# data[].attributes.headline
Οι μεταβολές στο χώρο,

# data[].attributes.body
Οι μεταβολές στο χώρο, κυρίως όσο αφορά την προσθήκη ή την αφαίρεση μορφών, επηρέασαν τόσο την αίσθηση του κενού όσο και την αντίληψη της προοπτικής των εκάστοτε χώρων. Σχεδιαστικά, η προσθήκη κάποιας ανθρώπινης μορφής σε ένα στατικό τοπίο/χώρο, ευνόησε σε ένα βαθμό τη κατανόηση του βάθους, των αναλογιών και της έννοιας της κλίμακας, στην προσπάθειά μας να μεταφέρουμε μια τρισδιάστατη εικόνα σε έναν δισδιάστατο χώρο όπως το χαρτί. Ταυτόχρονα, κατά τη διάρκεια της παρατήρησης, κάθε αλλαγή υποσυνείδητα γεννούσε την ανάγκη επαναπροσδιορισμού του χώρου με στόχο την οικειοποίησή του, αποβαίνοντας άλλοτε σε μια χαοτική ερμηνεία αυτού κι άλλοτε σε μια πιο μινιμαλιστική και κενή.

# data[].attributes.headline
Λέξεις κλειδιά από το κείμενο "Η Φωλιά" του Gaston Bachelard

# data[].attributes.subject
Λέξεις κλειδιά από το κείμενο "Η Φωλιά" του Gaston Bachelard

# data[].attributes.body
• Σπίτι

• Πατρίδα

• Καταφύγιο

• Σύμπαν

• Πλαστικότητα

• Τάφος

• Επανάληψη

• Οικείο/ Οικειότητα

• Λαγούμι

• Σταύλος

• Κέλυφος

• Περίκλειστο

• Όνειρο

• Καθημερινό

• Ειλικρίνεια

• Φυσικοποίηση

• Ανάπαυση

• Κάλυμμα

• Εμπιστοσύνη

• Ένστικτο

• Δέλεαρ

• Μεταφυσικό

• Φαντασία

# data[].attributes.headline
Αναφορά στη ταινία "Η Κοιλιά του Αρχιτέκτονα"

# data[].attributes.subject
Αναφορά στη ταινία "Η Κοιλιά του Αρχιτέκτονα"

# data[].attributes.body
Τα κυρίαρχα θέματα που πραπραγματεύεται η ταινία "Η Κοιλιά του Αρχιτέκτονα" (1987) του Peter Greenway φαίνεται να αφορούν τη θνησιμότητα και τη παροδικότητα τόσο της ίδιας της ζωής, όσο και της τέχνης. Η επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του πρωταγωνιστή θα μπορούσαμε να πούμε πως αντικατοπτρίζεται στις κλασικές αρχιτεκτονικές δομές όπου ο ίδιος τόσο θαυμάζει. Ταυτόχρονα, ο αρχιτέκτονας αναπτύσσει μια εμμονή με τις κοιλίες λόγω των συμπτωμάτων του, ώσπου τελικά διαγιγνώσκεται με καρκίνο, ενώ η σύζυγός του ετοιμάζεται να γεννήσει το παιδί τους. Το σώμα έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ζωή αλλά και να "επιτεθεί" στον εαυτό του (καρκίνος) ώστε να την αφαιρέσει.

