# data[].attributes.body
heel praktisch, verhelderend en inspirerend boek (vind ik...)
Schrijver: Babette Porcelijn

# data[].attributes.body
Af en toe wat extreme, maar lekker geschreven blog van Evelien, die groen leeft in alle opzichten.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gisterochtend was het -13°C hier in de Ardennen.
In onze huiskamer is het gemiddeld 16°C, op mijn werkkamer echter slechts 9 à 13°C.

Koud??? Valt wel mee hoor, je kunt er echt prima aan wennen.
Daarover stond ik onlangs in de krant met dit artikel:

(Klik even op de afbeelding om het artikel te kunnen lezen.)

En naar aanleiding daarvan werd ik weer gebeld door de radio, waarbij werd nagegaan of mijn bewering "Aan kou kun je wennen" feit of fictie is...

Tips
Maar hoe kun je nu wennen aan kouder wonen?
Hier enkele tips:

1. Draag winterse kleding in de winter
Shirts met lange mouwen, blousjes, overhemden zijn voor het voorjaar en de herfst. Bij de winter horen truien, heerlijke warme dikke truien.

2. Warme voeten
Warme voeten is een warm lichaam. Dus koop lekkere warme pantoffels. Of steek je voeten in een brede pantoffel met kruik.
En als je veel op blote voeten loopt, heb je een betere doorbloeding in je voeten en heb je ook minder koude voeten.

3. Beweeg
Als je een poosje stil zit, loop even de trap op en neer, doe alsof je touwtje springt, ga lekker dansen, daag jezelf uit met rek- en strek-oefeningen, oftewel beweeg en laat dat bloed stromen.

4. Ga naar buiten
Buiten is het kouder dan binnen, dus als je naar buiten gaat, is het bij binnenkomst opeens heel aangenaam warm in huis, ook al is het dan slechts 16°C.

5. Dink geen alcohol
Alcohol zorgt even voor een warm gevoel, maar het zorgt er ook voor dat je bloedvaten open gaan staan. Daardoor verlies je snel de warmte aan je huid en zakt je temperatuur. Dus beter aan de verwarmende kruidenthee in plaats van een wijntje.

Ga jij de thermostaat nu ook een graadje lager zetten?

Vind je deze blog inspirerend?
Steun onze vereniging, word donateur en geniet van de voordelen!

Of neem een kijkje in mijn Webwinkel of Boekenwinkel waarmee je onze vereniging ondersteunt zonder dat het jou extra geld kost.

Kom ook naar het Eco-Weekend vol praktische tips, workshops shampoo & wasmiddel maken, inspiratie eco-mindset, rondleiding in ons huis & tuin, persoonlijke coaching hoe ook jij meer eco, eenvoudig, vrij kunt leven en gezellig samen zijn met gelijkgestemden in de prachtige Ardennen!

# data[].attributes.attachment_link.description
Gisterochtend was het -13°C hier in de Ardennen. In onze huiskamer is het gemiddeld 16°C, op mijn werkkamer echter slechts 9 à 13°C. Koud??? Valt wel mee hoor, je kunt er echt prima aan wennen. Daarover stond ik onlangs in de krant met dit artikel: (Klik even op de afbeelding om het artikel te kunnen lezen.)

# data[].attributes.headline
Artikel gerelateerd aan de verborgen impact

# data[].attributes.subject
Artikel gerelateerd aan de verborgen impact

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Babette Porcelijn (44) had „altijd al wel" het idee dat het milieu belangrijk was, maar „het had niet echt topprioriteit in mijn leven. Een fijn leven en leuke spullen waren belangrijker." Tot die zondagmiddag in 2014 dat haar man haar voorlas dat de zestien grootste zeecontainerschepen ter wereld evenveel zwavel uitstoten als alle auto's ter wereld. En dat als we op deze manier doorleven, onze mondiale samenleving rond 2030 door vervuiling en uitgeputte voorraden zal 'crashen'. „Ik vond die informatie zó shocking dat het een kantelpunt in mijn leven is geworden."

Porcelijn, die industrieel ontwerpen studeerde aan de TU Delft en werkt als ontwerpster in de communicatieve sector, kan eindeloos veel redenen noemen waarom we nú moeten beginnen met duurzaam leven. „Volgens recente cijfers van het wetenschappelijk tijdschrift Nature verdwijnen er per seconde 476 bomen méér dan er worden geplant. Bomen die CO2 uit de lucht halen, vruchtbare grond vasthouden, onderdak bieden aan dieren en waarin 80 procent van de biodiversiteit op land zich bevindt." Porcelijn ging zich verdiepen in duurzaamheid en milieu-impact, riep de hulp in van onafhankelijk onderzoeksinstituut CE Delft en van adviesbureau Ecofys en schreef er een boek over dat tot in Brazilië de aandacht van media en uitgevers trekt: De verborgen impact.

In uw boek lijkt u oprecht geraakt door de schade die de mens aanricht.

„Dat komt doordat ik in de veronderstelling leefde dat we in Nederland best goed bezig waren: het milieu lijkt schoner dan een paar decennia geleden, de natuur herstelt zich en de overheid hanteert strenge milieuregels. Maar opeens realiseerde ik me dat we de gevolgen van ons consumptiepatroon hebben verlegd naar elders, buiten ons zicht. Daar duidt de titel van mijn boek op. We kijken vooral naar de CO2-uitstoot van onze eigen auto's en huishoudens, maar niet naar de vervuiling, de ontbossing en het grondgebruik als gevolg van de productie van onze mobieltjes, laptops, kleding et cetera. Milieu-impact is voor Nederlanders een soort blinde vlek geworden omdat het in eigen land redelijk goed gaat. Ik besloot in actie te komen omdat milieuschade overal ter wereld leidt tot conflicten, vluchtelingen, sterfgevallen en uitbuiting."

Wat zijn de grootste veroorzakers van milieuschade?

Elke maandag de beste stukken over zelfverbetering en levensvragen.

„Ik heb een top-10 opgesteld. De allerergste vervuilers zijn wat ik noem 'spullen'. Spullen die vaak van heel ver worden geïmporteerd. Denk aan iPads, speelgoed, kerstballen, meubels en gadgets, producten die duizenden kilometers afleggen per vervuilend schip of vliegtuig. En wat nog erger is: voor de productie van spullen zijn veel grondstoffen nodig. Een laptop bijvoorbeeld bevat goud, nikkel, koper, kobalt, tin en glas. Om 64 laptops te produceren, moet 10.000 kilo erts worden gedolven, wat in totaal slechts 50 gram goud oplevert. De mijnbouw en productie zijn verreweg de vervuilendste fase in het gebruik van elektronica en de meeste andere spullen."

Wat staat er nog meer in de top-10?

„Vlees eten staat op twee. De hele vleesketen is enorm schadelijk voor het milieu. Om veevoer (soja) te produceren worden bossen gekapt, is heel veel water nodig en veel land dat ook voor de teelt van gewassen kan worden gebruikt. Bovendien stoten koeien sterke broeikasgassen uit. De uitstoot daarvan voor vlees op je bord is ongeveer even groot als de uitstoot van auto's in Nederland. Voor 1 kilo rundvlees is 15.000 liter water nodig, daarvan kun je driehonderd dagen douchen. En per kilo vlees zijn circa 25 bomen nodig om de extra CO2 op te nemen, terwijl er voor veeteelt juist bos gekapt wordt.

„Op de zesde plaats staat vliegen. De schade door een retourtje Amsterdam-Bali staat gelijk aan vier jaar autorijden. Mindblowing!"

Hoe zijn volgens u burgers zo ver te krijgen dat ze zich dit allemaal gaan realiseren en hun gedrag veranderen?

„Ik ben daar niet zo pessimistisch over. Steeds meer jonge, hippe vloggers kiezen het milieu als onderwerp. Als je het milieu populair maakt, kan de grote massa bereikt worden. Ik zou bijvoorbeeld graag de Toppers mobiliseren en soapschrijvers zo ver krijgen dat ze het milieu opnemen in scripts."

Maar ook de milieubewuste mens doet lang niet genoeg voor het milieu, blijkt uit uw boek.

Tips om groener te leven

Als mensen wereldwijd zouden leven zoals wij in Nederland, zouden we mu al 3,6 aardes nodig hebben. Als iedereen zou leven zoals mensen in Bangladesh kunnen we ruim toe met één aarde.

Word vegetariër. Wil je toch vlees eten, kies dan een diersoort die minder impact heeft op het milieu, zoals kip of varken uit Nederland. Vermijd rundvlees.

Neem bij voorkeur een vegetarisch huisdier. De westerse vleesconsumptie kan daarmee met ongeveer eenderde omlaag. Amerikaanse huisdieren bijvoorbeeld eten evenveel vlees als alle Fransen bij elkaar.

Steek liever geen vuurwerk af. Er zitten allerlei zware metalen in en het veroorzaakt fijnstof en smog.

Douche functioneel. Dus niet meer mijmeren, tandenpoetsen of opwarmen onder de douche.

Duurzaam is soms duurder dan je gewend bent, maar meestal juist niet. Je bent veel goedkoper uit als je minder spullen koopt, vegetarisch eet, duurzamer reist, kleiner woont, je huis isoleert en je eigen energie opwekt.

„Nee, de meeste milieubewuste mensen denken dat ze goed bezig zijn als ze de verwarming een graadje lager zetten, 's avonds een lamp minder aandoen en een eigen tas meenemen naar de supermarkt. Heel goed, maar bij lange na niet genoeg. Dit soort aanpassingen zijn peanuts vergeleken bij de grote stappen die we moeten zetten: minder spullen kopen, niet meer vliegen, thuis hernieuwbare energiebronnen gebruiken, de auto de deur uitdoen en vegetariër worden. Ik vrees dat het jarenlang hameren van milieuorganisaties op die kleine dingen misschien wel een averechts effect heeft gehad: omdat we een minuut korter douchen, biologische koffie kopen en ons afval scheiden vinden we dat we echt goed bezig zijn. Maar een plastic broodtrommeltje gebruiken in plaats van een boterhamzakje gaat echt nergens over als je het vergelijkt met autorijden of vliegen."

Legt u eens uit

„Van 1,2 liter aardolie kun je 1 liter benzine maken of 1200 plastic zakjes produceren. Het probleem met plastic is niet de productie als wel het feit dat het in de natuur terecht kan komen en heel slecht afbreekbaar is. We love to hate verpakkingen, terwijl ze juist verspilling tegengaan: door het plasticje om een komkommer of doos tomaten bederven ze minder snel en belanden ze minder gauw in de vuilnisbak. Zo vinden we het ook belangrijk om een oplader uit het stopcontact te halen na gebruik, terwijl de productie van het apparaat dat wordt opgeladen vele malen vervuilender is dan die oplader in het stopcontact laten zitten. Als je je de hele dag kleine dingen afvraagt - bijvoorbeeld of je wel koffie op het station mag kopen omdat dat afval oplevert - krijg je ecorexia. Concentreer je liever op maatregelen die écht zoden aan de dijk zetten."

Hoe ziet uw eigen leven er nu uit?

„Mijn leven is alleen maar gelukkiger en goedkoper geworden sinds ik de auto heb weggedaan, geen vlees meer eet en geen vliegvakanties meer boek. Ik ben fitter doordat ik meer loop en fiets. En doordat ik veel minder spullen koop, is mijn huis een stuk opgeruimder."

De verborgen impact. Alles voor een eco- positief leven. Uitgeverij Q, 200 blz, 22,50 euro

De tien ergste vervuilers volgens Babette Porcelijn:

# data[].attributes.attachment_link.title
'De meeste milieubewuste mensen doen bij lange na niet genoeg'

# data[].attributes.attachment_link.description
Babette Porcelijn (44) had „altijd al wel" het idee dat het milieu belangrijk was, maar „het had niet echt topprioriteit in mijn leven. Een fijn leven en leuke spullen waren belangrijker." Tot die zondagmiddag in 2014 dat haar man haar voorlas dat de zestien grootste zeecontainerschepen ter wereld evenveel zwavel uitstoten als alle auto's ter wereld.

# data[].attributes.body
www.hetgroeneaccent.nl
en volg en like Facebookpagina! https://www.facebook.com/hetgroeneaccent/

# data[].attributes.body
Dit is een goede gids van Marieke Eyskoot

# data[].attributes.body
Handige site vol weetjes over CO2 en reizen. En klimaatwise op vakantietool waarmee je meteen ziet hoeveel impact jouw reis heeft

# data[].attributes.attachment_link.description
Vliegvakantie of kies je ander vervoer? Wat is de CO2-uitstoot als je op reis gaat met het vliegtuig, de trein, de auto of de touringcar?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In de Verenigde Staten zijn in de afgelopen eeuw veel steden gebouwd op basis van de gedachte dat mensen alleen gelukkig worden door:

1) Een groot huis.
2) Een auto die je brengt waar je wilt.

Het is de platte versie van Ik ben één keer in zo'n stad geweest, waar je echt een auto nodig hebt om van de ene straat naar de andere te gaan, van het ene block naar het andere: Phoenix, Arizona, de zesde stad van Amerika. Er wonen maar liefst anderhalf miljoen mensen.

Ik ging op zoek naar een winkel die je in het pre-Spotify-tijdperk (het was 2010) in het centrum van elke Europese stad aantrof: de cd-winkel. In het zaakje dat ik na een tijd rondrijden over al die haakse bochten vond, was ik de enige klant. Wat wil je ook in een buitenwijk? En was dat eigenlijk wel het goede woord? Was ik eigenlijk wel in een buitenwijk? Alles leek wel een buitenwijk.

Lang dacht ik daar niet over na, want mijn huurauto bracht me waar ik moest zijn. Ik vond een cd van JJ Cale, ontmoette aardige mensen en besefte niet hoe zwaar het leven voor veel bewoners van dit soort steden eigenlijk is.

De Amerikaanse nachtmerrie

Voor Randy Strausser bijvoorbeeld. Hij woont in een joekel van een huis met een joekel van een hypotheek, aan de rand van Stockton, een Amerikaanse stad vlak bij San Francisco, waar je net als in Phoenix alles met de auto moet doen.

Randy beweegt zich met een Ford Ranger. Dat is bijna twee ton aan glimmend staal.

En Randy's dagelijks leven ziet er zo uit.
De wekker gaat om 4:15. Douchen. Geen ontbijt. Om vijf uur de snelweg op om voor de files op weg te zijn. Rond 6:15 aankomen op het kantoor waar hij werkt. Eten op het werk. Proberen om rond 17:30 weer op de snelweg te zitten. 's Middags is het lastiger om de files te ontwijken.
Als hij geluk heeft, is Randy om 19:30 thuis. Dag na dag na dag. Radioprogramma's luisteren in de auto doet hij niet - daarvoor is hij te opgefokt.

Ook zijn vrije tijd is weinig meer waard. De enige mensen met wie hij nog contact heeft, zijn z'n gezinsleden. Die doodmoe thuiskomen nadat ze dezelfde nachtmerrie hebben doorleefd. Zijn vrienden ziet Randy niet meer. Maar zijn buren ziet hij óók niet.

Randy's verhaal - het verhaal van miljoenen Amerikanen - werd opgetekend door Charles Montgomery, in het boek uit 2013, dat gaat over hoe je een stad bouwt waarin mensen gelukkig zijn, en wat er mis is gegaan in al die Amerikaanse suburbs, waar al die ongelukkige Randy's

Een stedenbouwkundige legt in het boek in twee rake zinnen uit wat er gaande is: 'Steden zijn opgeblazen, buiten alle proportie, alsof we ze hebben ontworpen voor reuzen. Wat we feitelijk gedaan hebben, was ze ontwerpen voor grootschalig

Uit de serie 'Olifantenpaadjes' door Jan Dirk van der Burg

Een Amerikaanse nachtmerrie voor Amsterdam

Wat maar weinig mensen weten, is dat het weinig had gescheeld of Randy's nachtmerrie was ook een Nederlandse nachtmerrie geworden.

Want laten we even de vaderlandse geschiedenis induiken. Met de Marshallhulp na de Tweede Wereldoorlog kwam ook de economische en verkeerskundige logica uit de Verenigde Staten deze kant op.

In 1962 presenteerde de Amerikaanse verkeerskundige David Jokinen een plan, om het hart van Amsterdam te veranderen in één groot zakencentrum.

met moderne woonflats in de en Nieuw-West. In de Nieuwmarktbuurt in Amsterdam zouden de oude, deels verzakte huizen wijken voor de aanleg van een modern metronetwerk en een vierbaansautoweg.

Het was tijd voor rust, orde en efficiëntie, met gescheiden woon- en werkgebieden in de stad. Maar er was één probleem: de burgers van Amsterdam wilden het niet.

De slag om de stad

Duizenden bewoners, jong en oud, rijk en arm, laag- en hoogopgeleid, kwamen samen in opstand tegen de plannen die de heren stadsplanners hadden opgesteld.

Deftige liefhebbers van oude monumenten kochten op de route om de aanleg van de weg te frustreren. Kunstenaars en popsterren (Van Willeke Alberti tot Kees van Kooten en Wim de Bie) ondertekenden een manifest. Krakers kraakten de verzakte panden om sloop te voorkomen, en knapten ze ondertussen op.

En de mensen spraken zich uit voor de stad die ze wel wilden: met betaalbare woningen, leefbare buurten en een veilige openbare ruimte.

Uiteindelijk kwam het tot een heuse De politie probeerde met traangasgranaten de buurt te ontruimen, terwijl krakers de huizen verdedigden en van het ene belegerde pand naar het andere gingen via zelfgebouwde luchtbruggen.

Eindresultaat: de autoweg en de daarbij horende moderne, grootschalige stedelijke vernieuwing ging niet door. De metro kwam er wel, maar de Nieuwmarktbuurt die daarbovenop is teruggebouwd kennen we nu als een van de meest succesvolle stukken stad.

Uit de serie 'Olifantenpaadjes' door Jan Dirk van der Burg

Wat mensen willen op straat: onder andere mensen zijn

Het was een keerpunt in de geschiedenis van de Nederlandse stedenbouw.

Vanaf dat moment zouden onze politici meer rekening houden met de wens om te wandelen, te fietsen en te leven in kleine straatjes tussen oude huizen. Met het verlangen van mensen om spontaan buiten onder elkaar te kunnen verkeren. Het is een heel basale behoefte, die mensen van nature voelen en die

Die oerbehoefte hadden de stadsplanners uit het oog verloren. De New Yorkse journalist Jane Jacobs, die begin jaren zestig tegen het idee van grootschalige stadsplanning in het geweer kwam, en nog steeds als de invloedrijkste denker over de stad,

'Kunnen kijken naar andere mensen is wat mensen aantrekt in de stad, maar wat stadsplanners, ontwerpers en architecten kennelijk onbegrijpelijk vinden. Zij gaan ervan uit dat mensen leegte, orde en rust zoeken. Niets is minder waar. Mensen houden van activiteit en van het kijken naar andere mensen - dat zie je voortdurend in elke stad.'

De metgezel van de stad: de fiets

Het is zo logisch als wat: in een stad waar je lopend naar de supermarkt kunt en waar je je kinderen zonder auto naar school kunt brengen, leef je automatisch minder geïsoleerd van elkaar.

Voor veel Nederlandse stedelingen is het vanzelfsprekend dat we dat hier kunnen. Maar dat is het niet. Zelf heb ik pas door hoe uitzonderlijk het is wat we hier hebben. En dat de fiets daar alles mee te maken heeft.

Ga maar na: een fiets weegt drie tot vier keer zo weinig als zijn gemiddelde bestuurder, en brengt je in dezelfde tijd drie tot vier keer zo ver Elke Nederlandse stad doorkruis je er met gemak mee, en het enige dat je verbrandt, is je eigen vet.

In de stad is de fiets daarmee een veel logischer metgezel van de mens dan een auto, waar je liters benzine in moet gooien om in de file naar je werk te kunnen staan, waar je vervolgens het geld moet verdienen om die auto mee te kunnen betalen.

1971: 3.300 verkeersdoden, onder wie 400 kinderen

Toch kwam ook hier de fiets, die in het begin van de twintigste eeuw het alledaagse vervoermiddel voor de meeste Nederlanders was geworden, in de knel, met de komst van de auto.

In 1971 kwamen er in Nederland Het nieuwe moderne vervoermiddel dat de Amerikaanse droom naar Nederland zou brengen, bleek een nachtmerrie te zijn, vooral voor jonge ouders. Onder de dodelijke slachtoffers waren er vierhonderd kinderen onder de 14

Ook dit besloten de burgers niet zomaar te slikken. Terwijl de slag om de kleinschalige stad bij de Nieuwmarkt volop gaande was, stonden er overal in het land mensen op om de auto tot stoppen te dwingen.

Uit de serie 'Olifantenpaadjes' door Jan Dirk van der Burg

Stop de kindermoord

In Eindhoven werd stichting opgericht, naar de kop van artikel in dagblad de Tijd van journalist Vic Langenhoff, van wie een kind door een auto werd doodgereden - en daarna bijna nog één. Het doel van de stichting: de samenleving zó inrichten 'dat de veiligheid van de jeugdige verkeersdeelnemers gewaarborgd is, alsmede al hetgeen daarmee in de ruimste zin verband houdt'.

En in Amsterdam, waar de Provo's tien jaar eerder al het Wittefietsenplan hadden gelanceerd, kwamen (in 1978) circa 15.000 demonstranten samen voor een op het Museumplein, die overging in een grote

Wetten die niemand kent maar ons fietsland gaande houden

De protesten leverden maatschappelijk debat (en een hoop directe gezelligheid op straat) op. Met de internationale oliecrisis (vanaf 1973) kwamen er autoloze zondagen, waardoor mensen weer konden ervaren hoe het leven zonder auto's was. Intussen begonnen juristen en ambtenaren de keuze voor kleinschaligheid in onze wetboeken te verankeren.

Fietsen en lopen werd een recht in Nederland, veel meer dan op veel andere plekken op de wereld.

Die regel, bedoeld om de middenstand in de stad te beschermen, zorgt er tot op de dag van vandaag voor dat je hier geen auto nodig hebt om boodschappen te doen in hypermarchés aan de rand van de stad, zoals op veel plekken in België, Frankrijk of Amerika.

Zo kan het dat je hier vrijwel overal op de fiets naar de supermarkt kan, ook in het dorp. Om vervolgens je kind van school te halen, naar het station te rijden, en een vriend op te zoeken.

Uit de serie 'Olifantenpaadjes' door Jan Dirk van der Burg

De automobilist als eerste aansprakelijke

Dat laat zien hoeveel waardering we als maatschappij hebben voor fietsers en voetgangers, de kwetsbaarste weggebruikers.

Sommige mensen vinden deze aansprakelijkheidswet nogal irritant: je moet als automobilist zo op je tellen passen. Maar kijk naar steden in het buitenland en besef: we doen juist iets goed, ook voor automobilisten, door het de auto op de weg niet te gemakkelijk te maken.

Surprise: Nederland is een geweldig autoland

En van alle steden kwam Amsterdam daar op vier binnen. Een stad die tot de beste fietssteden én tot de beste autosteden ter wereld behoort, in een land dat geldt als een van de betere autolanden, op een van de dichtstbevolkte stukjes aarde.

Hoe is dit in vredesnaam mogelijk?

Een autoweg is als een rivierbedding

Eigenlijk is het heel simpel.

En je kunt daar eigenlijk niet tegenop bouwen.

File op een vijftigbaansweg in China. Nog een rijbaan erbij leggen dan maar?

Andere vervoersmogelijkheden maken het voor de auto beter

Dat wij in Nederland in grote menselijke drukte relatief goed kunnen doorrijden (vergelijk ons langzaam rijdend en stilstaand verkeer maar met de Chinese file hierboven), komt niet doordat we hier 'genoeg asfalt' hebben, maar doordat veel mensen hier vele andere keuzes kunnen maken.

Behalve de al genoemde supermarkten en scholen op fietsafstand, kunnen veel mensen kiezen voor reizen met (en meteen al werken in) de trein, waar de helft van alle Nederlandse treinreizigers overigens Dat zo goed met elkaar samengaan, zie je nergens anders in de wereld.

En de file willen oplossen met nog meer rijbanen, dat is dus één grote vergissing: dat we in Nederland zo weinig in de file staan, vergeleken met veel andere landen, is juist te danken aan talloze investeringen die we de afgelopen decennia niet deden in nieuwe stroken asfalt. En van wetten die erop gericht zijn om mensen uit de auto te houden.

Minder obesitas, minder luchtvervuiling en minder CO2

Het is dus duidelijk en compleet logisch: bouw je stad rondom de auto en er verschijnen automobilisten.

Maar je krijgt nog veel meer. Zodra je steden begint in te richten op voetgangers en fietsen, verdwijnen een paar van de grootste wereldproblemen als sneeuw voor de zon.

