# data[].attributes.attachment_link.title
WspieraMY relacje - Rodzice - Odporność psychiczna dziecka i rodzica

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/playlist?list=PL6-3bqqH2ks6AQMrzBMKia6V8TK_0TdtJ

# data[].attributes.attachment_link.title
Poradnik dla UCZNIÓW: Lekcje online z Microsoft Teams - YouTube

# data[].attributes.attachment_link.description
To zestaw filmów przygotowanych specjalnie dla Uczniów. Możesz swoim Uczniom wysłać je, aby wiedzieli w jaki sposób korzystać z Teams. Filmy warto również wy...

# data[].attributes.body
https://www.gov.pl/web/zdalnelekcje/poradnik-dla-rodzicow

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
#Zostanwdomu i odłącz się

Zdalna praca, zdalna szkoła. Po codziennych obowiązkach przychodzi wreszcie moment na wspólne spędzanie wolnego czasu. Przez ostatnie tygodnie rodzice wykazują się wieloma nowymi pomysłami. No dobrze, a co jeśli pomysły się wyczerpią? Nie martwcie się, znamy sposoby na to, jak połączyć świetną zabawę z nauką, a do tego nie używając komputera czy smartfona. Udowodnimy, że da się!

Mały programista

Prawie codziennie docierają do nas informacje o tym, że na rynku pracy brakuje programistów. To na pewno zawód przyszłości, ale także szansa na rozwinięcie umiejętności przydatnych w codziennym życiu. Nauka kodowania nie od razu zrobi z naszych dzieci programistów, ale na pewno nauczy je logicznego myślenia. Proste zabawy to nie tylko pomysł na zorganizowanie czasu dzieciakom, ale także dobre ćwiczenie dla rodziców.

Na początek proponujemy Wam zabawy „20 minut z programowaniem offline". To proste zadania, które wykonacie z wykorzystaniem przedmiotów domowych. To mogą być kartki papieru, książki, kredki, piłki, koce. Rozejrzyjcie się wokół, na pewno je znajdziecie. Każda zabawa nawiązuje do programowania i w prosty sposób pokazuje, na czym ono polega. Dowiecie się, co to są kody, bugi, skrypty czy bity. A to wszystko podane w formie gier i zabaw dla młodszych i starszych.
Każda zabawa zawiera instrukcję, ilustracje pomocnicze oraz dokładny opis potrzebnych materiałów. Aby ułatwić Wam wspólną zabawę, w publikacji znajdziecie gotowe do wydrukowania lub przerysowania wzory plansz do zaproponowanych gier.

Jeśli będziecie chcieli bawić się w programowanie w dłuższej perspektywie, warto zaglądać na stronę koduj.gov.pl. Znajdziecie tam dużo inspiracji i pomysłów.

Razem bezpiecznie w internecie

Czas spędzany w domu to również dobry moment, żeby porozmawiać z dziećmi o bezpieczeństwie w internecie. Nie musi być to zwykła „pogadanka", my proponujemy edukację poprzez zabawę. Cykl „#zostanwdomu bezpiecznie z Akademią NASK" to aktywności, dzięki którym poznacie internetowe zagrożenia i dowiecie się, jak sobie z nimi radzić. Znajdziecie je stronie akademia.nask.pl oraz w kanałach społecznościowych. Tutaj, podobnie jak przy zabawach z programowaniem, potrzebujecie tylko to, co macie już w domu pod ręką.

Łamigłówki, krzyżówki, kolorowanki nawiązują w prosty sposób do tego, jak działa internet, co możemy w nim znaleźć, ale przede wszystkim na co uważać. Ta wiedza przyda się nie tylko dzieciom, ale także rodzicom. Gry i zabawy dostosowane są do poszczególnych grup wiekowych.

Bądźcie na czasie

Świat gna do przodu, spora część naszego życia przeniosła się do internetu. Warto regularnie uzupełniać wiedzę o tym, z czym Wasze dzieci mogą się tam zetknąć, i być na czasie. Teraz jest najlepszy moment, aby zapobiegać i rozmawiać. Jak? Z pomocą przyjdą Wam poradniki o internetowych zagrożeniach. Ich autorzy w prosty sposób tłumaczą, na czym polegają zjawiska, jaka jest ich skala i - co najważniejsze - jak unikać niebezpieczeństw i rozwiązywać problemy. W obecnych czasach ta wiedza jest bezcenna.
Tutaj znajdziecie serię publikacji do przeczytania online lub pobrania. Poruszyliśmy w nich takie tematy, jak: cyberprzemoc, FOMO, seksting, sharenting, szkodliwe treści w internecie.

Odwiedźcie także stronę gov.pl/niezagubdzieckawsieci z praktycznymi informacjami o bezpieczeństwie dzieci w sieci.

# data[].attributes.attachment_link.title
Poradnik dla rodziców - Zdalne lekcje - Portal Gov.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Zdalna praca, zdalna szkoła. Po codziennych obowiązkach przychodzi wreszcie moment na wspólne spędzanie wolnego czasu. Przez ostatnie tygodnie rodzice wykazują się wieloma nowymi pomysłami. No dobrze, a co jeśli pomysły się wyczerpią? Nie martwcie się, znamy sposoby na to, jak połączyć świetną zabawę z nauką, a do tego nie używając komputera czy smartfona.

# data[].attributes.body
https://blog.ceo.org.pl/jak-podtrzymac-relacje-i-kontakty-pomiedzy-uczniami-uczennicami-w-czasie-edukacji-zdalnej/?utm_source=freshmail&utm_medium=email&utm_campaign=Newsletter_CEO_-_listopad_2020

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
I znowu wrócił czas: „Halo, jak mnie słychać?", „Czy mnie widać?", „Coś przerywa..."
i wielu podobnych komunikatów znanych nam z czasu przed wakacjami, kiedy to w marcu 2020 roku zostaliśmy wraz z koleżankami i kolegami - nauczycielkami i nauczycielami wrzuceni do rzeczywistości zdalnej automatycznie jak podczas dzielenia na pokoje na jednej z platform do wideokonferencji - 3,2,1 - jesteś i sobie radź.

No i sobie radziliśmy jak umieliśmy. Szukaliśmy narzędzi, zasypywaliśmy uczniów zadaniami, terminami, propozycjami wciąż nowych zdalnych rozwiązań. I po jakimś czasie, wykończona kilkunastoma godzinami dziennie przed monitorem, słysząca od uczniów, że nie mogą nadążyć, że to jakiś obłęd, dostałam od przyjaciółki rysunek zatytułowany: „Wiosna - ach to ty", z prostymi zadaniami do podtrzymania relacji ze światem.

Poczułam, jak to dla mnie ważne, jak mnie zatrzymało i przypomniało o tym, co najistotniejsze, a w izolacji, tak bardzo wymarzone. Od razu pomyślałam też o moich uczniach i wychowankach, którym przesłałam „wiosenne zadanie" z prośbą o podzielenie się refleksją podczas lekcji on-line. No i zaczęliśmy rozmawiać o relacjach...

To było przed wakacjami. Obecnie, po kilku miesiącach doświadczeń w swoim technikum, po rozmowach z wieloma nauczycielami i uczniami z różnych etapów edukacyjnych, wiem, a może wiedziałam zawsze, tylko na moment odsunęłam na dalszy plan, że w zdalnej edukacji relacje są równie ważne, zaryzykuję nawet stwierdzenie - ważniejsze - niż realizacja programu ściśle i w zaplanowanym terminie. Mówiąc o relacjach, mam na myśli zarówno te pomiędzy mną a klasą, jak i te międzyuczniowskie, bo dla mnie jedne wynikają z drugich. Jeśli jako nauczyciel zadbam o dobrą atmosferę na lekcji zdalnej, wykażę zainteresowanie rzeczywistością pozaszkolną, po prostu człowiekiem po drugiej stronie ekranu, to on zrobi podobnie. I to zadziałało. Poniżej zamieszczę swój „zdalny niezbędnik".

1. Zaczynam każdą lekcję od „spojrzenia przez okno". Każdy z uczestników zajęć może uczynić to samo - to taka bezpieczniejsza wersja pytania: „Jak się masz?", „Z czym zaczynasz dzień?" (dla moich uczniów bywało paraliżujące), gdyż nie indywidualizuje, lecz uwspólnia, każdy z nas ma podobne słonko czy mgłę, deszcz lub wiatr i już jest bezpieczna płaszczyzna do rozmowy - jesteśmy zespołem. Oczywiście okno można tu zastąpić dowolnym elementem, byle nie dzielił.

2. Dbam o świadomość celu i kryteriów. Przed lekcją wszyscy uczniowie znają cel
i kryteria umieszczane na obowiązującej w naszej szkole platformie edukacyjnej. Zachęcam do rozmów na ten temat, kontaktów przed zajęciami. Świadomość tego, „co będzie na zajęciach" zmniejsza stres, wzmaga poczucie bezpieczeństwa - jakozespół wspólnie dążymy do celu, który na końcu każdych zajęć podsumowujemy.

3. Proponuję pracę w parach i grupach na lekcji. W nauczaniu zdalnym, dokładnie tak samo jak w stacjonarnym, praca z rówieśnikiem nad wspólnym zadaniem przynosi lepsze efekty niż indywidualne działania. Rozmawiamy, ustalamy wspólnie rozwiązanie, jesteśmy zespołem.

4. Zadania domowe - tylko zespołowe. Proponując zadanie domowe, dbam, by było wykonywane w grupach, by moi uczniowie mogli się ze sobą kontaktować, by nie czuli się samotni (dołączone zadanie).

5. Odwołuję się do wspólnych przeżyć sprzed pandemii. Staram się często przypominać (i zachęcam do tego uczniów) nasze wyjścia do kina czy teatru, nasze działania
w klasie, takie: „A pamiętacie...?". Byliśmy wtedyrazem i teraz też jesteśmy, tylko trochę inaczej. Jeśli to możliwe, wpisuję to do zadania (dołączone zadanie).

Mogłabym pewnie jeszcze napisać o wielu innych aspektach podtrzymywania relacji w zespole klasowym, jednak te, o których wspomniałam, w mojej pracy okazały się kluczowe. Kończąc, chcę jedynie dodać, że dokładnie taki sam mechanizm dobrze zadziała w zespole nauczycielskim, bo choć nie o lekcjach tu mowa, to jednak zadbanie o relacje w gronie są równie ważne. Samotnemu w swoich działaniach nauczycielowi będzie znacznie trudniej wzmacniać relacje w zespole klasowym.
O autorce tekstu
Agnieszka Karlak - dyplomowana nauczycielka języka polskiego, wiedzy o kulturze i kompetencji społecznych w Zespole Szkół Technicznych w Rybniku; lektorka języka polskiego dla obcokrajowców, trenerka, asystentka szkoły, doradczyni w programach: Aktywna Edukacja, Całościowy Rozwój Szkoły SUS, Akademia Liderów Oświaty SUS, OWRU, OR, Szkoła dla Innowatora, opiekunka i najwierniejsza fanka prowadzonego od 19 lat koła teatralnego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak podtrzymać relacje i kontakty pomiędzy uczniami/uczennicami w czasie edukacji zdalnej?

# data[].attributes.attachment_link.description
Listopadowa refleksja nauczycielki języka polskiego, wychowawczyni w szkole średniej, technicznej. I znowu wrócił czas: „Halo, jak mnie słychać?", „Czy mnie widać?", „Coś przerywa..." i wielu podobnych komunikatów znanych nam z czasu przed wakacjami, kiedy to w marcu 2020 roku zostaliśmy wraz z koleżankami i kolegami -

# data[].attributes.body
https://unicef-koronawirus.pl/edukacja/5-wskazowek-dla-rodzicow/?lang=pl

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Od momentu ogłoszenia pandemii koronawirusa, liczba przypadków zachorowań na świecie stale wzrasta. Setki milionów dzieci pozostają w domach. Rodzice i opiekunowie, jeśli tylko mogą, pracują zdalnie. Granice zostały zamknięte. Nasze życie uległo zmianie.

Zamknięcie placówek edukacyjnych wpłynęło na edukację ponad 80% uczniów na świecie. W tym samym czasie większość rodziców realizuje swoje obowiązki zawodowe z domu, a część niestety straciła miejsce zatrudnienia.

W związku z tą sytuacją, rodziny na całym świecie mierzą się teraz z wieloma trudnymi emocjami - strachem, niepokojem i stresem. Najmłodsi czują się zagubieni i przestraszeni, a część z nich nie potrafi nazwać swoich uczuć. Starsze dzieci dopada smutek związany z tymczasową izolacją. Znalezienie sposobów na wspieranie dzieci w procesie edukacji w tym czasie, pozwoli wypracować rutynę, która jest tak bardzo potrzebna, aby dzieci mogły swobodnie się uczyć. Działania te wpłyną korzystnie na zdrowie psychicznie najmłodszych i pozwolą im odnaleźć się w niecodziennych warunkach.

