αποτελούν μόνιμους επιβαρυντικούς παράγοντες.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας, του ανέμου και του κυματισμού, το πλαστικό διασπάται σε μικρότερα κομμάτια. Κομμάτια των οποίων το μέγεθος είναι μικρότερο από 5mm είναι γνωστά ως μικροπλαστικά. Σε πολλά οικοσυστήματα ανά τον κόσμο τα μικροπλαστικά βρίσκονται σε μεγαλύτερη αφθονία από οποιοδήποτε άλλο τεχνητό υλικό, ενώ μπορούν, εκτός από το νερό, να εισέλθουν στην τροφή και τον αέρα. Ένα ακόμη σημαντικό πρόβλημα είναι οι συνθετικές μικροΐνες, που απελευθερώνονται από το πλύσιμο των συνθετικών ρούχων, καθώς και τα μικροσφαιρίδια που περιέχονται στα προϊόντα προσωπικής περιποίησης και τα καλλυντικά (σκραμπ, κρέμες απολέπισης, αφρόλουτρα, οδοντόκρεμες κ.λπ.), που διαφεύγουν από τα φίλτρα των πλυντηρίων και των μονάδων βιολογικού καθαρισμού, αντίστοιχα, και καταλήγουν στο θαλάσσιο περιβάλλον.

Τα μικροπλαστικά αυξάνονται σταδιακά σε σημαντικές ποσότητες στο θαλάσσιο περιβάλλον κι εμείς ακόμη έχουμε περιορισμένη γνώση των συνεπειών του φαινομένου. Εξαιτίας του μικρού μεγέθους τους, είναι πολύ πιθανή η κατάποσή τους από ψάρια και άλλα ζώα που βρίσκονται ψηλότερα στο τροφικό πλέγμα. Οι επιπτώσεις που μπορεί να έχει στην ανθρώπινη υγεία η κατανάλωση θαλασσινών και ψαριών χρήζουν περαιτέρω επιστημονικής έρευνας.

# data[].attributes.attachment_link.title
Θαλάσσια Ρύπανση - MEDASSET

# data[].attributes.attachment_link.description
Η θαλάσσια είναι μια από τις βασικότερες απειλές για τα θαλάσσια οικοσυστήματα και τα ευάλωτα είδη, όπως οι θαλάσσιες χελώνες. Διαβάστε περισσότερα.

# data[].attributes.location_name
Μεσόγειος Θάλασσα

# data[].attributes.headline
Μεσόγειος Θάλασσα

# data[].attributes.subject
Μεσόγειος Θάλασσα

# data[].attributes.body
Τα μεγάλα πλαστικά κομμάτια τραυματίζουν, προκαλούν ασφυξία και συχνά θάνατο στα ζώα της θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων εμβληματικών ειδών που είτε προστατεύονται από το νόμο, είτε κινδυνεύουν με εξαφάνιση, όπως είναι οι θαλάσσιες χελώνες ή τα θαλάσσια θηλαστικά.

# data[].attributes.body
Η Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνα του WWF, βρίσκεται και αυτή αντιμέτωπη με το μεγάλο πρόβλημα της θαλάσσιας ρύπνασης από πλασικά. Η χώρα μας καταναλώνει περίπου 0.6 εκατομμύρια τόνους πλαστικών το χρόνο και ανακυκλώνει μόνο το 20%. Ακόμα, η ευαισθητοποίηση των πολιτών παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Μόλις το 34% των Ευρωπαίων δηλώνει ότι αποφεύγει την αγορά πλαστικών προϊόντων μια χρήσης. Για τους Έλληνες το ποσοστό αυτό φτάνει μόλις το 24%, δείγμα του ότι απαιτείται περισσότερη προσπάθεια για την ευαισθητοποίηση και την ανάληψη δράσης εκ μέρους των πολιτών.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σύμφωνα με την πρώτη μελέτη του WWF για τη ρύπανση της Μεσογείου από τα πλαστικά, οι θάλασσές μας "πνίγονται" από τα πλαστικά απορρίμματα.

Η Μεσόγειος Θάλασσα μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια σε μια επικίνδυνη "πλαστική παγίδα" με ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ρύπανσης εξαιτίας των πλαστικών απορριμμάτων που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τα θαλάσσια είδη, αλλά και την ανθρώπινη υγεία. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγει η νέα μελέτη του WWF με τίτλο "Σώζοντας τη Μεσόγειο από την πλαστική παγίδα", η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών. Στο επίκεντρο της μελέτης τοποθετείται ο ιδιαίτερα καταστροφικός συνδυασμός που ασκεί τεράστια πίεση στο Μεσογειακό οικοσύστημα και αποτελείται από τις συνέπειες που έχουν η υπερβολική χρήση πλαστικών στην τοπική βιοποικιλότητα και τους ανθρώπους, η ελλιπής διαχείριση απορριμμάτων, και ο μαζικός τουρισμός.

