# data[].attributes.body
Szalikowcy, gdy widzą kibica/fana przeciwnej drużyny lub kogoś w szaliku ów zespołu zaczynają zachowywać się agresywnie. Wyzywają ich, rzucają dosłownie tym co mają pod ręką - dużo alkoholu sprawia, że nie potrzebują wielu bodźców, aby wezbrała w nich agresja. Bardzo często używają tzw. tulipanów- pobite butelki, kastetów, pałek teleskopowych, gazu pieprzowego. Często w ich akty nienawiści ingerują służby porządkowe, ponieważ dewastują całą okolicę w jakiej się znajdują. Skutkiem takich "potyczek" są połamane kości, obdarta skóra, poparzenia.

# data[].attributes.body
Aby każdy mógł mieć własne zdanie poczytajmy...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nie liczy się wiek, poglądy, wykształcenie czy też status materialny; nie ma cenzusu wieku, wykształcenia czy pozycji społecznej.

My i oni

Dla szalikowca fan przeciwnej drużyny, jak i sami piłkarze, to wróg, adresat wulgarnych okrzyków i przyśpiewek. Agresja wobec samej drużyny pozostaje najczęściej na poziomie symbolicznej, natomiast agresja wobec kibiców przeciwnej drużyny ma charakter bezpośredni i przeradza się najczęściej w bijatykę - przed, w trakcie i po meczu. W ten sposób podkreśla się swoją obecności wobec "obcych", czyli kibiców z innego kraju, a przede wszystkim kibicówinnego klubu piłkarskiego. Często takie waśnie mają podłoże narodowe lub religijne. W Glasgow biją się kibice Celtic (katolicy) i Rangers (protestanci). W Hiszpanii "święta wojna" panuje między Barceloną (Katalonia) i Realem Madryt (Kastylia). Kiedy spotkają się drużyny z Chorwacji i Jugosławii, to odradza się konflikt narodowy, a prasa apeluje o "pomszczenie" Vukovaru. W Polsce natomiast niechęć okazuje się "hanysom", czyli kibicom ze Śląska, oraz "żydom", czyli kibicom ŁKS i Widzewa. Mianem "żydzi" określają kibice Wisły kibiców Cracovii; ci z kolei nazywają wiślaków "zomowskimi psami". Permanentna wojna trwa między Widzewem i Legią, a także Warszawą i Śląskiem. Nierzadko okazuje się nienawiść do "ukraińskiego" Motoru Lublin albo białostockiej Jagiellonii.

Wspólne "przedsięwzięcia"

Zadymy, czyli rozróby między dwiema wrogimi grupami szalikowców lub między szalikowcami a policją, to jedno z ważniejszych "działań". Przygotowanie i zrobienie "zadymy" jest swoistą wizytówką danej grupy. Akcja nierozreklamowana - według szalikowców - traci na wartości, dlatego dbają o nagłośnienie swoich wyczynów - chcą za wszelką cene "zaistnieć" w mediach.

Jednym ze środków komunikacji i wymiany korespondencji dla szalikowców są tzw. "fanziny". Wymieńmy przynajmniej dwa z nich: "Szalikowcy" (Bydgoszcz), "Polish Football Zin" (Gdynia). W każdym numerze najwięcej miejsca zajmują relacje "korespondentów" z wyjazdów na mecze. Na łamach fanzinów prowadzi się ranking najlepszych bojówek, w których dostaje się punkty przede wszystkim za "jakość" burd na stadionach i wokół nich. W 1997 r. "Szalikowiec" ogłosił "TOP-8", czyli listę ośmiu najmocniejszych grup szalikowców w sześciu kategoriach: pomysłowości (trafne hasła, wzory flag, zasadzki na rywali), liczebności bojówki na wyjeździe i u siebie, najlepsi w zadymach z innymi (z podpunktami: najlepsi w walkach i najambitniejsi "w dążeniu do zadymy"), najlepsi w zadymach z policją, najlepszy "młyn", czyli doping i efekty pirotechniczne. W roku 1999 czołówka Ligi Chuliganów wyglądała następująco: 1. Lech Poznań; 2. Legia Warszawa; 3. Arka Gdynia.

