# data[].attributes.body
Four canines holding me in the entangled state i’m in

Three filthy nails,
penetrating my skin,

Two wide opened eyes, staring into my death

One minute away I am, from taking my last breath

(But) even death i don’t deserve as I am lowered into the ground

the dirt is pushing on my chest, oh in the mud im drowned

I’m dead to the world, but yet alive to my brain

Worms are licking all my bones and cleaning up my veins

clean wash me clean

save me from the guillotine

wash my wings, black and grey

So I can fly away

clean wash me clean

cleanest bird you’ve ever seen

I sing the highest notes today

Now i will fly away

# data[].attributes.body
Ik groevel door het gritselende zand

Niet in het bos, maar net aan de rand.

Het is hier fijn, maar ik trek nog iets dieper

Ik volg de vogels en hun kuikens getsjieper

Voel me als een bescheiden soeverein.

Kalm in het groot, maar bedrijvig in het klein.

De autoriteit van de boswachter zie ik door de vingers

En hij hopelijk die van mij. Hij heeft het niet zo op indringers

Tsjerp, tsjerp, tsjerp, klinken de eikels onder mijn hakken.

Knerp knerp knerp wanneer er takjes onder knakken.

Het word al aardig donker, maar ik ga zo ver het oog reikt

Ik zie geen steek dus tevreden gaap ik: “Bestemming bereikt”.

# data[].attributes.body
Nog eens kijk ik om, maar de bibliotheek is allang uit het zicht door de mist.

Enkele vlagen hebben de bladeren van de takken geritst.

Nog eens kijk ik om, de geur van vochtige bladeren is verruild door die van ijzer.

Ik kijk weer voor me, maar ben als een kompas zonder wijzer

Mijn geheugen noch de bomen vertellen mij welke kant ik op moet.

Het vocht van de bladeren reikt langzaam tot aan mijn voet.

De geur van ijzer en natte sok doen mijn neusharen kriebelen.

Het duister en de koude mist doet mijn emoties wiebelen.

Links van mij een hert, zijn gewei valt met een knak van zijn hoofd.

De schemering en de lantaarns worden langzaam gedoofd.

Rechts van mij een kraai. Volgens mij word ik bekeken.

Oké rustig aan ontspan, maar een gruwel was gebleken.

Klats! uit de boom, bovenop mijn schouder.

Vies, nattig en de geur ervan, ijskouder.

Ó, gadverdamme! Een dood dier!

De geur ervan scheurt mijn neus in vier.

# data[].attributes.body
Jouw liefde voelt als een warme massage.

Op hol geslagen vlinders onder een hoog voltage.

Je reine klanken voel ik in mijn botten resoneren. En perfect lijk jij je klanken te intoneren

Maar je masseerde te hard,

ik raakte onder stroom,

mijn botten geward,

door je dissonante toon.

Nu voel ik een drukkende pijn.

Als een krachtige maar botte kneep.

Alsof mijn borst tussen de bankschroef zit.

Met jouw handen aan de greep.

# data[].attributes.body
Kabbelende zoete rust. Een warm zacht gevoel.

Ik voel me thuis als je begrijpt wat ik bedoel.

Alles is goed totdat plotseling. Huuuwl.

Geteisterd door een zure blik.

Hij zwaait met zijn stekels en straft met een prik.

Honger maakt rauwe bonen zoet, maar er is al door de zure appel heen gebeten.. Zoet en zuur raken in gevecht. Boksend in de ring, knallen ze op elkaar in, vechtend voor een eerste plek.

Zoet wordt moe omdat hij te druk is geweest, en daalt sneller dan zijn suikerspiegel. Maar wie de kern wil smaken, moet eerst de noot kraken.

Zuur heeft zoet in zijn greep en kijken elkaar indringend aan.

Zuur knijpt harder en harder. De smaakt neemt af maar plots lijkt zoet toe te slaan.

Zuur is hard van buiten, maar zijn woede blijkt van korte duur

Ze lijken vriendschap te sluiten in plaats van te strijden tot het laatste uur

Dan wel niet zonder slag of stoot, zijn ze in elkaars armen beland.

De smaken beginnen te tongen en te vrijen en gaan zuur en zoet hand in hand.

Kabbelende zoetzure rust. Hier voelen zij zich thuis. Alles is goed.