Επιπλέον, συγκεντρώνοντας για πρώτη φορά τα πλέον πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα αναφορικά με τη χρήση του πλαστικού στην Ευρώπη, η μελέτη παρουσιάζει έναν αναλυτικό "οδικό χάρτη" με όλες τις δράσεις που πρέπει να λάβουν φορείς, επιχειρήσεις και πολίτες, προκειμένου να επιτευχθεί η μείωση χρήσης πλαστικού και κατ' επέκταση, η προστασία των θαλασσών μας.

Σύμφωνα με τη μελέτη του WWF, στη Μεσόγειο, τα πλαστικά αποτελούν το 95% των σκουπιδιών που εντοπίζονται στις θάλασσες, τόσο στον βυθό της θάλασσας, όσο και στις ακτές. Η ρύπανση αυτή προέρχεται κυρίως από την Τουρκία και την Ισπανία, και σε δεύτερη φάση, από την Ιταλία, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και την Ελλάδα, με τους τουρίστες που επισκέπτονται την περιοχή να ευθύνονται για την ετήσια αύξηση κατά 40% των απορριμμάτων που καταλήγουν στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Τα μεγάλα πλαστικά κομμάτια τραυματίζουν, προκαλούν ασφυξία και συχνά θάνατο στα ζώα της θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων εμβληματικών ειδών που είτε προστατεύονται από το νόμο, είτε κινδυνεύουν με εξαφάνιση, όπως είναι οι θαλάσσιες χελώνες ή τα θαλάσσια θηλαστικά.. Ωστόσο, τα μικροπλαστικά, τα μικρά δηλαδή εκείνα θραύσματα πλαστικού, είναι αυτά που βρίσκονται σε πραγματική αφθονία στη Μεσόγειο. Έχει, μάλιστα, υπολογιστεί πως εντοπίζονται 1,25 εκατομμύρια κομματάκια πλαστικού ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στη Μεσόγειο Θάλασσα συγκέντρωση, σχεδόν τέσσερις φορές υψηλότερη από αυτήν που καταγράφεται στο λεγόμενο "πλαστικό νησί", στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό. Όταν δε, εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα αποτελούν απειλή όχι μόνο για έναν μεγάλο αριθμό ειδών, αλλά και για την ανθρώπινη υγεία.

"Οι επιπτώσεις της ρύπανσης από πλαστικά στη Μεσόγειο γίνονται αισθητές σε παγκόσμια κλίμακα, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα τόσο στο περιβάλλον, όσο και στην υγεία των ανθρώπων. Αν η αύξηση των πλαστικών απορριμμάτων συνεχιστεί, αυτό θα πλήξει την παγκόσμια φήμη της Μεσογείου ως τουριστικό προορισμό και ως περιοχή με πλούσια αλιευτική παράδοση, με συντριπτικές συνέπειες για τις τοπικές κοινότητες που στηρίζουν την επιβίωσή τους σε αυτούς τους τομείς. Όλα αυτά θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση λήψη δράσεων που θα συμβάλλουν στην προστασία της Μεσογείου", δήλωσε ο John Tanzer, επικεφαλής του θαλάσσιου τομέα από το WWF International.