Dla wielu rodziców zapewnienie dzieciom tego rodzaju wsparcia, będzie nowym doświadczeniem, ale dzięki kilku wskazówkom, wszyscy zdecydowanie łatwiej odnajdą się w procesie edukacji zdalnej.

1. Przygotuj plan dnia wspólnie z dzieckiem

Postaraj się dostosować plan dnia do wieku swojego dziecka. Oprócz zajęć szkolnych, pamiętaj o czasie na zabawę, czytanie książek oraz gry. Wykorzystuj codzienne czynności jako okazje do nauki. Postaraj się, aby dziecko także miało wpływ na to, jak będzie wyglądał jego plan dnia.

Chociaż ustalenie rutyny i planu dnia jest niezwykle ważne dla dzieci i młodzieży w obecnej sytuacji, czasem możesz zauważyć, że Twoje dziecko potrzebuje więcej swobody. Warto wówczas zmienić swoje przyzwyczajenia. Jeśli dziecko wydaje się zmęczone lub poruszone, gdy próbujecie się uczyć, zaproponuj zmianę aktywności. Nie zapominaj, że wspólne planowanie, a także realizacja prac i obowiązków domowych, to świetny sposób na rozwój fizyczny dziecka, w tym ćwiczenie jego zdolności motorycznych. Staraj się dobierać zajęcia do potrzeb dziecka.

2. Rozmawiaj szczerze ze swoim dzieckiem

Wspieraj dziecko w rozmowie, zachęcaj do zadawania pytań i dzielenia się swoimi przeżyciami. Pamiętaj, że dzieci w różny sposób mogą reagować na stres. Bądź cierpliwy i wyrozumiały. Zaproś swoje dziecko do rozmowy. Dowiesz się, ile już wie na temat koronawirusa, czy jest świadome znaczenia higieny w obecnej sytuacji. Dzięki temu, że wspólnie uczestniczycie w wielu codziennych czynnościach, możesz wykorzystywać te okazje, żeby podkreślić jak istotne jest częste i dokładne mycie rąk. Zwróć uwagę na to, aby dziecko czuło się swobodnie podczas rozmowy. Rysowanie, opowiadanie historii czy bajek pomoże dziecku otworzyć się w dyskusji na ten trudny temat.

Postaraj się nie umniejszać czy lekceważyć zmartwień swojego dziecka. Poznaj uczucia, które mu towarzyszą i zapewnij je, że niepokój, który prawdopodobnie odczuwa, jest całkowicie normalny. Poświęć dziecku całą swoją uwagę i uświadom je, że może się zawsze zwrócić się do Ciebie lub do swoich nauczycieli, którym ufa. Ostrzeż dziecko, że może się spotkać z różnymi fałszywymi informacjami, tzw. fake newsami i zachęć je do korzystania z rzetelnych źródeł wiedzy, np. strony UNICEF Polska poświęconej walce z koronawirusem.

3. Daj sobie czas

Przyzwyczajaj dziecko stopniowo do zdalnej nauki. Zacznij od krótszych lekcji i sukcesywnie je wydłużaj. Jeśli docelowo zajęcia mają trwać 30-45 minut, rozpocznij od 10-minutowych sesji, które stopniowo będą coraz dłuższe. Każda lekcja powinna zawierać zróżnicowane aktywności, nie tylko te wymagające dostępu do komputera i Internetu, ale także zadania w tradycyjnej formie oraz ćwiczenia fizyczne, które mogą odbywać się bez patrzenia w monitor.

4. Chroń swoje dziecko w Internecie

Platformy internetowe umożliwiają uczniom zdalną edukację, zapewniają rozrywkę, a także pozwalają utrzymywać kontakt z rówieśnikami. Jednak dłuższy czas, który dzieci spędzają teraz online, niesie ze sobą większe ryzyko różnego rodzaju zagrożeń.
Porozmawiaj ze swoimi dziećmi o zasadach, których powinny przestrzegać będąc online. Zwróć szczególną uwagę na platformy wymagające dostępu do kamer i udostępniania wizerunku. Uświadom dziecko, że nie ma potrzeby, aby dzieliło się swoimi prywatnymi zdjęciami i filmikami z innymi użytkownikami sieci. Ustalcie z dzieckiem zasady dotyczące czasu oraz sposobów korzystania z telefonu i komputera. Wspólnie zróbcie listę serwisów, stron oraz gier, z których będzie korzystało dla rozrywki. Pamiętaj, aby ich treść była dostosowana do wieku dziecka. Jeśli masz młodsze dzieci, warto rozważyć wprowadzenie kontroli rodzicielskiej na wszelkich urządzeniach, do których mają one dostęp. Jeśli dostrzeżesz niewłaściwe dla dzieci treści w Internecie, bądź Twoje dziecko stanie się ofiarą cyberbullyingu, koniecznie zwróć się z tym do odpowiednich służb i powiadom szkołę. Dowiedz się zawczasu, jakie są procedury w takich przypadkach i bądź przygotowany, aby odpowiednio zareagować.

5. Pozostań w kontakcie z nauczycielem i placówką edukacyjną Twojego dziecka

Dowiedz się, w jaki sposób możesz skontaktować się z nauczycielem/wychowawcą swojego dziecka i szkołą, aby być na bieżąco ze wszystkimi wiadomościami. Rozważ stworzenie wspólnie z innymi opiekunami dzieci grupę, w ramach której będziecie przekazywać sobie wszystkie ważne informacje. Możecie w tym celu wykorzystać media społecznościowe. Wspierajcie się nawzajem!

# data[].attributes.attachment_link.title
5 wskazówek dla rodziców, jak mogą wspierać dzieci w czasie zdalnej nauki - Koronawirus (COVID-19)

# data[].attributes.attachment_link.description
Od momentu ogłoszenia pandemii koronawirusa, liczba przypadków zachorowań na świecie stale wzrasta. Setki milionów dzieci pozostają w domach. Rodzice i opiekunowie, jeśli tylko mogą, pracują zdalnie. Granice zostały zamknięte. Nasze życie uległo zmianie. Zamknięcie placówek edukacyjnych wpłynęło na edukację ponad 80% uczniów na świecie.

# data[].attributes.body
https://www.akademia-umyslu.pl/blog-core/10-krokow-jak-motywowac-dziecko/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzieci tak jak dorośli potrzebują codziennej dawki motywacji do działania i mierzenia się z trudnościami. Pamiętajmy, że najsilniejszym bodźcem do nauki jest motywacja wewnętrzna, dzięki której dziecko podejmuje działania z własnej woli, z ciekawości czy z poczucia odpowiedzialności.
Po pierwsze - musimy walczyć z nudą i rutyną. Nic tak bardzo nie demotywuje dziecka, jak siedzenie nad książką czy rozwiązywanie wciąż tych samych zadań. Nauka, by była przyjemniejsza i wciągała dziecko, musi być interesująca i zaskakująca. Duża rola w tym szkoły, ale jeśli jest to niewystarczające, jako rodzice musimy sami zadbać o ciekawe rozwiązania edukacyjne. Pamiętajmy, że niemal każdą naukę możemy sprowadzić do poziomu zabawy. Akademia Umysłu® radzi: Nudną naukę ułamków doskonale jest zastąpić prezentacją ułamków na klockach lego. W warunkach domowych możemy przeprowadzić niejeden eksperyment naukowy z dziedziny fizyki czy biologii. Dobrze jest również rozwijać dziecięcy umysł, podsuwając mu interesującą edukacyjną rozrywkę. Komputerowe gry logiczne bywają ciekawe i dostarczają wiele zabawy, a jednocześnie zwiększają efektywność umysłu na wielu płaszczyznach. Dzięki nim dziecko ćwiczy pamięć lub koncentrację, a jeśli poprawi w sobie te umiejętności - nauka będzie przychodziła mu bez trudu i z dużą przyjemnością. A to sprzyja chęciom do nauki.

NIE ZBYWAJ, NIE ZNIECHĘCAJ, NIE WYRĘCZAJ

Przeciętny czterolatek zadaje ponad 400 pytań dziennie. Nic dziwnego, że zmęczeni odpowiadaniem - często na błahe pytania - rodzice czasem się poddają i zbywają malucha lub odwracają jego uwagę od trapiącego go problemu, byle już o nic nie pytał. Niestety, tłumiąc ciekawość dziecka, tłumimy w ten sposób również chęci poznawcze malucha. Motywować do tego, by dziecko zadawało kolejne pytania, zaczyna się osłabiać. Dziecko może uznać, że nie ma sensu pytać, skoro i tak nie dostanie odpowiedzi. Zniechęca się je w ten sposób do powiększania swojej wiedzy, co może mieć zgubny wpływ na jego szkolną przyszłość. Akademia Umysłu® radzi: Dziecięcą aktywność szkolną można zahamować poprzez wyręczanie dziecka np. w odrabianiu lekcji. Nawet jeśli nasza pociecha nie potrafi poradzić sobie ze szkolnym zadaniem, o wiele lepiej jest wytłumaczyć jej na czym to polega niż wykonywać zadanie za nią. Nie przynosi to żadnego skutku edukacyjnego, a wręcz przeciwnie - hamuje jego rozwój umysłowy.

Nie da się uniknąć systemu kar i nagród w edukacji. Służą temu między innymi stopnie w szkole, ale my jako rodzice również możemy ustanowić własny system nagradzania i karania. Trzeba to jednak robić z dużą rozwagą. Nie na wszystkie dzieci działa motywacja negatywna. Niektóre dzieci na kary reagują zniechęceniem do podejmowania dalszych prób i buntem przeciw nauce. Niektóre dzieci nagrody z czasem zaczynają traktować jak codzienność i domagają się ich za każdym razem, gdy coś im się udało. By nie popaść w te skrajności, należy rozważnie dysponować karami i nagrodami. Akademia Umysłu® radzi: Na co dzień wystarczą ustne pochwały, miłe słowo doceniające trud szkolny. W przypadku nagród materialnych można na przykład ustalić dziecku duże cele, które będziemy nagradzać np. poprawne napisanie sprawdzianu z matematyki czy wysoka średnia ocen na semestr. Na co dzień mogą to być drobiazgi, które naukę czynią przyjemniejszą (nowy piórnik, nowe kredki czy kolorowa lampka na biurko). W przypadku kar, warto stosować je w ostateczności i tylko wtedy, gdy złe wyniki w nauce to efekt lenistwa a nie braku zrozumienia tematu.

Każdy z nas wykonuje i uczy się z przyjemnością tego, co lubi. Tak samo jest w przypadku dzieci. Nie ma się więc co dziwić, kiedy nasza córka lub syn lepiej radzą sobie np. z przedmiotami ścisłymi niż naukami humanistycznymi Wiedzę o zainteresowaniach i pasjach dziecka warto wykorzystać w motywowaniu. Akademia Umysłu® radzi: Nie wymagajmy od dziecka najlepszych ocen ze wszystkich przedmiotów, bądźmy wyrozumiali dla jego przedmiotowych upodobań. Umożliwiajmy mu oddanie się pasji np. przyrodniczej, kupujmy mu pomoce naukowe z tej dziedziny, wspierajmy rozwój zainteresowań ze świadomością, że dziecko nie marnuje w ten sposób czasu, który mogłoby poświęcić matematyce, ale że właśnie rozwija swój umysł i czyni go bardziej otwartym. To w matematyce jest równie ważne i na pewno wyjdzie jej na dobre.

Dla dziecka nie ma nic gorszego niż wyśmiewanie jego niepowodzeń czy piętnowanie ich. Jeśli robi to rodzic lub nauczyciel czyli dziecięcy autorytet, uczucie jest jeszcze bardziej bolesne. Jeśli zależy nam na wychowaniu młodego człowieka, który będzie pełny wiary we własne możliwości, nie możemy podcinać mu skrzydeł. Krytykowanie nie jest żadnym hartowaniem charakteru, szczególnie u wrażliwego dziecka. Zamiast motywować dziecko do wytężonej pracy, może osłabić jego zapał i przede wszystkim zranić je. Nauka w tej sytuacji może wydawać się dziecku czymś złym, niepotrzebnym, a utraconą wiarę w siebie trudno odbudować. Akademia Umysłu® radzi: Zamiast się z dziecka naśmiewać czy wytykać mu błędy i niedociągnięcia, warto postarać się zrozumieć te trudności i pomóc je przezwyciężyć.

Warto wzbudzać w dziecku ogólną motywację do nauki i chodzenia do szkoły. Dziecko powinno zrozumieć, po co w ogóle musi się uczyć. Trzeba przystępnie wyjaśnić mu, do czego przydaje się wiedza uzyskana w szkole. Nasza pociecha powinna mieć świadomość, że edukacja jest bardzo praktyczna i czyni nasze życie łatwiejszym. Pamiętajmy, jeśli nasz uczeń będzie wiedział, jakie korzyści da mu szkoła, chętniej będzie do niej chodził. Akademia Umysłu® radzi: Wytłumaczmy dziecku praktyczność edukacji. Niech wie, że umiejętność liczenia przydaje się np. do określenia kwoty, jaką potrzeba wziąć na zakupy, a umiejętność czytania pozwoli mu samodzielnie czytać jego ulubione bajki. Możemy również opowiedzieć dziecku o tym że szkoła pozwoli mu stać się w przyszłości kimś, kim chce być. Jeśli chce weterynarzem, musi dobrze znać zwyczaje i zachowania zwierząt, a jeżeli marzy by być inżynierem i budować domy, przede wszystkim musi poznać wiele matematycznych wzorów.

