# data[].attributes.attachment_link.title
N jak niewidomy, czyli jak pomóc osobie z dysfunkcją wzroku

# data[].attributes.attachment_link.description
Wbrew stereotypom osoby niewidome potrafią doskonale funkcjonować samodzielnie. Sprawdź, jakie są przyczyny utraty wzroku oraz co pomaga osobom niewidomym w prowadzeniu niezależnego życia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W Polsce, ale także na świecie używa się przynajmniej kilku definicji opisujących problemy wzrokowe. Mogą być one związane z kryteriami medycznymi, jak klasyfikacja wykorzystywana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), lub funkcjonalnymi. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, iż nie ma nic prostszego niż zdefiniowanie zjawiska słabowzroczności, a różnica miedzy osobą ociemniałą a całkowicie niewidomą wydaje się być niezwykle subtelna. Ale czy rzeczywiście tak jest?
Wspomniana już Światowa Organizacja Zdrowia posługuje się kryterium medycznym opierającym się na ostrości wzroku oraz polu widzenia. I tak za osobę całkowicie niewidomą uznaje się tę, którą:
- dotyka całkowity brak wzroku (nie ma poczucia światła),
- jej ostrość wzroku przy maksymalnej korekcji okularowej nie przekracza 0,05,
- jej pole widzenia jest zawężone do maksymalnie 20 stopni (u osoby prawidłowo widzącej pole widzenia wynosi około 180 stopni w poziomie i 160 stopni w pionie).
Definicja prawna stosowana w Polsce zakłada, iż osoba niewidoma posiada ostrość wzroku od 0 do 5/50 (pełna ostrość wzroku osoby widzącej prawidłowo to 5/5), a jej pole widzenia mieści się w przedziale do 30 stopni. Mówiąc jaśniej, osoba o prawidłowej ostrości wzroku z 5 metrów widzi to, co powinna widzieć właśnie z 5 metrów. Osoba prawnie niewidoma z 5 metrów widzi to, co osoba dobrze widząca jest w stanie zobaczyć z 50 metrów.
Dokładne określenie czym jest słabowzroczność wielu osobom nastręcza sporo problemów, ponieważ to na ile słabo widzi dana osoba jest odczuciem bardzo subiektywnym i zależnym od wielu czynników. Jednakże wykorzystując definicję funkcjonalną możemy stwierdzić, iż osoby słabowidzące posiadają pewne możliwości wzrokowe, ale ich poziom widzenia nawet przy użyciu najlepszej dostępnej korekcji soczewkowej uniemożliwia wykonywanie codziennych czynności i zalicza je do grona osób niepełnosprawnych. Ich funkcjonowanie może poprawić wykorzystanie pomocy optycznych i nieoptycznych, czy adaptacja otoczenia, w którym na co dzień funkcjonują. Osoby słabowidzące to najszersza grupa osób z problemami wzrokowymi, gdyż zaliczamy do nich zarówno te, które mają jedynie poczucie światła oraz te, które w funkcjonowaniu wzrokowym posługują się np. resztkami widzenia, borykają się z zaburzeniem widzenia barw czy oczopląsem.
Pod względem medycznym osoba słabowidząca to taka, której ostrość wzroku wynosi od 0,05 do 0,3, a ich pole widzenia może ograniczać się do 30 stopni.
Kolejnym pojęciem związanym z utratą wzorku jest definicja osoby ociemniałej. Dotyczy ona tych, którzy zostali pozbawieni wzroku najwcześniej po 5 roku życia, czyli w wieku 20 czy nawet 70 lat. Dolna granica wieku określa czas, kiedy człowiek posiada już pamięć obrazów wzrokowych, a więc zdążył zapamiętać jak wyglądają poszczególne elementy jego otoczenia. Pogarszanie się możliwości wzrokowych oraz ewentualna utrata widzenia mogą mieć miejsce na skutek przebytych chorób lub urazów mechanicznych. Poziom funkcjonowania wzrokowego a także kwalifikacja do którejś z powyższych grup zależne są więc od postępów choroby, jej przebiegu, czy rozległości doznanego urazu.
Reasumując biorąc pod uwagę czas i stopień utraty lub osłabienia widzenia i wynikające z tego potrzeby rehabilitacyjne mamy:
Osoby niewidome, czyli te które urodziły się niewidome lub straciły wzrok przed ukończeniem 5. roku życia;
- osoby ociemniałe, czyli te, które utraciły wzrok w wyniku wypadków i schorzeń po 5. roku życia;
- osoby słabowidzące, czyli te, które tracą wzrok w przebiegu różnych schorzeń.
WHO podaje, iż 80% problemów wzrokowych dałoby się uniknąć wdrażając program leczenia odpowiednio wcześnie lub przeprowadzając proste zabiegi ratujące wzrok. Warto o tym pamiętać.

Paulina Skiba
tyflopedagog
Polski Związek Niewidomych
Instytut Tyflologiczny

# data[].attributes.attachment_link.description
W Polsce, ale także na świecie używa się przynajmniej kilku definicji opisujących problemy wzrokowe. Mogą być one związane z kryteriami medycznymi, jak klasyfikacja wykorzystywana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), lub funkcjonalnymi. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, iż nie ma nic prostszego niż zdefiniowanie zjawiska słabowzroczności, a różnica miedzy osobą ociemniałą a całkowicie niewidomą wydaje się być niezwykle subtelna.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pod lupą: Niewidomy w szkolnej ławce - Pochodnia - Magazyn społeczny Polskiego Związku Niewidomych

# data[].attributes.attachment_link.description
Pochodnia - Magazyn społeczny Polskiego Związku Niewidomych - głos niewidomych i słabowidzących w społeczeństwie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Według danych GUS-u z 2009 r. uszkodzenia i choroby narządu wzroku są czwartą przyczyną niepełnosprawności. Wskaźnik zatrudnienia w tej grupie wynosi 17%. Jednocześnie osoby niewidome - co pokazuje praktyka - mogą pracować w wielu różnych zawodach, od pracowników biurowych, przez masażystów, aż po dziennikarzy, informatyków czy menedżerów.

Pokazujemy najważniejsze dane dotyczące aktywności zawodowej osób niewidomych. Według danych GUS-u, zebranych podczas badania „Stan zdrowia ludności Polski" w 2004 r., choroby i uszkodzenia wzroku dotykały 29,5% osób niepełnosprawnych i stanowiły trzecią przyczynę niepełnosprawności (po uszkodzeniach narządu ruchu i schorzeniach układu krążenia). Wyniki tego samego badania przeprowadzonego w 2009 r. pokazywały, że choroby wzroku występowały u 27% osób niepełnosprawnych (po chorobach i uszkodzeniach narządu ruchu, układu krążenia i schorzeniach neurologicznych).

Jak podaje raport z „Badania wpływu kierunku i poziomu wykształcenia na aktywność zawodową osób niepełnosprawnych" zrealizowanego przez PFRON w 2009 r., aż 35% osób niewidomych nigdy nie pracowało.

Aktywność zawodowa osób z niepełnosprawnością wzrokową

Źródło: Badania wpływu kierunku i poziomu wykształcenia na aktywność zawodową osób niepełnosprawnych. Raport końcowy, PFRON, 2009

Z kolei z badanie „Psychospołeczne uwarunkowania aktywności zawodowej osób niepełnosprawnych", przeprowadzone w 2006 r. przez Szkołę Wyższą Psychologii Społecznej, wskazuje na główne bariery, z jakimi borykają się osoby niewidome lub niedowidzące. Są to problemy ze zdobywaniem informacji (osoby te nie mogą odbierać wizualnych sygnałów z otoczenia, czy też korzystać z informacji pisanej), niedogodności w komunikacji interpersonalnej, a także ograniczenia w samodzielnym poruszaniu się i podróżowaniu (niemożność znalezienia miejsca, problemy z koordynacją wzrokowo-ruchową, bariery architektoniczne).