Ο Αχιλλέας Πληθάρας, υπεύθυνος προγραμμάτων ευαισθητοποίησης του WWF Ελλάς τονίζει: "Εκατομμύρια τόνοι πλαστικών εισέρχονται κάθε χρόνο στη Μεσόγειο Θάλασσα, επιβαρύνοντας τη θαλάσσια ζωή και απειλώντας άμεσα την ανθρώπινη υγεία. Οι ελληνικές
θάλασσες, δυστυχώς, δεν εξαιρούνται από το πρόβλημα. Η ρύπανση από πλαστικά μόλις τώρα άρχισε να μπαίνει στο εγχώριο δημόσιο διάλογο, αλλά με τρόπο αποσπασματικό, και κυρίως μέσα από κατακερματισμένες δράσεις ενημέρωσης. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να λέμε ότι είμαστε μια χώρα με μοναδικό θαλάσσιο πλούτο και παράδοση, πρέπει να ενεργήσουμε άμεσα, ο καθένας από τη δική του μεριά. Δεν πρέπει να αφήσουμε τη Μεσόγειο και τις θάλασσές μας να "πνιγούν" στα πλαστικά". Η περίπτωση της Ελλάδας
Η Ελλάδα, η χώρα με τα 16.000 χιλιόμετρα ακτογραμμής, που ο μεγάλος της πλούτος είναι η θάλασσα, βρίσκεται κι αυτή αντιμέτωπη με το μεγάλο πρόβλημα της θαλάσσιας ρύπανσης από πλαστικά. Σύμφωνα με τη μελέτη του WWF, η χώρα μας καταναλώνει περίπου 0,6 εκατομμύρια τόνους πλαστικών το χρόνο και ανακυκλώνει μόλις το 20%. Μία έρευνα που προέκυψε από τα στοιχεία 80 καθαρισμών στην Ελλάδα καταδεικνύει ότι το πιο κοινό υλικό ρύπανσης είναι τα πλαστικά (43-51%), ενώ ακολουθεί το χαρτί (13-18%) και το αλουμίνιο (7-12%). Σύμφωνα με αυτή την έρευνα, τα βασικά σκουπίδια που βρίσκει κανείς στις ελληνικές παραλίες είναι φίλτρα τσιγάρων, καπάκια από μπουκάλια, καλαμάκια και αναδευτήρες, πλαστικά μπουκάλια, συσκευασίες φαγητών και πλαστικές σακούλες. Η διαχείριση των πλαστικών απορριμμάτων και η ανακύκλωση συμπεριλαμβάνονται στην Εθνική Στρατηγική για τα Στερεά Απόβλητα και την Εθνική Στρατηγική για το Πρόγραμμα για την Πρόληψη Αποβλήτων, με την Ελλάδα να πρέπει μέχρι το 2020 να ανακυκλώνει το 65% των πλαστικών συσκευασιών. Δυστυχώς, όμως, η χώρα μας έχει ακόμα δρόμο να διανύσει, καθώς, όπως τονίζεται στην έρευνα, η ισχύουσα διαχείριση στερεών αποβλήτων είναι ανεπαρκής. Την ίδια στιγμή, η ευαισθητοποίηση των πολιτών παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Ενδεικτικό είναι ότι μόλις το 34% των Ευρωπαίων δηλώνει ότι αποφεύγει την αγορά πλαστικών προϊόντων μιας χρήσης. Το ποσοστό για τους Έλληνες είναι ακόμα μικρότερο και μόλις φτάνει το 24%, δείγμα του ότι απαιτείται περισσότερη προσπάθεια για την ευαισθητοποίηση και την ανάληψη δράσης εκ μέρους των πολιτών.
Πώς η Μεσόγειος θα βγει από αυτή την "πλαστική παγίδα";
Βάσει της μελέτης, οι καθυστερήσεις και τα κενά που εντοπίζονται στη διαχείριση των απορριμμάτων στις περισσότερες μεσογειακές χώρες αποτελούν την πηγή του προβλήματος. Από τους 27 εκατομμύρια τόνους πλαστικών απορριμμάτων που παράγονται κάθε χρόνο στην Ευρώπη (28 κράτη μέλη, Νορβηγία και Ελβετία), μόνο το ένα τρίτο ανακυκλώνεται. Στο πλαίσιο αυτό, και σε συνέχεια των πρόσφατων προτάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για μείωση των πλαστικών μιας χρήσης, το WWF έρχεται να επιβεβαιώσει την απογοητευτική κατάσταση που επικρατεί στη Μεσόγειο, τονίζοντας την επιτακτική ανάγκη για άμεση εφαρμογή μέτρων από κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και πολίτες, με στόχο τη μείωση των πλαστικών απορριμμάτων στο αστικό, παράκτιο και θαλάσσιο περιβάλλον της Μεσογείου. Ενδεικτικά, το WWF προτείνει:

Για τις κυβερνήσεις: Υιοθέτηση μιας δεσμευτικής διεθνούς συμφωνίας για την εξάλειψη των πλαστικών απορρίψεων στους ωκεανούς, με δεσμευτικούς στόχους για τα κράτη, προκειμένου να επιτευχθεί 100% ανακύκλωση των πλαστικών απορριμμάτων ως το 2030 και να απαγορευθούν ολοκληρωτικά τα πλαστικά μιας χρήσης (π.χ. σακούλες, καλαμάκια).

Για τις επιχειρήσεις: Να επενδύσουν στον σχεδιασμό νέων, καινοτόμων και βιώσιμων υλικών που θα αντικαταστήσουν τα πλαστικά.

Για τους πολίτες: Να μην επιλέγουν προϊόντα σε πλαστική συσκευασία, να μειώσουν τα πλαστικά μιας χρήσης, να εντάξουν την ανακύκλωση στην καθημερινότητά τους και να μεταδίδουν το μήνυμα στους συμπολίτες τους.

Σημειώσεις προς συντάκτες:

Η Ευρώπη των 28, μαζί με τη Νορβηγία και την Ελβετία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός πλαστικών στον κόσμο, μετά την Κίνα, παράγοντας 27 εκατ. τόνους πλαστικών απορριμμάτων κάθε χρόνο και απορρίπτοντας 150-500.000 εκατ. τόνους μικροπλαστικών στη Μεσογειακή Θάλασσα και τις ευρωπαϊκές θάλασσες σε ετήσια βάση.