Dziecko wyrastające w miłości i akceptacji jest silniejsze i łatwiej radzi sobie w życiu. Dlaczego? Bo ma wsparcie, które dodaje mu sił i zapału. Ma również świadomość, że ktoś je dopinguje i w razie potrzeby mu pomoże. Dziecko, które czuje się kochane, traktuje kochające je osoby jak autorytet, dlatego dzięki temu łatwiej wpłynąć jest nam na dziecięcą po-stawę i zmotywować do działania. Takie dziecko również łatwiej nabiera wiary w siebie, a ta przecież potrafi czynić cuda. Akademia Umysłu® radzi: Na każdym kroku wzmacniajmy w dziecku wiarę w siebie. Akceptujmy jego słabości, wy-każmy zrozumienie dla niepowodzeń. Zapewniajmy o swojej miłości szczególnie w tych trudnych dla dziecka chwilach. Jeśli nasza pociecha uwierzy, że może i że potrafi czegoś dokonać, łatwiej poradzi sobie z każdą trudnością.

Dla każdego z nas największą motywacją do działania bywają osiągnięcia innych osób, szczególnie tych, które znamy. Nic bardziej nie przekonuje niż namacalny dowód na suk-ces. Uczniom również przydają się takie wzorce. Ale tylko te atrakcyjne z ich punktu widzenia. Bardziej niż najlepszy uczeń z klasy zdobywający najwyższe stopnie do nauki przekona ich np. ulubiony sportowiec, który skończył studia i zna języki obce. Akademia Umysłu® radzi: Szukajmy autorytetów wokół dziecka, zwracajmy uwagę na jego zainteresowania i pokazujmy mu pozytywne aspekty edukacji na przykładach znanych i lubianych. Nie zapominajmy przy tym o sobie. My też powinniśmy świecić przykładem - dzięki temu będziemy wiarygodni w oczach dziecka.

Nawet najtrudniejsze rzeczy można w przystępny sposób wytłumaczyć. Można również łatwiej pewne rzeczy przyswoić. Niestety nie wiedzą tego dzieci, więc to do nas - dorosłych należy podpowiedź, jak to zrobić. Akademia Umysłu® radzi: Warto podzielić się z dzieckiem technikami ułatwiającymi zapamiętywanie, by potrafiło w prosty sposób zapamiętać nawet najdłuższe informacje. Sprawmy, by podczas nauki dziecko nauczyło się selekcji. Niech odrabianie lekcji zaczyna od najprostszych rzeczy, bo szybki sukces wzmoże motywację do rozwiązywania trudniejszych zadań. Warto pokazać dziecku, że podkreślanie tekstu czy zaznaczanie ważnych fragmentów w książce karteczkami może ułatwić późniejszą naukę. Dobrze jest zamontować nad dziecięcym biurkiem tablicę i pozwolić mu przypinać ważne rzeczy do zapamiętania.

Zadbajmy o to, by nasze dziecko uczyło się systematycznie. Zostawianie sobie nauki obszernego materiału na sam koniec, może okazać się ponad siły i możliwości dziecka, co z pewnością będzie działać na nie demotywująco. Wprowadzenie dyscypliny w edukacji ma swoje plusy - uczy systematyczności działania również w innych dziedzinach życia. Akademia Umysłu® radzi: Warto ustalić harmonogram dnia , w którym nauka staje się stałym elementem - niemal tak samo naturalnym jak mycie zębów. Dobrze jest również codziennie rozmawiać z dzieckiem na temat rzeczy, o których się uczyło w szkole. W ten sposób utrwalamy jego wiedzę. Umysł, który regularnie ćwiczy, łatwiej przyswaja informacje i zapamiętuje je. Dziecko, które codziennie utrwala sobie zdobywane wiadomości, nie powinno mieć żadnych problemów w szkole.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzieci tak jak dorośli potrzebują codziennej dawki motywacji do działania i mierzenia się z trudnościami. Pamiętajmy, że najsilniejszym bodźcem do nauki jest motywacja wewnętrzna, dzięki której dziecko podejmuje działania z własnej woli, z ciekawości czy z poczucia odpowiedzialności. Po pierwsze - musimy walczyć z nudą i rutyną.

# data[].attributes.body
https://szkola-podstawowa.edu.pl/nauka-zdalna-ulotka/

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Szkoła Podstawowa - portal dla nauczycieli

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
DROGI UCZNIU!

Być może masz pokusę, by nie korzystać z nauki zdalnej.

Ale jeśli teraz nie będziesz się systematycznie uczyć, potem będziesz miał bardzo dużo zaległości do nadrobienia!

Potraktuj więc naukę zdalną jako obowiązek.

Nie ma wyjścia!

Musisz systematycznie odrabiać zadania zlecone przez nauczycieli!

Dlatego nie ociągaj się, nie przekładaj nauki na później!

Od razu zrób, co trzeba, a potem będziesz mógł spokojnie odpoczywać.

Nie uczysz się bez powodu!

Od tego, jaką wiedzę zdobędziesz, zależy Twoja przyszłość (dalsza nauka, zawód, praca).

Nie jesteś pozostawiony sam sobie.

Jeśli potrzebujesz wyjaśnień, wskazówek, kontaktuj się z nauczycielami!

Na pewno Ci pomogą!

Zaplanuj stałą porę nauki.

Najlepszy jest moment, gdy Twoja koncentracja jest najwyższa, czyli godziny 8-13 oraz 15-18.

Przygotuj stanowisko pracy:

stałe (ucz się zawsze w tym samym miejscu)
bogate w tlen (wywietrz pomieszczenie przed nauką)
spokojne (ciche, w którym będziesz sam)
wygodne (odpowiednia ilość miejsca; właściwa wysokość stolika, krzesła)
o odpowiedniej temperaturze (nie za ciepłe ani zbyt zimne)
dobrze oświetlone (przy oknie lub wyposażone w lampkę biurową)

Zawsze utrzymuj porządek na stanowisku pracy.

Odłóż w inne miejsce wszystkie przedmioty, które nie są związane z nauką.

Przygotuj wszystkie rzeczy, które będą Ci potrzebne do pracy.

Rozpoczynaj dzień tak samo, jakbyś chodził do szkoły.

Zaściel łóżko, umyj się, ubierz, zjedz śniadanie.

Wtedy Twój mózg otrzyma sygnał, że nadszedł czas pracy i nauka będzie łatwiejsza.

Twój umysł pracuje najlepiej, gdy jesteś odpowiednio najedzony.

Nie siadaj do nauki głodny ani bezpośrednio po obfitym posiłku.

Najlepiej przed nauką zjeść lekkie ale pożywne śniadanie.

Podczas nauki:

wyłącz telewizję, radio, muzykę

zawieś korespondencję online (nie odbieraj i nie pisz sms-ów, maili itp.)

wycisz powiadomienia w smartfonie, komputerze, żeby nie rozpraszały Cię podczas pracy

rób regularne przerwy (np. co 30 minut nauki 10 minut przerwy)

w czasie przerwy odejdź od stanowiska pracy, przejdź się po mieszkaniu, zrób kilka skłonów, przysiadów, napij się wody

Po zakończeniu pracy:

w nagrodę skorzystaj z mediów (TV, telefon, komputer, internet)

ustal stałą ilość czasu i porę, kiedy będziesz korzystać z mediów (maksymalnie godzinę dziennie, nie bezpośrednio po nauce ani przed snem)

Jedz regularnie i zdrowo.

Unikaj chipsów, ciastek, batonów, słodkich i gazowanych napojów.

Pij dużo wody, jedz wiele owoców i warzyw.

Pamiętaj o aktywności fizycznej!

Codziennie wykonuj jakieś ćwiczenia fizyczne przynajmniej przez 15 minut.
POWODZENIA !!! Autor: Elżbieta Wika - pedagog

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Szkola Podstawowa - portal dla nauczycieli

# data[].attributes.attachment_link.description
DROGI UCZNIU! Być może masz pokusę, by nie korzystać z nauki zdalnej. Ale jeśli teraz nie będziesz się systematycznie uczyć, potem będziesz miał bardzo dużo zaległości do nadrobienia! Potraktuj więc naukę zdalną jako obowiązek. Nie ma wyjścia! Musisz systematycznie odrabiać zadania zlecone przez nauczycieli! Dlatego nie ociągaj się, nie przekładaj nauki na później!

# data[].attributes.body
https://unicef-koronawirus.pl/edukacja/materialy-dla-dzieci-i-mlodziezy/?lang=pl

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czas pandemii to dla nas wszystkich trudny okres. Zamknięte przedszkola i szkoły ograniczają możliwość kontaktowania się z rówieśnikami i zmieniają nasz sposób uczenia się. Przygotowaliśmy dla Was kilka propozycji, które pozwolą w tym wyjątkowym okresie zaangażować się w różne działania. Zachęcamy wszystkich nauczycieli, uczniów i rodziców do skorzystania z podpowiedzi UNICEF, jak spędzić czas w domu w wartościowy sposób. Zerknijcie poniżej.
Dbajcie o zdrowie!
Pamiętajcie, że przestrzeganie kilku prostych zasad zmniejszy ryzyko zachorowania i rozprzestrzeniania się koronawirusa. Zapoznaj się z Instrukcją dla dzieci i młodzieży, jak uchronić się przed koronawirusem. Przeczytajcie także artykuły dostępne na stronie unicef-koronawirus.pl o tym, jak dbać o zdrowie oraz jak możecie poprawić swoje samopoczucie.
W domu można robić wiele ciekawych rzeczy!
Przygotowaliśmy dla Was zestaw materiałów, gier i zabaw, z których możecie skorzystać samodzielnie lub zaprosić do nich najbliższych.

Przewodnik dla Młodych - co możesz zrobić podczas epidemii koronawirusa? - propozycje 5, 10 i 15-minutowych aktywności, dla każdego, kto szuka pomysłu na zaangażowanie się w czasie epidemii.

Propozycje aktywności i wyzwań dla dzieci i młodzieży - czas spędzony w domu nie musi być nudny. W materiale znajdziecie propozycje aktywności, które możecie podjąć, aby zrobić coś dobrego dla siebie i świata.

Zeszyt zadań dla najmłodszych o prawach dziecka - zbiór zadań i kolorowanek dla dzieci, w którym każde zadanie poświęcone jest wybranemu prawu dziecka.

Pokoloruj swoje prawa - kolorowanka dla dzieci

Gra - aplikacja Right Runner - to bezpłatna gra stworzona przez UNICEF z okazji 30. rocznicy uchwalenia Konwencji o prawach dziecka Dzięki tej grze poznasz swoje prawa. Gra Right Runner dostępna jest w App Store i Google Play.

Quizy Kahoot - lubisz rozwiązywać zadania i sprawdzać swoją wiedzę? W takim razie ten quiz jest dla Ciebie! Dzięki niemu dowiesz się, jakie prawa są zapisane w Konwencji o prawach dziecka i co one oznaczają. Podejmij wyzwanie i rozwiąż quiz. Zaproś do rywalizacji domowników. Ciekawe, kto najlepiej zna prawa dziecka?
Czas na lekturę!
Jeśli chcesz rozwiązać quiz zapoznaj się z instrukcją. Do gry potrzebny jest jeden komputer do wyświetlania pytań (w przypadku większej liczby użytkowników) i urządzenia mobilne z dostępem do Internetu dla graczy, dzięki którym każdy zaznaczy swoją odpowiedź. Linki do quizów znajdziecie w instrukcji. Dobrej zabawy!

Masz teraz więcej czasu? Możesz wykorzystać go na czytanie ulubionych książek i poznawanie losów bohaterów. Zapraszamy Cię także do lektury książeczek o prawach dziecka. Dowiesz się z nich wiele ciekawych rzeczy. Jeśli masz młodsze rodzeństwo, zaproś je do wspólnego czytania.

Twoje prawa - Dominik odpowiada na listy - zbiór trudnych pytań i ważnych odpowiedzi. Bohater książki - Dominik - odpowiada na listy dzieci dotyczące ich praw. W przyjazny sposób poznacie swoje prawa i otrzymacie wyjaśnienie na często dręczące Was pytania.