O "wyczynach" szalikowców można także czytać w Internecie na nieoficjalnych stronach, gdzie oprócz informacji o klubie znajdziemy opisy chuligańskich burd, zdjęcia z zadym itp. Inną formą "twórczości" są graffiti, malowane na murach, mostach najczęściej w okolicach dworców kolejowych, np. w Warszawie "Legia wita" albo "ŁKS - ch.... jest" i w wersji łagodniejszej "Widzew - Żydzi, cała Polska się was wstydzi".

We własnym mniemaniu

A jak odbierają siebie sami "szalikowcy"? Najczęściej jako "rycerzy w szalikach", którzy bronią honoru barw swojego klubu i pragną sławy, której źródłem najczęściej jest udział w "wojnie". Jeden z nich na łamach czasopisma "Piłka Nożna" wyraził to wprost: "Kibice porównują się do... rycerzy. Kto zebrał kiedyś na polu bitwy więcej sztandarów wroga - był lepszy, dzielniejszy. Kto zabiera dziś większą flagę, więcej szalików - też czuje się lepszy".

Odwaga to podstawowa "cnota" i warunek wierności wobec grupy, natomiast tchórzostwo to najgorsza hańba dla szalikowca. Wyznawany przez nich "kodeks honorowy" głosi ponadto, iż nie atakuje się kobiet, dzieci i osób postronnych.

Współcześni "rycerze w szalikach" potrafią jednak zostawić swoje wewnętrzne "kosy" i "przybić sztamę", gdy chodzi o "zadymę" z policją, która w subkulturze szalikowców kumuluje wszystkie negatywne cechy. Policjantów uważa się za ludzi brutalnych, niekompetentnych, głupich i tchórzliwych. Wobec policji najbardziej wrogie grupy kibiców potrafią stanąć obok siebie i walczyć zaciekle, bo to jest powodem do dumy dla każdej z nich.

Dlaczego?

Dlaczego "błędni rycerze w szalikach" są tak naładowani agresją i zemstą, iż ma się wrażenie, że piłka nożna bądź sama drużyna, której kibicują, stają się jedynie tematem pobocznym w ich "działalności"? Z pewnością jedną z przyczyn ich zachowań jest zagubienie tożsamości, zwłaszcza gdy znajdują się w tłumie, gdyż - jak pisze francuski psycholog Le Bon w "Psychologii tłumu" - jednostka w tłumie staje się anonimowa i traci świadomość swoich czynów, a gwałtowność spotęgowana jest brakiem odpowiedzialności. Ta pewność bezkarności wzrasta wraz z liczebnością grupy i ze świadomością chwilowej potęgi. Rodzi się wtedy tzw. "instynkt stadny" - wówczas ta sama osoba zachowuje się inaczej w codzienności, a inaczej przebywając w dużej zbiorowości. Agresywne zachowania są w pewnym sensie wypadkową frustracji, których doświadcza się we własnym środowisku społecznym: stres, bezrobocie i brak perspektyw na pracę, a we własnym domu: poczucie braku akceptacji, miłości i zrozumienia. To wszystko może w pewnym sensie "tłumaczyć" pragnienie odreagowania w tłumie, w którym nieznany człowiek nagle staje się "twoim bratem", bo ma np. taki sam szalik i tego samego wroga. A mając niezaspokojone podstawowe potrzeby na przykład w swoim domu, szkole, szuka ich w subkulturze, która daje mu poczucie bezpieczeństwa i przynależności, poczucie, że jest się akceptowanym przez innych fanów.