Παρατίθενται στοιχεία για τη βιοποικιλότητα και την πλαστική ρύπανση στη Μεσόγειο:

Στη Μεσόγειο Θάλασσα, 134 είδη (ψάρια, θαλάσσιες χελώνες, θηλαστικά και θαλασσοπούλια) πέφτουν συχνότερα θύματα από την κατάποση πλαστικών απορριμμάτων

Όλα τα είδη των θαλάσσιων χελωνών στη Μεσόγειο έχουν καταπιεί πλαστικά, ενώ έχουν βρεθεί ως και 150 πλαστικά κομμάτια σε στομάχι χελώνας.

Εκτιμάται ότι στο στομάχι του 90% των θαλασσοπουλιών σε ολόκληρο τον κόσμο, υπάρχουν κομμάτια πλαστικού.

Τα μικροπλαστικά, μόλις εισέλθουν στον οργανισμό (ζώων και ανθρώπων) παρεμποδίζουν σημαντικές βιολογικές διαδικασίες, προκαλώντας βλάβη στο ήπαρ ή μεταβάλλοντας τις ορμόνες.

Περισσότερες πληροφορίες για media:
Χρίστη Σωτηρίου, υπεύθυνη γραφείου τύπου & δημ. σχέσεων, WWF Ελλάς, τηλ. 210 3311988 (εσωτ.116), κιν. 6947880699, c.sotiriou@wwf.gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Μεσόγειος εκπέμπει SOS, καθώς κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια "πλαστική θάλασσα"

# data[].attributes.attachment_link.description
Σύμφωνα με την πρώτη μελέτη του WWF για τη ρύπανση της Μεσογείου από τα πλαστικά, οι θάλασσές μας "πνίγονται" από τα πλαστικά απορρίμματα. Η Μεσόγειος Θάλασσα μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια σε μια επικίνδυνη "πλαστική παγίδα" με ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ρύπανσης εξαιτίας των πλαστικών απορριμμάτων που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τα θαλάσσια είδη, αλλά και την ανθρώπινη υγεία.

# data[].attributes.body
Σύμφωνα με έρευνα του WWF, τα πλαστικά αποτελούν το 95% των σκουπιδιών που εντοπίζονται στις θάλασσες. Η ρύπανση αυτή προέρχεται κυρίως από την Ισπανία και την Τουρκία, με τους τουρίστες που επισκέφτονται αυτές της περιοχές να ευθύνονται για την ετήσια αύξηση κατά 40% των απορριμάτων που καταλήγουν στην Μεσόγειο.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σύμφωνα με την πρώτη μελέτη του WWF για τη ρύπανση της Μεσογείου από τα πλαστικά, οι θάλασσές μας "πνίγονται" από τα πλαστικά απορρίμματα.

Η Μεσόγειος Θάλασσα μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια σε μια επικίνδυνη "πλαστική παγίδα" με ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ρύπανσης εξαιτίας των πλαστικών απορριμμάτων που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τα θαλάσσια είδη, αλλά και την ανθρώπινη υγεία. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγει η νέα μελέτη του WWF με τίτλο "Σώζοντας τη Μεσόγειο από την πλαστική παγίδα", η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών. Στο επίκεντρο της μελέτης τοποθετείται ο ιδιαίτερα καταστροφικός συνδυασμός που ασκεί τεράστια πίεση στο Μεσογειακό οικοσύστημα και αποτελείται από τις συνέπειες που έχουν η υπερβολική χρήση πλαστικών στην τοπική βιοποικιλότητα και τους ανθρώπους, η ελλιπής διαχείριση απορριμμάτων, και ο μαζικός τουρισμός.

Επιπλέον, συγκεντρώνοντας για πρώτη φορά τα πλέον πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα αναφορικά με τη χρήση του πλαστικού στην Ευρώπη, η μελέτη παρουσιάζει έναν αναλυτικό "οδικό χάρτη" με όλες τις δράσεις που πρέπει να λάβουν φορείς, επιχειρήσεις και πολίτες, προκειμένου να επιτευχθεί η μείωση χρήσης πλαστικού και κατ' επέκταση, η προστασία των θαλασσών μας.