Ze trouwen, kinderen en nemen een huis.

In de vorm van een fles met daarop de naam: zoetzure saus

# data[].attributes.body
Ik hijs mijn kleine voeten uit de takkige zandwallen

Mijn schoentjes ben ik allang verloren

Ik stuit op een huis met een vorm die zich als een passend puzzelstuk

in mijn vergeten gedachten laat vallen.

Nieuwsgierig laat ik mij de diepe ijskelder in glijden.

Van ijs geen enkel spoor, behalve de grondige koude geur.

Niet nadenkend over hoe ik hieruit ga komen volg ik via een stenen trap een eenzame zonnestraal naar een houten deur.

Vochtig, bemost, rottend en bovenal op slot.

Heel erg op slot.

Door nagels bekrast op slot.

En met een luide diepe boem knalt de deur open.

Mijn ouders. Mager, lijkbleek met paarse kringen om de ogen en mond. Rimpelig en schurftig. Ze halen diep adem en in plaats van een warme knuffel, blazen ze mij met een knarsend gekrijs van de trap naar de koude grond.

De deur knalt dicht en de kelder stroomt vol

Ik hijs mijn kleine voeten uit het takkige duinzand

Mijn schoentjes ben ik allang verloren

Het huis komt mij bekend voor

Vandaag begint weer van voren.

# data[].attributes.body
Zoekend loop ik hetzelfde rondje.

Voor de zoveelste keer.

Een vriendelijke vrouwelijke stem klinkt:

Jongeman, ben jij de weg kwijt?

Gekleed in fel lichtblauw.

Een lichtblauw als alles dat goed schijnt te zijn.

Eentje zoals die van de Becel 50% minder vet verpakking of Lays naturel light.

De zon staat hoog aan de hemel lichtblauw.

Trouw volg ik de richting van haar kompas.

Als de zon begint te dalen, blijkt de dame net als de lucht, pikzwart.

Met een wijzer zo krom naar een gat zo zwart.

Ik tast in het duister.

Mensen zijn zwart als het zwart waar wij zo weinig van begrijpen, zijn wij de weg meer dan kwijt.

# data[].attributes.body
Zachtjes hoor ik haar fluisteren, door de schelp tegen mijn oor.

Het stelt het mij gerust.

Ik slof over de top van de duin zodat ik haar ook kan zien.

Onvermijdelijk valt mijn oog op haar. Ze is groot. Ze is diep.

De wind blaast haar zilte geur mijn kant op en frist mij op zoals geen douche dat kan.

Ik zie haar zoute lokken over haar schouders vallen.

Veilig voel ik mij, van twijfels bevrijdt.

Ik wil in je zwemmen.

Ik weet; er zijn kwallen met oosterwind.

Maar twee keer nadenken doet mij dat niet.

Daar zwaait een tentakel en om mij cirkelt een vin.

Van twijfels bevrijdt, of wil ik het niet zien?

Als een tijger sluip ik het water uit.

Wild gooi ik mijn haar achterover

Met een charisma van een pauw

wil ik dat je me ziet.

Voor haar onderstroom gewaarschuwd denk ik tactisch vooruit.

Onderstroom stroomt onder en op oppervlak ben ik uit.

Toch trekt haar tentakel mij naar benee.

Door haar haai ben ik gebeten, en scheurde mij in twee.

# data[].attributes.body
Wie het eerst boven is.

Als vader lijkt te winnen vlieg ik hem om de benen.

Van de trap vallen doen vaders niet zoals kinderen niet verliezen.

Zodra de borstel van een repeterende beweging spreekt,

vallen mijn ogen op een plint in een hoek.

Al het overgebleven zicht vervaagd.

Met mijn melktanden scheef, beroerd doch gepolijst, kruip ik onder de dekens.

Na het verhaaltje dat mij in slaap had moeten helpen verlaat moeder stilletjes mijn kamer, en kan ik mijn ogen weer open doen.

Ben ik straks dood en morgen weer levend?

En als ze zeggen dat het niet zo is, is het dan niet eigenlijk/toch/misschien wel zo?

Wat zeker is is de houten lepel met een steel als die van een bezem.

Daarmee roeren papa en mama in de grote pan waar ze mij in gaan stoppen.

