# data[].attributes.body
Σκωτσέζος ζώγράφος
Jack Vettriano ή Jack Hoggan (1951 -

# data[].attributes.headline
Βροχή, ατμός και ταχύτητα-Ο μεγάλος δυτικός σιδηρόδρομος     "Joseph Mallord William Turner (1775-1851). 

# data[].attributes.subject
Βροχή, ατμός και ταχύτητα-Ο μεγάλος δυτικός σιδηρόδρομος     "Joseph Mallord William Turner (1775-1851). 

# data[].attributes.headline
"Μετά τη βροχή στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας" του Παύλου Μαθιόπουλου (1876-1956). 

# data[].attributes.subject
"Μετά τη βροχή στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας" του Παύλου Μαθιόπουλου (1876-1956). 

# data[].attributes.body
Εθνική Πινακοθήκη, Άλσος Ελληνικού Στρατού στο Γουδί.

# data[].attributes.headline
Χωράφι σιταριού στη βροχή" "Wheat Field in Rain" 

# data[].attributes.subject
Χωράφι σιταριού στη βροχή" "Wheat Field in Rain" 

# data[].attributes.body
Vincent van Gogh (1853-1890), Νοέμβριος 1889, Μουσείο Τέχνης, Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ.

# data[].attributes.headline
Φυσική με Τέχνη ... .

# data[].attributes.subject
Φυσική με Τέχνη ... .

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πηγή: http:// www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=606&artwork_id=66797

Φθινόπωρο ... Μια μελαγχολική εποχή του χρόνου έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες.

7(+4) διάσημοι πίνακες ζωγραφικής με θέμα το φθινόπωρο:

Έργο του Wassily Kandinsky (1866-1944), Ρώσου ζωγράφου και θεωρητικού της τέχνης, πρωτοπόρου της αφηρημένης ζωγραφικής.

Βροχή σ' ένα φθινοπωρινό τοπίο, είναι μια ελαιογραφία του Edvard Munch (1863-1944) , Νορβηγού ζωγράφου, πρόδρομου του εξπρεσιονισμού. Βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη στο Όσλο της Νορβηγίας.

Την ίδια μέρα ο Paul Gaugin ζωγράφισε με το δικό του τρόπο σε δύο πίνακες την Alysamps.

Όπως βλέπουμε ένα από τα πιο εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του φθινοπώρου είναι οι χρωματισμοί των φύλλων στα δέντρα.

Γιατί όμως τα φύλλα των δέντρων το φθινόπωρο γίνονται κίτρινα, πορτοκαλί ή κόκκινα;

Μια απλή επιστημονική εξήγηση είναι η εξής:

Το χρώμα στα φύλλα των φυτών οφείλεται σε τρεις χημικές ουσίες: στη χλωροφύλλη (που προσδίδει το πράσινο χρώμα) και συμμετέχει στη φωτοσύνθεση, στα καροτενοειδή (κίτρινες, πορτοκαλί και καφετί αποχρώσεις) και στις ανθοκυανίνες (κόκκινο χρώμα).

Την άνοιξη και το καλοκαίρι παράγεται χλωροφύλλη σε μεγάλες ποσότητες. Στα φύλλα ωστόσο, υπάρχουν και τα καροτενοειδή, όμως σε μικρότερες ποσότητες και επικαλύπτονται από τη χλωροφύλλη. Γι' αυτό το λόγο τα φύλλα έχουν πράσινο χρώμα.

Όταν μπει το φθινόπωρο και μικρύνει η διάρκεια της ημέρας, τα φυτά ελαττώνουν την παραγωγή χλωροφύλλης μια και ο κρύος αέρας και η περιορισμένη ηλιοφάνεια τα εμποδίζει να φωτοσυνθέτουν. Έτσι αρχίζουν να φαίνονται τα καροτενοειδή, που δίνουν το κίτρινο και πορτοκαλί χρώμα στα φύλλα, και αρχίζουν να παράγονται και οι ανθοκυανίνες, που προσδίδουν σε κάποια φυτά κόκκινο χρώμα στα φύλλα. Ειδικά οι ανθοκυανίνες παράγονται μόνο στο τέλος του καλοκαιριού και όταν το φυτό έχει χάσει το 50% της χλωροφύλλης.