Σύμφωνα με τη μελέτη του WWF, στη Μεσόγειο, τα πλαστικά αποτελούν το 95% των σκουπιδιών που εντοπίζονται στις θάλασσες, τόσο στον βυθό της θάλασσας, όσο και στις ακτές. Η ρύπανση αυτή προέρχεται κυρίως από την Τουρκία και την Ισπανία, και σε δεύτερη φάση, από την Ιταλία, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και την Ελλάδα, με τους τουρίστες που επισκέπτονται την περιοχή να ευθύνονται για την ετήσια αύξηση κατά 40% των απορριμμάτων που καταλήγουν στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Τα μεγάλα πλαστικά κομμάτια τραυματίζουν, προκαλούν ασφυξία και συχνά θάνατο στα ζώα της θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων εμβληματικών ειδών που είτε προστατεύονται από το νόμο, είτε κινδυνεύουν με εξαφάνιση, όπως είναι οι θαλάσσιες χελώνες ή τα θαλάσσια θηλαστικά.. Ωστόσο, τα μικροπλαστικά, τα μικρά δηλαδή εκείνα θραύσματα πλαστικού, είναι αυτά που βρίσκονται σε πραγματική αφθονία στη Μεσόγειο. Έχει, μάλιστα, υπολογιστεί πως εντοπίζονται 1,25 εκατομμύρια κομματάκια πλαστικού ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στη Μεσόγειο Θάλασσα συγκέντρωση, σχεδόν τέσσερις φορές υψηλότερη από αυτήν που καταγράφεται στο λεγόμενο "πλαστικό νησί", στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό. Όταν δε, εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα αποτελούν απειλή όχι μόνο για έναν μεγάλο αριθμό ειδών, αλλά και για την ανθρώπινη υγεία.

"Οι επιπτώσεις της ρύπανσης από πλαστικά στη Μεσόγειο γίνονται αισθητές σε παγκόσμια κλίμακα, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα τόσο στο περιβάλλον, όσο και στην υγεία των ανθρώπων. Αν η αύξηση των πλαστικών απορριμμάτων συνεχιστεί, αυτό θα πλήξει την παγκόσμια φήμη της Μεσογείου ως τουριστικό προορισμό και ως περιοχή με πλούσια αλιευτική παράδοση, με συντριπτικές συνέπειες για τις τοπικές κοινότητες που στηρίζουν την επιβίωσή τους σε αυτούς τους τομείς. Όλα αυτά θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση λήψη δράσεων που θα συμβάλλουν στην προστασία της Μεσογείου", δήλωσε ο John Tanzer, επικεφαλής του θαλάσσιου τομέα από το WWF International.

Ο Αχιλλέας Πληθάρας, υπεύθυνος προγραμμάτων ευαισθητοποίησης του WWF Ελλάς τονίζει: "Εκατομμύρια τόνοι πλαστικών εισέρχονται κάθε χρόνο στη Μεσόγειο Θάλασσα, επιβαρύνοντας τη θαλάσσια ζωή και απειλώντας άμεσα την ανθρώπινη υγεία. Οι ελληνικές
θάλασσες, δυστυχώς, δεν εξαιρούνται από το πρόβλημα. Η ρύπανση από πλαστικά μόλις τώρα άρχισε να μπαίνει στο εγχώριο δημόσιο διάλογο, αλλά με τρόπο αποσπασματικό, και κυρίως μέσα από κατακερματισμένες δράσεις ενημέρωσης. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να λέμε ότι είμαστε μια χώρα με μοναδικό θαλάσσιο πλούτο και παράδοση, πρέπει να ενεργήσουμε άμεσα, ο καθένας από τη δική του μεριά. Δεν πρέπει να αφήσουμε τη Μεσόγειο και τις θάλασσές μας να "πνιγούν" στα πλαστικά". Η περίπτωση της Ελλάδας
Η Ελλάδα, η χώρα με τα 16.000 χιλιόμετρα ακτογραμμής, που ο μεγάλος της πλούτος είναι η θάλασσα, βρίσκεται κι αυτή αντιμέτωπη με το μεγάλο πρόβλημα της θαλάσσιας ρύπανσης από πλαστικά. Σύμφωνα με τη μελέτη του WWF, η χώρα μας καταναλώνει περίπου 0,6 εκατομμύρια τόνους πλαστικών το χρόνο και ανακυκλώνει μόλις το 20%. Μία έρευνα που προέκυψε από τα στοιχεία 80 καθαρισμών στην Ελλάδα καταδεικνύει ότι το πιο κοινό υλικό ρύπανσης είναι τα πλαστικά (43-51%), ενώ ακολουθεί το χαρτί (13-18%) και το αλουμίνιο (7-12%). Σύμφωνα με αυτή την έρευνα, τα βασικά σκουπίδια που βρίσκει κανείς στις ελληνικές παραλίες είναι φίλτρα τσιγάρων, καπάκια από μπουκάλια, καλαμάκια και αναδευτήρες, πλαστικά μπουκάλια, συσκευασίες φαγητών και πλαστικές σακούλες. Η διαχείριση των πλαστικών απορριμμάτων και η ανακύκλωση συμπεριλαμβάνονται στην Εθνική Στρατηγική για τα Στερεά Απόβλητα και την Εθνική Στρατηγική για το Πρόγραμμα για την Πρόληψη Αποβλήτων, με την Ελλάδα να πρέπει μέχρι το 2020 να ανακυκλώνει το 65% των πλαστικών συσκευασιών. Δυστυχώς, όμως, η χώρα μας έχει ακόμα δρόμο να διανύσει, καθώς, όπως τονίζεται στην έρευνα, η ισχύουσα διαχείριση στερεών αποβλήτων είναι ανεπαρκής. Την ίδια στιγμή, η ευαισθητοποίηση των πολιτών παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Ενδεικτικό είναι ότι μόλις το 34% των Ευρωπαίων δηλώνει ότι αποφεύγει την αγορά πλαστικών προϊόντων μιας χρήσης. Το ποσοστό για τους Έλληνες είναι ακόμα μικρότερο και μόλις φτάνει το 24%, δείγμα του ότι απαιτείται περισσότερη προσπάθεια για την ευαισθητοποίηση και την ανάληψη δράσης εκ μέρους των πολιτών.
Πώς η Μεσόγειος θα βγει από αυτή την "πλαστική παγίδα";
Βάσει της μελέτης, οι καθυστερήσεις και τα κενά που εντοπίζονται στη διαχείριση των απορριμμάτων στις περισσότερες μεσογειακές χώρες αποτελούν την πηγή του προβλήματος. Από τους 27 εκατομμύρια τόνους πλαστικών απορριμμάτων που παράγονται κάθε χρόνο στην Ευρώπη (28 κράτη μέλη, Νορβηγία και Ελβετία), μόνο το ένα τρίτο ανακυκλώνεται. Στο πλαίσιο αυτό, και σε συνέχεια των πρόσφατων προτάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για μείωση των πλαστικών μιας χρήσης, το WWF έρχεται να επιβεβαιώσει την απογοητευτική κατάσταση που επικρατεί στη Μεσόγειο, τονίζοντας την επιτακτική ανάγκη για άμεση εφαρμογή μέτρων από κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και πολίτες, με στόχο τη μείωση των πλαστικών απορριμμάτων στο αστικό, παράκτιο και θαλάσσιο περιβάλλον της Μεσογείου. Ενδεικτικά, το WWF προτείνει:

Για τις κυβερνήσεις: Υιοθέτηση μιας δεσμευτικής διεθνούς συμφωνίας για την εξάλειψη των πλαστικών απορρίψεων στους ωκεανούς, με δεσμευτικούς στόχους για τα κράτη, προκειμένου να επιτευχθεί 100% ανακύκλωση των πλαστικών απορριμμάτων ως το 2030 και να απαγορευθούν ολοκληρωτικά τα πλαστικά μιας χρήσης (π.χ. σακούλες, καλαμάκια).

Για τις επιχειρήσεις: Να επενδύσουν στον σχεδιασμό νέων, καινοτόμων και βιώσιμων υλικών που θα αντικαταστήσουν τα πλαστικά.

Για τους πολίτες: Να μην επιλέγουν προϊόντα σε πλαστική συσκευασία, να μειώσουν τα πλαστικά μιας χρήσης, να εντάξουν την ανακύκλωση στην καθημερινότητά τους και να μεταδίδουν το μήνυμα στους συμπολίτες τους.

Σημειώσεις προς συντάκτες:

Η Ευρώπη των 28, μαζί με τη Νορβηγία και την Ελβετία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός πλαστικών στον κόσμο, μετά την Κίνα, παράγοντας 27 εκατ. τόνους πλαστικών απορριμμάτων κάθε χρόνο και απορρίπτοντας 150-500.000 εκατ. τόνους μικροπλαστικών στη Μεσογειακή Θάλασσα και τις ευρωπαϊκές θάλασσες σε ετήσια βάση.

Παρατίθενται στοιχεία για τη βιοποικιλότητα και την πλαστική ρύπανση στη Μεσόγειο:

Στη Μεσόγειο Θάλασσα, 134 είδη (ψάρια, θαλάσσιες χελώνες, θηλαστικά και θαλασσοπούλια) πέφτουν συχνότερα θύματα από την κατάποση πλαστικών απορριμμάτων

Όλα τα είδη των θαλάσσιων χελωνών στη Μεσόγειο έχουν καταπιεί πλαστικά, ενώ έχουν βρεθεί ως και 150 πλαστικά κομμάτια σε στομάχι χελώνας.

Εκτιμάται ότι στο στομάχι του 90% των θαλασσοπουλιών σε ολόκληρο τον κόσμο, υπάρχουν κομμάτια πλαστικού.

Τα μικροπλαστικά, μόλις εισέλθουν στον οργανισμό (ζώων και ανθρώπων) παρεμποδίζουν σημαντικές βιολογικές διαδικασίες, προκαλώντας βλάβη στο ήπαρ ή μεταβάλλοντας τις ορμόνες.