Polski Związek Niewidomych opracowuje bardzo szczegółowe dane dotyczące aktywności zawodowej i wykształcenia swoich członków i podopiecznych. Związek skupia 58 tys. osób, zatem nie są to dane reprezentatywne dla ogółu społeczności niewidomych, niemniej naszym zdaniem są interesujące. Wynika z nich, że 30 tys. członków PZN-u jest w wieku produkcyjnym. Aktywność zawodowa w tej grupie wynosi 20%, a najczęściej wykonywane zawody to portier, pracownik recepcji i pracownik administracyjno-biurowy.

Informacje statystyczne PZN-u (z 31 grudnia 2013 r.)

niewidomi członkowie zwyczajni i podopieczni PZN-u

58 tys. osób

w tym niewidomi w wieku aktywności zawodowej

30 tys. osób

w tym niewidomi pracujący

6030 osób (ok. 20% osób w wieku produkcyjnym)

Poziom wykształcenia członków i podopiecznych PZN-u

Miejsca pracy członków i podopiecznych PZN-u

Zawody najczęściej wykonywane przez pracowników i podopiecznych PZN-u

Niewidomi i niedowidzący stanowią jedną z grup, których sytuacja na rynku pracy jest najtrudniejsza. Dlatego cieszą fakty, że wśród członków i podopiecznych Polskiego Związku Niewidomych w minionych 5 latach o 13% zwiększyła się liczba osób pracujących (największy przyrost w przedsiębiorstwach prywatnych - 71%, a największy spadek w spółdzielniach niewidomych - 24%). Niestety nie ma potwierdzenia, że dobre tendencje odnoszą się do ogółu osób niewidzących i niedowidzących.

# data[].attributes.attachment_link.title
Aktywność zawodowa osób niewidomych - najważniejsze dane

# data[].attributes.attachment_link.description
Według danych GUS-u z 2009 r. uszkodzenia i choroby narządu wzroku są czwartą przyczyną niepełnosprawności. Wskaźnik zatrudnienia w tej grupie wynosi 17%. Jednocześnie osoby niewidome - co pokazuje praktyka - mogą pracować w wielu różnych zawodach, od pracowników biurowych, przez masażystów, aż po dziennikarzy, informatyków czy menedżerów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ćwiczymy dla siebie - Pochodnia - Magazyn społeczny Polskiego Związku Niewidomych

# data[].attributes.attachment_link.description
Pochodnia - Magazyn społeczny Polskiego Związku Niewidomych - głos niewidomych i słabowidzących w społeczeństwie

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Andrea Bocelli to włoski tenor i wokalista. Przez swój niezwykły głos Andrea Bocelli stał się fenomenem na skalę światową. Debiutanckim albumem "Romanza" Andrea zwrócił na siebie uwagę milionów miłośników muzyki na całym świecie, zdobywając szczyty list przebojów i mnóstwo Platynowych Płyt.

Andrea Bocelli urodził się miasteczku Lajatico w Toskanii. Od dzieciństwa miał problemu ze wzrokiem, permanentnie oślepł w wieku 12 lat, po wypadku piłkarskim. Od dzieciństwa Bocelli pasjonował się muzyką i fascynował się wielkimi włoskimi tenorami. Tak intensywnie słuchał ich nagrań, że już jako mały chłopiec potrafił ich rozpoznawać po głosie. Młody Bocelli brał udział w konkursach wokalnych oraz koncertował.

Po ukończeniu szkoły średniej Andrea Bocelli zdecydował się na studia prawnicze na Uniwersytecie w Pizie. Jako student dorabiał śpiewając w barach. Po skończeniu nauki, Bocelli pracował przez chwilę w zawodzie, jednak ostatecznie porzucił karierę prawniczą i poświęcił sie muzyce.

Kariera Bocellego wystartowała dzięki dwóm innym sławnym Włochon - młodym tenorem zainteresowali się Luciani Pavarotii i Zucchero. Gdy słynny rockman szukał tenora, który zaśpiewa z nim duet, w ich ręce trafiła taśma demo Bocellego. Pavarotii był zachwycony i sugerował by to młody tenor zaśpiewał z Zucchero. Ostatecznie na płycie pojawił się Pavarotii, ale Bocelli wykonał "Miserere", bo o tę piosenkę chodziło kilka razy na żywo i został dostrzeżony. Kilka miesięcy później młody tenor dostał zaproszenie do udziału w festiwalu piosenki w San Remo.

San Remo otworzyło Bocellemu drzwi do kariery, gdzie triumfował w 1994 roku. Zaraz po tym ukazał się jego debiutancki album "Il Mare Calmo Della Sera". Europa dość szybko zwróciła uwagę na utalentowanego śpiewaka i już w 1996 roku Bocelli zadebiutował na rynku międzynarodowym albumem "Romanza". Tenor zgrabnie łączył karierę w muzyce popularnej z operą.Już w 1995 roku wydał album z muzyką klasyczną - "Viaggio Italiano". Kilka lat później zaistniał na tym polu także na świecie. Jego album "Aria" okazał się spektakularnym sukcesem.

Andrea Bocelli dalej sięgał po klasykę - wydał płytę z ariami Verdiego i Pucciniego. Występował także na słynnych scenach operowych, na przykład w nowojorskiej The Metropolitan Opera. W 2001 roku tenor nagrał płytę "Cieli di Toscana", która nawiązuje do tradycyjnej muzyki toskańskiej. Jego płyty - "Andrea" i "Amore", przystępne i mocno popowe bardzo spodobały się publiczności - na jednej z nich znalazł się nawet duet z Christiną Aguilerą.

Premiera płyty "Incanto" z 2008 roku zbiegła się z 50. urodzinami sławnego tenora. Rok później artysta wydał płytę "My Christmas", gdzie znalazły się jego ulubione świąteczne utwory. Do współpracy zaprosił m.in. Mary J. Blige, Natalie Cole, Katherine Jenkins, The Mormon Tabernacle Choir oraz... muppety. Bocelli promował album trasa koncertową, podczas której występował w największych światowych arenach. Dyskografię tenora zamyka album "Cinema" z 2015 roku.

# data[].attributes.attachment_link.description
Andrea Bocelli to włoski tenor i wokalista. Przez swój niezwykły głos Andrea Bocelli stał się fenomenem na skalę światową. Debiutanckim albumem "Romanza" Andrea zwrócił na siebie uwagę milionów miłośników muzyki na całym świecie, zdobywając szczyty list przebojów i mnóstwo Platynowych Płyt.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ed Sheeran - Perfect Symphony [with Andrea Bocelli] (Official Music Video)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sandra Pawlikowska (jest tu w ostatniej klasie podstawówki, ma 12 lat) była kiedyś na placu zabaw, chodziła po mostku, zawieszonym na linach i wtedy pomyślała, że chyba jest w niebie. Wydaje jej się, że tam tak jest: jakaś przestrzeń pod tobą i nad tobą.

Widzący często pytają niewidomych: jak sobie wyobrażasz niebo? To dość irytujące. Jak można sobie wyobrazić coś, czego nie da się dotknąć? - Mnie się wydaje - mówi Sandra - że niebo to prostokąt. Coś jakby płachta. Jakby może kołderka, cała w sukienki ze złota.