Τα δέντρα ρίχνουν τα φύλλα τους για να διατηρήσουν όση ενέργεια μπορούν και αφού πρώτα έχουν πάρει όσα περισσότερα σάκχαρα και θρεπτικά συστατικά μπορούν.

7. Κύριο θέμα, η βροχή σε χαρακτηριστικά μέρη της πατρίδας τους. Τα επόμενα έργα έχουν φτιαχτεί από σύγχρονους ζωγράφους, όπως είναι:

και ο David Martiashvili (1978 - ) που γεννήθηκε στην Τυλφίδα της Γεωργίας και σήμερα ζει και εργάζεται στο Κίεβο της Ουκρανίας.

8."The Singing Butler" του αυτοδίδακτου Σκωτσέζου ζωγράφου Jack Vettriano ή Jack Hoggan όπως είναι το πραγματικό του όνομα. (1951 - ). Δημιουργήθηκε το 1992 και έγινε η εικόνα με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στη Βρετανία.

Χιόνι είναι ένα είδος υετού που αποτελείται από παγοκρυστάλλους σε μορφή χιονονιφάδων.

Για τη συνέχεια ... οι πίνακες του χιονιού με χρονολογική σειρά δημιουργίας τους :

1. "The hunters in the snow" / "Κυνηγοί στο χιόνι" , λάδι σε ξύλο,1565

του Φλαμανδού ζωγράφου και χαράκτη Pieter Bruegel (1525-1569) γνωστού για τα τοπία του και τις αγροτικές σκηνές. Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη, Αυστρία.

2. "The Snowstorm or Winter" /"Χιονοθύελλα ή Χειμώνας", 1786

ξυλογραφία του Ιάπωνα Utagawa Hiroshige (1797-1858), Μουσείο Τέχνης στη Χονολουλού. Αποτελεί ένα από τα 53 έργα-σταθμοί του Tokaido (=μεγάλος δρόμος τότε στην Ιαπωνία από το Edo, σημερινό Τόκιο, ως το Κιότο.

4. "The Road to Versailles at Louveciennes" (The Snow Effect) / Ο δρόμος από τις Βερσαλίες στη Louveciennes, 1869

του Γάλλου Ιμπρεσιονιστή ζωγράφου 5. Camille Pissaro (1830-1903), Μουσείο Τέχνης Walters, Βαλτιμόρη, Μέριλαντ, ΗΠΑ.
"The Magpie" / Η κίσσα (καρακάξα) , του Claude Monet (1840-1926)

Το έργο δημιουργήθηκε το χειμώνα 1868-1869 και είναι ένα από τα 140 έργα του Monet με χιονισμένα τοπία. Είναι ίσως το καλύτερο και δημοφιλέστερο έργο του με χιόνι με έντονα παιχνίδια φωτός και σκιάς. Από το 1984 είναι μέρος της συλλογής του Musee d' Orsay στο Παρίσι. 6.

"Train in the Snow" / Τρένο στο χιόνι

Άλλο ένα χιονισμένο έργο του Monet , με τη χρονιά δημιουργία του '75 (1875) δίπλα στην υπογραφή του ζωγράφου. Βρίσκεται στο Μουσείο Marmottan Monet στο Παρίσι.

από τον Γάλλο 8.
Paul Gauguin (1848-1903). Μουσείο Καλών Τεχνών, Βουδαπέστη
"Mooring Lines, the effect of snow at Saint Cloud" / Αγκυροβόλιο, η επίδραση του χιονιού στο Saint Cloud, 1879

του Βρετανού ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Alfred Sisley (1839-1899), που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Γαλλία ζωγραφίζοντας τοπία. Μουσείο Τέχνης, Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ.

του Γάλλου ζωγράφου 10. Paul Cezanne (1839-1906) που με το έργο του αντιπροσωπεύει τη μετάβαση από τον ιμπρεσιονισμό στον κυβισμό. Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (ΜοΜΑ), Ν. Υόρκη, ΗΠΑ.
"Miners in the snow" / Ανθρακωρύχοι στο χιόνι , 1882

ακουαρέλα του Ολλανδού 11. Vincent van Gogh(1853-1890). Μουσείο van Gogh, Άμστερνταμ, Ολλανδία.
" Landscape in the snow" / Τοπίο στο χιόνι του Vincent van Gogh

Είναι ένα από τα πρώτα έργα του στην Άρλ που ζωγράφισε το Φεβρουάριο του 1888. Βρίσκεται στο Solomon R. Guggenheim Μουσείο στη Ν. Υόρκη. 12.
"
Snow and Mist" (Caprice in Yellow Minor) / Χιόνι και Ομίχλη, 1892

του Άγγλου John Atkinson Grimshaw (1836-1893). Ιδιωτική συλλογή.