# data[].attributes.headline
"Περίκλειστο", "Πλαστικότητα", "Φυσικότητα"

# data[].attributes.subject
"Περίκλειστο", "Πλαστικότητα", "Φυσικότητα"

# data[].attributes.body
Το έργο του Alberto Giacometti, Le Nez (Η μύτη) (1947) πρόκειται για μια τρομακτική αναπαράσταση της ανθρώπινης μορφής, παραμορφωμένης και αιωρούμενης μέσα σε ένα περίκλειστο πλαίσιο ράβδων που σχηματίζουν μια νοητή φυλακή. Το επιμηκυμένο κεφάλι με την υπερβολικά διογκωμένη μύτη η οποία επεκτείνεται εκτός των ορίων της μπρούτζινης δομής στην οποία είναι αναρτημένο, δημιουργεί μια έντονη σκηνή αγωνίας ενώ κυριαρχεί το αίσθημα του εγκλεισμού. Αυτό το κεφάλι δίχως σώμα, αιωρούμενο, φαίνεται σαν να επιδιώκει μανιωδώς τη παραμόρφωσή του ή ίσως σαν να καταφεύγει σε αυτή ως μόνη οδό προς την απελευθέρωση του από τον κύβο. Η ασφυκτική συνθήκη και συνεπώς η έντονη ανάγκη για ελευθερία είναι αυτή που το διαμορφώνει και το "πλάθει". Η ένταση αυτή του προσώπου και του περιβάλλοντος χώρου, κάνει το θεατή να συνειδητοποιεί έντονα τη φυσικότητα, τον περιορισμό, την εύθραυστη φύση της ύπαρξης αλλά και την έννοια της πλαστικότητας σε ένα βαθύτερο επίπεδο.

# data[].attributes.headline
"ένστικτο" "φαντασία"

# data[].attributes.subject
"ένστικτο" "φαντασία"

# data[].attributes.body
Ο σκύλος, συχνό μοτίβο στη τέχνη, μπορεί να στμβολίζει τη συντροφικότητα και τη πίστη ωστόσο σε αυτό το έργο του Φράνσις Μπέικον "Ο Σκύλος" (1952), φαίνεται να αποκτά μια πιο σκοτεινή διάσταση. Το ζώο εμφανίζεται μόνο του, χωρίς ανθρώπινη παρουσία, σε ένα ασαφές και απροσδιόριστο περιβάλλον με ιδιαίτερα δραματική προοπτική. Η μορφή του σκύλου παρουσιάζεται παραμορφωμένη, σχεδόν διαλυμένη, σαν να διεισδύσει στο περιβάλλον αλλά συγχρόνως να παραμένει περιορισμένη στο πλαίσιο του χαλιού στο οποίο βρίσκεται, επαναλαμβάνοντας κυκλικές κινήσεις μέσα σε αυτό. Ο Μπέικον κατ'αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε πως επικαλείται το πρωτόγονο ένστικτο της επιβίωσης, αφού ο σκύλος δεν υποχρεούται να υπακούει σε περιορισμούς και κανόνες αλλά το κάνει υποσυνείδητα ίσως, χωρίς να γνωρίζει το γιατί. Όπως στην περίπτωση του γλυπτού "Η μύτη" του Giacometti, έτσι κι εδώ, το κενό ανάμεσα στα όρια και τις μορφές, είτε πρόκειται για το κενό στον καμβά είτε στο γλυπτό, παραδόξως εντείνει το αίσθημα του ανοίκειου και του εγκλεισμού δημιουργώντας χώρο για κάτι που θα μπορούσε να υπάρξει αλλά έμμεσα αφήνοντάς το στη φαντασία του θεατή.