Niemożność rozładowania energii, czyli brak możliwości spędzenia wolnego czasu w aktywny sposób, ma również duży wpływ na agresywne zachowania pseudokibiców. Brak zajęć pozaszkolnych, a przy tym utrudniony dostęp - bo płatny - do sal gimnastycznych, siłowni, pływalni, sprawia, że szuka się innych sposobów spędzania wolnego czasu.

Kolejną z przyczyn jest również pewne zagubienie w świecie wartości, zwanym przez socjologów anomią, które przejawia się m.in. w dezorganizacji społecznej, a ta bywa często konsekwencją przesileń, czyli zmian, kryzysów, wojen. To zagubienie młodych oraz brak pozytywnych wzorów i autorytetów wydaje mi się bardzo istotne w całościowej ocenie zjawiska szalikowców. Trudno przecież - gdy w życiu brak zasad moralnych - wytłumaczyć, że rzucanie w kibica "wroga" wyrwanym krzesełkiem, może go uczynić inwalidą. Rzucający wie lepiej - to "z miłości" do ukochanego klubu...

Wspomnijmy jeszcze o roli mediów. Dla szalikowców są one wręcz nieodzowne, ponieważ dzięki nim zyskują rozgłos i popularność. Mamy wówczas do czynienia z "efektem śnieżnej kuli" - im więcej prasowych czy telewizyjnych doniesień, tym bardziej szalikowcy rosną w siłę. Ponadto "być szalikowcem" to dla wielu jedyna możliwość pokazania się i zrealizowania pragnienia bycia bohaterem, bycia KIMŚ, a pokazanie "wyczynów" na ekranie telewizyjnym jest postrzegane jako nagroda i powód do dumy. Między innymi dlatego wielu brytyjskich dziennikarzy

Moje trzy grosze

Uważam, iż choć sami szalikowcy odwołują się do etosu rycerzy, to trudno ich za takowych uznać. Z drugiej jednak strony uznanie ich za "bezmózgowców" mogłoby być nad wyrost krzywdzące. O ile bycie fanem i kibicowanie swojej drużynie może być wartościowe i integrujące, to agresja, zemsta czy nienawiść, które najczęściej towarzyszą subkulturze szalikowców, nie mogą być akceptowane, wręcz przeciwnie. Doskonale wyraził to Jan Paweł II podczas spotkania z piłkarzami jednego z włoskich klubów. Powiedział wówczas: "Miłość do klubu nie może się wiązać z nienawiścią do przeciwnika". Co zrobić, by te słowa stały się maksymą kibiców?

# data[].attributes.attachment_link.title
Szalikowcy - banda bezmózgowych chuliganów czy rycerze XXI wieku?

# data[].attributes.attachment_link.description
Nie liczy się wiek, poglądy, wykształcenie czy też status materialny; nie ma cenzusu wieku, wykształcenia czy pozycji społecznej. My i oni Dla szalikowca fan przeciwnej drużyny, jak i sami piłkarze, to wróg, adresat wulgarnych okrzyków i przyśpiewek.

# data[].attributes.body
Szalikowcy (kibole, także pseudokibice) to specyficzna subkultura powiązana ze sportem – nazwa grupy pochodzi od szalika, który najczęściej ma napis z nazwą ulubionej drużyny kibola. Celem szalikowca nie jest jednak dopingowanie drużyny podczas ważnego dla niej meczu – priorytetem jest tutaj zwyzywanie, obrażenie, czy nawet pobicie osób ze znienawidzonej drużyny przeciwnej lub oczywiście jej kibiców.

# data[].attributes.body
Jest to jedna z najbardziej agresywnych subkultur.

(z ang. w dosłownym tłumaczeniu to: mordercy, zabójcy)

podkultura powstała w Stanach Zjednoczonych,

obecnie można ją spotkać w Anglii i innych krajach,

również w Polsce. Jej członkowie uznają siebie za czcicieli śmierci.