- Niebo? Wiem, że jest u góry. I że tam jest dużo dobrych ludzi, którzy już nie mają żadnych problemów - mówi 17-letnia Karolina Trojan, chodzi do drugiej licealnej. Mieszka w Grucznie, jest jedyną niewidzącą w swojej miejscowości. Pytają ją czasami, czy może chociaż w snach coś widzi? Może przynajmniej jakieś kolory?

To kolejne pytanie z gatunku wkurzających. Niewidzący nie śni kolorowo. Skoro nigdy nie widział ani barw, ani kształtów, to niby skąd miałyby mu się nagle wziąć we śnie? Karolinie śnią się głosy. Ale też - nie wiadomo, jak to się dzieje - czasami w snach chodzi swobodnie, bez laski.

W rzeczywistości żaden niewidzący raczej nie wyjdzie na spacer nieprzygotowany, spontanicznie. To zbyt ryzykowne. Trzeba ogromnego wysiłku umysłowego, żeby dokądś dojść i wrócić. Trasę musisz sobie wryć w pamięć. Wychodzisz, skręt w lewo, pod kątem prostym, później pamiętać, że w prawo, jeszcze dziesięć kroków i uwaga, będzie krawężnik.

Karolina mogłaby już sama chodzić na świąteczne zakupy, potrafi płacić. Banknoty rozpoznaje się po tym, że każdy nominał ma trochę inną wielkość, a bilon rozróżnia się tak, że złotówka ma brzeg w ząbki z przerwami, dwuzłotówka jest dookoła gładka, pięć złotych - ząbkowane. Jednak zakupy w galeriach, sklepach samoobsługowych to zbyt wielkie wyzwanie - nawet jeśli za pierwszym razem zapamiętasz ustawienie rzeczy na półkach, to następnym razem idziesz, a tu wszystko poprzestawiane.

Zimą w ogóle trzeba mieć niesamowitą odwagę, żeby gdziekolwiek samodzielnie się wybrać. - Wychodzę tylko, gdy naprawdę muszę - mówi Karolina. - Zaspy śniegu to zagrożenie. Nie czujesz, gdzie jest krawężnik, może już jesteś zbyt blisko jezdni?

Wielu ludzi chce pomóc niewidomemu. Szczególnie teraz, wiadomo, święta: człowiek człowiekowi człowiekiem. - Ja przeprowadzę - mówią. I tak złapią, tak uniosą, tak zakręcą, że już się nie wie, w jakim kierunku miało się iść.

Fot.: Krzysztof Szatkowski / NIEZAREJESTROWANY

Figurka, która umie się ruszać

Ludzie spieszą się bardziej niż zwykle. Po tym można poznać, że zaraz święta. No i wszędzie lecą kolędy. Pięknie oddają to, że Bóg się rodzi. Leży w żłóbku. Sandra dotknęła Jezusa. Twardy. Co roku jest wystawiany, na sianku, w tym samym miejscu, więc idąc na mszę, można przy nim przystanąć.

- Uwielbiam kolędy, bardzo chętnie śpiewam - mówi Rafał Bladowski. Ma

18 lat, chodzi do trzeciej klasy szkoły zasadniczej, święta spędzi z rodziną w Gdańsku. Piękne miasto, tak mówią. Jeśli chodzi o kolędy, najpiękniejsza to „Cicha noc". Tę Rafał śpiewa zawsze wyjątkowo chętnie. - Jak wygląda noc? - zamyśla się. - Ludzie mówią, że w nocy jest ciemno. Ale nie wiem, co to znaczy: ciemno. Czy to jest to, co mam pod powiekami? Wątpię. Ja chyba pod powiekami nie mam nic. Nie wiem, jak opisać nic.

Od małego mówi się niewidomemu, uważaj, pokłujesz się! Ostrożnie! Jeszcze potłuczesz bombki i będzie! Ostatecznie jednak każdy sobie tę choinkę dotknie, zbada. To, że jest zielona, to się powtarza na lekcjach. Tak jak i to, że śnieg jest biały, niebo niebieskie. Trzeba to sobie zapamiętać.

Sandrze się wydaje, że choinka jest niczym fontanna. - Gałązki są jak strumienie wody, lecą z góry na dół - mówi. Co roku robi w domu nowe ozdoby choinkowe. - Tnę paseczki z papieru, sklejam, łączę. Po prostu lubię robić ładne rzeczy. Chociaż nie wiem, co to znaczy ładny. Wydaje mi się, że ładnie rysuję. Umiem nie wychodzić za kartkę - wyjaśnia. Nakłuwa dookoła dziurki i dzięki temu wyczuwa palcami, gdzie się kartka kończy. - Najchętniej rysuję kwiaty, zawsze mi się udają. Nie wiem, czybym umiała narysować człowieka. Może jakbym się bardzo przyłożyła, tobym narysowała. Jak wygląda człowiek? - Sandra wzdycha ciężko. - Trudno sobie wyobrazić człowieka w całości. Nie można go raczej całego dotknąć. W ogóle dość mało dotykam ludzi, bo jak ktoś nie chce? Jakbym miała opisać człowieka, to jest po prostu taka figurka, tylko nie z kamienia, umie się ruszać.

Tak sobie zapamiętała. Widzący ma dobrze, może co chwila zapominać, bo w razie czego tylko spojrzy i już wie. - Ja muszę mieć w pamięci strasznie dużo rzeczy. Ale co zrobić - mówi Sandra - widocznie zostałam stworzona do ciągłego pamiętania.

Blondynki są bardzo nerwowe

Na przykład stale trzeba zapamiętywać filmy. Niewidzący, tak jak każdy, lubi sobie w święta posiedzieć przed telewizorem. Musi się tylko bardziej skupić, żeby akcja mu się nie urwała. Sandrę wciągają seriale, najbardziej ten o szpitalu na TVN i jeszcze „Rodzinka.pl". - W „Rodzince" gra taka aktorka Małgorzata Kożuchowska, wydaje mi się, że to blondynka, bo blondynki są z natury bardzo nerwowe, a ona zawsze strasznie krzyczy na te swoje dzieci - mówi Sandra. Obejrzeć film, nie widząc, to naprawdę coś pasjonującego. Rozróżnia się głosy. A jak nikt nic nie mówi? To się zakłada, że akurat musiał wyjść po coś do miasta.

Chłopakom najbardziej podoba się „Kevin sam w domu". 16-letni Mateusz Holc (chodzi do liceum, kiedyś rozpoznawał jasno-ciemno, a nawet trochę barwy, teraz mu się zlewają) wręcz nie wyobraża sobie świąt bez Kevina. Gdy któregoś roku mieli go nie puścić i w internecie była akcja protestacyjna, też się podpisał. - Kevin musi być! - mówi Mateusz. - To już świąteczna tradycja. Jak barszcz z uszkami.

No to porozmawiajmy teraz o barszczu. - Hm - zasępiają się niewidzący. Wiadomo o barszczu tyle, że trzeba uważać, aby sobie ubrania nie zachlapać. Jak się ma farta, to się uda wyłowić uszko i tak zrobić, żeby nie spadło z łyżki. Już łatwiej zjeść pierogi, choć też jest pewną sztuką nadziać je na widelec. Czasami ucieknie. Rybę wziąć? Ryzyko. Dużo ości. Mało kto jest tak odważny, żeby zjeść karpia.

Fot.: Krzysztof Szatkowski / NIEZAREJESTROWANY

Tylko Roland Świstek, 14 lat , mówi, że nie brzydzi się ryb. Lubi je! Może dlatego, że urodził się nad morzem? Nawet nauczył się łowić. Podoba mu się chodzenie nad wodę, zarzucanie wędki. Niejeden go pyta: Ej, Roland, co ty widzisz w tym łowieniu ryb? Albo: jak ty łowisz, człowieku, skoro nawet spławika nie jesteś w stanie zobaczyć? - Ja wtedy mówię, że chodzi o ten spokój nad wodą - tłumaczy.