# data[].attributes.headline
"Σπίτι" "Κατοικία" "Ανάπαυση"

# data[].attributes.subject
"Σπίτι" "Κατοικία" "Ανάπαυση"

# data[].attributes.body
Η Μεταμόρφωση, Φραντς Κάφκα (1915)

Το έργο αφηγείται την παράδοξη και εφιαλτική μεταμόρφωση του πρωταγωνιστή, Γκρέγκορ Σάμσα, σε ένα τεράστιο έντομο και τις επιπτώσεις αυτής της αλλαγής στη ζωή του και στις σχέσεις του με την οικογένειά του, αποδομώντας τις έννοιες "σπίτι", "κατοικία", "οικογένεια" οι οποίες είναι άμεσα συνδεδεμένες με το αίσθημα της ασφάλειας, της στοργής, της οικειότητας και κατ' επέκταση της ανάπαυσης, μακριά από την συχνά χαοτική και καταπιεστική καθημερινότητά. Ο πρωταγωνιστής, παρά τη φυσική του μεταμόρφωση, διατηρεί για αρκετό διάστημα την ανθρώπινη συνείδησή του. Ωστόσο, καθώς η οικογένειά του τον απορρίπτει και η απομόνωσή του μεγαλώνει, σταδιακά χάνει την ανθρώπινη υπόστασή του. Ο Κάφκα θέτει το ερώτημα: Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος; Η ταυτότητα καθορίζεται από την εσωτερική συνείδηση ή από τον τρόπο που μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι; Τί σημαίνει πραγματικά το να ανήκεις σε ένα σπίτι, σε μια οικογένεια; Ακόμα και πριν αλλάξει μορφή, ο ήρωας είναι ήδη παγιδευμένος σε μια απάνθρωπη ρουτίνα, εργαζόμενος σκληρά για να συντηρήσει την οικογένειά του, η οποία παραμένει υποστηρικτική μέχρι που ο ίδιος δεν βρίσκεται πια σε θέση να προσφέρει σε αυτήν. Ταυτόχρονα το δωμάτιο του ήρωα από χώρος ανάπαυσης μετατρέπεται σταδιακά σε φυλακή. Ο χώρος όπου βρίσκεται ο Γκρέγκορ γίνεται όλο και πιο περιορισμένος, αντανακλώντας τη σταδιακή εξάλειψη της ανθρώπινης υπόστασής του και την κοινωνική του απομόνωση.

# data[].attributes.headline
"Φαινομενολογία"

# data[].attributes.subject
"Φαινομενολογία"

# data[].attributes.body
Η γάτα του Σρέντινγκερ

Η γάτα του Σρέντινγκερ παρόλο που πρόκειται κυρίως για ένα νοητικό πείραμα που πρότεινε ο φυσικός Έρβιν Σρέντινγκερ το 1935 με σκοπό να αναδείξει τα παράδοξα της κβαντικής μηχανικής μπορεί να προσεγγιστεί φιλοσοφικά από πολλές οπτικές γωνίες. Στο πείραμα, μια γάτα βρίσκεται κλεισμένη σε ένα κουτί μαζί με ένα ραδιενεργό άτομο το οποίο έχει 50% πιθανότητα να διασπαστεί μέσα σε μία ώρα, έναν ανιχνευτή που ανιχνεύει τη διάσπαση του ατόμου κι έναν μηχανισμό που σπάει ένα φιαλίδιο με δηλητηριώδες αέριο αν εντοπιστεί διάσπαση. Αν το φιαλίδιο σπάσει η γάτα προφανώς θα πεθάνει. Σύμφωνα με την κβαντική μηχανική, πριν ανοίξουμε το κουτί, το άτομο βρίσκεται σε μια υπέρθεση δύο καταστάσεων, έχει διασπαστεί και δεν έχει διασπαστεί ταυτόχρονα. Άρα και η γάτα θα είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή θεωρητικά πριν ανοίξουμε το κουτί, κάτι το οποίο ακούγεται μεν παράλογο αλλά γεννά πολλά ερωτήματα που αφορούν την φαινομενολογία, την ιδεολογία η οποία βασίζεται στην διερεύνηση των φαινομένων, δηλαδή των πραγμάτων που γίνονται αντιληπτά ενσυνείδητα μέσω των αισθήσεων και όχι στην ύπαρξη οποιουδήποτε πράγματος «αυτού καθ' εαυτό». Αν η γάτα είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή μέχρι να την παρατηρήσουμε, τι σημαίνει να υπάρχει κάτι πριν από την παρατήρησή του; Υπάρχει μια ανεξάρτητη αντικειμενική πραγματικότητα ή η παρατήρηση τη δημιουργεί; Αν η γάτα δεν παρατηρείται, είναι σαν να μην υπάρχει, άρα η γνώση μας για τον κόσμο εξαρτάται από την παρατήρηση; Κι αν επιλέξουμε να μην παρατηρήσουμε; Εδώ μπορούμε να προσθέσουμε την πρόταση του Χάιντεγκερ ότι η πραγματικότητα σχηματίζεται μέσω των αποφάσεών μας.