Książeczka o prawach dziecka dla najmłodszych - Konwencja o prawach dziecka w wersji przyjaznej dzieciom. Malutka książeczka z pięknymi ilustracjami, dzięki którym zrozumiesz, jakie prawa dziecka przysługują wszystkim dzieciom na świecie.
Edukacja o prawach dziecka dla Nauczycieli i Rodziców
Konwencja o prawach dziecka - dla małego i dużego. Konwencja o prawach dziecka w nowej odsłonie graficznej. Czy wiesz, że Konwencja powstała w 1989 roku i stanowi obietnicę najwyższych przedstawicieli, że prawa każdego dziecka na świecie będą realizowane? Warto dokładnie poznać wszystkie prawa w niej zapisane.

Zastanawiacie się, dlaczego edukacja o prawach dziecka jest tak ważna? Odpowiedź na to pytanie znajdziecie w publikacji UNICEF: Prawa dziecka i edukacja o prawach dziecka: historia - teoria - praktyka. Jest to pozycja skierowana zarówno do nauczycieli, rodziców, przedstawicieli samorządów, a także do każdego, kto pracuje z dziećmi i młodzieżą oraz szuka wiedzy na temat praw dziecka.

Scenariusze o prawach dziecka - gotowe propozycje zajęć o prawach dziecka z podziałem na grupy wiekowe. Planując zajęcia poświęcone prawom dziecka, możecie wykorzystać je w całości bądź częściowo - wybierając te elementy, które wydadzą się Wam odpowiednie dla Waszych podopiecznych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Materiały dla dzieci i młodzieży - Koronawirus (COVID-19)

# data[].attributes.attachment_link.description
Czas pandemii to dla nas wszystkich trudny okres. Zamknięte przedszkola i szkoły ograniczają możliwość kontaktowania się z rówieśnikami i zmieniają nasz sposób uczenia się. Przygotowaliśmy dla Was kilka propozycji, które pozwolą w tym wyjątkowym okresie zaangażować się w różne działania. Zachęcamy wszystkich nauczycieli, uczniów i rodziców do skorzystania z podpowiedzi UNICEF, jak spędzić czas w domu w wartościowy sposób.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=BAxc99IhJT0

# data[].attributes.attachment_link.title
Krótki film o wirusie na literę K i o żmii Warsztaty dla oświaty Wioletta Matusiak & Dinksy

# data[].attributes.body
https://cloud7k.edupage.org/cloud?z%3Ad%2FKeb6pZHFFaGUPIagxOaw%2FwHdOPN9HN6ePoeC3gKxEzMNCJjNHBnEnC2uJzes7B

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=c1l7bxODXYY

# data[].attributes.attachment_link.title
Zdalna nauka | 10 cennych rad dla uczniów | e-lekcje

# data[].attributes.body
https://www.domowezasadyekranowe.fdds.pl/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.
Wprowadźcie zasady korzystania z telefonów, tabletów
i komputerów. Dostosujcie je do wieku i potrzeb domowników.

# data[].attributes.attachment_link.description
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.

# data[].attributes.body
https://swierszczyk.pl/polecane-artykuly/zlosc-smutek-strach/koronawirus-a-dzieci-porozmawiajmy-o-strachu?fbclid=IwAR0PIfbuULSzsm48ncRGv2IZPZUvT6q849if9E6N5wNjtfa3djRkT6CLkcg

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzieci potrzebują wyjaśnienia niepokojących wiadomości, których wciąż słuchają.

Różnimy się między sobą, różnią się też nasze dzieci. Są takie (i mam nadzieję, że jest ich większość), które w obecnej sytuacji czują pewne podekscytowanie, ciekawość, a nawet radość (no, w końcu nie trzeba chodzić do szkoły i tyle nowych ciekawych rzeczy dzieje się wokół). Są jednak i takie, które z dużym niepokojem i lękiem stale sprawdzają portale informacyjne, dopytują dorosłych, poszukują informacji o zagrożeniu. Jeszcze inne mówią: „Dość!". Już nie mogą oglądać, słuchać, czytać i rozmawiać na temat zagrożenia koronawirusem. Wszystkie, nawet te szczęśliwe, z różnym natężeniem i częstotliwością odczuwają nieprzyjemne uczucia. Boją się...

Ten strach, zupełnie zrozumiały w obecnej sytuacji, wymaga zaopiekowania przez nas dorosłych. Być może kilka ogólnych wskazówek komuś pomoże, coś ułatwi lub kogoś upewni w postępowaniu.

1. Obserwujmy- siebie i nasze dzieci. Nie tylko pod kątem infekcji, ale i tego jak emocjonalnie radzimy sobie z otaczającą rzeczywistością. Jakie jest nasze dziecko? Jak reaguje na tę sytuację, jak reaguje na nas? Czy dopytuje? Czy unika rozmów? Czy sądzi, że musi nas chronić i robi dobrą minę do złej gry? Czy może (przynajmniej na razie) wygląda na to, że sytuacja go nie przeciąża? A jak my się zachowujemy? Czy epidemia, zagrożenie są stale obecne w naszych rozmowach? Czy nieustannie sprawdzamy wiadomości? Czy może unikamy tematu i nie chcemy o tym rozmawiać? Jak nasza postawa działa na syna czy córkę?

2. Bądźmy gotowi do rozmowy- przygotujmy sobie zestaw 3-4 rzetelnych faktów, którymi możemy się z dzieckiem podzielić. Czasem trzeba będzie powtórzyć je wielokrotnie - dzieci lubią upewniać się, że nie „ściemniamy" i wiemy, co mówimy. Bądźmy gotowi na konfrontację z fakenewsami („Tato, a Marcin powiedział..."). Nie warto jednak przekazywać dzieciom niesprawdzonych treści, niezliczonych supertajnych informacji czy dramatycznych nowin (np. „Jest kolejna ofiara!"). Bądźmy w tych rozmowach spokojni, opanowani i rzeczowi. Jeśli sami jesteśmy kłębkiem nerwów i mimo szczerych chęci nie udaje się nam zachować spokoju, zastanówmy się, kto z naszego otoczenia mógłby taką rozmowę przeprowadzić? Może wujek ratownik, pielęgniarz, ciocia lekarka czy nauczycielka biologii? Ustalmy z nimi wcześniej, czego potrzebujemy i jak chcielibyśmy, aby taka rozmowa wyglądała. Fajnie, jeśli jest to osoba bliska dla naszego dziecka, ktoś, do kogo ma zaufanie, kogo lubi. Psycholog jest ostatnią osobą w tej kolejce. Wizyta u specjalisty na takim etapie może tylko nasilić różne lęki.

3. Mówmy szczerze: „Nie wiem".„Ile to będzie trwało?", „Czy wszyscy zachorujemy?", „Kto pierwszy umrze z naszej rodziny?". Takie pytania mogą szokować, złościć. Po pierwsze, zachęcam do tego, by cieszyć się, że dzieci traktują nas jako ważne źródło informacji, mają do nas zaufanie. Czasem możemy ostudzić różne niepokoje, jednak na niektóre pytania nie znamy przecież odpowiedzi (nikt z nas nie wie, ile będzie trwała ta sytuacja). I o tej swojej niewiedzy warto szczerze mówić. Choć część rodziców/nauczycieli/opiekunów się tego obawia, taka szczerość buduje zaufanie!

4. Rozmawiajmy, jak radzić sobie z lękiem.To bardzo ważna wiedza! Opowiedzmy dzieciom, co sami robimy, żeby trudne myśli nie zapanowały niepodzielnie w naszej głowie (czytanie książek, oglądanie komedii, gry). Pytajmy, co im pomaga - dzieci są w tym bardzo kreatywne i mogą nas zaskoczyć superpomysłami, z których i my możemy korzystać. Sprawdźmy też, czego potrzebują w tej sytuacji. Zastanówmy się, co możemy wspólnie robić, aby zachować dobry nastrój. Umówmy się na jakiś kod - sygnał, kiedy ktoś z członków rodziny poczuje, że ten smutek go dopada. Ustalmy, kiedy potrzebujemy samotności, a kiedy towarzystwa innych ludzi. Szczerze rozmawiajmy o tym, że i my dorośli przeżywamy trudne emocje, ale znamy sposoby, aby z nimi sobie radzić! W tych rozmowach ważne jest zachęcanie do tropienia lęków niewypowiedzianych - czasem to, co dzieci mają w głowie, jest duuużo straszniejsze od rzeczywistości! Kiedy taki lęk ujrzy światło dzienne, traci swoją moc. No i można się nim zaopiekować (to trochę jak z koszmarami sennymi). Jeśli to jest możliwe, dajmy dziecku czas na płacz, złość i inne trudne emocje.

5. Wskazujmy na czasowość pewnych ograniczeń czy rozwiązań.Szczególnie dla nastolatków obecna sytuacja może być bardzo trudna. Mogą mieć poczucie zamachu na ich podstawowe prawa i ograniczanie wolności. Rozmawiajmy z nimi o tym. Pokazujmy terminowość tych rozwiązań i to, czemu one mają służyć.

6. Bądźmy odpowiedzialni.Ta sytuacja może być świetną lekcją empatii, wrażliwości i właśnie odpowiedzialności za wspólnotę: rodzinną, klasową, sąsiedzką. Nasze zachowania przekładają się przecież bezpośrednio na rozprzestrzenianie wirusa, a więc na życie i zdrowie innych ludzi. Rozmawiajmy o tym z naszymi dziećmi!

7. Nie oszukujmy. Starajmy się być spokojni, nie panikujmy. Jednak kiedy rozmawiamy o rzeczach trudnych i ulegamy emocjom, a młody człowiek nas na tym przyłapuje, na pytanie: „Co się stało?" nie odpowiadajmy: „Nic!". Takie ucinanie rozmowy, tworzenie tajemnic, jest pożywką dla lęków. Ochłońmy i - nawet jeśli nie od razu - wyjaśnijmy dziecku, co się stało, czego było świadkiem (czasem wystarczy powiedzieć ogólnie, np.: „Ta stała obecność informacji o wirusie mnie złości, martwi, niepokoi").

8. Zadbajmy o potrzeby dzieci. Tak jak my potrzebujemy porozmawiać z bliskimi, koleżanką czy kolegą, nasze dzieci również tego kontaktu potrzebują. Zadbajmy o to. Rówieśnicy są strasznie ważni! Pamiętajmy o nowych technologiach - to dobry moment, żeby z nich korzystać.

9. Uczmy się razem zdrowych nawykówi bądźmy wzorem do naśladowania. Pokażmy i przećwiczmy, jak myć ręce, jak zasłaniać usta, jak dbać o wypoczynek, odpowiedni sen i dobry nastrój. Rozmawiajmy o tym, co trudne, o potknięciach i zagrożeniach, i co z nimi robić.

10. Zadbajmy o innych- a może w tej trudnej sytuacji spróbujemy zająć się czymś użytecznym? Może razem z dzieckiem wesprzemy słabszych, którzy potrzebują naszej pomocy?

Unikajmy:

Słuchania własnych lęków! To nie są najlepsi doradcy. Być może trudno będzie tego zupełnie uniknąć, ale przynajmniej ważnych decyzji nie podejmujmy pod wpływem silnych emocji. One na ogół utrudniają nam dostęp do racjonalnego działania. We „mgle emocjonalnej" trudno bezpiecznie „wylądować".

Utożsamiania własnych emocji z emocjami syna czy córki. Dzieci są odrębnymi istotami! Mogą się wprawdzie zachowywać dokładnie tak jak my, ale powód tego zachowania może być już zupełnie inny (np. płakać można nie tylko ze smutku, ale i z radości, wzruszenia czy alergii - a to wciąż taki sam płacz). Bądźmy więc wrażliwi na ich odrębność i nie zakładajmy z góry emocjonalnej syntonii.

Zmuszania dziecka do opowiadania, co czuje w tej trudnej sytuacji. To wprawdzie dla nas ważna wiedza, ale nie zawsze i nie dla każdego dostępna. Jeśli dziecko stawia opór - nie zmuszamy! Przypominamy, że jesteśmy, że jesteśmy na tę rozmowę gotowi, ale czekamy na jego sygnał. Możemy też dopytać, czy jest coś, co ułatwiłoby taką rozmowę.

Mówienia: "Wszystko będzie OK", jeśli sami w to nie wierzymy.

Sugerowania, co dziecko powinno czuć w podobnej sytuacji.

Składania obietnic, których nie można dotrzymać.

Kiedy niepokoić się o dziecko?
Kiedy dziecko:

często przeżywa uczucie lęku;

boi się rzeczy, które do tej pory nie budziły niepokoju;

skarży się na ból głowy i dolegliwości ze strony żołądka, czasem przechodzące w rozwolnienie, wymioty, ma zawroty głowy i omdlenia, kołatania serca, nadmiernie poci się lub zgłasza inne objawy somatyczne;

jest apatyczne, osowiałe, nie może zasnąć;

ze snu budzą je koszmary;

zgrzyta zębami, co może świadczyć o silnym napięciu mięśniowym w okolicach żuchwy;

łatwo przechodzi w skrajne emocje - od śmiechu do płaczu;

łatwo się męczy;

nie ma apetytu lub ma wzmożony apetyt, jak nigdy wcześniej;

ma wymienione objawy, które zamiast słabnąć, przybierają na sile i wyraźnie utrudniają dziecku codzienne życie...