του Φινλανδού ζωγράφου Pekka Halonen 91865-1933). Ateneum Μουσείο Τέχνης στο Ελσίνκι, Φινλανδία.

14. Copenhagen; Roofs under the Snow / Κοπεγχάγη; Στέγες κάτω από το χιόνι, 1900

του Δανού ζωγράφου Reter Severin Kroyer (1851-1909).

του Αμερικανού ρεαλιστή ζωγράφου 17. George Wesley Bellows (1882-1925).
"Walking in the snow" / Περπατώντας στο χιόνι, 1910-12

του Edvard Munch. Μουσείο Munch, 'Οσλο, Νορβηγία

του Ρώσου ζωγράφου και πρωτοπόρου της αφηρημένης τέχνης, 19. Wassily Kandinsky (1866-1944). Μουσείο Hermitage, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία.
Village in the snow" / Χωριό στο χιόνι, 1927

του Γάλλου ζωγράφου 20.
Maurice de Vlaminck (1876-1958) που είναι ένας από τους εκπροσώπους του φωβισμού. Μουσείο Τέχνης Cleveland, ΗΠΑ.
" Sid under snow" / Το Σιντ κάτω από το χιόνι, 1935

του Σερβοκροάτη ζωγράφου Sava Sumanovic (1896-1942).

του Άγγλου ζωγράφου, φωτογράφου, συγγραφέα, κινηματογραφιστή, κιθαρίστα και τραγουδιστή Billy Childish ( Steven John Hamper)(1959 - )

του ζωγράφου 24. Evgeniy Stasenko (1958 - ) που γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, μεγάλωσε και σπούδασε στη Μόσχα αλλά από το 2005 ζει στη Βαρκελώνη της Ισπανίας.
"The first snow" /Το πρώτο χιόνι, άγνωστης ημερομηνίας δημιουργίας

του Φινλανδού ζωγράφου 25. Albert Edelfelt (1854-1905), ιδρυτή του ρεαλιστικού κινήματος τέχνης στην πατρίδα του.
"Χιονισμένο τοπίο" , χωρίς ημερομηνία

του Όθωνα Περβολαράκη (1887-1974), ζωγράφου και λιθογράφου, ανεψιού του Νικολάου Γύζη.

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Hunters_in_the_Snow

https://commons.wikimedia.org/wiki/Francisco_de_Goya

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Fifty-three_Stations_of_the_T%C5%8Dkaid%C5%8D

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Road_to_Versailles_at_Louveciennes_1869_Camille_Pissarro.jpg
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Magpie_(Monet)
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Claude_Monet_-_Train_in_the_Snow.jpg
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Winter_landscape_Paul_Gauguin.jpg
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Mooring_Lines,_the_Effect_of_Snow_at_Saint-Cloud,_1879,_by_Alfred_Sisley.jpg

https://www.wikiart.org/en/paul-cezanne/melting-snow-fontainbleau-1880

http://www.vangoghgallery.com/catalog/Watercolor/1849/Miners-in-the-Snow:-Winter.html
https://en.wikipedia.org/wiki/Landscape_with_Snow
https://www.wikiart.org/en/john-atkinson-grimshaw/snow-and-mist
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Pekka_Halonen_-_Washing_on_the_Ice_-_Google_Art_Project.jpg
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%27Copenhagen;_Roofs_under_the_Snow%27_by_Peder_Severin_Kr%C3%B8yer.JPG
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:New-Snow-in-the-Avenue-19-013.jpg
https://en.wikipedia.org/wiki/George_Bellows
http://www.the-athenaeum.org/art/detail.php?ID=90645

http://www.wassilykandinsky.net/work-123.php

http://impressionistsgallery.co.uk/artists/Artists/tuv/Vlaminck/14-58.html

http://www.mcescher.com/gallery/switzerland-belgium/snow/
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Sava_%C5%A0umanovi%C4%87_-_%C5%A0id_under_Snow.jpg
https://en.wikipedia.org/wiki/Billy_Childish
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:1-stasenko-first-snow.jpg
https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Albert_Edelfelt-Den_f%C3%B6rsta_sn%C3%B6n.jpeg
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8C%CE%B8%CF%89%CE%BD_%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

