# data[].attributes.body
Ik vond het boek leuk en spannend om  te lezen. Ik vind het een leuk boek omdat ik me in veel scenario's kon inleven, wat ik wel jammer vind is dat Bruno zijn onwetendheid niet heel realistisch is. Je zou namelijk wel denken dat een negenjarige Duitse jongen weet wie Hitler is. Maar daardoor wordt het verhaal juist wat leuker omdat je door kinderogen kijkt. Het verhaal is vlot geschreven en daardoor ben je meteen in het verhaal en kan je het verhaal gemakkelijk weglezen. Het is ook leuk hoe woorden worden veranderd, omdat Bruno nog maar een kind is spreekt hij woorden zoals Auschwitz uit als Oudwis en Führer als Furie. Kortom
Ik raad het boek aan om te lezen en ik raad ook aan om de film te kijken.

# data[].attributes.body
''''Ik geloof niet dat ik het hier leuk vind."' Zei Bruno. "Ik ook niet."' Zei Shmuel. "Ik denk dat ik maar naar huis moet." Zei Bruno. Shmuel bleef plotseling stil staan en staarde Bruno aan, "Maar papa dan." Zei hij. "Je zei dat je hem zou helpen zoeken." Bruno dacht na en wist dat hij zijn belofte na moest komen. "Goed." Zei Bruno.  "Maar waar moeten we zoeken?" Vroeg Bruno aan Shmuel. "Je zei dat we aanwijzingen moeten zoeken."' Antwoordde Shmuel. De twee jongens besteedde anderhalf uur aan het zoeken naar aanwijzingen maar vonden helemaal niks. "Het spijt me Shmuel, het spijt me dat we geen enkele aanwijzing hebben gevonden." Zei Bruno. Shmuel knikte verdrietig, het verbaasde hem niet echt, hij had er niet echt op gerekend. "Ik denk dat ik nu naar huis moet." Zei Bruno. Maar precies op dat moment werd een deel van het kamp omsingeld door een grote groep soldaten. Het deel waar Bruno en Shmuel stonden. "Wat gebeurt er?" Fluisterde Bruno. "Ze laten mensen op mars gaan." Antwoordde Shmuel. Langzaam kwamen er mensen in beweging. "Duurt zo'n mars lang?"  Fluisterde Bruno. "Ik denk van niet." Zei Shmuel. "Ik zie de mensen daarna nooit meer als ze op mars zijn gegaan." Langzaam liepen ze een paar treden op en toen ze door liepen merkten ze dat er geen regen meer viel.

Ze kwamen een grote ruimte binnen waar het verassend warm was. "Ik denk dat we hier de bui moeten afwachten en dat ik dan naar huis kan." Zei Bruno. Shmuel ging heel dicht bij Bruno staan en keek angstig naar hem op. "Het spijt me dat we je papa niet hebben gevonden." Zei Bruno. "Het geeft niet." Zei Shmuel. "En ik vind het jammer dat we niet echt samen hebben gespeeld, maar als je naar Berlijn komt gaan we dat wel doen en dan zal ik je voorstellen aan..." Hoe heetten ze ook al weer vroeg hij zich af. "Eigenlijk maakt het niet of ik hun namen nog weet of niet het zijn toch mijn beste vrienden niet meer." Hij keek omlaag en deed iets wat hij anders nooit zou doen. Hij pakte Shmuel zijn kleine handje en hield die stevig in de zijne. "Jij bent mijn beste vriend Shmuel, mijn beste vriend voor altijd." Op dat moment klonk een luide kreet van de mensen die in de ruimte waren, omdat de deur aan de voorkant plotseling werd gesloten en er van de buitenkant een hard metalen geluid klonk. Bruno trok een wenkbrauw op, hij begreep de zin van dit alles niet maar hij nam aan dat het gedaan werd om de regen buiten te houden en ervoor te zorgen dat de mensen geen kou konden vatten en toen werd de ruimte heel donker en op de één of andere manier ondanks de verwarring die daardoor volgde merkte Bruno dat hij nog steeds Shmuel zijn hand vast hield en niets ter wereld had hem kunnen bewegen die los te laten.