...Twoje dziecko i Ty potrzebujecie profesjonalnej pomocy psychologicznej.
Na zakończenie, ku pokrzepieniu serc!
Nawet najtrudniejsza sytuacja może dodać nam i naszym dzieciom skrzydeł. Dzieje się tak wtedy, kiedy będąc w trudnej sytuacji doświadczamy (my i one) wsparcia od innych, także kiedy dbamy o innych. Kiedy mimo trudnych doświadczeń mamy wpływ na różne obszary własnego życia, nawet z pozoru błahe („To nadal ja decyduję, co zjem na śniadanie"). I wreszcie - kiedy mam poczucie, że mimo trudności radzę sobie z życiem.
Fakty o profilaktyce zakażenia koronawirusem:
Należy bezwzględnie myć ręce; zwłaszcza po dotknięciu innych osób oraz często dotykanych przedmiotów znajdujących się w miejscach publicznych.

Nie wolno dotykać nieumytymi dłońmi oczu, nosa i ust.

Należy kichać i kaszleć w chusteczkę jednorazową (którą od razu wyrzucamy) lub w zgięcie łokciowe.

Należy bezwzględnie pozostać w domu, jeżeli czujemy się chorzy.

W przypadku wysokiej gorączki, kaszlu i trudności w oddychaniu należy natychmiast skontaktować się z infolinią 800-190-590

Warto unikać zgromadzeń i miejsc publicznych.

Warto ograniczyć podróżowanie transportem publicznym.

fot. Shutterstock

# data[].attributes.attachment_link.title
Koronawirus a dzieci. Porozmawiajmy o strachu

# data[].attributes.attachment_link.description
Różnimy się między sobą, różnią się też nasze dzieci. Są takie (i mam nadzieję, że jest ich większość), które w obecnej sytuacji czują pewne podekscytowanie, ciekawość, a nawet radość (no, w końcu nie trzeba chodzić do szkoły i tyle nowych ciekawych rzeczy dzieje się wokół).

# data[].attributes.body
https://youtu.be/QvylySSkZ8M

# data[].attributes.attachment_link.title
10 zasad higieny cyfrowej z Fundacją Dbam o Mój Zasięg

# data[].attributes.body
https://zdalnie.edu-akcja.pl/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Skip to main content

Z dystansem o tym, co robimy obecnie
jako nauczyciele

Redakcja naukowa
Jacek Pyżalski

Pobierz darmowego ebooka

Nasze opracowanie dotyczy sytuacji edukacji w czasach pandemii wirusa powodującego chorobę COVID-19, która wymusiła na wszystkich inny model działania, głównie ze względu na zmianę sposobu funkcjonowania większości instytucji edukacyjnych: z tradycyjnego na zapośredniczony. Edukacja zdalna (a nawet szersze wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych), będąca jeszcze kilka tygodni temu tylko opcją, z której jako nauczyciele mogliśmy korzystać w wybranym przez nas zakresie, stała się koniecznością.

Pomyślałem, że tego typu opracowanie jest pilnie potrzebne w Polsce. Należy jednak bliżej, szczegółowo i metodycznie, przyjrzeć się poszczególnym, ważnym pedagogicznie, zagadnieniom, uwzględniając wiele perspektyw. Wszystkim nam potrzebny jest także rodzaj szkieletu wspólnej myśli, który pozwoli spojrzeć z dystansu na to, co i po co obecnie robimy jako nauczyciele. Co jest ważne, a co jest tylko mniej znaczącym szczegółem? Na czym skupić się najbardziej? Czego na pewno nie możemy pominąć? Wreszcie - jakie błędy w obecnej sytuacji łatwo popełnić?

Myślę, że obecnie nikt nie potrafi wyczerpująco odpowiedzieć na te wszystkie pytania. Jednak wiele zmienia już samo ich zadanie i próba krytycznej na nie odpowiedzi.

Zapraszam do lektury!
prof. UAM dr hab. Jacek Pyżalski

Fragmenty recenzji

Zredagowany przez Jacka Pyżalskiego podręcznik zawiera teksty znakomitych uczonych i jest natychmiastową odpowiedzią środowiska akademickiego na edukacyjne konsekwencje pandemii spowodowanej przez wirusa COVID-19.
Planeta Ziemia została uwięziona w Escape Room'ie. Ludzkie tragedie, choroby i śmierć rodzą lęki i paraliżują. Ale też budzą społeczną wrażliwość i chęć niesienia pomocy, troskę o osoby starsze i o dobre wykształcenie dzieci.
Każdy dzień zmusza do pokonywania wielu barier związanych z mądrym, sprawnym i skutecznym kształceniem zdalnym. Powoduje też problemy wychowawcze i rodzinne. Podręcznik pomaga zrozumieć, zamienia obawy w świadome działania. Wyjaśnia, ułatwia i pokazuje...
Jestem przekonany, że ta książka okaże się użyteczna tym, którzy borykają się z codziennymi trudnościami, walcząc o los własnych i powierzonych dzieci - Rodzicom i Nauczycielom.

- prof. dr hab. Maciej Tanaś

Wartością książki jest zachowanie równowagi między warstwą teoretyczną i metodyczną jej treści. Została ona przygotowana z myślą o Czytelniku, który w sposób krytyczny i refleksyjny poszukuje inspiracji do poszukiwania sposobów rozwiązania problemów zawodowych oraz osobistych, z którymi - w tej skali - dotąd nie miał do czynienia.
Nie jest to też, co należy pochwalić, książka koncentrująca się wyłącznie na zdalnym nauczaniu oraz podkreślająca zalety jego współczesnych narzędzi. Zamiarem Redaktora oraz grona Autorów poszczególnych rozdziałów było podzielenie się z Czytelnikiem bogatym, praktycznym doświadczeniem pomocnym w sensownym wykorzystaniu zdalnej edukacji w obecnej, dramatycznej sytuacji w jakiej znaleźli się uczeń i jego rodzice, nauczyciel....w końcu szkoła i jej społeczne otoczenie.
Książka została napisana w konwencji promującej radykalną zmianę dominującego w praktyce podejścia do procesów edukacyjnych. [...] Słowa „przerabianie materiału', „przekazywanie wiedzy', „realizacja podstawy programowej' w ustach nauczyciela w XXI wieku nie dają najlepszego świadectwa jego kompetencji pedagogicznych. Współcześnie trzeba odkryć praktyczne znaczenie takich kategorii jak - budowanie relacji, koncentracja na potrzebach podmiotów procesu kształcenia, tworzenie warunków do uczenia się itp.

- prof. dr hab. Henryk Mizerek

Partnerzy

Główny Partner Akademicki

Partnerzy Akademiccy

Partnerzy Merytoryczni

Organizacje wspierające

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Edukacja w czasach pandemii wirusa COVID-19 - EduAkcja

# data[].attributes.attachment_link.description
Skip to main content Redakcja naukowa Jacek Pyżalski Pobierz darmowego ebooka Nasze opracowanie dotyczy sytuacji edukacji w czasach pandemii wirusa powodującego chorobę COVID-19, która wymusiła na wszystkich inny model działania, głównie ze względu na zmianę sposobu funkcjonowania większości instytucji edukacyjnych: z tradycyjnego na zapośredniczony.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=d-ME7clmzIk

# data[].attributes.body
https://portal.librus.pl/rodzina/artykuly/nuda-dlaczego-jest-wazna-i-potrzebna

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Gdyby nie nuda, człowiek nigdy nie pojąłby własnej kreatywności"
T. Belton

Jak podaje nam jedno z internetowych źródeł, nuda to negatywny stan emocjonalny. To uczucie wewnętrznej pustki, które może być spowodowane brakiem zmian w otoczeniu, jakichkolwiek bodźców, ale też chorobą. To stan obojętności i braku zainteresowań. Odmianą nudy jest frustracja, stres, czyli pewien rodzaj dyskomfortu. Niemal każdy z nas nudzi się od czasu do czasu. Kiedy dziecko się nudzi, rodzic zwykle słyszy słowa: „nie mam co robić...". Jak to jest z tą nudą? Czym jest dziecięca nuda i jak na nią reagować?

Wielu dorosłych uważa, że współczesne dzieci nie powinny się nudzić. Przecież mają tyle ciekawych zabawek, różnych zajęć do wyboru. Zwykle część z nas mówi „to niemożliwe, wymyślasz, zobacz, ile masz zabawek, pobaw się którąś z nich". Do tego dochodzi jeszcze trochę poirytowany ton głosu. Inni odbierają komunikat dziecka jako pretensje i natychmiast chcą temu zaradzić, aby jak najlepiej wywiązać się ze swojej rodzicielskiej roli. Czy te obawy i myśli są słuszne?

Chcę się do Ciebie przytulić

Zachęcam, żeby następnym razem, gdy dziecko powie, że się nudzi, wziąć je na kolana, przytulić i porozmawiać. Często nie chodzi o poszukiwanie aktywności, a wręcz przeciwnie o potrzebę uwagi czy bliskości. Zwykle po 5-10 minutach przytulania i nasycenia się kontaktem z rodzicem, dziecko samo wpada na pomysł, co mogło by robić lub zachęcone przez rodzica, zaczyna pomagać mu w codziennych czynnościach w domu. Słowa „nudzę się", mogą oznaczać: potrzebuje Cię, popatrz na mnie, chcę być blisko Ciebie.

Kiedy się nudzimy, zwykle odczuwamy swego rodzaju pustkę, którą chcemy jak najszybciej zapełnić. Może być tak, że ta pustka wcale nie wynika z braku stymulacji, ale z ogólnego braku kontaktu z bliskimi. Dlatego też, im bardziej rodzic stara się ową pustkę zapełnić kolejnymi bodźcami, tym bardziej ją pogłębia. Dziecko za każdym razem jest przez chwilę zainteresowane zaproponowaną przez rodzica aktywnością, po czym znowu oznajmia, że się nudzi. Dlatego następnym razem, kiedy dziecko powie „nudzi mi się", przytul je mocno, pocałuj, porozmawiaj o tym, że czasem tak bywa, że się nudzimy i że to nic złego. Zapewnij, że je kochasz i że jest dla Ciebie najważniejsze na świecie. Dziecko nasycone kontaktem z rodzicem poczuje bezpieczną więź, co jest podstawą radości, inicjatywy, kreatywności i energii życiowej.

Nuda jest super!

Jesper Juul w swoich licznych książkach pisze, że w dzisiejszym świecie dzieci za dużo jest obecności dorosłych, że „nie istnieje dla nich żadna przestrzeń wolna od dorosłych". Tzw. „helikopterowy rodzic" kontroluje bezlitośnie swoje dzieci, ich czas, sposób, w jaki go spędzają. Dostarcza dziecku różnorodnych rozrywek, zapisuje na zajęcia pozalekcyjne, organizuje dziecięce imprezy tylko z udziałem dzieci z tzw. „dobrych rodzin". Dzieci te nie mają szansy, żeby się ponudzić czy pobawić według własnych reguł. Ich grafiki są tak napięte, że nie ma czasu na spontaniczną zabawę. Nawet jeśli oglądają bajkę czy grają w grę na komputerze, to tylko i wyłącznie edukacyjną. Podróżując z mamą samochodem, słuchają wybranych przez nią audiobooków. Nie wymaga to od dzieci żadnej kreatywności, innowacyjności czy pomysłowości. Wszystko jest już gotowe, chciałoby się rzec „podane na tacy". Nie trzeba nic wymyślać, nad niczym się zastanawiać.

Tymczasem dziecko potrzebuje snuć się bez celu po mieszkaniu, popatrzeć w niebo, posiedzieć w zadumie. Ponieważ właśnie dzięki nudzie ma szansę wyciszyć się, uspokoić, odetchnąć i zastanowić, co chce, na co ma ochotę? Nuda to czas na marzenia, na kreatywność, na wymyślanie i realizowanie nawet najbardziej „odjechanych" dziecięcych pomysłów. Takie "nicnierobienie" jest ważne w rozwoju dziecka. Doktor Magdalena Śniegulska psycholog dziecięcy z Uniwersytetu SWPS mówi, że rodzice powinni pozwalać dzieciom na nudę, bo ma to wpływ na ich późniejsze już dorosłe życie. Nuda uczy tego, jak dobrze czuć się samemu ze sobą oraz polubić siebie i swoje towarzystwo. Nie powinno się mylić tego stanu z samotnością. Jeśli w dzieciństwie nie nauczyliśmy się tego, że spędzanie czasu samemu ze sobą jest w porządku, to w dorosłości możemy być narażeni na tzw. chroniczną nudę, a jest to stan dość niebezpieczny dla naszego życia i zdrowia. Wynika to z faktu, że osoby dorosłe cierpiące na chroniczną nudę są częściej skłonne do ryzykownych zachowań.