# data[].attributes.attachment_link.description
Πηγή: http:// www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=606&artwork_id=66797 Φθινόπωρο ... Μια μελαγχολική εποχή του χρόνου έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες. 7(+4) διάσημοι πίνακες ζωγραφικής με θέμα το φθινόπωρο: Έργο του Wassily Kandinsky (1866-1944), Ρώσου ζωγράφου και θεωρητικού της τέχνης, πρωτοπόρου της αφηρημένης ζωγραφικής. Βροχή σ' ένα φθινοπωρινό τοπίο, είναι μια ελαιογραφία του Edvard Munch (1863-1944) , Νορβηγού ζωγράφου, πρόδρομου του εξπρεσιονισμού.

# data[].attributes.headline
«Ατμοσφαιρικά Οπτικά Φαινόμενα στους Πίνακες Ζωγραφικής»

# data[].attributes.subject
«Ατμοσφαιρικά Οπτικά Φαινόμενα στους Πίνακες Ζωγραφικής»

# data[].attributes.body
Ιωάννη Γ. Τσιαβού
Αριστοτέλειο Πανε̟ιστήμιο Θεσσαλονίκης Τμήμα Φυσικής Τομέας Εφαρμογών Φυσικής και Φυσικής Περιβάλλοντος

# data[].attributes.headline
"Γέφυρα μετά τη βροχή                               Vincent van Gogh 1887 

# data[].attributes.subject
"Γέφυρα μετά τη βροχή                               Vincent van Gogh 1887 

# data[].attributes.body
Bridge in the rain after  Hiroshige

# data[].attributes.headline
 Πλένοντας στον πάγο, 1900

# data[].attributes.subject
 Πλένοντας στον πάγο, 1900

# data[].attributes.body
"Washing on the Ice
Pekka Halonen 1865-1933

# data[].attributes.headline
 Αγκυροβόλιο, η επίδραση του χιονιού στο Saint Cloud 

# data[].attributes.subject
 Αγκυροβόλιο, η επίδραση του χιονιού στο Saint Cloud 

# data[].attributes.body
Mooring Lines, the effect of snow at Saint Cloud" / 1879
Alfred Sisley (1839-1899)

# data[].attributes.headline
Φυσική με Τέχνη ...

# data[].attributes.subject
Φυσική με Τέχνη ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Κι αν θα διψάσεις για νερό θα στύψουμε ένα σύννεφο"
Κατηγορίες νεφών
Τα νέφη σχηματίζονται στην τροπόσφαιρα με μέγιστο ύψος τα 12-15km.

Παρουσιάζονται ως λευκές, γκρίζες, μαύρες ή ιριδίζουσες μάζες όταν είναι αποτέλεσμα της απορρόφησης ή της ανάκλασης της ηλιακής ακτινοβολίας.

Τι είναι το νέφος ή σύννεφο;

= αιωρούμενος σχηματισμός που αποτελείται από υδροσταγονίδια ή παγοκρυστάλλους ή και τα δυο και αιωρείται στην ατμόσφαιρα .

Σχηματίζεται: λόγω συμπύκνωσης ή στερεοποίησης της ατμοσφαιρικής υγρασίας.

Βασικό ρόλο στον κύκλο ζωής ενός νέφους, από το σχηματισμό του έως και τη διάλυσή του, παίζουν οι ατμοσφαιρικές συνθήκες που επικρατούν και ιδιαίτερα η παρουσία κατακόρυφων ανοδικών κινήσεων.

Για να σχηματιστεί ένα νέφος απαιτούνται:

Άφθονοι υδρατμοί

Ατμοσφαιρική αστάθεια (αδιαβατική ψύξη λόγω ανοδικών κινήσεων)

Πυρήνες συμπύκνωσης από ατμοσφαιρικά αιωρήματα

Η δημιουργία νέφους πολύ κοντά ή στην επιφάνεια της γης (ξηρά και θάλασσα) ονομάζεται ομίχλη.

