# data[].attributes.body
-drrrrrrr!- w tej chwili rozbrzmiał dzwonek kończący lekcję klasy 3c. Chłopcy zaczęli grać w berka, a dziewczyny głośno rozmawiały na korytarzu.
- Ciszej bądźcie! Zaraz mnie głowa rozboli - Pani z dyżuru upomniała dziewczynki.                                                                                                                             - A wy czemu tak biegacie? Mam wam wszystkim uwagi wstawić? - Tym razem to chłopcy byli na świeczniku.
Właśnie to ze smutkiem wspominała nauczycielka języka polskiego stojąca na dyżurze, która wpatrywała się w posępny, szkolny korytarz rozświetlony tylko ekranami komórek.

EN EL RECREO
-drrrrrrr! - En ese momento sonó el timbre terminando la clase de 3c. Los chicos salieron al recreo y empezaron a jugar al pilla pilla. Las chicas hablaban en voz alta en el patio de la escuela.
- ¡Silencio! de tanto ruido  me va a doler la cabeza - les regañó a las chicas  la profesora de guardia.
- ¿Y vosotros, por qué corréis?... Os voy a poner a todos un parte de incidencias. Esta vez los chicos estaban en el punto de mira...
Eso era lo que recordaba con tristeza el profesor del polaco haciendo guardia. Miraba el lúgubre patio de la escuela iluminado sólo por las pantallas de los móviles.

# data[].attributes.body
Gabriela dopiero co przeprowadziła się do Madrytu. Gdy Przyszła do
szkoły nie znała nikogo, a była bardzo nieśmiała. Na przerwie podszedł do
niej chłopak by się poznać, jednak Gabriela zestresowana odpowiedziała
jedynie “hej”. Łatwiej było jej dalej przeglądać telefon niż rozmawiać z
obcym.
Mijał dzień po dniu, a komórka zastąpiła jej wszelkie kontakty z
innymi ludźmi.
Pewnego dnia, gdy wracała ze szkoły z telefonem w ręce, ktoś ją
popchnął, a telefon wypadł jej do studzienki. Następnego dnia w szkole nie
wiedziała co robić na przerwach. Straciła swojego najlepszego przyjaciela
w studzience kanalizacyjnej. Klasa widząc to zdecydowała się do niej
podejść i porozmawiać. Gabriela przyparta do muru zmusiła się na
rozmowę, która zapoczątkowałą jej pierwszą znajomość w klasie. Z dnia na
dzień poznawała więcej ludzi i stawała się coraz bardziej pewna siebie, aż
w końcu wszyscy ją polubili.
Często sami nie widzimy jak telefony potrafią skuć nas
niewidzialnymi kajdanami. Nie pozwólmy im przejąć nad nami kontrolę.

¨EL MEJOR AMIGO¨

Gabriela acababa de mudarse a Madrid. Cuando vino a la escuela,
no conocía a nadie  y era muy tímida. En el recreo se acercó un chico conocerla, pero Gabriela, estresada, respondió sólo "hey". Para ella era más fácil seguir navegando por Internet que hablar con un extraño.
Los días pasaban uno tras otro, y su teléfono celularmóvil le sustituyó todos los contactos con los compañeros, pero un día, cuando iba a casa con el teléfono en la mano, alguien la empujó, y el teléfono cayó en un sumidero. Al día siguiente en la escuela, no sabía que hacer durante el recreo. Perdió a su mejor amigo en un sumidero de aguas residuales. Los compañeros de la clase, al ver esto, decididieron acercarse a ella para charlar.
Gabriela, asustada y apoyada contra la pared se obligó a hablar. En aquel momento empezó a conocer a la gente de su clase. Desde entonces se volvió más segura y simpática. Empezó a gustar a los compañeros y a todo el mundo..
A menudo no vemos como los teléfonos nos pueden encadenar con las esposas invisibles. No permitamos que nos controlen.

