# data[].attributes.body
Bardzo dziękuję :)

# data[].attributes.body
Rodzice mogą "pobawić się z dziećmi" w odgrywanie ról, pokazując, że kłamstwo ma bardzo krótkie nogi i jest negatywnie odbierane przez całe społeczeństwo. Jednocześnie można pokazać, że przyznanie się do kłamstwa powinno być chwalone i docenione.

# data[].attributes.body
Naszym zadaniem jest powiedzenie dziecku 2 kłamstw i jednej prawdy. Dziecko decyduje, która informacja jest prawdziwa. Na przykład:
1. Dziewczynka mieszka w domu z ogromnym dinozaurem.
2. Chłopiec trzyma w pokoju krokodyla.
3. Chłopiec ma cztery koty.

# data[].attributes.body
https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScaEcof545-OAkSr36vGJ1HuhFLpBuenArlC_83EViskavpig/viewform?usp=sf_link

# data[].attributes.body
W jednym z tego typu badań S. Ceci oraz jego współpracownicy stworzyli sytuację prowokującą do kłamstwa w celu ochrony innej osoby. Dziecko i dorosły siedzieli w pokoju, w którym na stole leżała zabawka.
Eksperymentator prosił, aby nie bawić się nią i opuszczał pokój. Wtedy dorosły brał zabawkę do rąk, bawił się nią i niby przypadkowo psuł, a następnie wychodził, mijając się w drzwiach z wchodzącym ponownie eksperymentatorem.Ten pytał dziecko, co się stało. Trzeba tu dopowiedzieć, że dzieci podzielone były na dwie grupy: pierwsza z nich znała dobrze osobę dorosłą, która zepsuła zabawkę, dla dzieci z drugiej grupy osoba ta była obca. Okazało się, że prawie połowa dzieci z pierwszej grupy nie doniosła na dorosłego, z którym łączyła je pewna więź. Natomiast wszystkie dzieci nieznające dorosłego mówiły prawdę, wskazując osobę odpowiedzialną za zepsucie zabawki.

# data[].attributes.body
1. Zachowaj "zimną krew"
2. Obserwuj dziecko
3. Słuchaj dokładnie i zauważ czy słowa, które płyną z ust dziecka są pewnego rodzaju taktyką czy wierzy w to, co mówi.
A. Jeśli wierzy w to, co mówi, oznacza to, że fantazjuje.
B. Jeśli staje się to taktyką do osiągnięcia jakiegoś celu, musisz odpowiednio reagować, gdyż w przeciwnym razie kłamstwo stanie się w przyszłości narzędziem manipulacji.

# data[].attributes.body
Dzisiaj Lena (6 lat) pierwszy raz w życiu skłamała. Mama i tata bez problemu jej uwierzyli. Dlaczego więc zamiast się cieszyć, jest bardzo, bardzo smutna?

Książeczkę pt. „Ile waży kłamstwo?” polecam:

dzieciom, które czasami kłamią,

rodzicom, którzy nie chcieliby słyszeć kłamstw.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzisiaj Lena pierwszy raz w życiu skłamała. Mama i tata bez problemu jej uwierzyli. Dlaczego więc zamiast się cieszyć, jest bardzo, bardzo smutna?

Książeczkę pt. „Ile waży kłamstwo?" polecam:

dzieciom, które czasami kłamią,

rodzicom, którzy nie chcieliby słyszeć kłamstw.

Lena ma 6 lat i zmaga się z „wielkimi" problemami swojego wieku. Odkrywa świat emocji i uczy się, jak sobie z nimi radzić. Książki z tej serii zostały wzbogacone komentarzem psychologa kierowanym do rodziców, który uświadamia, jak pomóc dzieciom w odkrywaniu ważnej emocjonalnej sfery życia dzieci. Problemy poruszane w książkach odnoszą się do dzieci w wieku 4-6 lat i są uniwersalne, bo dotyczą chłopców i dziewczynek.
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzisiaj Lena pierwszy raz w życiu skłamała. Mama i tata bez problemu jej uwierzyli. Dlaczego więc zamiast się cieszyć, jest bardzo, bardzo smutna? Książeczkę pt. „Ile waży kłamstwo?" polecam: dzieciom, które czasami kłamią, rodzicom, którzy nie chcieliby słyszeć kłamstw. Lena ma 6 lat i zmaga się z „wielkimi" problemami swojego wieku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
10 rzeczy, w których rodzice nas okłamują