Vanuit de dekens inspecteer ik de boel om te kijken of ik niet het dak op kan.

Kan ik samen met buurjongen Sam wel weglopen zonder dat ze boos worden.

Of in de soep.

Op het dak. Het waait wel buiten.

Ik kijk morgen wel samen met Sam.

Wie het eerst boven is.

# data[].attributes.body
Groot is de palm,

maar droog blijf ik niet.

Mooi dat ze is,

maar strelen zal ze mij niet.

Mooi dat ik zing,

maar horen doen ze mij niet.

Hard dat ik werk,

maar betaald krijg ik niet.

Ook al schijnt de zon straks fel

en bereik ik ooit mijn doel

Valt de kokosnoot op mijn teen

en brand ik mijn voet aan het zand

Maar tot die tijd

drink ik de regen uit mijn schoot

Zing ik voor de vogels

Streelt een bries mijn rug

En bak ik zelf mijn brood

# data[].attributes.body
Ik ben een slecht lopend restaurant

mijn parasols zijn van mijn terras gewaaid

de plastic stoelen door de zon gebleekt

en de verf blakert van mijn muur.

Mensen lopen langs

en kijken bij mij naar binnen

ik ben niet gelukt

en schaamte voorbij

# data[].attributes.body
Van de rand af gegleden

Hield ik mij maar vast

Val ik naar beneden

Word ik met de dood verrast

Veel maakt het ook niet uit

echt verschil maak ik niet

voor even besta ik nog

ben benieuwd wat het mij nog biedt

# data[].attributes.body
You’re the one

who turned around the key

making the spark plug

flickering inside my head

starting up

all kinds of engines

Inside of my body

running all together now

even though the battery or fuel can run low

You just seem to find a fix on making my love grow

Lalala

# data[].attributes.body
I can see the greasy smile of death

I should have held on tight

I’ll be falling on the ground that lays ahead

slid off the edge

It doesn’t matter much to me

Difference isn’t made by me

In the brief time i’ll be here i’d like to see

Whats in for me

while wondering if i’m living for a reason or a lie

my clock keeps on ticking for another deadline

all night i have tried to get rid of all my troubles in time

# data[].attributes.body
You’re the one

who turned around the key

making the spark plug

flickering inside my head

starting up

all kinds of engines

Inside of my body

running all together now

even though the battery or fuel can run low

You just seem to find a fix on making my love grow

lalalala

# data[].attributes.body
Jouw liefde voelt als een warme massage.

Op hol geslagen vlinders onder een hoog voltage.

Je reine klanken voel ik in mijn botten resoneren. En perfect lijk jij je klanken te intoneren

Maar je masseerde te hard,

ik raakte onder stroom,

mijn botten geward,

door je dissonante toon.

Nu voel ik een drukkende pijn.

Als een krachtige maar botte kneep.

Alsof mijn borst tussen de bankschroef zit.

Met jouw handen aan de greep.

# data[].attributes.body
Groot is de palm

maar droog blijf ik niet

Mooi dat ze is
maar strelen zal ze mij niet

Mooi dat ik zing
maar horen doen ze mij niet

Hard dat ik werk
maar betaald krijg ik niet

Ook al schijnt de zon straks fel bereik ik ooit mijn doel

Valt de kokosnoot op mijn teen

en blijft pijn wat ik voel

Maar tot die tijd drink ik

regen uit mijn schoot

Zing ik voor de vogels

Streelt een briesje mijn rug

En bak ik zelf mijn brood

want mijn eiland blijft onbewoond

# data[].attributes.body
Iedereen is buiten.

Bedrijvig in het dorp.

De meeste zijn vrij van hun verplichtingen.

Binnen is het even koud als buiten dus iedereen gaat de hort op.

Het ijs is een ware sensatie.

Gladder, helderder en strakker dan welk glas dan ook op heel deze platte aardbol.

Rijk op ijzer en arm op hout, glijden vlak langs elkaar heen.

Het plezier is aan elkaar verwant.

Ik pauzeer om een kijkje te nemen.

Ik kijkt om mij heen.

Mijn ogen vallen op een twee heren die een soort van golf spel spelen op het ijs.

Zij met een stok. Ik met een bijl

Hun handen schoon, de mijne vuil.

Zij hebben ze het warm. Ik ook.

Plezier hebben we allemaal.