# data[].attributes.body
Dat waren belangrijke vragen.
Maar niemand had een antwoord.

# data[].attributes.body
Spelen met spiegelbeelden in dit tekstloze prentenboek, net als in Het gelukkige eiland bij het meisje en haar geliefde. Verhaal van Daan Remmerts de Vries

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Konijnentango is een verhaal over twee konijnen die dol op elkaar zijn en een vrolijke liefdesdans in de natuur uitvoeren. Zo eenvoudig is het. Misschien moet er nog worden bijverteld dat het ene konijn een rode parelketting om heeft en het andere een groene stropdas draagt. Er is een berk, een zonsondergang en er komen halverwege twee kikkers om het hoekje kijken. Tot zover het verhaal, dat is getekend door het schijnbaar onvermoeibare echtpaar Ingrid en Dieter Schubert.

Maar er is meer, veel meer. Het boek heeft twee covers en alle tekeningen zijn min of meer gespiegeld, wat een zinsbegoochelend effect geeft. Op de meeste pagina's zijn vier konijnen te zien, waarvan twee op de kop. De konijnen dansen met elkaar en om elkaar heen, ze zwieren en zweven. Smoorverliefd en dolblij. Pardoes gooit het mannetje het vrouwtje in de boom en ontstaat er even lichte paniek. Maar al snel komt alles weer goed en dansen ze verder, naar de zon én naar de maan.

Het idee achter het boek is van Daan Remmerts de Vries en het is een gouden keuze om geen woorden te gebruiken. Het verhaal vertelt zich zelf en het ontbreken van tekst maakt het krachtiger. Het effect van de omkering en de spiegeling is bijna niet uit te leggen. Alsof Escher zich ermee heeft bemoeid. Je bent geneigd het boek steeds weer om te draaien om uit te zoeken wat hier nou is gebeurd. Daar duikt het vrouwtjeskonijn in de struiken maar op de andere pagina komt ze net tevoorschijn met een bloem. De verhalen lopen gelijk op maar staan toch op zichzelf. De lezer zweeft en zwiert net als het konijnenpaar door het boek. Draaien en keren en telkens verrassende ontdekkingen doen.

Het ogenschijnlijk eenvoudig idee achter Konijnentango is meesterlijk uitgewerkt. Het klopt allemaal maar eigenlijk doet dat er niet toe, er zit geen methode achter. De sobere maar opgewekte stijl van de Schuberts doet dit project volledig recht. Sierlijk en grappig en zonder tierelantijnen. Vooral de gekleurde landschappen zijn erg fraai.

Konijnentango is betoverend mooi, één van de meest geslaagde Nederlandse prentenboeken van het jaar. Is het mogelijk een griffel te krijgen voor het weglaten van woorden?

# data[].attributes.attachment_link.description
Konijnentango is een verhaal over twee konijnen die dol op elkaar zijn en een vrolijke liefdesdans in de natuur uitvoeren. Zo eenvoudig is het. Misschien moet er nog worden bijverteld dat het ene konijn een rode parelketting om heeft en het andere een groene stropdas draagt.

# data[].attributes.body
Bij poëzie van Kees Stip

# data[].attributes.body
Beeldtaal en thema eiland, met rijke tekst van Imme Dros (zilveren griffel in 1995), in 2012 opnieuw getekend, maar wel weer door Jan Jutte.

# data[].attributes.body
Verhaal Bart Moeyaert, illustraties van Wolf Erlbruch - deel 2

# data[].attributes.body
Deel 3 met illustraties van Gerda Dendooven

# data[].attributes.body
Hier in ‘Alle dieren drijven’ door Annemarie van Haeringen

# data[].attributes.body
Denkend aan de oude Grieken, op hun vazen maar ook aan de illustraties van Jan Jutte bij Dissus.

# data[].attributes.body
De zee, de vissen en de golven bij Annemarie van Haeringen

# data[].attributes.body
Illustraties van Annemarie van Haeringen bij een verhaal van Toon Tellegen

# data[].attributes.body
Door Annemarie van Haeringen, beeldtaal en keuzeproces komen overeen

# data[].attributes.headline
Beeldtaal als bij vader en dochter Tolman

# data[].attributes.subject
Beeldtaal als bij vader en dochter Tolman

# data[].attributes.body
Hier het eiland, maar ook de boomhut natuurlijk. Marije & Ronald Tolman

# data[].attributes.body
Van Janosch, waarin je rechtsaf blijft slaan en met een frisse blik naar je eigen omgeving leert kijken.

# data[].attributes.body
Door Marit in Jij bent de liefste

# data[].attributes.body
Bij poëzie van Hans en Monique Hagen | in Nooit denk ik aan niets.

# data[].attributes.body
Ook Max vaart met zijn boot, hij vaarde ‘door de nacht en de dag, week uit, week in, bijna een jaar lang tot waar de Maximonsters wonen.’

# data[].attributes.body
Lenen en reserveren

# data[].attributes.body
uit: Het gelukkige eiland

# data[].attributes.body
Aan het werk:

# data[].attributes.attachment_link.description
Short film about Marit Törnqvist, illustrator and author. Nominated for the Hans Christian Andersen Award 2016

# data[].attributes.body
Trailer met gesproken commentaar, geen teksten uit het boek:

# data[].attributes.attachment_link.description
https://www.queridokinderboeken.nl/boek/het-gelukkige-eiland/ Het gelukkige eiland - Marit Törnqvist Een beeldschone zoektocht naar het ware geluk van Griffel- en Penseelwinnares Marit Törnqvist. Een prentenboek voor jonge en volwassen lezers. Op een vlot gebouwd van wrakhout vaart een meisje. Ze is op weg naar de horizon. Maar die is verder dan ze had gedacht.

# data[].attributes.body
Met afbeeldingen en quotes

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nee, ik ga geen recensie schrijven over Wie (niet) reist is gek van Ap Dijksterhuis, hoewel ik dat volgens mij wat rommelige, erg redundante maar soms wel vermakelijke boek onlangs met enig plezier (en soms ergernis) las.
'Uit meer en meer psychologisch onderzoek blijkt dat we ons eigen geluk voor een aanzienlijk deel in eigen hand hebben, maar dat er ook veel misverstanden bestaan over waar we wel en niet gelukkig van worden', schrijft professor Ap Dijksterhuis op zijn (hier en daar slecht bijgehouden) website.
In Wie (niet) reist is gek schrijft hij ergens dat veel reizigers op zoek zijn naar een soort Shangri-La, een aards paradijs. Op zoek naar geluk, dus.
Of dat waar is, laat ik ter overdenking aan de lezer, maar ik kan zijn bewering goed gebruiken als opstapje naar het boek dat ik wél wil bespreken.

Op haar geheel eigen wijze beschrijft Marit Törnqvist zo'n speurtocht in Het gelukkige eiland. Een verhaal met heel weinig tekst en veel beelden. Zo begint het:

Nu is de horizon niet per se het geluk, maar na enige omzwervingen:

Dat eiland vindt ze en het is een mooie ontknoping van het verhaal.
Het is zeker niet het Shangri-La van andere gelukszoekers, want het is er leeg. Geluk is: kunnen bedenken wat er allemaal zou kunnen zijn, in je eentje.

Dit is opmerkelijk: het naamloze meisje (dat we wellicht kennen uit Een klein verhaal over liefde) doet het alleen. Ze is en blijft alleen, al komt ze op haar reis diverse eilanden vol mensen tegen. Al snel na het begin:

Die passeert ze allemaal, want niemand kon haar zeggen waar de horizon was.

Dan komt ze dat houten bord tegen. Ze gaat op zoek naar het gelukkige eiland.
Daarna komt ze een reeks eilanden tegen die ondanks ogenschijnlijk tevreden bewoners niet aan haar ideaal voldoen.

Bijvoorbeeld:

Ze voer naar het eiland van diepe gedachten
en naar het eiland van altijd feest.
Ze kwam bij het eiland van vrijheid en blijheid
en bij het eiland van samen sterk.

Niet alleen die 'diepe gedachten' en 'samen sterk' (of 'vrijheid en blijheid'?) worden gesierd met een afbeelding, de vele andere eilanden vind je ook terug.
Haar tocht wordt grotendeels verteld in beelden. Zo'n 50 prachtige, droomachtige beelden, waarvan enkele dubbelpagina, die veel meer vertellen dan de rond 150 woorden (geschat) van de tekst, al maken ze die niet overbodig.

Alleen zijn als essentie van geluk wordt nog benadrukt door:

Na lang zwerven over zee
klonk er opeens een melodie.
Zo herkenbaar.
Zo vertrouwd.
Ze zag een eiland als een spiegel
waar iemand op haar wachtte.
Hier mocht ze voor altijd blijven
en haar leven delen.

Maar dat valt uiteindelijk tegen, want 'het delen ging steeds slechter en voor altijd was te lang'. Ze vertrekt en vindt dan dat eiland voor haar alleen.

Je zou in de verleiding kunnen komen om te denken dat er parallellen zijn met het leven van de auteur, maar daarover is (zeer verstandig) niets openbaars te vinden. Het zou een troostrijk verhaal kunnen zijn voor wie net een breuk in haar of zijn relatie heeft ervaren.
Sowieso is het een mooi en wijs verhaal - vind ik. Mooi om voor te lezen aan, te bekijken en te bespreken met kinderen, maar voor iedereen ook een prachtig verhaal voor op het nachtkastje, om herhaaldelijk te bekijken.

Marit Törnqvist. Het gelukkige eiland. Querido, 2017. ISBN 978 90 451 2098 8.

PS. De afbeeldingen in deze bespreking staan met opzet niet in volgorde. En het zijn scans, dus doen ze a priori geen recht aan de kwaliteit van het drukwerk. Wie ze ten volle wil savoureren, zal toch echt het boek moeten kopen. Er is een trailer op Youtube (met muziek van Marion von Tilzer) die een indruk van de beelden geeft, maar let op, de teksten die daarin verschijnen zijn niet die van het boek.

# data[].attributes.attachment_link.description
Nee, ik ga geen recensie schrijven over Wie (niet) reist is gek van Ap Dijksterhuis, hoewel ik dat volgens mij wat rommelige, erg redundante maar soms wel vermakelijke boek onlangs met enig plezier (en soms ergernis) las.