# data[].attributes.headline
ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΕΒΡΑΙΩΝ

# data[].attributes.subject
ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΕΒΡΑΙΩΝ

# data[].attributes.body
Το Ολοκαύτωμα (1933–1945) ήταν η συστηματική, κεντρικά  σχεδιασμένη και υποστηριζόμενη δίωξη και δολοφονία έξι εκατομμυρίων Ευρωπαίων Εβραίων από το ναζιστικό γερμανικό καθεστώς και τους συμμάχους και συνεργάτες του.

Το Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ ορίζει τα χρόνια του Ολοκαυτώματος ως το χρονικό διάστημα 1933-1945.

Η εποχή του Ολοκαυτώματος ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1933, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα κατέλαβαν την εξουσία στη Γερμανία. Έληξε τον Μάιο του 1945, όταν οι Συμμαχικές Δυνάμεις νίκησαν τη ναζιστική Γερμανία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το Ολοκαύτωμα αναφέρεται επίσης μερικές φορές ως "Σοά", που σημαίνει «καταστροφή» στα εβραϊκά.

# data[].attributes.headline
ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΕΒΡΑΙΩΝ : ΠΩΣ ΤΟ ΕΖΗΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ 

# data[].attributes.subject
ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΕΒΡΑΙΩΝ : ΠΩΣ ΤΟ ΕΖΗΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ 

# data[].attributes.body
Αν και σε σχέση με τις χώρες της Κεντρική Ευρώπης, ο αντισημιτισμός στα Βαλκάνια ήταν ηπιότερος, ο αριθμός των Εβραίων θυμάτων των ναζιστών ήταν και σε αυτή την περίπτωση μεγάλος.

Πιο συγκεκριμένα και όσον αφορά στην Ελλάδα, οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. 46.091 ήταν οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, δηλαδή το 96% της τότε κοινότητας, που εστάλησαν στα στρατόπεδα του Άουσβιτς τον Μάρτιο του 1943. Μερικούς μήνες πριν, το μόνο που είχαν καταφέρει να κάνουν όταν τους περικύκλωσαν οι Γερμανοί, ήταν να εξαγοράσουν με 2,5 εκατομμύρια δραχμές την ελευθερία τους.

# data[].attributes.headline
Επέζησε από τα κολαστήρια του Άουσβιτς και συγκλονίζει με τις μαρτυρίες της |

# data[].attributes.subject
Επέζησε από τα κολαστήρια του Άουσβιτς και συγκλονίζει με τις μαρτυρίες της |

# data[].attributes.attachment_link.title
Επέζησε από τα κολαστήρια του Άουσβιτς και συγκλονίζει με τις μαρτυρίες της | 25/1/2019 | ΕΡΤ

# data[].attributes.headline
ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ 

# data[].attributes.subject
ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ 

# data[].attributes.body
Μετά την κατάρρευση του φασιστικού καθεστώτος στην Ιταλία το 1943, η Κέρκυρα πέρασε στον έλεγχο της ναζιστικής Γερμανίας και ο τότε δήμαρχος συνεργάστηκε με τις αρχές κατοχής και συνέβαλε στην υιοθέτηση και εφαρμογή διαφόρων αντισημιτικών νόμων υπό την κατεύθυνση της ναζιστικής διακυβέρνησης.

Στις αρχές τού Ιουνίου 1944, ενώ οι Σύμμαχοι βομβάρδιζαν την Κέρκυρα με σκοπό τον αντιπερισπασμό για την απόβαση στη Νορμανδία, η Γκεστάπο περικύκλωσε τους Εβραίους τής πόλεως, τους έθεσε υπό προσωρινή κράτηση στο Παλαιό Φρούριο και στις 10 Ιουνίου τους εκτόπισε στο Άουσβιτς, από όπου ελάχιστοι επιβίωσαν.

Εντούτοις, περίπου διακόσιοι από τους 2.000 Εβραίους τού νησιού, οι οποίοι διέφυγαν την περικύκλωση, βρήκαν καταφύγιο στους χριστιανούς γείτονές τους και κρύφτηκαν εκεί. Είναι αξιοσημείωτο ότι μέχρι σήμερα μία από τις κύριες συνοικίες τής παλαιάς πόλης ονομάζεται Εβραϊκή σε αναγνώριση της συμμετοχής και συνεχούς παρουσίας των Εβραίων στην πόλη τής Κέρκυρας. Η Συναγωγή τής συνοικίας αυτής παραμένει ενεργός και λειτουργεί με περίπου 65 μέλη.

Οι 275 Εβραίοι τής Ζακύνθου, ωστόσο, επέζησαν από το Ολοκαύτωμα. Όταν οι γερμανικές αρχές κατοχής διέταξαν γραπτώς τον δήμαρχο να τους παραδώσει κατάλογο με τα ονόματα των Εβραίων του νησιού, ο μητροπολίτης Χρυσόστομος επέστρεψε τη διαταγή στους Γερμανούς με δύο ονόματα: το δικό του και του δημάρχου. Ο πληθυσμός τού νησιού προσέφερε καταφύγιο σε κάθε μέλος τής εβραϊκής κοινότητας.

Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1953, όταν το νησί υπέστη καταστροφές από σεισμό, η πρώτη χορηγία βοήθειας ήλθε από το κράτος τού Ισραήλ συνοδευόμενη από το εξής μήνυμα: «Οι Εβραίοι τής Ζακύνθου δεν λησμόνησαν ποτέ τον Δήμαρχο και τον αγαπητό τους Επίσκοπο, καθώς και όσα έκαναν για εμάς».

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Με αφορμή τη σημερινή παγκόσμια ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος

Ζάκυνθος, στα τέλη του 1943. Οι Εβραίοι του νησιού τελούν υπό διωγμό.

Ο Γερμανός διοικητής της φρουράς Ζακύνθου Πάουλ Μπέρεντς καλεί το δήμαρχο Λουκά Καρρέρ για να του ανακοινώσει την εντολή του. Μέσα σε λίγες μέρες θα πρέπει να του παραδώσει κατάλογο με τα ονόματα όλων των Εβραίων του νησιού για να απελαθούν.

Ο δήμαρχος συναντά τον μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομο και μεταβαίνουν μαζί στην Κομαντατούρ όπου παραδίδουν στον διοικητή έναν φάκελο με τον κατάλογο.

Το χαρτί γράφει μόνο δύο ονόματα: Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος, Δήμαρχος Ζακύνθου Λουκάς Καρρέρ...

Με αφορμή τη σημερινή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, σκέφτηκα πόσες φορές αισθάνθηκα ντροπή μελετώντας την ιστορία των Ελλήνων Εβραίων. Περίπου το 85% των Εβραίων της Ελλάδας εξοντώθηκε.

Λίγοι στάθηκαν στο πλευρό τους: ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ, ο Αστυνομικός Διευθυντής Άγγελος Έβερτ, κάποιοι φωτισμένοι ιεράρχες, κάποιοι συμπολίτες τους με μεγάλη καρδιά (και κουράγιο). Η πλειοψηφία των Ελλήνων παρέμεινε αμέτοχη - άλλοι επειδή χάρηκαν, άλλοι επειδή επωφελήθηκαν, οι περισσότεροι, ίσως, επειδή πίστευαν ότι δεν είχαν τη δύναμη να κάνουν τη διαφορά.

Την ιστορία των 270 Εβραίων της Ζακύνθου, που σώθηκαν όλοι χάρη στο Δήμαρχο, το Μητροπολίτη και τους συμπολίτες τους που τους έκρυψαν, την πρωτοδιάβασα πριν από 18 χρόνια. Και με συγκινεί το ίδιο κάθε φορά που την ξαναδιαβάζω.

Ίσως γιατί αποδεικνύει ότι τελικά ένας ή δύο άνθρωποι μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Οι δικοί μου Εβραίοι

Στην πόλη μου, τη Θεσσαλονίκη, οι Εβραίοι ήταν ως το 1912 η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα. Το 1943, λίγο πριν την εκτόπισή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αριθμούσαν σχεδόν 50.000 ψυχές. Το 95% εξοντώθηκε στο Άουσβιτς. Το ποσοστό είναι, ίσως, το υψηλότερο αναλογικά στον κόσμο. Λίγοι Εβραίοι ζουν πια στη Θεσσαλονίκη. Από μικρή έβλεπα και θαύμαζα τα όμορφα σπίτια τους - τη βίλα Μπιάνκα, τη βίλα Μοδιάνο, τη βίλα Μορδόχ, τη βίλα Αλλατίνι. Εβραίους, όμως, στη Θεσσαλονίκη έχω γνωρίσει ελάχιστους.

Οι δικοί μου Εβραίοι, λοιπόν, είναι ο Φραντς Κάφκα, ο Γούντι Άλεν, ο Στέφαν Τσβάιχ, ο Ζίγκμουντ Φρόιντ, ο Γιοζέφ Ελιγιά, ο Έρικ Χόμπσμπαουμ, ο Μπίλι Γουάιλντερ, ο Τζορτζ Στάινερ, ο Μαξ Οφύλς, ο Γκούσταφ Μάλερ, ο Ελίας Κανέτι, ο Στίβεν Φράι, ο Γιόζεφ Ροτ, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Ερνστ Λιούμπιτς, ο Βάλτερ Ρατενάου, ο Φέλιξ Μέντελσον, ο Χάινριχ Χάινε, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο Μαρσέλ Ράιχ-Ρανίτσκι, η Τζούντιθ Κερ, ο Σάντερ Γκίλμαν, η Άννα Ζέγκερς, η Ελένα Μπόναμ-Κάρτερ, ο Άρτουρ Σνίτσλερ, ο Αλεξάντερ Κόρντα, ο Πάουλ Τσελάν.