En: als mensen niet meer de auto hoeven te pakken, wordt ook de lucht schoner, zonder dat je daar afzuiginstallaties voor hoeft uit te vinden of te installeren.

Uit de serie 'Olifantenpaadjes' door Jan Dirk van der Burg

Een zee aan ruimte in de stad, als je het eenmaal ziet

Dus luidt nu de vraag: hoe houden we het leven in de stad aangenaam? Hoe zorgen we ervoor dat zo veel mogelijk mensen te voet en met de fiets kunnen gaan, zodat we allemaal zo min mogelijk in de auto hoeven te zitten?

En waar is nu de meeste ruimte te winnen? Als je dit leest terwijl je in een stad bent: kijk even naar buiten of loop de straat op. Je ziet als het goed is vanzelf het antwoord.

Je kunt ook naar kijken (voor desktoplezers: in de zijbalk rechts). Of naar Of naar Volgens mij wil het wat zeggen als er zoveel rake spotprenten en animaties over één simpel idee gemaakt kunnen worden. Vooruit,

Maar morgen moet ik toch weer met de auto naar mijn werk?

Voor wie nu denkt: alles goed en wel, maar:

Ik woon niet in het stadscentrum.

Ik heb toch autowegen nodig, om naar mijn werk/mijn ouders op het platteland/de voetbalclub van mijn kinderen/IKEA te gaan?

Ik geef mijn geld al uit aan mijn auto(reparaties), verzekeringen, apk en parkeervergunning, dus die NS-kaart kan er niet meer bij en na al die investeringen parkeer ik dan liever niet drie straten verderop.

Helder. Dan pak je gewoon morgen weer de auto - als dat voor nu het beste vervoermiddel is. Maar laat dat je er niet van weerhouden om bij de gemeenteraadsverkiezingen zo te stemmen, dat je morgen, of volgend jaar, of over tien jaar, een nóg betere optie hebt dan die eigen auto.

Zodat je straks geen chauffeur meer hoeft te spelen voor je kinderen, omdat die zelf veilig op pad kunnen.

Zodat je het geld dat nu naar de auto gaat kunt uitgeven aan iets anders.

En zodat je als automobilist ook doorrijdt op de momenten dat je toch nog in een auto de weg op moet.

Uit de serie 'Olifantenpaadjes' door Jan Dirk van der Burg

Om op te letten bij de verkiezingen

Tijd voor actie.

Ga stemmen in het besef dat Nederland een prettig land is om voetganger, fietser, treinreiziger én automobilist te zijn. Dat we dat te danken hebben aan keuzes en strijd van eerdere generaties vóór kleinschalig stadsleven en tegen autodominantie.

Denk aan Randy's helse leven in zijn auto tussen de suburb en zijn werk.

We zitten duidelijk op de goede weg: in Den Haag vinden dat de auto plaats moet maken voor meer fietspaden. In Utrecht blijkt 78 procent van de bevolking te willen. dat hard zijn best doet om van autostad in fietsstad te veranderen.

Het is eigenlijk alleen nog zaak om niet te stemmen op die paar partijen die per abuis geloven dat ze ons helpen door de auto voorrang te geven op de mens.
Ik schreef dit verhaal in doorlopend overleg met dr. Marco te Brömmelstroet alias de Fietsprofessor. Volg @fietsprofessor op Twitter. We hopen komend jaar meer samen te schrijven over de relaties tussen mobiliteit, de stad en de samenleving.

Olifantenpaadjes De routes die planologen voor ons uitstippelen komen lang niet altijd overeen met de manier waarop men zich het liefst door de openbare ruimte verplaatst. Zoveel is duidelijk wanneer je de beelden uit Jan Dirk van der Burg's fotoboek 'Olifantenpaadjes' bekijkt. Noem het burgerlijke ongehoorzaamheid, noem het luiheid, maar de platgewalste paden geven vooral een uitgesproken stem aan de gebruiker van de ruimte. En in dat opzicht kunnen ze - in de woorden van Jan Dirk - gelezen worden als "een optimistische aanklacht tegen een landschappelijke misstand". Stem Lokaal - Wat je wil weten over de gemeenteraad We delen onze verkiezingsverhalen ook in een speciaal online evenement: Stem Lokaal. Wil je als eerste een seintje krijgen, meld je dan aan op Facebook. Bonus: op die manier help je onze journalistiek te verspreiden!

# data[].attributes.attachment_link.title
Ook als je een auto nodig hebt: stem voor wandelen en fietsen

# data[].attributes.attachment_link.description
In de Verenigde Staten zijn in de afgelopen eeuw veel steden gebouwd op basis van de gedachte dat mensen alleen gelukkig worden door: 1) Een groot huis. 2) Een auto die je brengt waar je wilt.

# data[].attributes.body
Hoi, WE hadden het vorige keer toch over de mogelijkheden voor VVE. Op de site van de RVO is daar veel op te vinden:
https://www.rvo.nl/actueel/nieuws/subsidie-energiebesparing-eigen-huis-wijzigt-op-4-april?utm_medium=email&utm_campaign=20180320&utm_content=do&utm_source=nieuwsbrief

# data[].attributes.body
Deze meneer heeft bij ons thuis de warmtescan gedaan. Zijn mailadres: jantessel@hotmail.com
En een leuk artikel in het plaatselijke blaadje

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
'30% van de energieverspilling komt op het conto van onachtzaamheid'

Als bestuurslid van Stichting Duurzaam Waterland wilde hij meer; hij wilde de burger direct helpen met al hun vragen over duurzaamheid. Daarom schuift Jan Tessel sinds drie jaar aan bij de mensen om tafel en onderzoekt hoe ze hun woning kunnen verduurzamen.

Wat doet Stichting Duurzaam Waterland precies?
"Die verschaft subsidies en helpt mensen bij de aanvraag. De komende drie jaar hebben we een lager bedrag aan subsidies, maar dat gaat weer toenemen. In principe betaalt SDW een subsidie van 10% tot maximaal € 600,-. Daarmee hopen we vooral voor veel mensen een drempel weg te nemen. Het werk in het bestuur vond ik erg leuk, maar ik wilde meer. Ik was toen al een aantal buren en familieleden aan het helpen en ben toen verder gegaan."

Hoe ben je hiermee begonnen?
"Ik wilde vijf jaar geleden zelf zonnepanelen. Toen ben ik op zoek gegaan naar informatie. Ik trof een woud aan informatie en ik had geen idee waar ik moest beginnen. Toen ik me eenmaal goed erin verdiept had, had ik op verjaardagen het hoogste woord over duurzaamheid en over wat mensen zouden kunnen doen."

Wat is de noodzaak van verduurzaming?
"Mijn idee is dat fossiele energie op raakt, over 20 jaar is dat er misschien niet meer. Het is dus zaak om nu te beginnen. De woning is een grote verbruiker van deze energie, plus het vervoer. Dat zijn dus de zaken waar ik me op richt. Als er op de woning niet zoveel valt te scoren, moet je kijken naar andere manieren om je duurzamer te gedragen. Ga in plaats van met de auto met een scooter naar je werk, helemaal mooi als dit nog een elektrisch exemplaar is."

Hoe ga je precies te werk?
"Tijdens een consult, hiervoor vraag ik € 50,-, kom ik bij de mensen thuis, ga om tafel en begin altijd met de gas- en stroomnota te bekijken. Daarnaast gebruik ik een warmtebeeldcamera. Hiermee kan ik precies zien waar de warmte uit een woning ontsnapt en zo zwakke plekken ontdekken. Ik was een keer bij mensen met een koude zolder, ze verwachtten dat dit kwam door slechte isolatie van het dak, maar het bleken juist de zijmuren te zijn."

"Daarnaast adviseer ik bedrijven bij het schrijven van het BEP (Bedrijfs Energiebesparing Plan), onderdeel van de WABO (Wet Algemene Bepalingen Omgevingsrecht). Hierin moeten bedrijven vermelden wat ze de komende vijf jaar gaan doen om hun C02 uitstoot te verminderen. Ik ben nu bezig met een bedrijf dat verbruikt het equivalent aan stroom van 100 eengezinswoningen, zonder dat ze het idee hadden dat ze iets verkeerd doen, nou daar kunnen dus makkelijk het equivalent van 20 woningen bespaard worden."

Wanneer weet je of je teveel betaalt?
"Het gemiddelde elektriciteitsverbruik is 3.100 kilowattuur en het gasverbruik bedraagt 1.600 kubieke meter (m3). Als je veel meer gebruikt, moet je jezelf achter de oren gaan krabben. Eigenlijk is er altijd wel iets te besparen voor iedereen. Als het gaat om energieverspilling, komt 30% op het conto van onachtzaamheid. Dus nog ergens een oude gloeilamp of een niet besparende douchekop. Een uur voordat je gaat slapen de thermostaat terugdraaien, dan kan je al € 100,- per jaar besparen."

Waar laat men het liggen?
"In de eerste plaats isolatie van de woning. Aan huizen voor 2000 valt altijd iets te verbeteren. Het kan veel zijn, of weinig, maar altijd wel iets. Ook in gedrag kan het vaak beter. Bijvoorbeeld de deur boven laten openstaan zodat de kat vrij rond kan lopen, je weet niet half hoeveel warmte daardoor verloren gaat. Een simpele oplossing van een extra kattenluik naar bovenverdieping kan al € 20,- op jaarbasis besparen."

Hoe kun je beginnen?
"Het begint met isoleren, je woning heeft een jas nodig,. Elk huis is anders, maar je kunt het beste beginnen met de vloer en dan verder werken. Als je zorgt dat je de warmte binnenhoudt, kun je kijken hoeveel kachel je nog nodig hebt, misschien kun je wel een kleinere ketel nemen, alleen omdat je de warmte binnen weet te houden."

"De prijzen voor gas zijn het afgelopen jaar gedaald, maar Den Haag blijft dat compenseren door de belastingen weer te verhogen. Je hoeft niet te verwachten dat de rekeningen ooit omlaag zullen gaan, tenzij je het zelf aanpakt. Het lastige is dat mensen maar een paar maanden per jaar echt stoken. Daardoor voelen mensen zich niet echt gepakt door de gasrekening, de discussie raakt dan gemakkelijk op de achtergrond. Eigenlijk zouden we dit jaar een hele koude winter moeten hebben, dan stoken we meer en moeten we meer betalen. Als je veel moet betalen, willen mensen vanzelf iets anders."