# data[].attributes.body
Godzina 6.30. Otwierasz oczy i przeciągasz się na łóżku. Wstajesz, ubierasz się do pracy. Sprawdzasz kieszenie: kluczyki, portfel, telefon. Telefon. Musisz wysłać maila do firmy, zadzwonić po odbiór dokumentów, napisać posta na stronie internetowej. Wychodzisz z domu, przeglądając wiadomości na smartfonie. Potykasz się na schodach i wpadasz na kobietę wpatrzoną w ekran telefonu. Miałeś włączyć przypomnienie o odebraniu Córki z przedszkola o 17.00. Zapomniałeś.
Jesteś w pracy. Dzwonisz do sekretarki, wysyłasz maile, sprawdzasz wiadomości i powiadomienia. W ekranie telefonu odbija się twoja szara i zmęczona twarz.  Masz wolną chwilę, więc przeglądasz social media. Koniec przerwy, wychodzisz z Instagrama i wysyłasz kolejnego maila.
Godzina 20.00, żona prosi cię o uśpienie Córki. Słyszysz jej słowa. Zamykasz przekrwione oczy, gasisz ekran telefonu. Wstajesz z łóżka, telefon wypada ci z ręki. Dźwięk roztrzaskującego się szkła uświadamia ci, że zapomniałeś.
Dziecko.

¨ROSTRO DEL OLVIDO¨
Son las 6.30. Abres los ojos y te estiras en la cama. Te levantas, te vistes para ir al trabajo. Revisas tus bolsillos: llaves, billetera, teléfono. ¡Teléfono! Debes enviar un correo electrónico a la empresa, llamar para recoger documentos y escribir una publicación en la web. Dejas tu casa viendo mensajes en tu smartphone. Tropiezas en las escaleras y te encuentras con una mujer que mira la pantalla del teléfono. Se suponía que debías activar el recordatorio para recoger a tu hija de la guardería a las 17:00. Lo olvidaste.
Estás en el trabajo. Llamas a la secretaria, envías correos electrónicos, revisas mensajes y notificaciones. Tu rostro gris y cansado se refleja en la pantalla del teléfono. Tienes un momento libre, entonces navegas por las redes sociales. Fin de la pausa, abandonas Instagram y envías otro correo electrónico.
Son las 8 pm, tu mujer le pide que acuestes a la niña. Escuchas sus palabras. Cierras los ojos inyectados de sangre, apagas la pantalla del teléfono. Te levantas de la cama, el teléfono se te cae de la mano. El sonido del cristal rompiéndose te hace darte cuenta de que lo has olvidado.
¡Mi hija!

# data[].attributes.body
Postuję na mediach społecznościowych. Instagramie. Facebooku. Twitterze. Mam idealne życie - na każdym zdjęciu tylko szerokie uśmiechy.
W każdym poście zadowolona, w każdym poście nieprzejęta, pewna słów, którymi karmię internet.
Zajmuje mi to dużo czasu. Dopracowuję każdy szczegół. Wszystko musi być perfekcyjne. Wszyscy mają takie życia - estetyczne, ułożone, mieszczące się w kadrze w wymiarach 1x1.
A później patrzę w lustro i zastanawiam się - która z nas kłamie.

"LA MÁSCARA"
Publico en las redes sociales. Instagram. Facebook, Twitteer. Tengo una vida perfecta, solo amplias sonrisas en cada foto.
Satisfecha en cada publicación, despreocupada en cada publicación, confiada en las palabras con las que "alimento" Internet.
Esto me ocupa  mucho tiempo. Me fijo en  cada detalle. Todo tiene que ser perfecto. Todos tienen esa vida: estética, arreglada, encaja en un marco de 1x1.
Y luego me miro en el espejo y me pregunto a mi misma, ¿quién de nosotras está mintiendo.