Περισσότερες πληροφορίες για media:
Χρίστη Σωτηρίου, υπεύθυνη γραφείου τύπου & δημ. σχέσεων, WWF Ελλάς, τηλ. 210 3311988 (εσωτ.116), κιν. 6947880699, c.sotiriou@wwf.gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Μεσόγειος εκπέμπει SOS, καθώς κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια "πλαστική θάλασσα"

# data[].attributes.attachment_link.description
Σύμφωνα με την πρώτη μελέτη του WWF για τη ρύπανση της Μεσογείου από τα πλαστικά, οι θάλασσές μας "πνίγονται" από τα πλαστικά απορρίμματα. Η Μεσόγειος Θάλασσα μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια σε μια επικίνδυνη "πλαστική παγίδα" με ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ρύπανσης εξαιτίας των πλαστικών απορριμμάτων που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τα θαλάσσια είδη, αλλά και την ανθρώπινη υγεία.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Μεσόγειος Θάλασσα μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια σε μια επικίνδυνη "πλαστική παγίδα" με ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ρύπανσης εξαιτίας των πλαστικών απορριμμάτων που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τα θαλάσσια είδη, αλλά και την ανθρώπινη υγεία. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγει η νέα μελέτη του WWF με τίτλο "Σώζοντας τη Μεσόγειο από την πλαστική παγίδα", η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών. Στο επίκεντρο της μελέτης τοποθετείται ο ιδιαίτερα καταστροφικός συνδυασμός που ασκεί τεράστια πίεση στο Μεσογειακό οικοσύστημα και αποτελείται από τις συνέπειες που έχουν η υπερβολική χρήση πλαστικών στην τοπική βιοποικιλότητα και τους ανθρώπους, η ελλιπής διαχείριση απορριμμάτων και ο μαζικός τουρισμός.

Σύμφωνα με τη μελέτη του WWF, στη Μεσόγειο, τα πλαστικά αποτελούν το 95% των σκουπιδιών που εντοπίζονται στις θάλασσες, τόσο στον βυθό της θάλασσας, όσο και στις ακτές. Η ρύπανση αυτή προέρχεται κυρίως από την Τουρκία και την Ισπανία, και σε δεύτερη φάση, από την Ιταλία, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και την Ελλάδα, με τους τουρίστες που επισκέπτονται την περιοχή να ευθύνονται για την ετήσια αύξηση κατά 40% των απορριμμάτων που καταλήγουν στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Τα μεγάλα πλαστικά κομμάτια τραυματίζουν, προκαλούν ασφυξία και συχνά θάνατο στα ζώα της θάλασσας, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων εμβληματικών ειδών που είτε προστατεύονται από το νόμο, είτε κινδυνεύουν με εξαφάνιση, όπως είναι οι θαλάσσιες χελώνες ή τα θαλάσσια θηλαστικά.. Ωστόσο, τα μικροπλαστικά, τα μικρά δηλαδή εκείνα θραύσματα πλαστικού, είναι αυτά που βρίσκονται σε πραγματική αφθονία στη Μεσόγειο. Έχει, μάλιστα, υπολογιστεί πως εντοπίζονται 1,25 εκατομμύρια κομματάκια πλαστικού ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στη Μεσόγειο Θάλασσα συγκέντρωση, σχεδόν τέσσερις φορές υψηλότερη από αυτήν που καταγράφεται στο λεγόμενο "πλαστικό νησί", στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό. Όταν δε, εισέρχονται στην τροφική αλυσίδα αποτελούν απειλή όχι μόνο για έναν μεγάλο αριθμό ειδών, αλλά και για την ανθρώπινη υγεία.

