# data[].attributes.headline
Аппақ керік ма

# data[].attributes.body
Аппақ керік маңдайлы, қылығы наз,

Малың түгіл, басыңды берсең де аз.

Сыртынан күлімсіреп сөйлесе де,

Көңілі қош болмайды баймен араз,
Қас асыл бой жетіпті, алтын кірпік,

Шақырып Қодар келсе үйтіп-бүйтіп.

Қара көзін қан басып қарағанда,

Маңына жоламайды Қодар үркіп.

... Ақ күмістей жарқылдап

оның мойны,

Бұл дүниенің бейісі һәр ойыны.

Тал шыбықтай бұралған сұлу Баян,

Іздеусіз иен қайтіп жатар қойны.

# data[].attributes.headline
Менің таңдаған с

# data[].attributes.body
Менің таңдаған суретімде Баян сұлу бейнеленген. Жырда Баянның жасы он төртте деп беріледі. Тал бойында бір міні жоқ, бота көзді, айдай боп қиылған жіп-жіңішке қасы бар, толқынды қою қара қолаң шашты, азырақ келтелеу келген қыр мұрынды, аузынан сөйлесе, гүл төгілген Баянның көңіл-күйін «Аңда-санда болмаса сөйлеспейді, жалғыз жатып Қозы үшін қылады зар» деп суреттеудегі себеп — сүйгенін сарыла күткен Баянға берілген осы баға басқа кейіпкерлердің сөздерімен де, Қозының өз көзімен де, Баянның өзінің іс- əрекеттерімен де расталады. Оның сыртқы сұлулығына ішкі жан дүниесі де, мінез-құлқы да, қимылы да сай. Баян өте ақылды, байсалды, төзімді, сабырлы қыз. Құдай қосқан жарын сарғая күтіп, зор шыдамдылықтың үлгісін көрсетеді. Өзін іздеп келген Айбасқа сыр бермей, оны байқап, бақылап нағыз Қозыдан келгенін білгенге дейін байсалды мінез танытады, өзінің сырын ашпайды.

Баян Сұлу — өз заманындағы қазақ қызының идеалы. Жыршылар арудың бойына қазақ əйелінде болуға тиісті барлық асыл қасиетті жинақтаған. Ол — сұлу қыз, адал қалыңдық, қамқор əйел.

# data[].attributes.headline
Тұмар қыз (Томирис)

# data[].attributes.subject
Тұмар қыз (Томирис)

# data[].attributes.body
Өн бойымда тулап Түркі от қаным,
Қолға ұстасам ұлы дала кітабын.
Сағымдардан желкен құрып өрлікпен,
Ғасырлардың тік көтеріп ақ таңын.
Көз алдыма елестейді Тұмар қыз,
Алға тартып желден жүйрік тұлпарын,
Сілкіп тастап заманалар қатпарын,
Шумерлердің тасқа біткен тілімен,
Арийлер мен Сак,Ғұндардың үнімен,
Жеткізгендей ақиқаттың хаттарын.
Сыйға тартып «Қазғақ Оғұл» бақ дәнін,
Бабаларым мәрмар тасқа жаздырған,
Енесейде ескерткіш қып қалдырған,
Ұғындырым»батыр балам» сөз мәнін.
Тектіліктің жоғалтпастан салмағын,
Биік ұстап ел намысы- ар әнін.
Солмау үшін үміт күткен ұрпағы,
Қасиетін сезінуге ақ таңның,
Қайталанбас Массагеттер патшасы,
Қорғай білген ерлікпенен Отанын!
Қалдырмасқа туған елін тұманға,
Шаң түспеске ата жұрты Тұранға,
Қорған болған жарқыраған сәулеті,
Ұқсап бейне еркін өскен қыранға.
Уын шашып кең далама ұмтылған,
Қарсы шығып айдаһардай жыланға.
Сансыз қолды бастап қанды майданда,
Тас талқан қып шапқыншылар әскерін,
Қиян кескі ұрыс салып даламда,
Тапталмасқа ата-баба сүйегі,
Таңылмасқа ез атанып қор таңба,
Басын алған Қир патшаның айқаста,
Таңданасың Ғұн ұрпағы Тұмарға!
Күн көзіндей шуақ төккен көктегі,
Жеңісі оның еске салып өткенді.
Әруағы кең даламда дем беріп,
Тылсым күшпен жеткізгендей көктемді.
Аласұрып толқын шашқан мұқиттай,
Ышқынумен іштен тартып от демді,
Жыр төкпесем қысатындай өкпемді.
Жарып туған, жанып туған асылдың,
Құлағымнан жан айқайы кетпейді.
Шақырады ұландарын ерлікке ол,
Жасау үшін адамзаттың көктемі.
Халықта ғой тіршіліктің тұтқасы,
Ол сілкінсе алып жығар кек демі!