# data[].attributes.body
Fransje Hermans, een jongen die onder een grasmaaier is gekomen, is zo gehandicapt geraakt dat hij niet meer kan praten of bewegen. Alleen in zijn rechterarm zit nog beweging. Hij schrijft alles wat er in Lomark, zijn woonplaats, op in zijn dagboek. Toen hij ontwaakte uit zijn coma, (waar hij na het ongeluk in kwam) ontmoette hij de nieuwe jongen die in Lomark is komen wonen. Joe Speedboot, een naam die hij zichzelf gegeven had. Fransje raakt erg gefascineerd door die rare Joe, die zelf bommen maakt. Die vaak af gaan op ongelukkige tijdstippen. Niet alleen Joe is een vriend van Fransje, Ook Christof en Engel zijn goede vrienden van hem. Niet alleen Joe is een nieuwkomer. Ook Picolien Jane, afgekort PJ, komt in Lomark wonen. Ze heeft Afrikaanse roots en is een heel knap meisje. Fransje op het eerste gezicht stapel verliefd, maar dat haalt toch niks uit. Wie heeft er nou oog voor een gehandicapte?
Bij Engel is dat wel anders. Hij is de womanizer van Lomark. Alle meisjes hebben een oogje op hem.

door het boek heen verstreken de jaren, waarin ieder zichzelf bezighoudt met van alles en nog wat.
Fransje gaat aan de slag als arm worstelaar,  en gaat wonen in het schuurtje achter zijn ouders huis. Ook doet hij zijn eindexamen VWO. Echter mag hij niet gaan studeren, hij moet gaan werken van zijn vader. Hij maakt velen papierenbriketten met zijn sterke arm.
Joe bouwt aan een vliegtuig, om het gerucht van de moeder van PJ, de ontravelen. Zij zou namelijk naakt in haar tuin rondlopen. Ook haalt Joe zijn diploma,  en gaat naar het HTS. Zijn belangstelling voor techniek is de rede daarvan. Hij bedenkt zich na een open dag en gaat net zoals Engel, naar de kunstacademie. Christof gaat rechten studeren en PJ letterkunde.

Een paar jaar later houdt Joe zijn studie voor gezien en gaat werken bij de vader van Christof. Voor hem gaat het leven verder in Lomark. Hij komt tot het goede idee Frans in een armworstelcompetitie in Europa mee te doen. Frans vind dit echter geen goed idee en slaat het af.

Op een dag gaat Frans naar het bedrijf van zijn vader, hij werkt immers thuis en was nog nooit wezen kijken naar het bedrijf zelf. Tot zijn grote schrik ziet hij een reusachtige muur van brikketen, die hij allemaal heeft gemaakt. Nooit is er een briket verkocht die hij al die tijd heeft gemaakt.

Hiermee eindigt deel één.

In deel twee begint Frans zijn armworstel carriére. Het is zijn laatste hoop. Joe gaat met hem mee als manager. Frans traint goed, en in de eerste competitie wordt hij tweede. Hij zal harder moeten trainen om te winnen. Terwijl hij dus aan het trainen is, Komt PJ ook weer in Lomark wonen.  Ze worden met zijn drieën hechte vrienden. Als het volgende kampioenschap plaatsvind, gaat PJ met de twee heren mee. Als Frans daar op een nacht wakker wordt, en Joe niet op zijn kamer ziet, weet hij dat hij in het bed van PJ is. Frans is erg kwaad, hij heeft nog steeds gevoelens voor PJ.
Joe verteld trots zijn verhalen aan Frans die het niet wilt aanhoren. De tijd vordert en Frans begint het te accepteren. Tijdens een kampioenschap in Halle. Daar krijgen ze te horen dat Engel overleden is. Eenmaal terug in Lomark krijgen ze te weten dat hij is omgekomen door een hond die van een hoog balkon op zijn hoofd is gevallen. Joe ontdekt dat PJ een aandoening heeft en altijd hoerig en niet trouw zal zijn.Om dit een beetje te vergeten gaat verder aan zijn project voor de Parijs-Dakar. Omdat Joe daar zo druk mee bezig is, brengt Frans veel tijd alleen met PJ door. Daardoor komt zei te weten wat hij voor haar voelt, en ze zullen voor het eerst het bed delen. Frans is een grote armworstelaar geworden en de trots van Lomark geworden.