# data[].attributes.attachment_link.title
10 rzeczy, w których rodzice nas okłamują

# data[].attributes.body
"Proszę pana, proszę pana,
Zaszła u nas wielka zmiana:

Moja starsza siostra Bronka
Zamieniła się w skowronka,
Siedzi cały dzień na buku
I powtarza: kuku, kuku!"

"Pomyśl tylko, co ty pleciesz!
To zwyczajne kłamstwa przecież."

"Proszę pana, proszę pana,
Rzecz się stała niesłychana:
Zamiast deszczu u sąsiada
Dziś padała oranżada,
I w dodatku całkiem sucha."

"Fe, nieładnie! Fe, kłamczucha!"

"To nie wszystko, proszę pana!
U stryjenki wczoraj z rana
Abecadło z pieca spadło,
Całą pieczeń z rondla zjadło,
A tymczasem na obiedzie
Miał być lew i dwa niedźwiedzie."

"To dopiero jest kłamczucha!"

"Proszę pana, niech pan słucha!
Po południu na zabawie
Utonęła kaczka w stawie.
Pan nie wierzy? Daję słowo!
Sprowadzono straż ogniową,
Przecedzono wodę sitem,
A co ryb złowiono przy tym!"

"Fe, nieładnie! Któż tak kłamie?
Zaraz się poskarżę mamie!"

# data[].attributes.body
1. Pomóż dziecku odróżniać zmyślenia od rzeczywistości.
2. Nie pozwól się oszukiwać, nawet w żartach.
3. Nie twórz atmosfery strachu, by dziecko nie bało się przyznać do psoty.
4. Nie krzycz, szczególnie gdy możesz przypuszczać, że „nieszczęście” stało się niechcący.
5. Rozmawiaj z dzieckiem i tłumacz, że nie wolno kłamać.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Rodzina Treflików - The Treflik Family - official

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzina Treflików - sezon 3 - odc. 1 - "Kłamstewko"

# data[].attributes.headline
 "O Grzesiu kłamczuchu i jego cioci"  Julian Tuwim

# data[].attributes.subject
 "O Grzesiu kłamczuchu i jego cioci"  Julian Tuwim

# data[].attributes.body
- Wrzuciłeś, Grzesiu, list do skrzynki, jak prosiłam?
- List, proszę cioci? List? Wrzuciłem, ciociu miła!
- Nie kłamiesz, Grzesiu? Lepiej przyznaj się, kochanie!
- Jak ciocię kocham, proszę cioci, że nie kłamię!
- Oj, Grzesiu, kłamiesz! Lepiej powiedz po dobroci!
- Ja miałbym kłamać? Niemożliwe, proszę cioci!
- Wuj Leon czeka na ten list, więc daj mi słowo.
- No, słowo daję! I pamiętam szczegółowo:

List był do wuja Leona,
A skrzynka była czerwona,
A koperta… no, taka… tego…
Nic takiego nadzwyczajnego,
A na kopercie - nazwisko
I Łódź… i ta ulica z numerem,
I pamiętam wszystko:
Że znaczek był z Belwederem,
A jak wrzucałem list do skrzynki,
To przechodził tatuś Halinki,
I jeden oficer też wrzucał, Wysoki - wysoki,
Taki wysoki, że jak wrzucał, to kucał,
I jechała taksówka… i powóz…
I krowę prowadzili… i trąbił autobus,
I szły jakieś trzy dziewczynki,
Jak wrzucałem ten list do skrzynki…

Ciocia głową pokiwała,
Otworzyła szeroko oczy ze zdumienia:
- Oj, Grzesiu, Grzesiu!
Przecież ja ci wcale nie dałam
Żadnego listu do wrzucenia!…