Stąd ich zachowania przybierają postać sprzecznych z prawem: gwałty,

rozboje, zabójstwa. Łamią wszelkie normy prawne, schodząc

na drogę przestępstw. Cechy charakterystyczne killerów

to wyjątkowo agresywny i brutalny sposób postępowania.

Wygląd zewnętrzny członków tej subkultury ma także na celu

wzbudzenie strachu i paniki wśród innych ludzi – włosy ufarbowane na kolor popielaty, twarze dość często wytatuowane, często pomalowane na żółto, z wargami na czarno. Do swych strojów wpinają znaczki z trupimi czaszkami. Polscy killerzy uważani są za faszystowską sektę reprezentujące ruch neofaszystowski.

# data[].attributes.body
Proponuję film "American History X" pokazuje akty przemocy do jakich jest zdolna subkultura Skinhead.

# data[].attributes.attachment_link.title
Więzień nienawiści - zwiastun - nr 1 - Filmweb

# data[].attributes.attachment_link.description
zwiastun nr 1- Więzień nienawiści - Przywódca miejscowej organizacji nazistowskiej (Derek) wychodzi z więzienia, do którego trafił za morderstwo na tle rasowym. Cały nazistowski krąg......

# data[].attributes.body
Subkultura Skinhead przejawia nienawiść do subkultur takich jak Metalowcy, Punki, bądź ludzi o innym kolorze skóry. Najczęściej używają noży, kastetów, łańcuchów, palek teleskopowych. Bardzo często ich zachowanie 'podbija' alkohol spozywany w duzych ilościach. Zazwyczaj poruszają się grupami. Wymyślają bardzo często bezpodstawne powody do zaczepki. Ich jednym z ulubionych zajęć jest ganianie Metali i Punków po koncertach. Dla zainteresowanych polecam stronę http://www.planeteplus.pl/dokument-cala-prawda-o-skinheadach_27438 można dowiedzieć się wiele i zobaczyć to na własne oczy.

# data[].attributes.body
Skinhead – kontrkultura powstała pod koniec lat 60. XX wieku w Wielkiej Brytanii. Jej nazwa wywodzi się od charakterystycznych dla tej grupy wygolonych głów lub bardzo krótkich włosów (ang. skinhead, połączenie wyrazów skin czyli skóra i head czyli głowa). Z początku kontrkulturę tę tworzyli zarówno biali, jak i czarni. Z czasem jednak jej struktura uległa zmianie i obecnie nie ma większej ilości ciemnoskórych skinheadów. ( http://pl.wikipedia.org/wiki/Skinhead )

# data[].attributes.body
Jak ją zdefiniować?

Jest to wywieranie wpływu na proces myślowy,  zachowanie lub stan fizyczny osoby pomimo braku przyzwolenia tej osoby na taki wpływ, przy czym wyróżnia się dwa zjawiska: przemoc fizyczną i przemoc psychiczną.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ważnym elementem definicji WHO jest uznanie celu za składnik definicji przemocy, niezależnie od wyniku działania. To wyklucza z definicji niezamierzone zdarzenia, takie jak na przykład większość wypadków. Z kolei włączenie słowa "władza" ( w oryginale "power") w dodatku do siły fizycznej rozszerza definicję na różne aspekty zależności między rządzonymi a rządzącymi, w tym na przekroczenie granic prawnie dozwolonego użycia siły, ale także na zastraszanie i różnego rodzaju zaniedbania.

# data[].attributes.body
Czym jest?

aggresio – napaść;

w psychologii określenie zachowania  ukierunkowanego i intencjonalnego na zewnątrz lub do wewnątrz, mającego na celu spowodowanie szkody fizycznej lub psychicznej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Agresja (psychologia) - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Agresja ( łac. aggresio - napaść) - w psychologii określenie zachowania ukierunkowanego i intencjonalnego na zewnątrz lub do wewnątrz, mającego na celu spowodowanie szkody fizycznej lub psychicznej.