hier eindigt het niet, maar hoe het wel eindigt, lees je in deel 3

# data[].attributes.body
perspectief
de vertellers is Fransje. Fransje schrijft de gebeurtenissen in Lomark op. Hij is overal bij, maar is er nooit echt bij betrokken. Hij ziet alles op een afstandje vanuit zijn rolstoel. Je hebt ook een vertekent beeld, want, je hoort zijn mening en emoties over de situaties. Hij verteld alles achteraf, dus na de gebeurtenissen. Dit is dus in een ik-perspectief verteld. Wel is de wereld dus door de ogen van Fransje gezien, en heb je dus een vervormde werkelijkheid. Zijn meningen hoor je alleen.

titelverklaring
De titel van het boek is dus Joe Speedboot. De naam van de al wat aparte jongen, die sinds zijn komst in Lomark, de wereld daar om zijn kop zet. Fransje, de verteller, ontwikkeld een obsessie voor deze jongen.
motto
Het motto van de roman word meteen aan het begin van het boek verteld. "er wordt gezegd dat de samoerai een tweevoudige weg heeft van het penseel en het zwaard." Dit is een citaat uit het boek dat Fransje leest, de samoerai Miyamato Mishashi, de man die een voorbeeld is voor hem. In zijn dagboek citeert Fransje veel van de samoerai. Het boek is ook ingedeeld in het penseel en het zwaard. In het eerste deel, het penseel, schrijft Fransje alles op, de gebeurtenissen en personages. In het tweede deel, het zwaard, schrijft Fransje geen gebeurtenissen meer op, maar is hij bezig met het armworstelen, zijn zwaard dus.
thematiek
Het is de roman van desillusie. Alle personages hebben een toekomst-verwachtig, maar zelden komt deze ook daadwerkelijk uit. Haat en jaloezie, liefde en vriendschap en verraad en bedrog zijn de grote invloeden in dit boek die alles niet zo laten aflopen als van tevoren zo gepland was. De ene is beland in een rolstoel, de volgende heeft niks bereikt, de ander is de hoer van de eeuw, of je bent dood door een hond.  Dat is de grote desillusie van dit boek, toch wel een literair hoogstandje.

# data[].attributes.body
1. grappig
Joe is heel apart, maar oh zo grappig. Het lompe maakt het leuk en vlot om te lezen. " ik heb over jou gehoord. Je bent er een van Hermans, van die sloperij. Ze zeggen dat Moeder Maria een wonder aan je heeft gedaan. Ik zie er weinig van als je het niet erg vindt. Als dit een wonder is, hoe ziet straf er dan uit, snap je? " zegt Joe tegen Frans.

2. origineel
De beeldspraak die in het boek voorkomt is een kunstwerkje op zichzelf. Hoe Wieringa sommige decors beschrijft is heel bijzonder.
“de dijk en de velden glimmen van het vette gras',
- “verliefdheid voelt als 'een buik met gesmolten suiker',
- “vakantie is een tijd dat 'je met brommers en spekkige meisjes in de weer bent'
- 'de oostenwind snijdt als een zeis door je kleren'.
- Over Moeder Hermans “ze houdt van rampen als koekjes bij de koffie.”
- Over de moeder-zoonrelatie “We zijn tot elkaar veroordeeld, ik, haar gekneusde vrucht en hoogstpersoonlijke ramp, en zij, die net als oude paarden het leed van de wereld op haar rug draagt.'
- Over het gras bij de dijk: ‘Waar ze net hebben gemaaid is het bleek als een pasgeschoren hoofdhuid.’
- Over het bedrijf van vader Hermans: ‘Ik heb dat altijd grappig gevonden, dat pa een nét sloopbedrijf wilde waar mensen met een gerust gevoel naartoe konden, als een abattoir zonder bloed.’

3. onwerkelijk
Ik vind het knap van Wieringa hoe hij (bijna) een heel leven kan schrijven. De gebeurtenissen zijn dan wel apart, het licht toch wel heel dichtbij de werkelijkheid. In theorie kan iedereen dit overkomen. Het leven van Fransje is zo somber, en ingetogen, maar er gebeurt van alles om hem heen. Omdat er zoveel gebeurt, zou ik zeggen dat het onwerkelijk is. Niet in negatieve zin, ik vind dat juist een positief aspect. Dit maakt het boeiend om door te lezen.

# data[].attributes.body
De korte film van Joe Speedboot, je ziet hier Fransje het arm duel aan gaan met iemand, ondertussen hoor je zijn gedachtes.

# data[].attributes.attachment_link.description
Korte film Joe speedboat naar de gelijknamige roman van Tommy Wieringa. Regie: Brigit Hillenius