# data[].attributes.body
Το σύμπαν στο Λαβκραφτιανό Τρόμο

Το υποείδος του Λαβκραφτιανού τρόμου ή αλλιώς κοσμικού τρόμου προέρχεται από το έργο του Χ. Φ. Λάβκραφτ (H.P. Lovecraft). Χαρακτηρίζεται από την ιδέα ότι το σύμπαν είναι αδιάφορο και ανεξιχνίαστο, και ότι η ανθρωπότητα είναι ένα ασήμαντο κομμάτι μιας χαοτικής και αχανούς πραγματικότητας. Η ανθρωπότητα παρουσιάζεται εν μέρει ως κομμάτι του σύμπαντος, αλλά φαίνεται να κατοικεί αναπόφευκτα σε αυτό το "ακατατανόητο και εχθρικό" χώρο για αυτήν. Ενδεχομένως η ανθρωπότητα θα μπορούσε να λειτουργεί και ως παράσιτο σε έναν κόσμο όπου ανώτερες, ασύλληπτες δυνάμεις, με κίνητρα πέρα από τα ανθρώπινα, τείνουν να επιβληθούν σε αυτήν, αφανίζοντάς την (σε πλήρη αντίθεση με προσέγγιση του Bachelard στο κείμενο "Η Φωλιά"). Ωστόσο, αυτή η καταστροφολογική αντίληψη περί σύμπαντος που προβάλλεται στα έργα του Λάβκραφτ επικαλείται περισσότερο τον έμφυτο φόβο του ανθρώπου για το άγνωστο και δεν εμμένει σε κάποια συγκεκριμένη φιλοσοφική ερμηνεία.

# data[].attributes.headline
"Σπίτι" "Πατρίδα" "Οικείο"

# data[].attributes.subject
"Σπίτι" "Πατρίδα" "Οικείο"

# data[].attributes.body
"Cinema Paradiso"

"Cinema Paradiso" (1988) είναι μια ιταλική ταινία σε σκηνοθεσία του Τζουζέπε Τορνατόρε. Η ιστορία ακολουθεί έναν επιτυχημένο σκηνοθέτη, που μαθαίνει ότι ο μηχανικός προβολής και "μέντοράς" του, από το κινηματογράφο του χωριού του στη Σικελία, έχει πεθάνει. Η είδηση αυτή τον ωθεί να αναπολήσει το παρελθόν του, οδηγώντας σε μια μεγάλη αναδρομή. Η ταινία εξερευνά πώς οι παιδικές εμπειρίες μας διαμορφώνουν, ακόμα κι όταν ο χρόνος μας απομακρύνει από αυτές.

# data[].attributes.attachment_link.title
Cinema Paradiso (1988) - Official Trailer

# data[].attributes.headline
"Υδροκέφαλη Ανάμνηση"

# data[].attributes.subject
"Υδροκέφαλη Ανάμνηση"

# data[].attributes.body
Πολλές φορές η εξιδανίκευση της "φωλιάς" και η προσκόλληση σε συγκεκριμένες αναμνήσεις δημιουργεί μια ψευδαίσθηση η οποία λειτουργεί περισσότερο επιβαρυντικά, καθιστώντας δυσκολότερη την προσαρμογή στις αλλαγές που επιφέρει αναπόφευκτα ο χρόνος