Roland zawsze pomaga w kuchni. Tłucze orzechy na orzechowiec. Sandra lubi kroić sałatkę, choć wszyscy w domu krzyczą, żeby natychmiast odłożyła nóż, palce sobie utnie!

Mateusz ubiera choinkę. - Pamiętam, jaki był układ bombek w poprzednie święta, kopiuję. Nie zdarzyło mi się, żeby wszystkie bombki wisiały po jednej stronie choinki, ubieram równo - zapewnia. Nigdy też żadnej nie stłukł, co nawet jemu samemu wydaje się dziwne, bo inne rzeczy tłucze.

Kiedyś, jak był u babci, specjalnie wyrzucił szklankę przez okno. Babcia mieszka na pierwszym piętrze, chciał sprawdzić, czy pierwsze to wysoko. Myślał, że zorientuje się po tym, jak długo szklanka będzie lecieć. Ale ledwie rzucił, już brzdęk. Rodzice się wystraszyli, że zacznie tak samo eksperymentować, gdy wróci do domu, mieszkają na ósmym. Nie mogli pozwolić, żeby tak z ósmego coś zrzucał. Albo może i sam wypadł. Zamontowali w oknach zamki.

Teraz już uważają, że jest bardziej odpowiedzialny, więc znieśli blokady. Może sobie wyglądać przez otwarte okno. Bardzo to lubi. Szczególnie gdy pada śnieg, moczy mu twarz.

Kiedyś był w Warszawie, wjechał na taras widokowy Pałacu Kultury i Nauki. Niby po nic, bo przecież nie po to, żeby podziwiać widoki. Ale to, co tam poczuł, go zachwyciło. Bardzo lubi wysokość, choć nie umie sobie jej wyobrazić. Co to znaczy: wysoko? Albo: daleko? Co to znaczy: panorama miasta? Horyzont? Perspektywa? To dla niewidzących pojęcia nie do pojęcia. Nauczyciele próbują szukać zastępczych określeń. Na przykład pani od plastyki tłumaczy im, że z perspektywą jest jak z dźwiękiem. Jeśli ktoś jest tuż przy tobie, słyszysz go wyraźniej, niż gdyby odszedł o kilka kroków. Im coś jest bliżej, tym wydaje się większe. Im dalej, mniejsze. Tak właśnie jest z perspektywą. Próbują pamiętać.

Mateusz nawet sobie rozpracował, jak to jest, gdy się leci samolotem. Nigdy jeszcze nie leciał, ale zaczął się domyślać, że wtedy po prostu wszystko, na co się spojrzy, jest bardzo, bardzo małe. Tak już ma, że jak go coś nurtuje, to drąży, docieka. Gdy jeszcze wierzył, że z prezentami lata po świecie Święty Mikołaj, nie wystarczył mu opis, że to taki ktoś z długą brodą. Bardzo chciał wiedzieć, jak wygląda długa broda. Sprawdził na manekinie.

Wzrok Mikołaja

- Święty Mikołaj ma jakieś 70 lat. Starszy pan - sądzi Roland. Po czym można poznać, że ktoś jest stary? - Po głosie. I po tym, że już bardziej siedzi, niż się rusza. Mikołaj raczej jest w jednym miejscu. Tylko zimą ma robotę, musi się uwijać. Ciekawe, skąd ma kasę na prezenty - zastanawia się Roland. Wielu jego kolegów przypuszcza, że to rodzice wkładają paczki pod choinkę, ale jak się nie widzi, to trudno być na 100 procent pewnym.

Nie wiadomo też na przykład, czy ten święty umie czytać listy pisane w brajlu, czy zna tylko czarnodruk? I w ogóle czy on ma dobry wzrok? Czy widzi to, co by się przydało niewidzącym?

Kiedyś Roland dostał w prezencie gitarę. Nie zamawiał. Ani nawet przez moment nie marzył o gitarze. - Zaskoczył mnie ten Mikołaj kompletnie - wspomina Roland. Oddał gitarę wujkowi.

Jeśli chodzi o prezenty, to przydałby się jakiś namysł. Niewidzący nie zawsze cieszą się z tego, co daje radość widzącym. Potrafią na przykład niemal śmiertelnie przestraszyć się maskotki, jeśli ma fakturę im nieznaną. Roland na przykład nigdy za bardzo nie przepadał za samochodzikami. Najbardziej lubił bawić się pompką do roweru - fajnie było poczuć to wypychane z pompki powietrze.

Sandra listy do Mikołaja pisała w brajlu. Ostatni raz trzy lata temu, miała wtedy dziewięć lat. Niestety, pisała listy obszerne, bo ma taki nawyk, żeby szczegółowo poinformować o zamówieniu. Najbardziej lubi dostawać książki, opisywała więc, czy mają być w twardej, czy w miękkiej okładce, jakiego koloru okładka. Straszna robota. Bo najpierw musiała kogoś widzącego poprosić, żeby jej opowiedział, jak wygląda to, co ona chciałaby dostać, później musiała to wyłuszczyć Mikołajowi. Koniec z tym. Teraz po prostu opowiedziała mamie, że marzy jej się książka o rzeźbach. Taka przestrzenna, którą się otwiera, a rzeźby uwypuklają się, można ich dotknąć. I jeszcze by chciała dostać kalkulator. No i może na chwilę wzrok? To nie musiałoby być na zawsze. - Pożyczyłabym widzenie na trochę, na spróbowanie - mówi Sandra. - Żeby zobaczyć rodzinę i mój pokój.

Wszyscy mówią, że ma pokój wyjątkowo ładny. Ale dotykiem nie jest w stanie tego sprawdzić.

- To niewyobrażalne: spojrzeć i od razu wiedzieć, co gdzie stoi, jak wygląda - mówi Karolina Trojan. Gdyby mogła na chwilę dostać wzrok, to chciałaby zobaczyć chociaż jednego człowieka. - Jeszcze nie wiem kogo - mówi. Wiadomo, że każdy człowiek ma głowę. Niektórzy przy powitaniu przytulają się, więc można wyczuć, że ten jest szczupły, a ten nie. Ale jak taki człowiek wygląda w całości? Chciałaby zerknąć choć przez chwilę na kogoś. Raczej nie na samą siebie. Zbyt by się bała. - Może bym się przestraszyła? - pyta. Choć widzący mówią jej przecież, że jest bardzo ładna, włosy ma jasne, oczy niebieskie, to jednak strach tak samą siebie nagle zobaczyć.

Gdyby mogła dostać w prezencie wzrok, to chyba wzięłaby ten prezent na chwilę i oddała. - Jestem oczywiście ciekawa, jak wyglądają kolory, litery. Ale myślę, że może czasami lepiej jest nie widzieć. Na przykład niektórych spojrzeń.

Z plusów niewidzenia największy jest taki, że nie widzi się tego, co brzydkie. Poza tym - jak się wydaje Karolinie - mając wzrok, musiałaby uczyć się wszystkiego od nowa. To tak, jakby się jeszcze raz zaczynało życie. Z przyzwyczajenia pewnie i tak by nadal wszystkiego chciała dotknąć.