Dlaczego nuda jest potrzebna?

1. Daje dziecku możliwość spędzenia wolnego czasu w taki sposób, na jaki ma ochotę - to jeden z elementów budowania osobowości człowieka.

2. Zapewnia dziecku możliwość decydowania o sobie i szukania tego, co je interesuje.

3. Pozwala na poszukiwanie takiego sposobu spędzania czasu, który będzie dla dziecka przyjemny.

4. Uczy, jak samodzielnie zaplanować czas - dzieci, które tego nie potrafią, stają się marudne, domagają się nieustannej uwagi, nie potrafią być samodzielne.

Sposób na nudę - zrób szczęśliwą listę

Kiedy następnym razem Twoje dziecko powie Ci, że się nudzi, usiądź obok niego z kartką i długopisem, na której zapiszecie wszystkie czynności, które mogą mu sprawić przyjemność. Dopilnuj, aby to dziecko zapisywało większość pomysłów, choć i Ty możesz też dodać co nieco od siebie.

Co może się znaleźć na takiej liście?

Skakanie na skakance.

Podlewanie kwiatków w ogrodzie, w domu.

Skakanie na trampolinie.

Zaproszenie kolegi do domu/rozmowa z przyjacielem (telefoniczna lub na komunikatorze jako alternatywa podczas kwarantanny).

Rodzinne gotowanie, pieczenie ciast.

Układanie puzzli.

Gra w piłkę z tatą.

Rodzinny wieczór planszówek.

Domowe eksperymenty i doświadczenia.

Czytanie książki.

Zbudowanie zamku z klocków.

Rysowanie/malowanie.

Wymyślenie własnej gry planszowej.

Stworzenie mapy do ukrytego w domu skarbu.

Wyreżyserowanie domowego teatrzyku.

Lista zależy od inwencji twórczej dziecka. Możecie raz na jakiś czas uzupełniać ją o nowe pomysły. Kiedy następnym razem usłyszysz od dziecka, że się nudzi, poproś, aby skorzystało z przygotowanej listy przyjemności.
Przyczyny nudy - jak sobie z nimi radzić?

(za Katarzyną Mitschke)

1. Nuda maskująca potrzebę odpoczynku, wynikająca z przestymulowania, z nadmiaru bodźców i ze stresu. Pomocne może być obserwowanie dziecka i tego, co się dzieje bezpośrednio przed i po przestymulowaniu. Zwróćmy uwagę, jakiego rodzaju bodźce szczególnie eksploatują układ nerwowy dziecka. Warto również zadbać o: regularny sen, ograniczenie używania urządzeń elektronicznych po godzinie 20.00, wyeliminowanie głośnej muzyki, wietrzenie pokoju, ruch na świeżym powietrzu.

2. Nuda skrywająca potrzebę autentycznego kontaktu. Warto poobserwować swój kontakt z dzieckiem. Na ile jest on bliski i uważny. Aktywne słuchanie dziecka, poświęcanie mu czasu i uwagi całym sobą - to środek zaradczy.

3. Nuda wynikająca z braku decyzyjności. Warto pozwolić dziecku na ćwiczenie podejmowania samodzielnych decyzji i badania swoich możliwości. Umożliwiaj mu szukanie zajęć i form aktywności na własną rękę, nie zapewniaj dziecku nieustannych rozrywek.

Podobnie jak wiele rzeczy, tak i nuda powinna nam towarzyszyć w życiu w odpowiednich ilościach. W nadmiarze może negatywnie wpływać na samopoczucie i dobrostan psychiczny naszego dziecka. Okazuje się, że kiedy się nudzimy nasz mózg wydziela mniej dopaminy (hormon szczęścia), co jednocześnie obniża nasz nastrój. Należy obserwować dziecko, aby nie pomylić zwykłej nudy z depresją, tak aby „życie naszych dzieci nie stało się płaską równiną pozbawioną wydarzeń" (S. Marai).
Mimo że nuda nie ma raczej dobrych skojarzeń, jak chociażby w powiedzeniu „umrzeć z nudów", to jednak ten stan pewnego dyskomfortu związanego z brakiem aktywności może być zbawienny dla naszych przestymulowanych dzieci. Popatrzmy na nudę jak na czas odpoczynku, wyciszenia pobudzonego układu nerwowego. Pozwala nam ona wzmocnić w dziecku uważność, dostrzec szczegóły, a także poszukać odpowiedzi na pytanie „co mogę zrobić, żeby się nie nudzić, jakie mogę zapewnić sobie atrakcje". Dlatego też, nie odbierajmy dzieciom nudy, ona jest im po prostu potrzebna.

Literatura:

Kiedy szkoła jest problemem. Katarzyna Mitschke. Wydawnictwo Natuli. Warszawa 2019

https://dziecisawazne.pl/nudzi-mi-sie-no-to-chodz-sie-przytulic/- dostęp 09.04.2020

https://zwierciadlo.pl/psychologia/czy-nuda-moze-przyniesc-korzysci - dostęp 09.04.2020

https://miastodzieci.pl/czytelnia/dziecku-potrzebna-jest-nuda-przeczytaj-dlaczego/- dostęp 09.04.2020

Marzena Jasińska
Trener, dyplomowany coach, doradca rodzinny. Od lat wspiera rodziców w konsultacjach indywidualnych oraz warsztatach psychoedukacyjnych. Swoją pracę opiera na filozofii Jespera Juula, założeniach Rodzicielstwa Bliskości oraz Porozumienia Bez Przemocy. Specjalizuje się w zakresie neurodydaktyki oraz uczenia się uczniów. Ekspert rozwoju osobistego, komunikacji, negocjacji. W swojej pracy zajmuje się także tematyką mediacji szkolnych, procesów grupowych, zarządzania zmianą w organizacji i zarządzania zespołem. Prywatnie mama dwóch dorosłych synów.

# data[].attributes.attachment_link.description
„Gdyby nie nuda, człowiek nigdy nie pojąłby własnej kreatywności" T. Belton Jak podaje nam jedno z internetowych źródeł, nuda to negatywny stan emocjonalny. To uczucie wewnętrznej pustki, które może być spowodowane brakiem zmian w otoczeniu, jakichkolwiek bodźców, ale też chorobą. To stan obojętności i braku zainteresowań.

# data[].attributes.body
https://dzieciecapsychologia.pl/jak-wspierac-dziecko-w-trakcie-epidemii-koronawirusa-wsparciewkoronie/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jesteśmy w trakcie nowego doświadczenia. Zostajemy w domach, ograniczamy wyjścia do niezbędnego minimum, w tle ciągle słyszymy nowe doniesienia o koronawirusie. Tuż przy nas, w tym czasie są także dzieci, które, podobnie jak my, doświadczają wielu trudnych emocji- od lęku, przez smutek i złość. One również mierzą się z wyzwaniami i pytaniami: „Co się teraz będzie działo?", czy „Jak przetrwać z rodzicami w czterech ścianach?" ;). Zapraszam was do... długiego, ale mam nadzieję bogatego w konkrety, wpisu o tym jak można wspierać dzieci w czasie epidemii.
Nazywaj i akceptuj emocje dziecka. Wszystkie.

Okres kwarantanny/ciągłego przebywania w domu jest i będzie trudny. Dla wszystkich. Nie mam na myśli żadnych katastroficznych wizji, ale fakt: bycie praktycznie non stop w domu (tu szczególnie wspieram rodziców mieszkających w bloku, bez dostępu do ogrodu L), w rutynie jest trudne. Wszyscy jesteśmy istotami społecznymi- potrzebujemy spotkań, wyjść z domu. Rutyna na dłuższą metę nas przytłacza, cztery ściany mogą skutecznie obniżać nastrój.

Bardzo dużo w kontekście koronawirusa mówimy o lęku. I wspaniale- na pewno jest to emocja, która przeważa w doświadczeniu dzieci w obecnej sytuacji. Jednak chciałabym tutaj podkreślić, że w większości doświadczamy i będziemy doświadczać także innych trudnych: złości, niepewności, smutku, znudzenia, zniecierpliwienia.

Mamy prawo to czuć. Dzieci mają prawo to czuć. Mają prawo się bać, mają prawo się złościć, mają prawo się smucić.

Nazywanie i akceptowanie emocji zawsze jest ważne. Nie tylko w okresie epidemii. Jednak teraz, przy takim ich nagromadzeniu, jest szczególnie ważne. Dlatego, gdy widzisz, że twojemu dziecku jest trudno. NAZYWAJ i AKCEPTUJ.

„Widzę, że boisz się koronawirusa. Tak, to trudne. Może opowiesz mi o tych strachach?"

„Złościsz się, że ciągle musimy siedzieć w domu. Rozumiem. Też mnie złości, że nie możemy pobawić się na placu zabaw. Może zastanowimy się jak zrobić mini plac zabaw w domu?"

„Smutno ci, że twoje urodziny spędzimy we czwórkę. Opowiedz mi o Twoim smutku..."

To pomaga. To wspiera. To daje bliskość.

Stwórz przestrzeń do rozmowy o emocjach i przeżyciach

Jak wspomniałam powyżej, wszyscy mamy prawo do doświadczania wielu emocji. Jeżeli dzieci o nich opowiedzą to „uff"- po pierwsze dadzą im ujście, po drugie mamy możliwość okazania im wsparcia, zrozumienia i pomocy.

Trudniej, jeżeli nie opowiedzą. To, co niewypowiedziane, chowa się „do środka". Męczy, dusi, przytłacza. Stąd tak ważne jest stworzenie przestrzeni do mówienia o uczuciach, która wejdzie do waszego codziennego schematu dnia. Czasami wystarczy pytanie: Jak się czujesz? Jak się dziś czułaś? Jakie emocje cię odwiedziły?

Czasem nie wystarczy i przydadzą się dodatkowe, kreatywne pomoce, które otwierają drzwi do rozmowy.

I tym samym zaczynam akcję #wsparciewkoronie i na dniach będę Wam podrzucać min. materiały, dzienniki nastroju, które wspierają w codziennych rozmowach i nazywaniu uczuć, bo to bardzo ważne!

Stwórzcie „własnego" koronawirusa i porozmawiajcie o nim

...yyyy ale, że jak? Stworzyć własnego koronawirusa? Taaak! Narysujcie go, stwórzcie z klocków, z plasteliny, nadajcie mu imię. Dzieci potrzebują konkretu, „namacalnej" postaci, na bazie której wyobrażą sobie i poukładają, co się dzieje i dlaczego. Abstrakcja, to, że wymagamy od dzieci ciągłego „musisz zrozumieć, jest taki wirus..." wzmagają niepewność, niezrozumienie i nasilają lęk. Dzieci potrzebują faktów, dostosowanych do ich okresu rozwojowego. Gdy już stworzycie postać/ stworka „Koronawiruska" to macie wspaniałą bazę, by opowiedzieć sobie: co go powiększa, co go pomniejsza i za tym: dlaczego tak wygląda profilaktyka i obecne działania.

Powodzenia i do dzieła!

...a na dniach pokażę wam mojego, graficznego Koronawiruska, który być może będzie inspiracją. 🙂

Opowiadaj na pytania i pozwól pytać

Niby proste, a tak trudne. W moim odczuciu jednak trudne. Większość najtrudniejszych pytań, które usłyszałam w swoim życiu były od dzieci. I pewnie u Was takie się pojawią lub pojawiają.

„Czy umrzemy od tego wirusa? Czy dziadek umrze? Czy jesteśmy bezpieczni? A czy ten wirus się kiedyś skończy? A czy on może wejść przez szparę w oknie?"

Często mamy przekonanie, że najważniejsza jest treść naszej odpowiedzi. Owszem jest ważna, ale równie ważna jest nasza postawa do zadawania pytań. Te pytania wynikają z nagromadzonego napięcia i niepewności, z którą wszyscy obecnie musimy się mierzyć. Stąd niezwykle istotna jest nasza gotowość-gdy odpowiadamy, prosimy o zadawanie pytań, pokazujemy: „jestem gotowa/y" i wprowadzamy atmosferę bezpieczeństwa. Gdy unikamy, zmieniamy temat, robimy wszystko, by dziecko nie zapytało „czy umrzemy?", wprowadźmy atmosferę napięcia i niepewności, wysyłamy komunikat „nie radzę sobie". Dzieci potrzebują spokoju, bezpieczeństwa i przekonania, że rodzic rozumie, co się dzieje i panuje nad sytuacją.

No dobrze... A jak odpowiedzieć na te pytania? W oparciu o fakty, dostosowane do rozwoju dziecka z dodatkiem wsparcia i poczucia bezpieczeństwa „Kochanie, wszyscy ludzie się bardzo zjednoczyli i robimy wszystko, by wirus sobie poleciał. W naszym domu jesteśmy bezpieczni", „Dziadek jest również w swoim domu, często myje ręce, tato dowozi mu zakupy i jest bezpieczny", „Tak. Ten wirus się kiedyś skończy", „Nie, wirusy nie wchodzą przez szparę. Zarażamy się nim, będąc blisko osób chorych, dlatego czasowo jesteśmy wszyscy w domu, by wyleczyć chorych i by wirus zniknął".