# data[].attributes.body
Toen Bruno het nieuwe huis voor het eerst zag werden zijn ogen groot, viel zijn mond open van verbazing en gingen zijn armen weer opzij. Alles eraan leek precies tegenovergesteld aan hun oude huis en hij kon niet geloven dat ze daar ook echt gingen wonen. Het nieuwe huis stond helemaal alleen op een kale verlaten plek en nergens waren andere huizen te zien en daardoor kan hij dus geen nieuwe vrienden in de buurt krijgen. Het oude huis in Berlijn had 5 verdiepingen en het nieuwe huis had  maar 3 verdiepingen; een bovenste verdieping waar alle 3 de slaapkamers waren  en maar 1 badkamer, een beneden verdieping met een keuken een eetkamer en een nieuwe werkkamer voor vader, met waarschijnlijk dezelfde regels als de oude werkkamer, en een souterrain waar het personeel sliep. Bij het oude huis waren liepen er altijd mensen op de straat en het was daar nooit compleet stil, maar rond het nieuwe huis waren er geen straten, niemand die er wandelde of haast had en er zijn niet eens winkels in de buurt. "Ik vind het maar niks." Zei Bruno een paar uur nadat ze waren aangekomen. In het nieuwe huis kwamen er 3 nieuwe dienstmeisjes die allemaal heel mager waren en er was een oude man die er was om elke dag de groente schoon te maken en hen aan tafel bediende. "'Ik vind het maar niks." herhaalde Bruno. "Ik vind dat we dit maar het beste helemaal kunnen vergeten en gewoon weer naar huis moeten gaan. We zijn weer een ervaring rijker." Zei hij. Moeder glimlachte en zette voorzichtig de glazen op tafel. "Ik heb nog een andere uitdrukking voor je en die luidt dat we er maar het beste van zien te moeten maken."

# data[].attributes.body
Toen Bruno op een middag uit school kwam zag hij het dienstmeisje Maria in zijn kamer staan. Tot verbazing pakte het dienstmeisje  alle spullen van Bruno in. "Wat bent u aan het doen?" vroeg Bruno. Het dienstmeisje wees naar de trap en schudde haar hoofd. Daar stond de moeder van Bruno. "Moeder, waarom is dit, wat doet Maria met mijn spullen?"'. "Ze pakt ze in."' Antwoordde  de moeder van Bruno. Bruno had geen idee waarom al zijn spullen werden ingepakt. De moeder van Bruno was ondertussen haar eigen slaapkamer binnen gelopen. daar werden haar spullen door Lars, de butler, ingepakt. Ze liep haar kamer uit richting de trap gevolgd door Bruno. "Moeder wat is er aan de hand? Gaan we verhuizen?'" "'Kom met mij mee naar beneden." Zei de moeder van Bruno. Bruno rende naar de eetkamer. "Je hoeft niet bang te zijn Bruno. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat het één groot avontuur wordt." Zei de moeder van Bruno. "Wat dan?  word ik weggestuurd?"  Vroeg Bruno. Zijn moeder antwoordde "'Nee jij niet alleen. Wij allemaal, je vader en ik, Gretel en jij." "maar waarheen, waarom kunnen wij niet hier blijven?" Vroeg Bruno. "Je weet toch hoe belangrijk vaders werk is." Begon moeder. "Ja natuurlijk." Zei Bruno knikkend. "Maar waar gaan Lars en Maria dan naartoe?" Vroeg Bruno aan zijn moeder. "Die Gaan allebei mee." Antwoordde moeder. "Ga maar naar je kamer om Maria te helpen met inpakken."' Zei moeder. Bruno knikte en liep de kamer uit.

# data[].attributes.body
De jongen in de gestreepte pyjama is in 2006 geschreven door John Boyne en het is vertaald door Jenny de Jonge. In 2008 werd de roman verfilmd.

Het boek speelt zich af in Duitsland tijdens de tweede  wereldoorlog. De vader van de hoofdrolspeler Bruno zit bij de nazi's. Omdat de vader van Bruno promotie maakt verhuizen ze van Berlijn naar de rand van het concentratiekamp Auschwitz. Naast hun nieuwe huis staat een lang hek. Bruno ziet vaak ver achter het hek mensen in ''gestreepte pyjama's''. Bruno gaat vaak op onderzoek uit langs het hek, daar ziet hij de mensen in de pyjama's. Hij denkt dat het aan die kant van het hek leuker is dan aan zijn kant van het hek. Langs het hek ontmoet hij een joodse jongen genaamd: Shmuel. Bruno gaat vaak bij Shmuel langs en geeft hem eten. De moeder van Bruno vindt wonen naast het strafkamp verschrikkelijk en wil daarom terug naar Berlijn. voordat ze weer terug naar Berlijn gaan glipt Bruno onder het hek door. Shmuel geeft Bruno een gestreepte ''pyjama'' en samen gaan ze naar de vader van Shmuel zoeken, want die is al een paar dagen kwijt. Als ze bij de bedden van Shmuel aankomen worden ze allebei door een bewaker meegenomen naar de gaskamer. Bruno pakt de hand van Shmuel en zegt tegen hem: "Jij bent mijn beste vriend Shmuel, mijn beste vriend voor altijd".