Fot.: Krzysztof Szatkowski / NIEZAREJESTROWANY

# data[].attributes.attachment_link.description
Sandra Pawlikowska (jest tu w ostatniej klasie podstawówki, ma 12 lat) była kiedyś na placu zabaw, chodziła po mostku, zawieszonym na linach i wtedy pomyślała, że chyba jest w niebie. Wydaje jej się, że tam tak jest: jakaś przestrzeń pod tobą i nad tobą. To kolejne pytanie z gatunku wkurzających.

# data[].attributes.attachment_link.title
Polski Związek Niewidomych | Organizacja Pożytku Publicznego

# data[].attributes.attachment_link.description
Jesteśmy jedną z wielu zarejestrowanych w Polsce organizacji pozarządowych pożytku publicznego. Ze względu na ponad 55 tysięczną liczbę członków - jesteśmy najbardziej reprezentatywnym stowarzyszeniem środowiska osób niewidomych i słabowidzących. Pod niezmienioną nazwą „Polski Związek Niewidomych" działamy od 1951 roku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tuscumbia, Alabama, 1882 r. Kate Keller pochyla się nad łóżeczkiem udręczonej gorączką córeczki. Szepcze: „Ojcze Niebieski, nie zabieraj mi mojej dzieciny!". Helen dostaje zapalenia mózgu, rodzice przygotowują się na jej śmierć. Jednak kilka dni później gorączka nagle mija, pozbawiając dziecko wzroku i słuchu. Z życia dziewczynki znika to, co kochała - słońce, śpiew ptaków, muzyka. Zostaje tylko wspomnienie czułości matki.

Nim Helen Keller na nowo nauczy się komunikować ze światem, obroni tytuł naukowy i zostanie sławną pisarką, minie wiele trudnych lat.

Mała Helen Keller, wielkie kłopoty

Dawniej rozkoszna i szczebiocząca Helen (ur. 27 czerwca 1880 r.) zmienia się po chorobie w kapryśne dziecko, terroryzujące całe otoczenie. Bez przerwy gryzie, kopie, drapie, wyrywa się z objęć bliskich. Żeby uspokoić ją w atakach furii, bezsilni rodzice wciskają w jej usta cukierki. Ale to pomaga tylko na chwilę.

Dziewczynka rozpaczliwie próbuje porozumieć się ze światem. Gdy ma ochotę zjeść chleb, udaje, że kroi go w powietrzu i smaruje kromki. Uczy się odróżniać swoje ubrania od cudzych. Jeśli intuicyjnie wyczuwa, że przyjadą goście, stroi się. Niestety, wciąż pozostaje zamknięta w świecie, do którego nikt nie ma dostępu. Przysparza rodzicom nie lada kłopotów - w zazdrości wyrzuca maleńką siostrę z wózka, wkłada zawieszony na szyi fartuszek do ognia, zamyka domowników na klucz i ucieka. Jak wspomina po latach:

Nie pamiętam, kiedy sobie uświadomiłam po raz pierwszy, że nie jestem taka jak inni. (...) Zauważyłam, że ani matka, ani moi przyjaciele nie posługiwali się gestami tak jak ja, gdy sobie czego życzyli, lecz mówili ustami. Czasem stojąc między dwiema rozmawiającymi osobami, dotykałam ich warg. Nie mogłam nic zrozumieć i to mnie dręczyło. Poruszałam ustami i gestykulowałam zapamiętale - bez skutku*.

Nauczycielka. Anna Sullivan

Gdy Helen kończy 7 lat, rodzice postanawiają poprosić o pomoc Grahama Bella, znanego fizyka i dyrektora Instytutu dla Niewidomych w Bostonie. Naukowiec poleca im młodą zdolną nauczycielkę, Annę Sullivan. Niedługo później kobieta staje się częścią rodziny Kellerów.

Praca z Helen jest dla Anny Sullivan szkołą przetrwania. Nauczycielka jest jednak stanowcza i wytrwała. Wie, że istnieje jeden klucz do sukcesu: konsekwencja. Bez przerwy kreśli na dłoni dziewczynki tajemnicze znaki. To metoda Samuela Gridleya Howe'a, pierwszego nauczyciela głuchoniewidomych. Zgodnie z nią każda litera ma swój odpowiednik wyrażany dotykowym znakiem migowym. Przez kilka tygodni Helen nie potrafi zrozumieć tego alfabetu. Napisze potem: „Nie wiedziałam, że literuję słowo, nie wiedziałam nawet o istnieniu słów. Po prostu naśladowałam jak małpka grę palców nauczycielki".

Przełom następuje po kilku tygodniach. Jak co dzień Anna Sullivan kreśli na małej rączce znaki. Przy ogrodowej pompie, z której tryska strumień, wystukuje „w-o-d-a". Nagle oczy Helen zaczynają błyszczeć. Rozumie! Od tej pory nie daje nauczycielce (i rodzinie) spokoju. Chce znać nazwy wszystkich pojęć, także abstrakcyjnych. Wkrótce poznaje też alfabet Braille'a i zaczyna czytać książki.

Helen uwielbia spędzać czas w ogrodzie. Karmi kury, szuka jajek, podgląda dłońmi krowy i koniki polne, biega po trawie, przytula kurczątka.

Każdy człowiek ma podświadomie w pamięci zieloną ziemię i szemrzące wody, więc ani ślepota, ani głuchota nie mogą pozbawić go tego poniekąd siódmego zmysłu - duchowego zmysłu, który jednocześnie widzi, słyszy, czuje.

Jako nastolatka dowiaduje się o Ragnhild Kaata - głuchoniewidomej dziewczynie, która nauczyła się mówić. Zainspirowana jej historią postanawia zdobyć tę umiejętność. Przykłada palce do krtani i ust nauczycielki, rozpoznając w ten sposób słowa. Po 11 dniach mówi pierwsze zdanie: „Jest ciepło". Jej głos nie brzmi tak, jak u zdrowej osoby. Początkowo jest przykry dla uszu słuchających, ale zrozumiały. Po drodze dopada Helen wiele zniechęceń, ale bez przerwy ćwiczy. Z biegiem czasu wygłasza nawet publiczne przemówienia, których nagrania zachowały się do dzisiaj.

Uczy się języków obcych: francuskiego, greki, niemieckiego i łaciny. Kończy studia humanistyczne, a następnie broni doktorat. Poznaje wielu ludzi sztuki i nauki, m.in. Charliego Chaplina, Alberta Einsteina czy Marka Twaina, który powie później, że dwie najbardziej interesujące osobistości dziewiętnastego wieku to Napoleon i Helen Keller.

Pasja i poświęcenie

Jej największą pasją i marzeniem jest pisanie. Wydawcy przekonują, żeby tworzyła przede wszystkim o sobie. Tak powstaje „ Historia mojego życia", a następnie „Świat, w którym żyję", „Nauczycielka" czy „Wyjście z ciemności". Helen zaczyna także udzielać się społecznie. Poświęca swój czas głuchoniewidomym, walczy o prawa kobiet.

W 1936 r. umiera Anna Sullivan - nauczycielka, która oddała Helen całe życie. Choć wyszła za mąż, nie umiała całkowicie poświęcić się życiu rodzinnemu. Najważniejszą osobą w jej życiu była Keller, a to doprowadziło do rozpadu jej małżeństwa. Po śmierci nauczycielki, Helen towarzyszy Polly Thompson. Podczas II wojny światowej obie wspierają oślepionych marynarzy i żołnierzy.

Helen korzysta z życia jak to tylko możliwe. Odwiedza kilkadziesiąt krajów, bierze udział w międzynarodowych konferencjach, wiosłuje, pływa, bawi się z dziećmi, chodzi po lesie, jeździ tandemem, gra w warcaby, szydełkuje i robi na drutach, chodzi do teatru. Stwierdza w końcu: „W cieniu upośledzenia stąpam pogodna i szczęśliwa".