# data[].attributes.body
Wychowali mnie dziadkowie, od zawsze żyłam biedniej niż moi rówieśnicy. Wielu moich  znajomych miało smartfony, my nie mieliśmy na to pieniędzy. Postanowiłam więc znaleźć pracę. Pracowałam w jednej z kawiarni w rynku. Spędzałam tam godziny, by w końcu, za ciężko zarobione pieniądze kupić telefon. Piękny, biały smartfon szybko stał się moim najlepszym przyjacielem. Spędzałam całe dnie na przeglądaniu zdjęć perfekcyjnych krajobrazów i ludzi. Życiu cudzym życiem. Budziłam się i zasypiałam, patrząc w ekran. Telefon zastępował wszystkie bliskie mi kiedyś osoby. Myślałam już tylko wirtualnie.

Nowy post.

Nowa wiadomość.

Nowe zdjęcie profilowe.

Mój wzrok był wbity w ciemny ekran, do którego zaglądały promienie słoneczne.

Usłyszałam świst powietrza przecinanego przez 250 ton stali, które gnało w moją stronę.

EL SILBIDO
Me críaron mis abuelos, siempre he sufrido más pobreza  que mis compañeros. Muchos de mis amigos tenían teléfonos inteligentes, no teníamos dinero para ello. Entonces decidí buscar trabajo. Trabajé en uno de los cafés de la plaza del mercado. Pasé horas allí para finalmente poder comprar un teléfono con el dinero que tanto me costó ganar. Un hermoso teléfono inteligente blanco se convirtió rápidamente en mi mejor amigo. Los  días pasaba viendo fotos de paisajes y personas perfectas. Viviendo la vida de otra persona. Me despertaba y me dormía mirando la pantalla. El teléfono reemplazó a todos mis seres queridos. Mi vida se ha vuelto virtual.
Nueva publicación.
Nuevo mensaje.
Nueva foto de perfil.
Mi mirada estaba puesta en la pantalla oscura donde los rayos del sol se asomaban.
Escuché el silbido del aire cortado por 250 toneladas de acero que se acercaba a mi.

# data[].attributes.body
Siedziałam przy oknie w małej kawiarni. Kawa, którą zamówiłam już wystygła, ale nie przejmowałam się tym, najwyżej zamówię kolejną. Skupiłam swój wzrok na parze stolik przede mną. Chyba byli na randce, sądząc po ich nienagannym ubiorze. Chłopak miał białą, widać, że świeżo uprasowaną koszulę, którą zapewne wkładał tylko na ważne uroczystości, takie jak wesela czy apele w szkole. Dziewczyna natomiast miała piękny sweter w kolorze szmaragdu, takim samym jak jej oczy,. Byli młodzi i piękni, więc odwróciłam wzrok na swoje pomarszczone dłonie, czując przez moment uczucie zazdrości przeszywające moje serce. Znów spojrzałam na nich, zastanawiając się, jak przebiega ich randka. Nie to, że nie mogłam usłyszeć ich nieistniejącej rozmowy. Raczej mój wzrok był za słaby, bym mogła dostrzec chmurki czatu w ich telefonach, w które byli tak wpatrzeni.

"La CITA"
Estaba sentado junto a la ventana en una pequeña cafetería. El café que pedí ya se enfrió, pero eso no me preocupaba, como mucho pediré otro. Concentré mi mirada en la pareja sentada en la mesa frente a mí. Creo que tenían una cita, lo deducí por su impecable vestimenta. El chico vestía una camisa blanca, recién planchada, que probablemente solo usaba para ocasiones importantes, como bodas o eventos escolares. La chica, en cambio, vestía un bonito suéter color esmeralda, igual que el color de sus ojos. Eran jóvenes y hermosos, así que miré mis manos arrugadas, sintiendo que los celos atravesaban mi corazón en aquel instante. Los miré de nuevo, preguntándome cómo iba su cita. No es, que no pudiera escuchar su conversación inexistente. Más bien, mi vista era demasiado débil para ver ¨las nubes¨ de chat en sus teléfonos en los que estaban mirando apasionadamente.