Η περίπτωση της Ελλάδας

Η Ελλάδα, η χώρα με τα 16.000 χιλιόμετρα ακτογραμμής, που ο μεγάλος της πλούτος είναι η θάλασσα, βρίσκεται κι αυτή αντιμέτωπη με το μεγάλο πρόβλημα της θαλάσσιας ρύπανσης από πλαστικά. Σύμφωνα με τη μελέτη του WWF, η χώρα μας καταναλώνει περίπου 0,6 εκατομμύρια τόνους πλαστικών το χρόνο και ανακυκλώνει μόλις το 20%. Μία έρευνα που προέκυψε από τα στοιχεία 80 καθαρισμών στην Ελλάδα καταδεικνύει ότι το πιο κοινό υλικό ρύπανσης είναι τα πλαστικά (43-51%), ενώ ακολουθεί το χαρτί (13-18%) και το αλουμίνιο (7-12%). Σύμφωνα με αυτή την έρευνα, τα βασικά σκουπίδια που βρίσκει κανείς στις ελληνικές παραλίες είναι φίλτρα τσιγάρων, καπάκια από μπουκάλια, καλαμάκια και αναδευτήρες, πλαστικά μπουκάλια, συσκευασίες φαγητών και πλαστικές σακούλες. Η διαχείριση των πλαστικών απορριμμάτων και η ανακύκλωση συμπεριλαμβάνονται στην Εθνική Στρατηγική για τα Στερεά Απόβλητα και την Εθνική Στρατηγική για το Πρόγραμμα για την Πρόληψη Αποβλήτων, με την Ελλάδα να πρέπει μέχρι το 2020 να ανακυκλώνει το 65% των πλαστικών συσκευασιών. Δυστυχώς, όμως, η χώρα μας έχει ακόμα δρόμο να διανύσει, καθώς, όπως τονίζεται στην έρευνα, η ισχύουσα διαχείριση στερεών αποβλήτων είναι ανεπαρκής. Την ίδια στιγμή, η ευαισθητοποίηση των πολιτών παραμένει σε χαμηλά επίπεδα. Ενδεικτικό είναι ότι μόλις το 34% των Ευρωπαίων δηλώνει ότι αποφεύγει την αγορά πλαστικών προϊόντων μιας χρήσης. Το ποσοστό για τους Έλληνες είναι ακόμα μικρότερο και μόλις φτάνει το 24%, δείγμα του ότι απαιτείται περισσότερη προσπάθεια για την ευαισθητοποίηση και την ανάληψη δράσης εκ μέρους των πολιτών.

Πώς η Μεσόγειος θα βγει από αυτή την "πλαστική παγίδα";

Βάσει της μελέτης, οι καθυστερήσεις και τα κενά που εντοπίζονται στη διαχείριση των απορριμμάτων στις περισσότερες μεσογειακές χώρες αποτελούν την πηγή του προβλήματος. Από τους 27 εκατομμύρια τόνους πλαστικών απορριμμάτων που παράγονται κάθε χρόνο στην Ευρώπη (28 κράτη μέλη, Νορβηγία και Ελβετία), μόνο το ένα τρίτο ανακυκλώνεται. Στο πλαίσιο αυτό, και σε συνέχεια των πρόσφατων προτάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για μείωση των πλαστικών μιας χρήσης, το WWF έρχεται να επιβεβαιώσει την απογοητευτική κατάσταση που επικρατεί στη Μεσόγειο, τονίζοντας την επιτακτική ανάγκη για άμεση εφαρμογή μέτρων από κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και πολίτες, με στόχο τη μείωση των πλαστικών απορριμμάτων στο αστικό, παράκτιο και θαλάσσιο περιβάλλον της Μεσογείου. Ενδεικτικά, το WWF προτείνει:

Για τις κυβερνήσεις: Υιοθέτηση μιας δεσμευτικής διεθνούς συμφωνίας για την εξάλειψη των πλαστικών απορρίψεων στους ωκεανούς, με δεσμευτικούς στόχους για τα κράτη, προκειμένου να επιτευχθεί 100% ανακύκλωση των πλαστικών απορριμμάτων ως το 2030 και να απαγορευθούν ολοκληρωτικά τα πλαστικά μιας χρήσης (π.χ. σακούλες, καλαμάκια).

Για τις επιχειρήσεις: Να επενδύσουν στον σχεδιασμό νέων, καινοτόμων και βιώσιμων υλικών που θα αντικαταστήσουν τα πλαστικά.

Για τους πολίτες: Να μην επιλέγουν προϊόντα σε πλαστική συσκευασία, να μειώσουν τα πλαστικά μιας χρήσης, να εντάξουν την ανακύκλωση στην καθημερινότητά τους και να μεταδίδουν το μήνυμα στους συμπολίτες τους.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Άρθρα του/της

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Μεσόγειος μετατρέπεται σε "πλαστική θάλασσα"

# data[].attributes.attachment_link.description
WWF: Tα πλαστικά αποτελούν το 95% των σκουπιδιών που εντοπίζονται στον βυθό της θάλασσας και στις ακτές

# data[].attributes.location_name
Αιγαίο Πέλαγος

# data[].attributes.headline
Αιγαίο Πέλαγος

# data[].attributes.subject
Αιγαίο Πέλαγος

# data[].attributes.location_name
Μαύρη Θάλασσα

# data[].attributes.headline
Μαύρη Θάλασσα

# data[].attributes.subject
Μαύρη Θάλασσα

# data[].attributes.body
Οι παράγοντες της κλιματικής αλλαγής επηρεάζουν δυνητικά τους θαλάσσιους πελάγους και βένθους στη Μεσόγειο Θάλασσα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Καταγραφή.PNG

# data[].attributes.location_name
Αττάλεια, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Αττάλεια, Τουρκία

# data[].attributes.subject
Αττάλεια, Τουρκία

# data[].attributes.body
|Χρήση λιπασμάτων και απελευθέρωση αζώτου στη Μεσόγειο Θάλασσα (

# data[].attributes.attachment_link.title
Καταγραφή.PNG