W l. 60. przechodzi udar mózgu i powoli wycofuje się z życia publicznego. Umiera 1 czerwca 1968 r.

Historia Helen Keller zainspirowała wielu artystów, m.in. Williama Gibsona, który napisał sztukę teatralną i otrzymał za nią Nagrodę Pulitzera. W 1962 r. powstał także film „Cudotwórczyni" - aktorki wcielające się w Helen (Patty Duke) i Annę (Anna Brancroft) otrzymały za te role Oscary.
* Cytaty pochodzą z książki H. Keller „Historia mojego życia".

# data[].attributes.attachment_link.title
Helen Keller. Kobieta, która żyła w ciszy i mroku

# data[].attributes.attachment_link.description
Tuscumbia, Alabama, 1882 r. Kate Keller pochyla się nad łóżeczkiem udręczonej gorączką córeczki. Szepcze: „Ojcze Niebieski, nie zabieraj mi mojej dzieciny!". Helen dostaje zapalenia mózgu, rodzice przygotowują się na jej śmierć. Jednak kilka dni później gorączka nagle mija, pozbawiając dziecko wzroku i słuchu. Z życia dziewczynki znika to, co kochała - słońce, śpiew ptaków, muzyka.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Artysta, który ukształtował rhythm and bluesa, nagrał ponad 75 płyt i dwanaście razy otrzymał nagrodę Grammy. Niewidomy, czarnoskóry muzyk, noszący przeciwsłoneczne okulary, był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci świata muzyki. Zmarł w 2004 roku.

Ray Charles został wprowadzony do Rockandrollowego Salonu Sławy. W 2004 roku magazyn muzyczny Rolling Stone umieścił go na 10. miejscu listy stu największych artystów wszech czasów oraz na drugim miejscu listy stu największych wykonawców wszech czasów, sporządzonej w 2008 roku.

76 jego utworów znalazło się na listach przebojów. Łącznie nagrał ponad 75 albumów. Brał udział w koncertach charytatywnych. Zebrał ponad 20 milionów dolarów, aby pomagać czarnym Amerykanom w edukacji. Wpływ jego muzyki jest widoczny w wielu współczesnych piosenkach, zaś inwencja muzyczna stanowi inspirację dla pokoleń artystów grających rocka, soul, jazz, gospel i country.

Charles był laureatem licznych nagród między innymi, otrzymał medal prezydenta USA i odznaczenie francuskiej Legii Honorowej. Został mianowany "Skarbem Kultury" Los Angeles.

Ray Charles Robinson urodził 23 września 1930 roku w Albany w stanie Georgia. Grał od 5. roku życia. Ociemniał mając 7 lat. Jego rodzice zmarli, gdy uczęszczał jeszcze do szkoły. Początkowo grywał w klubach tanecznych na Florydzie. W Seattle rozpoczął karierę pianisty i na całe życie zaprzyjaźnił się z Quincy'm Jonesem.

Swój pierwszy singiel nagrał w 1949 roku, a w 1951 roku skomponował pierwszy hit - "Baby, Let Me Hold Your Hand". Kiedy zaistniał na rynku muzycznym, skrócił nazwisko do: Ray Charles, aby uniknąć zbieżności ze znanym bokserem. Już w latach 50. łączył muzykę gospel z bluesem, nazywanym "muzyką diabła". Mając zaledwie 20 lat został nazwany muzycznym "geniuszem".

W latach 60. aktywnie uczestniczył w obronie praw człowieka. Był pierwszym artystą, który odmówił grania w klubach, w których wprowadzono segregację rasową. W związku z tym stan Georgia wyrzekł się go, jako swojego obywatela. W 1977 roku natomiast, ten sam stan oficjalnie przeprosił Raya Charlesa, a utwór "Georgia on My Mind" stał się hymnem stanu.

Pod koniec lat 80. wzrosła popularność Charlesa wśród młodzieży. Muzyk między innymi, wystąpił w filmie "The Blues Brothers", w serialach telewizyjnych i programach rozrywkowych, a także w reklamie. W 1985 roku był jednym z artystów, którzy nagrali charytatywną piosenkę "We Are the World". W 1988 roku z sukcesem wystąpił wraz z nowojorskim baletem.

Prowadził burzliwe życie prywatne. Dwukrotnie żenił się, był ojcem dwanaściorga dzieci, które miał z dziewięcioma różnymi kobietami. Po ponad 20. latach uzależnienia od narkotyków, pokonał nałóg poddając się terapii w klinice.

Po raz ostatni pojawił się publicznie 30 kwietnia 2004 roku, kiedy jego studio nagraniowe zostało uznane za miejsce historyczne miasta Los Angeles. Zmarł 10 czerwca 2004 roku w Beverly Hills w Kalifornii.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ray Charles. Legendarny amerykański muzyk i król soulu

# data[].attributes.attachment_link.description
Artysta, który ukształtował rhythm and bluesa, nagrał ponad 75 płyt i dwanaście razy otrzymał nagrodę Grammy. Niewidomy, czarnoskóry muzyk, noszący przeciwsłoneczne okulary, był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci świata muzyki. Zmarł w 2004 roku. Ray Charles został wprowadzony do Rockandrollowego Salonu Sławy. W 2004 roku magazyn muzyczny Rolling Stone umieścił go na 10.

# data[].attributes.attachment_link.description
Sport jest wspaniały i daje ogrom możliwości nie tylko pełnosprawnym. Wielokrotnie był tutaj poruszany temat sportów adaptowanych, które aktywizują osoby z niepełnosprawnościami. Przecież nasz sklep powstał z myślą o ułatwianiu uprawiania dyscyplin sportowych dedykowanych niepełnosprawnym. Dlatego chcemy Wam powiedzieć co nieco o sporcie paraolimpijskim dla osób niewidomych i niedowidzących, a mianowicie o goalballu!

# data[].attributes.attachment_link.title
7 ciekawych rzeczy, które warto wiedzieć o niewidomych

# data[].attributes.attachment_link.description
Choć nie spotykamy ich na co dzień, niewidomi żyją wśród nas, radząc sobie lepi...

# data[].attributes.attachment_link.title
NV Access: Our Mission (Developers of free screen reader NVDA)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W Muzeum Narodowym w Poznaniu 15 października otwarto wystawę, która jest jednym z głównych elementów projektu edukacyjnego „Pięć zmysłów": prezentuje ona 25 dzieł pochodzących ze zbiorów poznańskiego Muzeum Narodowego oraz ich opisy wykonane w technice audiodeskrypcji.

Audiodeskrypcja to technika narracyjna, która za pomocą dodatkowych, werbalnych opisów udostępnia odbiór treści wizualnych osobom niewidomym i słabowidzącym. Audiodeskrypcja pozwala osobom niewidomym odbierać sztuki wizualne np. malarstwo czy grę aktorską i dlatego stosowana jest między innymi w muzeach, teatrze czy kinie. W przypadku przygotowywania opisów dzieł sztuki na potrzeby odbiorców z problemami widzenia, ważne jest by opisy były zwięzłe i obiektywne, stworzone w taki sposób, aby osoba słuchająca była w stanie samodzielnie zinterpretować jej treść. Każde słowo jest ważne - nadaje ono kolory, wyłania kształty, tworzy obraz - ma pozostawić w odbiorcy to samo odczucie, jakie twórca chciał przekazać za pomocą dzieła.