Τα νέφη συνεχώς αλλάζουν μορφή και παρουσιάζουν μια πολύ μεγάλη ποικιλία σχημάτων. Πως λοιπόν μπορούμε να τα ταξινομήσουμε;
Η πρώτη ταξινόμηση των νεφών
Μια πρώτη ταξινόμηση των νεφών έγινε το 1803 από το Βρετανό φαρμακοποιό και ερασιτέχνη μετεωρολόγο Luke Howard (1772 - 1864).

Θεωρείται ο "νονός των νεφών" γιατί αυτός ήταν ο πρώτος που τους έδωσε λατινικά ονόματα αλλά και ο "πατέρας της μετεωρολογίας" για τις λεπτομερείς παρατηρήσεις του για πολλά χρόνια, των καιρικών συνθηκών και των νεφών στο Τότεναμ της Αγγλίας που ζούσε.

Στο δοκίμιό του " the modification of cloud ", παρουσίασε το πρώτο σύστημα ταξινόμησης των νεφών, τις μελέτες του και μια αξιοσημείωτη συλλογή σκίτσων νεφών που έκανε είτε μόνος του, είτε σε συνεργασία με το ζωγράφο Edward Kennion .

Για τον Howard τα νέφη κατατάσσονται σε τρεις κύριες κατηγορίες:

Ι. Θύσανοι (Cirrus) - Λεπτά νέφη σαν νήματα / ίνες

ΙΙ. Στρώματα (Stratus) - Επίπεδα νέφη σαν στρώματα

ΙΙΙ. Σωρείτες (cu m ulus) - Αφράτα νέφη σαν βαμβάκι σε σωρούς που αυξάνονται προς τα πάνω.

Ενδιάμεσες καταστάσεις είναι τα Nimbus - συστήματα νεφών από τα οποία πέφτει βροχή, Cirr ostratus, Cirrocumulus και Cumulostratus.

Ακουαρέλα τοπίου του Edward Kennion με μελέτη για σύννεφα Nimbus

Η ταξινόμηση των νεφών από τον Howard ήταν ένα σημαντικό γεγονός και επηρέασε τα επόμενα χρόνια και την επιστήμη και τις τέχνες.

Τα σύννεφα εξελίσσονται συνεχώς και εμφανίζονται σε πάρα πολλές μορφές. Το 1950 ιδρύθηκε ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (WMO) και το 1957 δημοσίευσε τον Άτλαντα των νεφών στον οποίο παρουσιάζεται μια αρκετά αναλυτική ταξινόμηση των νεφών με βασικές αρχές ομαδοποίησης τον τρόπο σχηματισμού τους, τη μορφολογία τους, το σχήμα, τη δομή τους, το ύψος, τη φωτεινότητά τους, τις κινήσεις τους, τις δυνατότητες βροχής κ ά.

Τα νέφη, ανάλογα με τον τρόπο σχηματισμού τους, μπορούν να ταξινομηθούν σε 4 βασικές κατηγορίες:

Ανάλογα με το ύψος που βρίσκεται η βάση τους, τα νέφη κατατάσσονται σε:

συναντώνται πάνω από I. Ανώτερα νέφη (High clouds): 6000 m μέχρι την τροπόπαυση.

III. Κατώτερα νέφη (Low clouds): εμφανίζονται στο ατμοσφαιρικό στρώμα από το έδαφος έως 2000 m.

Με βάση τη μορφή και το σχήμα τους, τα νέφη διακρίνονται σε:

στρωματόμορφα (stratus), δηλαδή έχουν τη μορφή στρωμάτων,

θυσανόμορφα (cirrus), με τη χαρακτηριστική μορφή των θυσάνων,

σωρειτόμορφα (cumulus), με μεγαλύτερη κατακόρυφη ανάπτυξη και

μελανίες (nibus), δηλαδή πυκνά, σκούρα νέφη που συνοδεύονται πάντοτε από βροχή.

Το σύστημα ταξινόμησης του Άτλαντα των νεφών μοιάζει με το σύστημα ταξινόμησης των φυτών και των ζώων και περιλαμβάνει τα γένη ( genera ), τα είδη ( species ) και τις ποικιλίες ( varieties ).

Η ταξινόμηση των νεφών έχει δέκα κύριες ομάδες, που ονομάζονται γένη. Κάθε παρατηρούμενο σύννεφο είναι μέλος ενός και μόνο ενός γένους.

Τα περισσότερα από τα γένη υποδιαιρούνται σε είδη, με βάση το σχήμα των νεφών ή την εσωτερική δομή τους. Οι ποικιλίες προκύπτουν από το βαθμό διαφάνειας των νεφών και τη μορφολογική τους εξέλιξη.

Οι 10 βασικοί τύποι νεφών. Εικόνα από τον WMO.
Τα χαρακτηριστικά των βασικών ομάδων νεφών
Ι. Ανώτερα νέφη: Η βάση τους βρίσκεται πάνω από 6000m ύψος στην τροπόσφαιρα. Αποτελούνται μόνο από παγοκρυστάλλους. Δεν προκαλούν κατακρημνίσεις (βροχή ή χιόνι).

Σ' αυτά ανήκουν 3 είδη:

Θύσανοι / Cirrus (Ci). Σύννεφα λεπτά, λευκά με ινώδη όψη. Είναι συνήθως διασπαρμένα ακανόνιστα στον ουρανό. Κινούνται από τα δυτικά προς τα ανατολικά και χαρακτηρίζουν τον καλό καιρό. Πριν την ανατολή ή μετά τη δύση του ηλίου παίρνουν χρώμα κόκκινο ή κίτρινο.

Θυσανοσωρείτες / Cirrocumulus (Cc). Σύννεφα που εμφανίζονται με τη μορφή μικρών στρογγυλεμένων σφαιρών , μεμονωμένων ή διαταγμένων σε μακριές σειρές. Όταν βρίσκονται σε σειρές, δίνουν στο νέφος μια κυματοειδή μορφή που το διακρίνει από τα θυσανοστρώματα. Αυτά σπάνια καλύπτουν όλο τον ουρανό. Τα συστατικά του νέφους ανακλούν το ερυθρό και κίτρινο χρώμα του ηλιακού φάσματος παρουσιάζοντας καταπληκτικές εικόνες.

ΙΙ. Μέσα νέφη: Η βάση τους βρίσκεται μεταξύ 2000 m και 6000 m. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν 2 είδη.

Υψιστρώματα / Altostratus Πυκνά γκρίζα νέφη που καλύπτουν μέρος ή ολόκληρο τον ουρανό. Αποτελούνται από υδροσταγονίδια και παγοκρυστάλλους. Όταν δεν είναι πολύ πυκνά διακρίνονται αμυδρά ο ήλιος και η σελήνη. Δεν εμφανίζουν άλω. Δεν παρουσιάζουν ανοίγματα και σχηματίζονται μπροστά από μια ατμοσφαιρική διαταραχή, η οποία προκαλεί εκτεταμένες και συνεχείς βροχοπτώσεις. Διαφέρουν από τους υψισωρείτες και τους στρωματοσωρείτες επειδή δεν εμφανίζουν σχήματα.

Νέφη που αποτελούνται κυρίως από υδροσταγονίδια και εμφανίζονται σαν γκρι διογκωμένες άμορφες μάζες, με τη μορφή παράλληλων κυμάτων ή ζωνών. Ένα τμήμα του νέφους είναι συνήθως σκοτεινότερο από το υπόλοιπο, γεγονός που επιτρέπει την αναγνώρισή τους σε σχέση με τα θυσανοστρώματα.

ΙΙΙ. Κατώτερα νέφη: Η βάση τους βρίσκεται κάτω από τα 2000m ύψος. Στην κατηγορία αυτή υπάγονται 3 είδη.

Στρώματα / Stratus (St): Νέφη που αποτελούνται μόνο από υδροσταγονίδια. Είναι επίπεδα σαν στρώματα, ομογενή, γκρίζα. Τα στρώματα μοιάζουν με στρώμα ομίχλης, το οποίο ποτέ δεν φτάνει μέχρι το έδαφος. Παρατηρούνται συνήθως την ψυχρή περίοδο στις πλαγιές των βουνών. Πολλές φορές δημιουργούν ασθενή βροχή (ψιχάλες).