Wyeliminuj/ maksymalnie ogranicz przekazy medialne dotyczące koronawirusa

Zastanawiałam się, czy dodać ten punkt. Mało mówi o wsparciu, bardziej o wyeliminowaniu dodatkowych obciążeń. Po czym stwierdziłam, że to na tyle ważne, że chcę tutaj to wyraźnie podkreślić.

Czas z dziećmi to nie moment, by w tle leciały wiadomości, audycje o koronawirusie.

Po pierwsze: nam też to nie służy. Jesteśmy, jako dorośli, przeciążeni ilością informacji, która na nas spada (dla jasności: nie uważam, że mamy się od nich w 100% odciąć, ale na pewno dla własnego zdrowia psychicznego ograniczyć czas spędzany na czytaniu o wirusie).

Po drugie, tu najważniejsze z perspektywy dziecka. Dzieci nie rozumieją wiadomości. „Na marginesie": to często argument, który stosujemy „No ale on i tak tego nie rozumie". Tak, prawda, nie rozumie. Gdy czegoś nie rozumiemy odczuwamy napięcie i lęk. Gdy czujemy lęk, zmieszanie informacyjne, wyłapujemy informacje selektywnie, skupiając się na zagrażających przekazach. Więc z audycji w radio/ w wiadomościach dzieci przeważnie wyłapują hasła: „śmiertelne zagrożenie", „opanowuje cały świat", „nie radzimy sobie", „brakuje lekarzy ".

Wprowadź do domowej codzienności ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne

Mamy różne możliwości, które pomagają nam radzić sobie z emocjami, układać je. Jednym z nich jest mówienie o nich, wyrażanie, akceptowanie, innym: ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne. To czas nagromadzenia trudnych emocji i napięcia. Im więcej napięcia, tym trudniej nam to pomieścić (dosłownie pomieścić)... w sobie. A nie chodzi o to, by je upychać w nas- przeciwnie: ważne by je uwalniać. Stąd w obecnym czasie konieczne jest zatrzymanie się, relaksowanie, wprowadzenie ćwiczeń oddechowych i uwalnianie emocji.

Doskonale sprawdzą się tutaj ćwiczenia oddechowe, bajki relaksacyjne (które również są w planie: do przygotowania).

Pozwól dziecku radzić sobie w dziecięcy sposób

Piosenka, rymowanka o koronawirusie? Tak.

Zabawa w uciekanie przed koronawirusem? Tak.

Żartowanie, wygłupy z koronawirusem w tle? Tak

Tworzenie/ rysowanie koronawirusa i budowanie dla niego rakiety, by wyleciał w kosmos? Tak.

To dziecięce, ZDROWE sposoby na radzenie sobie z obecną sytuacją. Czasami ich nie rozumiemy. To w porządku, to super moc dzieci, którą dorośli czasami zatracają (choć nie zawsze!). Co istotne: tu nie musimy wszystkiego rozumieć, po prostu nie przeszkadzajmy 🙂

Szukajcie, podkreślajcie pozytywy codzienności

Dużo tutaj pisałam o towarzyszeniu w przeżywaniu emocji, z naciskiem na te wynikające z trudnych doświadczeń.

Równie ważne jest wspólne przeżywanie radości, wdzięczności, ekscytacji oraz wspólne nazywanie i wyłapywanie dobrych, miłych, cennych chwil. Pielęgnowanie wdzięczności. To także cenny czas. To, że może być trudny, nie oznacza, że będzie tylko taki. Każdy, wspólny dzień może mieć w sobie wiele cudownych chwil. W dużej mierze zależą one od nas- od tego jak poukładamy ten czas i czy pochylimy się nad dostrzeganiem tego co cenne i ważne. Wielu z nas ma możliwość nadrobić zaległości w planszówkach, wygłupach, przytulaniu do południa. Jednym słowem nadrobić czas w byciu razem.

Zatem ćwiczmy wdzięczność, dostrzeganie pozytywów i do pakietu codzienności dodajemy „co dobrego?". 🙂

Co dobrego dziś nam się przydarzyło? Co było dla Ciebie ważne? Co ci się podobało? Jaka zabawa utkwiła Ci w pamięci? Za co jesteś wdzięczny?

No właśnie...

A tobie co daje ten czas? <3

Na zakończenie chcę Wam napisać przede wszystkim: trzymajcie się dzielnie, czerpcie z tego czasu, tyle ile możecie dobrego, a kiedy będzie Wam trudno, pamiętajcie: to kiedyś minie. Musi.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak wspierać dziecko w trakcie epidemii koronawirusa? #wsparciewkoronie

# data[].attributes.attachment_link.description
Jesteśmy w trakcie nowego doświadczenia. Zostajemy w domach, ograniczamy wyjścia do niezbędnego minimum, w tle ciągle słyszymy nowe doniesienia o koronawirusie. Tuż przy nas, w tym czasie są także dzieci, które, podobnie jak my, doświadczają wielu trudnych emocji- od lęku, przez smutek i złość.

# data[].attributes.body
https://wszystkoconajwazniejsze.pl/natalia-walter-jacek-pyzalski-kryzysowa-edukacja-zdalna-w-czasie-pandemii-covid-19-jakie-wnioski-mozemy-wyciagnac-z-tej-sytuacji/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ponad roczna nieobecność dzieci w szkołach ma swoje konsekwencje dla ich rozwoju i dla samych placówek edukacyjnych, zarówno na poziomie technicznym, organizacyjnym, jak i psychologicznym i społecznym. Aby lepiej poradzić sobie z negatywnymi skutkami pandemii w sektorze edukacyjnym, należy dokładnie przyjrzeć się temu, co się zmieniło w polskiej szkole - piszą prof. Natalia WALTER i prof. Jacek PYŻALSKI

.W związku z obawą o rozprzestrzenianie się pandemii COVID-19 12 marca 2020 roku decyzją polskiego rządu zamknięte zostały czasowo placówki edukacyjne w Polsce. Stopniowy powrót wszystkich uczniów szkół podstawowych i średnich rozpoczął się w połowie maja 2021 roku, a zatem po ponad roku fizycznej nieobecności dzieci i młodzieży w placówkach edukacyjnych. Tak długi okres, zwłaszcza dla uczniów młodszych, ale też tych, którzy znajdowali się na etapie zmian poziomów edukacyjnych, wiązał się z wieloma wyzwaniami - zarówno jeśli chodzi o aspekty techniczne, infrastrukturalne, jak i administracyjno-organizacyjne, ale też psychologiczne i pedagogiczne. Należy jednak zaznaczyć, że choć wiele tych trudności pozostało nieprzezwyciężonych aż do dziś, to jednak ta sytuacja też sporo nas nauczyła i pojawiły się tu rozmaite kwestie, które być może staną się wartością i punktem zwrotnym dla przyszłej, popandemicznej edukacji.

Przygotowaliśmy raport, będący swoistą mapą szans i zagrożeń: podzieliliśmy go na obszary, które stały się, w opinii naszej i wielu innych badaczy, kluczowe podczas edukacji zdalnej.

Rozpoczęliśmy od kwestii technicznych i narzędziowych, następnie przedstawiliśmy dydaktyczne, opiekuńczo-wychowawcze, dotyczące kompetencji nauczycieli, a dalej - te związane z relacjami rodzinnymi, rówieśniczymi i szkolnymi, aż po nierówności cyfrowe i kwestie organizacyjno-zarządcze. Całość raportu podsumowaliśmy, przedstawiając rekomendacje wynikające z pogłębionej analizy zakończonych i obecnie realizowanych badań.

Kwestie techniczne

.Jedną z podstawowych kwestii dotyczących kryzysowej edukacji zdalnej podczas pandemii był dostęp do narzędzi umożliwiających prowadzenie i udział w lekcjach na odległość - zarówno jeśli chodzi o uczniów, jak i nauczycieli. Badania Centrum Cyfrowego z pierwszego okresu pandemii, przeprowadzone w kwietniu 2020 roku (Buchner, Majrzak, Wierzbicka, 2020), pokazały, że dla wielu nauczycieli ważnym problemem podczas edukacji zdalnej były braki sprzętowe uczniów. Przyczyny takiego stanu rzeczy wynikały na przykład z faktu, że rodzice pracujący w trybie home office wykorzystywali na bieżąco sprzęt domowy, z którego wcześniej mogły korzystać dzieci. Ogromną trudność w tym zakresie miały przede wszystkim rodziny wielodzietne, ubogie, dysfunkcyjne. Podobnie jeśli chodzi o łącza internetowe uczniów. Przezwyciężenie tych trudności w największym stopniu spadło na barki rodziców, którzy dokonywali zakupu sprzętu, pożyczali go od znajomych, rodziny, z firm.

Wyzwaniem sprzętowym było dostosowanie lekcji do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Trudność z dostępem do sprzętu i aplikacji zgłaszali także rodzice najmłodszych uczniów - samodzielne połączenie się z nauczycielem oraz wykonywanie zadań wymagających umiejętności czytania było niemożliwe. Konieczna stawała się bieżąca obecność osób dorosłych lub starszego rodzeństwa.

Kwestie dydaktyczne

.Dyrektorzy szkół decydowali się na organizację zajęć w formule synchronicznej (w czasie rzeczywistym) lub asynchronicznej. Na początku pandemii zdecydowanie dominującą formą w wielu szkołach była komunikacja asynchroniczna - nauczyciele wysyłali uczniom zadania do wykonania poprzez np. dziennik elektroniczny. Pod koniec, jak pokazały badania Plebańskiej, Szyller, Sieńczewskiej (2021), pomimo nadal istniejących różnych trudności o charakterze technologiczno-metodycznym coraz więcej zajęć zaczęło być prowadzonych cyfrowo w sposób synchroniczny. Zarówno te badania, jak i wspomniane wcześniej badania Centrum Cyfrowego wskazywały na znaczący wzrost zainteresowania platformami do edukacji zdalnej. Dominują przede wszystkim rozwiązania Microsoft 365 wraz z Teams oraz Google Workspace z Classroom i Meet (Plebańska, Szyller, Sieńczewska, 2021; Buchner, Wierzbicka, 2020).

O ile podniesienie przez nauczycieli kompetencji operacyjnych związanych z obsługą techniczną rozwiązań e-learningowych nastąpiło dość szybko, nawet mimo początkowych oporów i trudności, o tyle dostosowanie metod dydaktycznych oraz przeplanowanie zajęć stanowiło problem do końca.

Prowadzenie zajęć zdalnych okazało się być w dużej mierze odpowiednikiem pewnych przyzwyczajeń nauczycielskich sprzed okresu pandemii. Wielu kreatywnych nauczycieli w szkole stacjonarnej odczuwało potrzebę bycia kreatywnymi w edukacji zdalnej. I odwrotnie - nauczyciele odtwórczy, stosujący metody podające, robili to samo online. Oczywiście byli też i tacy, którzy stopniowo poprawiali swój warsztat pracy i szukali nowych rozwiązań. Również dla samych uczniów wyzwaniem okazywały się lekcje synchroniczne - mieli trudności z koncentracją, z rozumieniem treści czy wykonywaniem zadań. Ogromnym wyzwaniem były też kwestie związane z weryfikowaniem wiedzy uczniów.

Rozwiązania w obszarze opiekuńczo-wychowawczym

.Zadania szkoły znacząco wykraczają poza funkcje dydaktyczne. Równolegle przecież nauczyciele i inni pracownicy szkoły wykonują zadania opiekuńczo-wychowawcze, a także profilaktyczne, związane z zapobieganiem angażowania się młodych ludzi w zachowania ryzykowne. W początkowym okresie, po zamknięciu szkół, obszar ten podejmowany był w publikacjach badawczych i dydaktycznych jedynie w niewielkim stopniu (por. Pyżalski, 2020). Początkowo skupiano się na prowadzeniu lekcji, zapewnieniu sprzętu, a dopiero upływający czas i często także pojawiające się w obszarach wychowawczych problemy przyniosły zainteresowanie tymi sprawami. Ważne kwestie w tym obszarze dotyczyły m.in. dwóch kluczowych aspektów, tj. diagnozowania problemów uczniów i udzielania im pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz pracy z zespołami klasowymi rozumianymi jako wspólnoty uczniów. Generalnie sfera działań wychowawczych była w zestawieniu z obszarem dydaktycznym dużo trudniejsza do zrealizowania, szczególnie w odniesieniu do specyficznych grup młodych uczniów, na co wskazujemy w podrozdziale raportu dotyczącym nierówności cyfrowych.