# data[].attributes.body
Manuel obudził się na wpół żywy.
Oczy  miał podkrążone a na twarzy grymas wyrażający całkowitą odrazę do świata.
Lecz nie zważając na to ubrał się, zjadł śniadanie ,umył zęby i wyszedł z domu.
Oczywiście cały czas miał telefon w ręku i pisał z kolegami.
Nie zamknął drzwi gdyż był zbyt zajęty odpowiadaniem na śmieszną wiadomość swojego  kolegi. Kiedy był już w połowie drogi do szkoły zorientował się że nie zamknął drzwi . Pobiegł szybko z powrotem lecz zastał drzwi otwarte na oścież  i dwóch mężczyzn w kominiarkach wynoszących jego komputer. W drzwiach pojawił się trzeci mężczyzna z  biżuterią jego mamy w dłoniach. Manuel wyciągał już telefon kiedy ktoś zakrył  mu szmatką usta i nos. Manuel próbował krzyczeć lecz już nie mógł.
poczuł jak zasypia i osunął się bezwładnie na ziemię

LA PUERTA A LA ADICCIÓN
Manuel se despertó medio vivo.
Tenía ojeras y una mueca en su rostro que expresaba total disgusto con el mundo.
Pero a pesar de eso, se vistió, desayunó, se lavó los dientes y salió de  casa.
Por supuesto, tenía el teléfono en la mano todo el tiempo y escribía con sus amigos.
No cerró la puerta porque estaba demasiado ocupado respondiendo al gracioso mensaje de su amigo. Cuando estaba a medio camino de la escuela, se dio cuenta de que no había cerrado la puerta. Volvió corriendo a casa, pero encontró la puerta abierta de par en par y dos hombres con pasamontañas llevándose su ordenador. El tercer individúo apareció en la puerta con las joyas de su madre en las manos. Manuel ya estaba sacando su teléfono para avisar a la policía. cuando alguien le tapó la boca y la nariz con un paño. Manuel intentó gritar pero no pudo, enseguida se  quedaó dormido y se desplomó al suelo

# data[].attributes.body
Pewnego dnia stwierdziłam że technologia i telefon wpływa na mnie bardzo źle. Myśląc o trzech godzinach dziennie daje mi to 1095 godzin, czyli aż ponad 45 całych dni przeglądając internet.
Uznałam że pora z tym skończyć.
Stwierdziłam więc że coś ugotuję, ale po dwóch minutach uznałam, że nie wiem ile wody mam wlać żeby ugotować makaron. Każdy przepis mam zapisany – w telefonie.
Zostawiłam to.
Chciałam czytać, ale przecież większość książek mam zgranych na komórkę.
Odstawiłam ten pomysł.
Dobrą myślą było zagrać w karty, tyle starszych ludzi to robi, może jest to faktycznie ciekawe? Tylko kto mnie nauczy… jeśli nie tutorial?
Poddałam się i poszłam poszukać w telefonie co można robić bez telefonu.

¡AYUDA TECNOLOGÍA!
Un día descubrí que la tecnología y el teléfono me sientan muy mal. Pensando quu estoy perdiendo  tres horas al día, que me da 1095 horas al año. En total paso  más de 45 días completos navegando por Internet al año, ¡increíble!.
Decidí que era la hora de terminar con eso.
Entonces decidí hacer algo para comer, pero después de dos minutos me di cuenta de que no sabía cuánta agua verter para cocinar la pasta. Tengo todas las recetas guardadas, en mi teléfono.
Lo dejé.
Quería leer, pero la mayoría de los libros estaban en mi teléfono móvil.
Lo dejé...
De repente se me ocurrió otra idea... jugar a las cartas, muchas personas mayores lo hacen, ¿tal vez sea  interesante? pero quién me enseñará ... si no  un tutorial en Internet...
Me di por vencida y fui a buscar instrucciones en mi teléfono, resulta  que no sé vivir sin él.