Wystawa tematycznie nawiązuje do pięciu zmysłów - - oprócz słownych opisów przygotowano dodatkowe formy odnoszące się do tych zmysłów np. potrawy nawiązujące do prezentowanych na obrazach - można więc wykorzystać dotyk, smak, zapach, poszerzając możliwości odbioru dzieł. Wystawa będzie więc prawdziwą atrakcją dla wszystkich, także pełnosprawnych widzów; posłuży refleksji nad dominującą rolą wzroku w życiu codziennym. Wystawa została tak przygotowana by umożliwić osobom niewidomym i słabowidzącym samodzielne jej zwiedzanie, dzięki nowoczesnym systemom audiowizualnym zapewniającym komfort i niezależność. Goście wystawy będą mogli wypożyczyć przewodniki - wysłuchać opisów i również obejrzeć ponad 20 wybitnych dzieł z kolekcji Muzeum Narodowego w Poznaniu, m. in. obrazów Jacka Malczewskiego , Józefa Pankiewicza , Józefa Chełmońskiego , Sofonisby Anguissoli , Angelo Bronzino , rzeźb tj. odlewu Drzwi Gnieźnieńskich, czy współczesnej rzeźby Henryka Morela .

więcej o projekcie 5 ZMYSŁÓW tutaj

Organizatorzy Wystawy: Stowarzyszenie Edukacyjne MCA, More Than One Production i Muzeum Narodowe w Poznaniu

Projekt zrealizowano przy wsparciu finansowym ze środków PFRON będących w dyspozycji Województwa Wielkopolskiego

Niewidomi mogą poznać polską kulturę

Potrzeba udostępniania sztuki osobom niewidomym i niedowidzącym w Polsce jest coraz bardziej dostrzegana, oto przykłady:

Muzeum Regionalne w Stalowej Woli Muzeum realizuje program Dostępne Muzeum. W jego ramach powstała rzeźbiarska Galeria przez Dotyk, pakiet edukacyjny, przewodnik dla muzealników, cykl warsztatów i lekcji muzealnych ( zobacz )

Muzeum Śląskie w Katowicach Muzeum oferuje ścieżkę zwiedzania Galerii Malarstwa Polskiego dla osób z deficytami wzroku. W ofercie edukacyjnej muzeum znajdują się zajęcia dla dzieci niewidomych i słabo widzących pt. Czym jest obraz. ( zobacz )

W materiale wykorzystano informacje ze stron: Projektu: http://5zmyslow.pl oraz Muzeum Narodowego w Poznaniu: www.mnp.art.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
W Muzeum Narodowym w Poznaniu 15 października otwarto wystawę, która jest jednym z głównych elementów projektu edukacyjnego „Pięć zmysłów": prezentuje ona 25 dzieł pochodzących ze zbiorów poznańskiego Muzeum Narodowego oraz ich opisy wykonane w technice audiodeskrypcji. Audiodeskrypcja to technika narracyjna, która za pomocą dodatkowych, werbalnych opisów udostępnia odbiór treści wizualnych osobom niewidomym i słabowidzącym.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aby zarezerwować miejsce kliknij tutaj!
Niewidzialna Wystawa jest przeznaczona dla dzieci od 9 roku życia , a górną granicę wiekową definiuje sprawność ruchowa i komunikacyjna

W przypadku zapotrzebowania na przewodnika anglojęzycznego (dysponujemy wyłącznie przewodnikami polsko i anglojęzycznymi), prosimy o niekupowanie samodzielnie biletu i kontakt pod adresem: info@niewidzialna.pl - w przypadku niedostosowania się do powyższej informacji mamy prawo odmowy wpuszczenia gościa.
Nie zwracamy pieniędzy za zakupiony bilet.

Warunkiem rezerwacji jest pozostawienie adresu email i numeru telefonu rezerwującego.

Prosimy o zapoznanie się z regulaminem zwiedzania - zakup biletu i wejście na Niewidzialną Wystawę oznacza jego bezwzględną akceptację.

NIEWIDZIALNA WYSTAWA - BUDAPESZT - PRAGA - WARSZAWA

Wyobraź sobie, że całkowicie gaśnie światło... Niewidzialna Wystawa to wyjątkowa interaktywna podróż w świat całkowitej ciemności, podczas której będziesz mógł wypróbować, jak radzić sobie w codziennych sytuacjach bez pomocy wzroku - wyłącznie za pomocą zmysłu słuchu, dotyku, węchu...

Na wystawie nasi Przewodnicy - osoby niewidome lub niedowidzące - poprowadzą Cię w podróż, która zmieni Twoje życie.
Ciekawe? Dziwne? Obce? A może naturalne? Czy godzina bycia niewidomym może otworzyć Ci oczy?

Niewidzialna Wystawa chce zbliżyć do siebie perspektywy doświadczania jednego, wspólnego świata. Pod opieką niewidomych Przewodników odwiedzisz specjalnie wyposażone i całkiem wyciemnione pomieszczenia, doskonale imitujące scenerie z życia codziennego...

Zarezerwuj bilet i zapłać za niego online lub tuż przed zwiedzaniem, w kasie biletowej. W naszym systemie zobaczysz bieżącą dostępność miejsc i liczebność grup. Ze względów organizacyjnych przybądź ok. 10 minut przed planowaną godziną zwiedzania, będzie to czas na odebranie biletu oraz na wysłuchanie wszystkich potrzebnych informacji organizacyjnych.

Na podróż w świat Niewidzialnej Wystawy przygotuj sobie nieco powyżej godziny! Około 60 minut na niewidzialną wycieczkę i około 10 minut na część „widzialną". Czas zwiedzania może zależeć od wieku, liczebności grupy, a czasem również od poziomu jej zaangażowania.

Dobra rada! Załóż wygodne buty i zabierz ze sobą dobry humor :)!

Zaufaj nam w ciemno! #otwieramyoczy

# data[].attributes.attachment_link.description
Aby zarezerwować miejsce kliknij tutaj! Niewidzialna Wystawa jest przeznaczona dla dzieci od 9 roku życia , a górną granicę wiekową definiuje sprawność ruchowa i komunikacyjna W przypadku zapotrzebowania na przewodnika anglojęzycznego (dysponujemy wyłącznie przewodnikami polsko i anglojęzycznymi), prosimy o niekupowanie samodzielnie biletu i kontakt pod adresem: info@niewidzialna.pl - w przypadku niedostosowania się do powyższej informacji mamy prawo odmowy wpuszczenia gościa.

# data[].attributes.body
Grzegorz Grochecki, Rafał Zieliński

# data[].attributes.attachment_link.title
Niewidomi i niedowidący - charakterytyka niepełnosprawności. | Grochecki | Innowacje Psychologiczne. Studenckie Czasopismo Naukowe

# data[].attributes.attachment_link.description
Niewidomi i niedowidący - charakterytyka niepełnosprawności.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mawn's Gallery - Co się śni niewidomym | Live Session

# data[].attributes.attachment_link.description
Using robotics, laser rangefinders, GPS and smart feedback tools, Dennis Hong is building a car for drivers who are blind. It’s not a “self-driving” car, he’s careful to note, but a car in which a non-sighted driver can determine speed, proximity and route -- and drive independently.

# data[].attributes.headline
SBSK - The Family that Adopted Six Blind Children

# data[].attributes.subject
SBSK - The Family that Adopted Six Blind Children

# data[].attributes.attachment_link.title
The Family that Adopted Six Blind Children

# data[].attributes.headline
„Najbardziej chciałabym zobaczyć swoje odbicie w lustrze” 

# data[].attributes.subject
„Najbardziej chciałabym zobaczyć swoje odbicie w lustrze” 

# data[].attributes.body
7 metrów pod ziemią

# data[].attributes.attachment_link.title
„Najbardziej chciałabym zobaczyć swoje odbicie w lustrze” – 7 metrów pod ziemią

# data[].attributes.headline
Technologie ułatwiające życie osobie niewidomej

# data[].attributes.subject
Technologie ułatwiające życie osobie niewidomej

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie sposób przecenić znaczenia zmysłu jakim jest wzrok. Dzięki niemu człowiek otrzymuje aż 90% informacji o otaczającym go świecie. Jak w takim razie wygląda życie osób niewidomych i słabowidzących, których, jak szacują eksperci, do 2020 roku będzie 275 mln? Czy nowe technologie mogą im jakoś pomóc?

Jeszcze 20 lat temu osoba niewidoma czy słabowidząca mogła liczyć tylko na własny słuch i kilka dodatkowych urządzeń jak zegarek głośnomówiący czy zwykła laska oraz na psa-przewodnika. Teraz osoby z wadą wzroku mogą pokładać nadzieję w kreatywności wynalazców i szybko rozwijającej się technologii.

Kwestia niepełnosprawności i problemów, które człowiek przy tym doświadcza, jest wciąż aktualna. Oprócz społecznego wykluczenia, osoby niewidome mogą także doświadczyć wykluczenia wirtualnego, a przecież świat po drugiej stronie ekranu nabiera w naszych czasach ogromnego znaczenia. W związku z tym również i na znaczeniu zyskują technologie, które skierowane są na podniesienie jakości życia takich osób. Co bardzo cieszy.

Udogodnienia online

Osoba niewidoma w XXI wieku nie musi posługiwać się alfabetem Brajla by nadal móc z łatwością odczytywać teksty, przeglądać strony internetowe, czytać książki. Na dzień dzisiejszy do jej dyspozycji jest kilkunaście aplikacji, pozwalających na odsłuchanie drukowanej informacji. Taką wbudowaną funkcję posiadają niektóre systemy operacyjne komputerów i smartfonów (np. VoiceOver na IOS).

Również social media wkrótce otworzą się bardziej na osoby niewidome. Mark Zuckenberg zapowiedział wprowadzenie nowej aplikacji, która pozwoli na... słuchanie zdjęć, opublikowanych na Facebooku. Program będzie opisywał zdjęcia, używając podstawowych haseł: drzewo, 3 osoby, uśmiech, słonce, morze itd.

Prawdziwe życie zaczyna się jednak za drzwiami mieszkania. Prezentujemy subiektywne zestawienie rozwiązań, które w kreatywny sposób pomagają niewidomym poradzić sobie z niektórymi problemami.

Do celu bez przeszkód

Orientacja w terenie jest podstawowym problemem osób z wadą wzroku. Jak można im to ułatwić? Za pomocą bransoletki Sunu Band. Dzięki niej da się bez utrudnień ominąć drzewo, ścianę i inne przeszkody. Pochodzący z Meksyku twórcy bransoletki Marco Trujillo i Fernando Albertorio wyposażyli gadżet w ultradźwiękowy czujnik do echolokacji. Dzięki niemu człowiek może tak jak nietoperze czy delfiny - lokalizować obiekty za pomocą fal ultradźwiękowych i bezpiecznie je omijać. Czujnik działa w trakcie ruchu na odległości od 4 do 5 metrów.

Urządzenie może być wsparciem dla klasycznej białej laski, może być również wykorzystywane samodzielnie przez osoby tracące wzrok. Bransoletka "komunikuje się" z posiadaczem za pomocą wibracji i sygnałów dźwiękowych.

To nie jest koniec możliwości Sunu Band. Za pomocą bransoletki i trybu podążania możemy kontrolować odległość od przewodnika czy innej osoby. Dodatkowo bransoletka podpowie nam, która jest godzina. Wystarczy tylko wykonać prosty, z góry ustalony gest ręką.

Twórcy wyposażyli także gadżet w funkcję, która przyda się nawet osobom z sokolim wzrokiem. Sunu Tag - to zawieszka z beaconem, która doczepiona do różnych rzeczy, wydaje charakterystyczny dźwięk. Wystarczy tylko wcisnąć odpowiedni przycisk na bransoletce Sunu Band. Teraz odnalezienie kluczy i telefonu zajmie o wiele mniej czasu.

Dodatkową zaletą jest design - bransoletka wygląda jak nowoczesny smart-watch i jest dostępna w kilku wersjach kolorystycznych.

Wszystko się zgadza

Kolejny problem może wydawać się niektórym wyolbrzymiony, ale każdy człowiek musi sobie z tym poradzić. Chodzi o liczenie pieniędzy. Często ta czynność sprawia przyjemność, ale nie osobie z wadą wzroku. Jak zapłacić w restauracji czy sklepie? Jak rozliczyć się na poczcie czy dowiedzieć się, jaką resztę dostaliśmy od pana w kiosku?

Osoba niewidoma ma z tym ogromny problem. Pomóc w tym może aplikacja Blind-Droid Wallet. Wystarczy ściągnąć aplikację i zbliżyć banknot do kamery telefonu komórkowego. Urządzenie głośno podpowie, o jakim nominale banknot trzymamy w rękach. Zaletą jest to, że aplikacja działa offline. Jednak ma też swoją wadę - nie rozpoznaje, czy banknot jest prawdziwy czy fałszywy. Aplikacja jest darmowa i dostępna w PlayMarket. Żeby odczytać polskie złotówki, należy ściągnąć również darmową wtyczkę Blind-Droid Wallet - PLN.

Human to human

Żadna technologia jednak nie zastąpi pomocy innego człowieka. Niestety nie każda niewidoma czy słabowidząca osoba ma w pobliżu kogoś, kto potrafi pomóc w codziennych sytuacjach.

Twórcy z Kopenhagi (Hans Jørgen Wiberg i Christian Erfurt) wykorzystali wszechobecność mobile i stworzyli aplikację „Be My Eyes", która pozwala łączyć ludzi na zasadzie non-profit. Tych widzących z tymi niewidomymi. Jak to działa? Po ściągnięciu darmowej aplikacji z AppStore wybieramy, kim jesteśmy: wolontariuszem czy osobą z wadą wzroku.

Użytkownicy są łączeni ze względu na język, którym się posługują. Wykorzystując kamerę wideo, niewidomy może zapytać wolontariusza o kolor ubrania, termin przydatności czy skład produktu w sklepie. Może również zapytać, co znajduję się w pobliżu, jak daleko jest ławka itd. Twórcy aplikacji zachęcają: „Let your eyes to the blind" (pożycz swoje oczy niewidomemu).

Do tej pory aplikacje ściągnęło ponad 25 tys. osób niewidomych i aż 336 tys. chętnych do pomocy, której udzielono ponad 122 tys. razy! Statystyki budzą nadzieje, że w dzisiejszych czasach w naszych sercach jeszcze jest miejsce na empatię.

::

Fot. Fotolia/ VIGE.co

# data[].attributes.attachment_link.title
3 technologie, które ułatwiają życie niewidomym | BRIEF

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie sposób przecenić znaczenia zmysłu jakim jest wzrok. Dzięki niemu człowiek otrzymuje aż 90% informacji o otaczającym go świecie. Jak w takim razie wygląda życie osób niewidomych i słabowidzących, których, jak szacują eksperci, do 2020 roku będzie 275 mln? Czy nowe technologie mogą im jakoś pomóc?

# data[].attributes.attachment_link.title
•Niewidoma•odc 1 s 1•gacha life•special na 30 tyś sub•opis•

# data[].attributes.body
Instruktarz

# data[].attributes.attachment_link.title
N jak niewidomy, czyli jak pomóc osobie z dysfunkcją wzroku