Woningen van voor 2000 kunnen altijd beter geïsoleerd worden.
30% van verspilling komt door onachtzaamheid.
Neem de nota als uitgangspunt om verbruik inzichtelijk te maken.
Er is altijd voor iedereen wel iets te besparen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Duurzaam duurt het langst - Jan Tessel en duurzaam wonen

# data[].attributes.attachment_link.description
'30% van de energieverspilling komt op het conto van onachtzaamheid' Als bestuurslid van Stichting Duurzaam Waterland wilde hij meer; hij wilde de burger direct helpen met al hun vragen over duurzaamheid. Daarom schuift Jan Tessel sinds drie jaar aan bij de mensen om tafel en onderzoekt hoe ze hun woning kunnen verduurzamen.

# data[].attributes.body
Naar aanleiding van een van de conclusies waar we de vorige bijeenkomst toe gekomen zijn; in hoeverre kunnen we nog leven zoals we altijd deden. Op woensdag 11 april is er in A'dam een screening van de docu van Renée Scheltema, NORMAL IS OVER. ~kim
https://www.facebook.com/events/425188071266415/?notif_t=plan_user_invited&notif_id=1522322159083240

# data[].attributes.body
Voedselverspilling: een belangrijke 'knop' om aan te draaien.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De strijd tegen voedselverspilling gaat gestaag door en met succes. Zo hebben achttien Nederlandse bedrijven hun krachten gebundeld op de site verspilling is verrukkelijk. En eind januari werd de gratis app To good to go in Nederland gelanceerd. Met succes, want er doen steeds meer merken mee aan dit initiatief. Denk bijvoorbeeld aan het Vlaamsch Broodhuys, Stach en Landmarkt.
Voedselverspilling moet in 2030 gehalveerd zijn

Een derde van al het voedsel dat wereldwijd wordt geproduceerd wordt onnodig verspild. Alleen al in Nederland wordt er tussen de 1,7 en 2,2 miljoen ton aan eten weg gegooid. Daarom werd gezamenlijk in de Sustainable Development Goals afgesproken dat de voedselverspilling in 2030 gehalveerd moet zijn. Een nobel streven waarbij Nederland graag voorop wil lopen. Zo beloofde minister Schouten van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit vorige week de komende vier jaar 7 miljoen euro vrij te maken om dit probleem aan te pakken.

To good to go

Eind januari werd de app To good to go in Nederland gelanceerd. Deze app bestrijdt op een actieve manier de voedselverspilling in Amsterdam door consumenten in contact te brengen met winkels en restaurants. Zo bieden zij klanten een zogenaamde 'magic box' aan met daarin voedsel dat die dag over is en dus zou worden verspild. Deze 'magic box' kan je tegen gereduceerd tarief kopen. Op de app zie je precies welke bedrijven in jouw buurt vandaag een 'magic box' in de aanbieding hebben, hoeveel die kost en wanneer je die kan ophalen. Inmiddels doen meer dan 50 locaties in Amsterdam mee om actief eten te redden van verspilling. Er zijn al meer dan 1500 maaltijden gered en de teller blijft lopen.

Verspilling is Verrukkelijk

Op het platform Verspilling is Verrukkelijk hebben verschillende ondernemers hun krachten gebundeld in de strijd tegen voedselverspilling. Denk aan bedrijven als Kromkommer, The Ketchup Project, De Verspillingsfabriek, Twisted Jams, Coco Conserven en vele anderen. Ook deze bedrijven pakken voedselverspilling op een positieve manier aan door te laten zien dat het ook anders kan. Zo ontwikkelen ze mooie producten van voedsel dat anders verspild zou worden.

Denk aan soep van kromme groente, bier van oud brood of zeep van sinaasappelschillen. Verspilling is Verrukkelijk organiseert gezamenlijke evenementen en campagnes om mensen te verleiden ook met het bestrijden van voedselverspilling aan de slag te gaan. Zo vind je op hun site ook blogs met titels als: Regelmatig piepers over, 5x aardappelrecepten en alles over de VN's Sustainable Development Goals.

# data[].attributes.attachment_link.title
Deze bedrijven strijden tegen voedselverspilling

# data[].attributes.attachment_link.description
De strijd tegen voedselverspilling gaat gestaag door en met succes. Zo hebben 18 bedrijven hun krachten gebundeld met het platform Verspilling is Verukkellijk. En de nieuwe app To good to go heeft al meer dan 1500 maaltijden gered van de ondergang.

# data[].attributes.attachment_link.title
Vergelijk merken op duurzaamheid | koop duurzaam | Rank a Brand

# data[].attributes.attachment_link.description
Vergelijk hoe duurzaam populaire merken als Nike, Apple en Heineken zijn. Kies merken met de hoogste score voor duurzaamheid, klimaat, milieu, arbeidsomstandigheden en transparantie