Współpraca szkoła - dom

.Czas edukacji zdalnej stanowił wielkie wyzwanie zarówno dla rodziców, jak i dla nauczycieli. Był on jednocześnie okazją do nawiązania bliskiej współpracy i radzenia sobie z wyzwaniami, a także niósł wiele emocji, które mogły prowadzić i prowadziły do konfliktów między przedstawicielami tych grup. Edukacja zdalna nałożyła na wielu rodziców dodatkowe obowiązki, związane ze wspieraniem nauki ich dzieci. Oznaczało to znaczne obciążenie czasowe, szczególnie w przypadku rodziców najmłodszych uczniów. Rodzice marzyli, by ich dzieci wróciły do szkoły i miały w niej bezpośredni kontakt z rówieśnikami, a także z nauczycielami, którzy fachowo tłumaczyliby treści przedmiotowe.

Z drugiej strony - znaczący odsetek nauczycieli wskazywał, iż rodzice często nie wykazywali zrozumienia dla specyfiki pracy nauczycieli w czasie pandemii i wynikających z tego wyzwań oraz nieuniknionych błędów i porażek.

Doświadczenia z pierwszej fali pandemii COVID-19 pokazały wyraźnie, jak ważne jest zorganizowanie komunikacji cyfrowej między domem a szkołą w sposób wystarczający i niewyczerpujący uczniów, ich rodzin i nauczycieli. Zarówno szkoły, jak i rodziny muszą tworzyć i rozwijać nowe wzorce i praktyki komunikacyjne, aby uczenie się na odległość (i online) było bardziej funkcjonalne. Warto tu podkreślić, iż część wypracowanych kryzysowo rozwiązań ma szansę pozostać z nami po pandemii (np. wykorzystanie narzędzi komunikacji zapośredniczonej do wzajemnych kontaktów rodziców i nauczycieli).

Kompetencje cyfrowe nauczycieli i uczniów, wsparcie nauczycieli

.Stosowanie technologii informacyjno-komunikacyjnych w edukacji wymaga szczegółowego zaplanowania włączania ich do dydaktyki. Należy tu uwzględnić zarówno liczbę mediów (nie może być ich za dużo), jak i ich jakość oraz dobór adekwatny do wieku oraz możliwości percepcyjnych uczniów. Takie podejście wymaga jednak wcześniejszego przygotowania merytorycznego, metodycznego i technicznego nauczycieli. Sytuacja pandemii zmusiła ich, mimo braku tego przygotowania, do wdrożenia technologii do edukacji w sposób nigdy wcześniej nieznany.

Pandemia dobitnie pokazała, że każdy współczesny nauczyciel musi podnosić poziom szeroko rozumianych kompetencji cyfrowych (zarówno technicznych, jak i społecznych), ale jednocześnie otworzyła ogromne możliwości samorozwoju poprzez dostęp do: nauczycielskich grup wsparcia online, umożliwiających dzielenie się doświadczeniem; kursów i szkoleń online (zarówno instytucjonalnych, jak i pozainstytucjonalnych); otwartych zasobów edukacyjnych w postaci instruktaży metodycznych, poradników i książek elektronicznych.

Zdrowie psychiczne uczniów, nauczycieli i rodziców. Dobrostan cyfrowy

.Problemy zdrowia psychicznego zarówno uczniów, jak i dorosłych (rodziców i nauczycieli) stały się kluczowe podczas pandemii. To zainteresowanie wiązało się ze świadomością, iż czas pandemii i edukacji zdalnej jest bardzo bogaty w czynniki ryzyka, które przynajmniej w przypadku niektórych ludzi mogły powodować i - jak pokazują badania - powodowały szereg negatywnych skutków w tym obszarze.

Wyniki polskiego badania dotyczącego nastolatków, ich rodziców i nauczycieli, pt. „Zdalne nauczanie a adaptacja do warunków społecznych w czasie epidemii koronawirusa" (Bigaj, Dębski, 2020), wyraźnie potwierdzają, iż połowa (lub więcej) osób w tych trzech grupach w trzy miesiące po zamknięciu szkół czuła się psychicznie dużo lub trochę gorzej niż przed zamknięciem szkół. W przypadku uczniów odsetki te były najniższe i wynosiły odpowiednio 18 proc. i 30 proc. Takich osób czujących się gorzej psychicznie było więcej wśród rodziców (14 proc. i 40 proc.), a najwięcej w grupie nauczycieli (30 proc. i 35 proc.).

Również styl życia (np. aktywność fizyczna) uczniów, rodziców i nauczycieli bardzo zmienił się w czasie edukacji zdalnej - choć charakter tych zmian był bardzo zróżnicowany. Szczególnych problemów ze zdrowiem psychicznym doświadczyła grupa dzieci wskazująca na pogorszenie relacji z rodzicami i opiekunami (Pyżalski, 2020a). Znaczące były też odsetki młodych ludzi, którzy zaczęli częściej podejmować aktywności wskazujące na złe funkcjonowanie rodziny (Pyżalski, 2000b). Jednak nie dla wszystkich uczniów czas zamknięcia szkół to czas pogorszenia stanu funkcjonowania psychicznego. O tych, którzy czuli się lepiej, nie można zapominać, gdyż bardzo często okres pandemii traktowany jest, w sposób nieuprawniony, jako mający jednoznacznie negatywny wpływ na zdrowie psychiczne i fizyczne.

Wydłużony czas ekranowy w trakcie pandemii COVID-19 stał się przedmiotem licznych badań na całym świecie. Wcześniejsze dowody naukowe wskazywały, że czas spędzany przed ekranem jest powiązany z otyłością, nadciśnieniem, cukrzycą typu 2, krótkowzrocznością, depresją, zaburzeniami snu i innymi chorobami. To podwyższone obciążenie chorobami jest bardziej powszechne wśród osób prowadzących siedzący tryb życia, a zatem dotyczy to również dzieci, młodzieży i nauczycieli, którzy wiele godzin dziennie spędzali przy komputerach lub smartfonach podczas lekcji online. Należy zrewidować dostępne wytyczne i uwzględnić oparte na dowodach interwencje w celu zapobiegania konsekwencjom zaburzonego dobrostanu cyfrowego. Mogą one m.in. promować aktywny styl życia oraz udział w zajęciach dodatkowych na świeżym powietrzu (Sultana i in., 2021; Oberle i in., 2020).

Ważne edukacyjnie relacje społeczne. Nierówności

.Hasło edukacja to relacja znane jest większości osób zajmujących się edukacją. Jakość relacji, głównie tych nauczyciel-uczeń oraz relacji rówieśniczych, leży u podłoża jakości wszystkiego, co się w procesach edukacyjnych dzieje (Pyżalski, Poleszak, 2020). W oczywisty sposób taka zależność nie została zniesiona podczas edukacji zdalnej. Bardzo często jako oczywiste przyjmuje się, że zdalna komunikacja i relacje są gorsze od tych realizowanych w sposób tradycyjny (gdy obecni jesteśmy fizycznie). Okazuje się jednak, że wyniki badań nie wskazują na powszechność tego typu ocen i rysują bardziej skomplikowany obraz sytuacji. Jakość relacji zidentyfikowano już dużo wcześniej jako jeden z najistotniejszych czynników sukcesu edukacji zdalnej oraz edukacji w szerszym kontekście. Oznacza to konieczność zwrócenia szczególnej uwagi na te kwestie zarówno w kontekście prowadzenia edukacji w formie zdalnej, jak i po powrocie do placówek edukacyjnych.

Oczywiste jest, że czas pandemii nie stworzył nierówności pomiędzy uczniami, ale wyraźnie wyostrzył te już istniejące. Pokazał nawet takie, które przed zamknięciem szkół wydawały się już przeszłością, np. związane z nierównościami z dostępem do odpowiedniej jakości sprzętu i łącza internetowego. Kluczową grupą, która doświadczyła nierówności w interesującym nas okresie, byli młodzi ludzie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi (Plichta, 2020). Kolejną grupą, która w szczególnie negatywny sposób doświadczyła problemów związanych z edukacją zdalną, byli młodzi ludzie przebywający w placówkach opiekuńczo-wychowawczych różnych typów. W skrajnych przypadkach wykluczenie uczniów z edukacji zdalnej miało charakter całkowity. Po prostu znikali oni z zajęć - a nauczycieli mieli często poważne trudności ze skontaktowaniem się z uczniem i jego rodzicami/opiekunami. Niestety, kwestie te nie były w sposób systemowy diagnozowane, a tym bardziej rozwiązywane w naszym kraju. Oczywiście konsekwencje związane z nierównościami bardzo wyraźnie przeniosą się w czas edukacji popandemicznej, a problem ich zmniejszania pozostaje wciąż aktualny.

.Te i inne kwestie znajdują się w pełnej wersji raportu. Zamieściliśmy w nim również rekomendacje dla dyrektorów i nauczycieli, wynikające z przeglądu badań w podziale na te dotyczące kryzysowej edukacji zdalnej (w kontekście możliwości pojawienia się podobnej sytuacji w przyszłości) oraz popandemicznej edukacji zdalnej, bazującej zasadniczo na formie stacjonarnej (z wykorzystaniem technologii informacyjno-komunikacyjnych).

Zapraszamy do pobrania całości raportu: [ Natalia Walter
Jacek Pyżalski
LINK]
Bibliografia
Buchner, A., Majchrzak, M., Wierzbicka, M. (2020). Edukacja zdalna w czasie pandemii. Raport. Edycja I. Warszawa: Fundacja Centrum Cyfrowe. https://centrumcyfrowe.pl/edukacja-zdalna/ [dostęp: 11.05.2021].

Oberle, E., Ji, X. R., Kerai, S., Guhn, M., Schonert-Reichl, K. A., & Gadermann, A. M. (2020). Screen time and extracurricular activities as risk and protective factors for mental health in adolescence: A population-level study. Preventive Medicine, 141, 106291.

Plebańska, M., Sieńczewska, M., Szyller, A. (2021). Raport - co zmieniło się w edukacji zdalnej podczas trwania pandemii? Podsumowanie wyników badania Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Warszawa, marzec 2021. Warszawa: Wydział Pedagogiczny Uniwersytetu Warszawskiego. https://files.librus.pl/art/21/04/4/a_zmiany_w_edukacji_zdalnej_oczami_nauczycieli_i_uczniow_LR_LS_graf_1.jpg [dostęp: 17.05.2021].

Plichta, P. (2020). Różne konteksty nierówności cyfrowych a wyzwania dla zdalnej edukacji - propozycje rozwiązań. W: J. Pyżalski (red.), Edukacja w czasach pandemii wirusa COVID-19. Z dystansem o tym, co robimy obecnie jako nauczyciele. Warszawa: EduAkcja. Pobrano z zdalnie.edu-akcja.pl.

Ptaszek, G., Stunża, G. D., Pyżalski, J., Dębski, M., Bigaj, M. (2020). Edukacja zdalna: co stało się z uczniami, ich rodzicami i nauczycielami? Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

Pyżalski J. (red.) (2020). Edukacja w czasach pandemii wirusa COVID-19. Z dystansem o tym, co robimy obecnie jako nauczyciele. Warszawa: EduAkcja. https://zdalnie.edu-akcja.pl/ [13.05.2021].

Pyżalski, J. (2020a). Ważne relacje uczniów i nauczycieli w czasie edukacji zdalnej. W: Ptaszek G., Stunża G. D., Pyżalski J., Dębski M., Bigaj M., Edukacja zdalna: co stało się z uczniami ich rodzicami i nauczycielami?, Gdańsk: GWP.

Pyżalski, J. (2020b). Zmiany w zakresie czasu poświęconego wybranym aktywnościom w czasie pandemii. W: Ptaszek G., Stunża G. D., Pyżalski J., Dębski M., Bigaj M., Edukacja zdalna: co stało się z uczniami ich rodzicami i nauczycielami?, Gdańsk: GWP.

Sultana, A., Tasnim, S., Hossain, M. M., Bhattacharya, S., & Purohit, N. (2021). Digital screen time during the COVID-19 pandemic: A public health concern. F1000Research, 10(81), 81.

Walter, N. (2020). Mamy (za) duży wybór - jak nie zgubić się wśród narzędzi cyfrowych? W: Pyżalski, J. (red.), Edukacja w czasach pandemii wirusa COVID-19. Z dystansem o tym, co robimy obecnie jako nauczyciele. Warszawa: EduAkcja. 51-58. https://zdalnie.edu-akcja.pl/.

# data[].attributes.attachment_link.title
Prof. Natalia WALTER, Prof. Jacek PYŻALSKI: Raport o kryzysowej edukacji zdalnej w Polsce w czasie COVID-19 - Wszystko co najważniejsze

# data[].attributes.attachment_link.description
Ponad roczna nieobecność dzieci w szkołach ma swoje konsekwencje dla ich rozwoju i dla samych placówek edukacyjnych, zarówno na poziomie technicznym, organizacyjnym, jak i psychologicznym i społecznym. Aby lepiej poradzić sobie z negatywnymi skutkami pandemii w sektorze edukacyjnym, należy dokładnie przyjrzeć się temu, co się zmieniło w polskiej szkole.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=EosRWx9YtZk