Όσοι από αυτούς έζησαν την εποχή του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου αυτοκτόνησαν, δολοφονήθηκαν ή αυτοεξορίστηκαν. Κανένας, όμως, δεν ξεχάστηκε. Και νομίζω ότι, τελικά, αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα του ναζισμού.
27 Ιανουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι δικοί μου Εβραίοι - Μια συγκλονιστική ιστορία από τη Ζάκυνθο | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Με αφορμή τη σημερινή παγκόσμια ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος Ζάκυνθος, στα τέλη του 1943. Οι Εβραίοι του νησιού τελούν υπό διωγμό. Ο Γερμανός διοικητής της φρουράς Ζακύνθου Πάουλ Μπέρεντς καλεί το δήμαρχο Λουκά Καρρέρ για να του ανακοινώσει την εντολή του.

# data[].attributes.headline
ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ (Φραγκφούρτη, 12 Ιουνίου 1929 - στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέρκεν-Μπέλζεν, Φεβρουάριος ή Μάρτιος 1945)

# data[].attributes.subject
ΑΝΝΑ ΦΡΑΝΚ (Φραγκφούρτη, 12 Ιουνίου 1929 - στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέρκεν-Μπέλζεν, Φεβρουάριος ή Μάρτιος 1945)

# data[].attributes.body
Η Άννα Φρανκ ήταν Γερμανίδα Εβραϊκής καταγωγής που έγραψε ένα ημερολόγιο ενώ κρυβόταν, μαζί με τους δικούς της και τέσσερις οικογενειακούς φίλους, σε ένα σπίτι στο Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ολλανδίας.
Η οικογένειά της είχε μετακομίσει στο Άμστερνταμ όταν οι Ναζί πήραν την εξουσία στη Γερμανία, αλλά παγιδεύτηκε όταν η κατοχή επεκτάθηκε και στην Ολλανδία. Καθώς οι διώξεις των Εβραίων εντάθηκαν, η οικογένεια άρχισε τον Ιούλιο του 1942 να κρύβεται σε μυστικά δωμάτια του γραφείου του πατέρα, Όττο Φρανκ. Μετά από δύο χρόνια τούς κατέδωσαν και η οικογένεια στάλθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Γκεστάπο λεηλάτησε τη σοφίτα, όπου κρυβόταν η οικογένειά της, αφήνοντας ανάκατα στο πάτωμα περιοδικά, βιβλία, εφημερίδες κτλ. Λίγες μέρες αργότερα, μια καθαρίστρια βρήκε ανάμεσά τους το ημερολόγιο της Άννα. Χωρίς να ξέρει τι ήταν, το παρέδωσε στη Μιπ και την Έλλη, δύο κορίτσια, που η βοήθειά τους στις εβραϊκές οικογένειες δεν αποκαλύφθηκε ποτέ. Η Άννα και η αδελφή της, Μαργκότ, μεταφέρθηκαν, δύο μήνες πριν το θάνατο της μητέρας τους, στο γερμανικό στρατόπεδο Μπέργκεν – Μπέλζεν. Εκεί η Άννα έδειξε το ίδιο κουράγιο και καρτερικότητα που την είχαν κάνει γνωστή στο Άουσβιτς. Τον Φεβρουάριο του 1945 και τα δυο κορίτσια αρρώστησαν από τύφο. Μια μέρα, η Μαργκότ, προσπαθώντας να σηκωθεί από το κρεβάτι της, που βρισκόταν ακριβώς πάνω από το κρεβάτι της Άννα, έχασε την ισορροπία της και έπεσε κάτω. Στην κατάσταση που βρισκόταν, ο οργανισμός της δεν άντεξε το σοκ. Ο θάνατος της αδελφής της προκάλεσε στην Άννα αυτό που όλα τα προηγούμενα βάσανά της δεν μπόρεσαν να προκαλέσουν: έσπασε το ηθικό της. Λίγες μέρες αργότερα, στις αρχές Μαρτίου, πέθανε. Ο πατέρας της, Όττο, ο μόνος που επέζησε από τους οκτώ της σοφίτας, γύρισε μετά το τέλος του πολέμου στο Άμστερνταμ, όπου ανακάλυψε ότι το ημερολόγιό της είχε διασωθεί. Πεπεισμένος ότι αποτελούσε μοναδική μαρτυρία, προχώρησε στην έκδοσή του. Το ημερολόγιο εκδόθηκε στην ολλανδική γλώσσα, με τον τίτλο Het Achterhuis (Το πίσω σπίτι).
Το ημερολόγιο, που είχε δοθεί στην Άννα ως δώρο για τα 13α γενέθλιά της, περιγράφει τα γεγονότα της ζωής της από τις 12 Ιουνίου 1942 μέχρι την τελευταία μέρα που έγραψε σ' αυτό, την 1η Αυγούστου 1944. Γραμμένο στα ολλανδικά, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες κι έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου. Διασκευάστηκε για την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, το θέατρο, ακόμα και για την όπερα. Το βιβλίο δίνει μια λεπτομερή περιγραφή της καθημερινής ζωής κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής· μέσω των γραπτών της, η Άννα Φρανκ έγινε ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
1o ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΡΑΜΑΣ