# data[].attributes.body
The articles where a good idea. They weren't easy. In the next period I like to do more with the articles and I like to do some grammatica.

# data[].attributes.body
Complete urine analyse

INTRODUCTIE

De belangrijkste functie van het urinesysteem is het verwijderen van overige producten uit ons lichaam en het helpen regelen van het volume bloed bij de productie en het uitscheiden van urine. Het urinesysteem bestaat uit twee nieren, twee urineleiders, één blaas en één urinebuis…

De samenstelling van urine kan variëren door een dieet (eten en drinken) en door metabolische activiteit. Urine bestaat het meest uit water met diverse organische en niet organische substanties zoals  ureum, urinezuur, kreatinine, natrium chloride, ammonia, sulfaat en fosfaat als principe ingrediënten. Een klinisch onderzoek van urine kan een handige, kosteneffectieve en niet-invasieve manier bieden om de nierfunctie te beoordelen en een algemene beoordeling van de gezondheid van onze lichaam te bewijzen.

Typisch, een complete urinale analyse houdt in een onderzoek naar de fysische eigenschappen van urine, een chemische analyse en een microscopisch onderzoek naar urine sediment. Urine moet worden verzameld in een schone container, op een koele plaats opgeslagen en zo snel mogelijk worden getest.

OPMERKING: Wees voorzichtig bij de behandeling van urinemonsters. Hanteer alleen je eigen urine! Gooi cups, urine en dipsticks weg zoals aangegeven door de instructeur. Desinfecteer alle apparatuur en tafelbladen met 10 procent bleekmiddel na de oefening. Latex handschoenen mogen worden gebruikt. LEES ALLE VOLGENDE REFERENTIEMATERIALEN EN INSTRUCTIES VOORDAT U EEN WERKWIJZE VAN DE URINE ANALYSE BEVESTIGT. REGISTREER JE GEGEVENS IN DE VOLGENDE PUNTEN:

A. FYSISCHE KENMERKEN VAN URINE

De fysieke eigenschappen van urine omvatten observatie en metingen van kleur, turbiditeit, geur, specifieke zwaartekracht, pH en volume. Visuele observatie van een urinemonster kan belangrijke aanwijzingen geven op bewijs van pathologie.

KLEUR

De kleur van de normale urine is meestal lichtgeel tot amber. Over het algemeen hoe groter het oplosmiddel, hoe diepere de kleur. De gele kleur van urine is te danken aan de aanwezigheid van een geel pigment, urochroom. Afwijkingen van normale kleur kunnen worden veroorzaakt door certrai-drugs en diverse groenten zoals wortelen, bieten en rabarber.

2. GEUR

Licht aromatisch, karakteristiek aan verse uitgeplaste urine. Urine wordt meer ammonia-achtig als er bacteriën aanwezig zijn.

3. TROEBELHEID

Normale urine is transparant of helder; wordt troebel bij staan. Troebele urine kan een bewijs zijn van fosfaten, ureters, slijm, bacteriën, epitheel cellen of leukocyten.

4. pH

Bereiken tussen 4.5 – 8.0. Gemiddelde is 6.0, licht zurig. Hoge eiwit diëten bevatten zurigheid. Vegetarische diëten bevatten alkaliën. Bacteriële infecties bevatten ook alkaliën.

5. RELATIEVE DICHTHEID

De relatieve dichtheid van urine is een meting van de dichtheid van urine – de relatieve porties van opgeloste vaste stoffen in relatie tot het totale volume van het monster. Het reflecteert hoe geconcentreerd of verdund een monster kan zijn. Water heeft een specifiek gewicht van 1.000. Urine zal altijd een grotere waarde dan 1.000 hebben afhangend aan het aantal opgeloste stoffen (zouten, mineralen, etc.) Die aanwezig kunnen zijn. Erg verdunde urine heeft een lage waarde aan specifiek gewicht en erg geconcentreerde urine heeft een hoge waarde aan specifiek gewicht. Specifiek gewicht meet het vermogen van de nieren ten opzichte van geconcentreerde of verdunde urine met fluctuerende voorwaarden. Normaal bereik 1.005 – 1.035, gemiddelde bereik 1.010 – 1.025.

Laag specifiek gewicht is geassocieerd met gevallen zoals diabetes insipidus, overmatig wateropname, diureticum gebruik of chronische nierfalen.

Hoog specifiek gewicht niveaus zijn geassocieerd met diabetes mellitus, afwijkingen van de bijnier of overmatig waterverlies door braken, diarree of ontstekingen van de nier. Een specifiek gewicht dat nooit varieert is indicatief aan ernstige nierfalen.

Specifiek gewicht kan gedetermineerd worden bij twee methoden met een refractometer of een urinometer.

A. Refractometer – meet de brekingsindex van urine wat parallel loopt aan het specifiek gewicht.
1. Verzamel een midden-stream monster van urine in een collectie cup.
2. Pipetteer 1-2 druppels van urine in de plastic kamer die zich op de bovenkant van de

refractometer bevind. Zorg ervoor dat het plastic goed tegen de plek van de refractometer zit aangedrukt.
3. Determineer het specifieke gewicht van de urine door door de refractometer heen te kijken en determineer de waarde op de schaal aan de linkerhand zijde. De waarde van het specifiek gewicht is waar het licht en donker elkaar snijden op de schaal.
4. Maak de refractometer schoon met kimwipes.

b. Urinometer-is een gewogen, bol vormig apparaat dat een soortelijk gewicht schaal op het uiteinde van de stengel heeft.

1. Vul de cilinder met voldoende urine, zodat de urinometer in de urine zal drijven en niet de bodem raakt.

2. Wees voorzichtig, laat de urinometer niet in de cilinder vallen! Laat voorzichtig los, dit voorkomt breken of barsten van de cilinder. Het mag de zijkanten of onderkant van het cilinder niet raken.

3. Het soortelijk gewicht kan worden afgelezen op de schaal op de stam van de urinometer op de meniscus.

4. Het soortelijk gewicht van water is 1,000 bij een bepaalde temperatuur. De urinometer kan periodiek worden gecontroleerd tegen deze standaard, dit om te zorgen voor kwaliteitscontrole bij die temperatuur.

(* voor zeer nauwkeurige en veeleisende metingen van de zwaartekracht van de specificaties, moeten er correcties worden aangebracht, 0,01 voor elke 3°c boven of beneden 25°c. Toevoegen van 0,01 als het boven de 25°c, aftrekken van 0,01 als het beneden 25°c.

B.  CHEMISCHE ANALYSE

Er zijn verschillende merken van chemische test strips (duik stokjes), die commercieel beschikbaar zijn voor routinematige chemische analyse van de urine. Deze urineonderzoeken test strips hebben kleine test patches in zich met verschillende chemische stoffen om te detecteren op de aan- of afwezigheid van bepaalde stoffen. Kwalitatieve en/of kwantitatieve resultaten kunnen worden gekregen afhankelijk van de specificatie van de test.

1. Neem een kopje van het lab mee naar de badkamer; plas in de beker en keer terug naar het lab.

2. Houd de test strip kort (minder dan 1 sec.) In de urine. Zorg ervoor dat alle test pleinen worden ondergedompeld.

3. Haal de rand van de strip langs het potje om zo overtollige urine te verwijderen.

4. Lees de strip na gaangegeven tijdstippen (zoals aangegeven op de flacon van strips) af. Lees de test af door te vergelijken met de grafiek van de kleur aan de rand van de flacon.

Raak de test strip niet aan de gekleurde kant aan. Gebeurd dit toch, veeg de test onmiddellijk af met een ontsmettingsmiddel.

5. OPMERKING: om het makkelijker te maken, alle waardes op de stip mogen afgelezen worden tussen 1 en 2 minuten na de immersie. De kleuren zijn stabiel tot 120 seconden na de immersie. Kleur veranderingen die voorkomen na 2 minuten van immersie hebben geen diagnostische waarde.

Kleur veranderingen die alleen aan de rand van het test gebied voorkomen moeten worden genegeerd.

6. Resultaten worden verkregen met direct visuele vergelijking met de kleurenschaal die geprint is op de fles label. Er zijn geen berekeningen nodig. Registreer je resultaten.

7. OPMERKING: Om een dergelijke test klinisch acceptabel te beschouwen voor een geldige diagnose, moet zorgvuldige kwaliteitscontrole worden gehandhaafd, dat wil zeggen vervaldatums respecteren, klimaat condities gestabiliseerd, etc.  In een onderwijslaboratorium zijn deze condities niet voldaan. Je kan de procedure leren en wat verschillende resultaten zien tussen de klasleden, maar baseer geen klinische veronderstellingen op de resultaten verkregen in dit lab. Als je welke reden er toe hebt om een klinisch probleem te vermoeden, ga naar een erkend medisch laboratorium voor een urineonderzoek.

ABNORMAAL BESTANDDEEL: |
BIJBEHORENDE OORZAKEN:

Eiwit (albumine) -  | Albumine is normaalgesproken te groot om door de glomerulus te passeren. Dit geeft abnormaal toename van de doordringbaarheid van het glomerulus membraan aan. Non-pathologische oorzaken zijn: zwangerschap, fysieke inspanning, verhoogd proteïne consumptie. Pathologische oorzaken zijn: glomerulonephritis, bacteriële toxines, chemische vergiften.

Glucose - | Glucosurie is de voorwaarde voor glucose in urine. Normaalgesproken wordt het gefilterde glucose gereabsorbeerd door de nierbuisjes en teruggekeerd  naar het bloed door drager moleculen. Wanneer bloed glucose niveau’s de nierdrempel waarde overtreffen, het niet getransporteerde glucose zal overkomen in de urine. Hoofdoorzaak: diabetes mellitus.

Ketonen - | Keton lichamen zoals acetoazijnzuur, bèta-hydroxyboterzuur, en aceton kunnen in kleine hoeveelheden in urine voorkomen. Deze intermediaire bijproducten zijn geassocieerd met het afbreken van vet. Oorzaken: diabetes mellitus, verhongering, diarree.

Bilirubine - | Bilirubine komt van het afbreken van hemoglobine in rode bloedcellen. Het globine deel van hemoglobine wordt afgesplitst en de hemo-groepen van hemoglobine worden omgezet in het pigment bilirubine.Bilirubine wordt afgegeven in bloed en verplaatst naar de lever waar het wordt geconjugeerd met glucuronzuur. Een deel wordt afgegeven in het bloed en een deel wordt uitgescheiden in de gal als gal pigmenten in de dunne-darm. Oorzaken: leverstoornissen, cirrose, hepatitis, verstopping van het gal kanaal.

Uribilinogeen - | Gal pigment afkomstig van de afbraak van hemoglobine. De meerderheid van deze stof wordt uitgescheiden in ontlasting, maar kleine hoeveelheden worden gereabsorbeerd het bloed in van de darmen en worden dan

| uitgescheiden inde urine. Oorzaken: hemolytische anemieën, lever ziektes.
Hemoglobine - | Hemoglobinurie is de aanwezigheid van hemoglobine in de urine. Oorzaken: hemolytische anemie, bloedtransfusie reacties, massale bommen, nierziekte.

Rode bloedcellen - | Hematurie is de aanwezigheid van intacte erythrocyten. Bijna altijd pathologisch. Oorzaken: nierstenen, tumoren, glomerulonephritis, fysiek trauma.

Witte bloedcellen - | De aanwezigheid van leukocyten in urine wordt aangeduid als pyuria (pus in de urine). Oorzaken: urineweginfectie.

Nitriet - | Aanwezigheid van bacteriën. Oorzaken: urineweginfectie.

# data[].attributes.body
Spectrofotometrische bepaling van Fe in drinkwater

Achtergrond lezen: Harris, 7e ed., Chap. 18. Skoog, West, Holler en Crouch, 7e ed., Ch. 23A, pp. 594-601.

Invoering

Verschillende verontreinigingen in drinkwater kunnen spectrofotometrisch worden gedetecteerd, waaronder ijzer. Hoewel ijzer gemakkelijk in verontreinigd water wordt geminimaliseerd met >1 ppm. Dus moet een intens gekleurde complex worden gevormd om de aanwezigheid van deze lage ijzerwaarden spectrofotometrisch te detecteren. Zoals het geval is wanneer sporenaanduidingen van een analyse worden gemeten, reiniging van apparatuur, glaswerk, enz., is essentieel om positieve bepalende fouten te voorkomen (valse positieven) door laboratoriumverontreiniging.

Een veel gebruikte ijzeren complex is ijzer(II)-o-fenanthroline, die oranje-rood is en makkelijk te detecteren. Net als de meeste metaalcomplexatie-reacties moet het metalen ijzer concurreren met H3O + ionen, waardoor het metaalcomplex niet in sterk zure oplossingen zal vormen. Aan de andere kant vormen de meeste metalen onoplosbare metaalhydroxiden in basisoplossingen. Om deze redenen wordt de ijzerbepaling met behulp van o-fenanthroline uitgevoerd in een licht zure oplossing.

In de meeste watermonsters bestaat ijzer in zijn geoxideerde vorm, (Fe (III)), door aanwezigheid van zuurstof. Omdat het de (Fe (II)) soort vormt, vormt het complex met o-fenanthroline, moet eerst een reductie worden gedragen. Dit kan bereikt worden door de toevoeging van hydroxylamine. In aanwezigheid van een overmaat hydroxylamine is het Fe (II) -o-fananthrolinecomplex vrij stabiel.

Uw onbekende is representatief voor een verontreinigd watermonster. Het is gespoten om een ​​Fe concentratie te produceren die groter is dan 1 ppm Fe.

Procedure

Maken van een stock standaard oplossing. Voor het maken van een 50 ppm ijzer stock oplossing, weeg precies 175 mg ijzerhoudend ammonium sulfaat af en doe het in een schone maatkolf van 500 ml. Los op in 100 ml H2O en doe er dan 1ml geconcentreerd H2SO4 bij. Verdun het tot de maatstreep en homogeniseer. Bereken de concentratie van je stock oplossing. Het moet bij de 50 ppm zitten.

om het aantal druppels natriumcitraat te bepalen moet de pH tussen de 3 en 4 liggen. Breng van de ijzer stock oplossing 5 ml gelijkmatig over in een bekerglas en doe er een druppel broomfenolblauw indicator bij. Doe er druppel voor druppel natriumcitraat bij tot het blauw word. Noteer het aantal druppels die nodig waren. Bereken het aantal druppels die nodig waren per milliliter van de oplossing.

Pak een onbekend monster van de TA. Vervang een 100 ml maatkolf voor een die het onbekende bevat. Verdun het volume met demi water. Noteer de code van het onbekende monster. Vind het aantal druppels citraat dat nodig is om de pH van het monster naar 3-4 te brengen: breng 10 ml van het monster gelijkmatig in een bakerglas en doe er een druppel

broomfenolblauw indicator bij. Doe er 25% natriumcitraat bij (als het water zurig is) of 0.1 F H2SO4  (als de oplossing basisch is) totdat de indicator zijn kleur veranderd. Berekend het aantal druppels die nodig zijn per milliliter van het monster en daarna kan je het monster weg doen.

Alle standaard en monster oplossingen zouden tegelijk gemaakt moeten worden, want als de spectrofotometische meting word gedaan van de oplossingen hebben ze allemaal een gelijke kleurontwikkeling. Het is aan te raden dat de echte meting absorptiemeting niet word gedaan tot de volgende lab periode.

Voor het maken van Fe(ll)-o-phenanthroline standaarden: breng 1,2,5 en 10 ml stock oplossing gelijkmatig over naar een 100 ml maatkolf met een Mohr pipet. Voeg 1 ml hydroxylamine oplossing toe, 3 ml van o-phenanthroline oplossing en een beetje citraat. Maak op dezelfde manier een blanco, zonder de ijzeroplossing en het citraat. Vul alle oplossingen aan tot de maatstreep.

Engelse vertaling

Breng met een pipet 50 ml onbekende watermonster evenmatig over naar een 100 ml volume-fles. Voeg daarbij 1 ml hydroxylamine oplossing, 3 ml o-fenanthroline oplossing en de pH naar 3-4 zoals is beschreven. Verdun tot het punt.

Absorptiemetingen. Doe de ThermoSpectronic Genesis 20 aan. Het apparaat moet zeker 20 minuten opwarmen voordat je kunt gaan meten. Zet de golflengte op 510 nm doormiddel van de nm omhoog/omlaag knop. Gebruik de A/T/C knop om het apparaat in absorptie mode te zetten. Het apparaat gaat door verschillende modes, dus druk de knop meerdere keren totdat het op absorptie mode staat. Vul een cuvet met een blanco en plaats het in de spectrofotometer. Zet de cuvet zo erin dat de pijl op het cuvet gelijk is met de pijl in de spectrofotometer zodat elke meting hetzelfde is. Druk op de 0 ABS knop. Het zou nul absorptie moeten meten. Met dezelfde cuvet meet je de absorptie van de stock standaarden en je monster oplossing. Het is geadviseerd om eerst te beginnen met de laagste concentratie te meten van je standaarden en steeds omhoog te gaan. Doe dit door het cuvet uit de spectrofotometer te halen en spoel het met je volgende oplossing die je gaat meten, vul je cuvet met je oplossing die je gaat meten, en plaats je cuvet terug in de spectrofotometer. Maak gebruik van Excel en bereid een analytische curve van absorptie vs. ppm ijzer. Zorg ervoor dat je een trendlijn hebt en zet de vergelijking van de lijn:

A= a x Cfe  + b

Waar A absorptie is, CFe het Fe concentratie is, a is de helling en b is de onderschepping van de lineaire terugloop lijn. Gebruik de vergelijking om de Fe te bepalen in je drink watermonster. Vergeet niet de verdunning van 50:100!

Verslag

Verander in je kalibratie grafiek, de bepaling van de kalibratielijn en de concentratie van de Fe in je monster.

# data[].attributes.body
Intestinal enzyme maintains microbial balance: Study shows how

Proliferation = Wildgroei

Inflammatory bowel disease = Dikkedarmontsteking

Intestine = Ingewanden

Beneficial = Hulp

Gastrointestinal tract = Spijsverteringskanaal

Inhibitory = Onderdrukkend

Approach = Benaderen

# data[].attributes.body
My name is Kayleigh and i am eighteen years old. I live in the Hague. My hobbies are working, Gaming and school. When i am done with my education, I like to study further. When I am totally done I am going to look for a job as scientist.

# data[].attributes.body
Reading 4,2
Listining 5,2