# data[].attributes.body
Τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως το διαδίκτυο διεισδύει όλο και περισσότερο στις ζωές μας, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media) κυρίως, να καθίστανται προέκταση του εαυτού μας και της πραγματικότητάς μας σε παγκόσμια κλίμακα. Ο κάθε χρήστης έχει τη δυνατότητα να χτίσει τον δικό του εικονικό κόσμο, τη δική του εικονική "φωλιά" αφήνοντας κυριολεκτικά το προσωπικό του στίγμα στον αλγόριθμο. Ειδικότερα η εμφάνιση του όρου metaverse, ο οποίος περιγράφει ένα ψηφιακό, εικονικό περιβάλλον που επιτρέπει στους χρήστες να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και με το περιβάλλον μέσω τρισδιάστατων γραφικών και τεχνολογιών, όπως η εικονική πραγματικότητα (VR) και η επικοινωνία μέσω avatars (η μορφή με την ο οποία ο κάθε χρήστης αποφασίσει να παρουσιάζεται στον εικονικό κόσμο), γεννά περαιτέρω προβληματισμούς όσο αφορά τα όρια μεταξύ του πραγματικού και του εικονικού κόσμου. Το metaverse διευκολύνει την επικοινωνία και τη συνεργασία με άλλους ανθρώπους, ανεξαρτήτως τοποθεσίας ή περιορισμών φυσικής κατάστασης. Άτομα που αντιμετωπίζουν κοινωνικές ή φυσικές δυσκολίες μπορούν να νιώσουν μεγαλύτερη αίσθηση ενσωμάτωσης και συμμετοχής σε δραστηριότητες και κοινότητες. Ταυτόχρονα είναι συνεχώς ενεργό και εξελίσσεται, επιτρέποντας στους χρήστες να "ζουν" μέσα σε αυτό σε πραγματικό χρόνο και να αποκτούν νέες εμπειρίες, από το τομέα της εργασίας μέχρι και αυτόν της διασκέδασης και των κοινωνικών συναναστροφών. Όλα αυτά από την άνεση κάποιου του ίδιου δωματίου. Θα μπορούσε κάτι τέτοιο να υποκαταστήσει την φυσική πραγματικότητα και την αίσθηση του ανήκειν σε αυτήν; Πώς επηρεάζει μακροπρόθεσμα την αντίληψη μας για το χώρο και τη κοινότητα;

# data[].attributes.headline
Το βίντεο πραγματεύετα

# data[].attributes.body
Το βίντεο πραγματεύεται την έννοια της φωλιάς και ως έναν οικείο "χώρο" ανάπαυσης, θαλπωρής και ζεστασιάς αλλά και ως ένα "χώρο" καταπίεσης από τον οποίο πολλές φορές αναγκαία καλούμαστε να αποτραβηχτούμε και να απελευθερωθούμε, καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Ακόμα και μετά την "απελευθέρωση" δεν παύουμε να αναζητούμε την αίσθηση της φωλιάς σε μέρη διαφορετικά ή ακόμα και στα ίδια, αναπόφευκτα ωστόσο μέσα από μια διαφορετική ματιά η οποία διαμορφώνεται ανάλογα στο πέρας του χρόνου και της προσωπικής μας εξέλιξης που συμβαδίζει με αυτόν. Πρόκειται για έναν κύκλο, ένα μοτίβο, με έναν κατά βάση απαράλλακτο πυρήνα. Τα ασπρόμαυρα πλάνα σε συνδυασμό με την μουσική/ηχιτική επένδυση επιδιώκουν να δημιουργήσουν μια οπτικοακουστική εμπειρία που να θυμίζει κάτι ανάμεσα σε όνειρο και εφιάλτη, με νοσταλγικό και μελαγχολικό χαρακτήρα ταυτόχρονα. Όλα τα αρχικά πλάνα απεικονίζουν αντικείμενα στο χώρο ενός σπιτιού προσεγγίζοντάς τα περισσότερο ως τοπία (νέους χώρους μέσα στον υπάρχοντα χώρο) μέχρι το σημείο της "απελευθέρωσης". Στα υπόλοιπα πλάνα (σε εξωτερικό χώρο) κυριαρχεί η πέτρα και το νερό, η διαμάχη ανάμεσα στην σταθερότητα και την αλλαγή. Το φως του ήλιου φωτίζει πια τα απολιθώματα στους βράχους μα ο άνθρωπος δεν παύει να αναζητά το δικό του φως καθώς δεν είναι αιώνιος όπως η φύση. Θα επιλεγεί πάντα να αναζητά το δικό του φως, τη ζεστασιά, τη δική του φωλιά αφού μόνο έτσι μπορεί να παραμείνει ζωντανός μέχρι το τέλος και όχι απολίθωμα των αναμνήσεών του.

# data[].attributes.headline
Ομαδική Εργασία: "Αιθουσοπάθεια"

# data[].attributes.subject
Ομαδική Εργασία: "Αιθουσοπάθεια"

# data[].attributes.body
Μια παρέα παρατηρεί και περιπλανιέται με έναν διαφορετικό τρόπο στην πόλη της Φλώρινας. Μεταφέροντας ένα στρώμα και προσωπικά αντικείμενα (μαξιλάρια, λάμπα, σκαμπό, γκαζάκι κ.α ) δημιουργεί έναν διαφορετικό τόπο οικειότητας σε χώρους που δεν ανήκει: στα σκαλιά των Δικαστηρίων, στη δημοτική αγορά, στο πλακόστρωτο πλάι στο ποτάμι, στο ATM φρέσκου γάλακτος και στο πάρκο. Το στρώμα εισάγει το εφήμερο και το προσωπικό μέσα στον σταθερό και δημόσιο χώρο. Επομένως, φέρνει την έννοια της προσωρινής εγκατοίκησης σε ένα αστικό περιβάλλον με πολλαπλές στρώσεις μνήμης.

Η πόλη "διαβάζεται" με τα πόδια, μέντα χέρια, με το σώμα αλλά και με το πώς εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε τον χώρο - τα άτομα δημιουργούν μια μικρό-αφήγηση στον αστικό ιστό, υπονοώντας ζητήματα μνήμης και σχέσεις ιδιωτικού και δημόσιου χώρου. Χαρτογραφώντας την πόλη, επιλέξαμε κάποιους από τους πιο πολυσύχναστους χώρους και σημεία αναφοράς της Φλώρινας, όπου μας βοήθησε να κατανοήσουμε και να συνδιαμορφώσουμε μέσα από μια άλλη ματιά το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Η αλληλεπίδραση με τον κόσμο σε όλη την παρέμβαση μας έδωσε την ευκαιρία να επανοικειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο, με ένα παράδειγμα την συμμετοχή μας στο ψαράδικο της αγοράς.

Οι κενοί χώροι έγιναν γεμάτοι από βλέμματα, κουβέντες, κινήσεις. Απέκτησαν άλλη υπόσταση λόγω της χρηστικότητας που αποδώσαμε σε αυτούς. Έγιναν ο χώρος μας, το σαλόνι μας.

Οι αντιδράσεις του κόσμου στην παρέμβαση ήταν αναπόσπαστες αλλά και καθοριστικές για το τελικό μας έργο, αλλά και αποκαλυπτικές για την σχέση της κοινωνίας με τον δημόσιο χώρο. Δηλαδή, το ποσό επιθυμούμε, φοβόμαστε ή αποφεύγουμε την εγγύτητα με τον δίπλα στα πλαίσια κάποιων παγιωμένων συμπεριφορών στον δημόσιο χώρο. Κάποιοι περαστικοί αναγνώρισαν το "μήνυμα" της παρέμβασης, δηλαδή την ανάγκη για οικειότητα και επαφή με τον χώρο. Ορισμένοι θεώρησαν ότι αλλοιώνει την εικόνα του εκάστοτε χώρου ή την κανονικότητα (ένιωσαν ότι εμποδίζεται η κυκλοφορία ή παραβιάζεται ένας άγραφος κανόνας της τάξης).

**Η Αιθουσοπάθεια κυριολεκτικά είναι πάθηση του αιθουσαίου συστήματος, η οποία προκαλεί διαταραχές στην αντίληψη του χώρου, του προσανατολισμού και της κίνησης. Όπως το αιθουσαίο σύστημα "μαθαίνει" ξανά την ισορροπία μετά από κρίση, έτσι και το έργο μας αποτελεί μια αναπροσαρμογή του σώματος στο χώρο.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΙΘΟΥΣΟΠΑΘΕΙΑ