Στρωματοσωρείτες / Stratocumulus (Sc): Νέφη γκρίζου χρώματος που μοιάζουν με σφαιροειδή ή επιμήκη συμπλέγματα. Δημιουργούνται σε ομάδες ή σειρές με σκοτεινά τμήματα. Μπορεί να είναι πολύ πυκνά ή να αφήνουν να φαίνονται κομμάτια του ουρανού και αποτελούνται από υδροσταγονίδια και παγοκρυστάλλους. Προκαλούν βροχόπτωση ή χιονόπτωση ασθενούς έντασης.

Μελανοστρώματα ή Στρωματομελανίες / Nimbostratus (Ns). Χαμηλά, σκοτεινά γκριζωπά νέφη που σχεδόν πάντα συνοδεύονται από ασθενή ή μέτρια βροχόπτωση. Ο ήλιος και η σελήνη δεν είναι ορατά μέσα από το νεφικό τους στρώμα.

. Νέφη ανοδικών ρευμάτων ή κατακόρυφης ανάπτυξης: Η βάσης ξεκινά από χαμηλά υψόμετρα (πάνω από 500m και η κορυφή τους μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος της τροπόσφαιρας. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν 2 είδη.

Σωρείτες / Cumulus (Cu). Πυκνά νέφη με κατακόρυφη ανάπτυξη που εμφανίζονται σαν σωροί από βαμβάκι. Έχουν συνήθως επίπεδη βάση, είναι λευκά ή υπόλευκα, ενώ λάμπουν έντονα αν φωτίζονται από τον ήλιο. Αποτελούνται από υδροσταγονίδια και δημιουργούνται με αίθριο καιρό.

Μερικές φορές, όταν εμφανίζονται πολύ ισχυρά ανοδικά ρεύματα, οι σωρείτες παρουσιάζουν πυργοειδή ανάπτυξη.

Σωρειτομελανίες / Cumulonimbus (Cb). Νέφη με πολύ μεγάλο όγκο και μεγάλη κατακόρυφη ανάπτυξη. Μοιάζουν με βουνά ή πύργους. Η κορυφή τους μπορεί να φτάσει ή να ξεπεράσει τα 12000 m και απλώνεται με μορφή αμονιού. Είναι γνωστοί και ως καταιγιδοφόρα νέφη, που προκαλούν τις ηλεκτρικές εκκενώσεις της αστραπής ή του κεραυνού λόγω του μεγάλου ηλεκτρικού φορτίου που φέρουν και δίνουν ραγδαίες βροχές.
Όταν η ζωγραφική εμπνέεται από τα σύννεφα
Τα νέφη εκτός από τον καθοριστικό ρόλο που έχουν στη διαμόρφωση του κλίματος, έχουν εμπνεύσει εδώ και αιώνες τον κόσμο της τέχνης.

Τα σύννεφα του ουρανού όπως εμφανίζονται σε διαφορετικές στιγμές της μέρας και σε διαφορετικούς τόπους και εποχές, μελετήθηκαν ως προς τα χαρακτηριστικά τους, τη μορφή ή την κίνησή τους και σχεδιάστηκαν ή ζωγραφίστηκαν με διάφορους τρόπους. Άλλοτε ρεαλιστικά και άλλοτε με τη δύναμη της φαντασίας τους, οι ζωγράφοι προσπάθησαν να αποδώσουν στον καμβά ή στο χαρτί τους τη γοητεία του συννεφιασμένου ουρανού.

Πως απεικόνισαν τα νέφη;

Ποιες κατηγορίες νεφών συναντάμε στους πίνακες ζωγραφικής;

(1599) του Έλληνα ζωγράφου της αναγέννησης Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (1541 - 1614) με το ισπανικό προσωνύμιο El Greco .Λάδι σε καμβά,(1,21 x 1,08) m , Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Ν. Υόρκη, ΗΠΑ.

Ο πίνακας, είναι τοπιογραφία της πόλης Τολέδο της Ισπανίας, στην οποία ο Θεοτοκόπουλος έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του ζωγράφου και είναι ένα από τα δυο τοπία που αυτός ζωγράφισε. Η πόλη είναι σκαρφαλωμένη σαν ένα μεσαιωνικό φρούριο και παρατηρείται έντονη χρωματική αντίθεση μεταξύ του σκοτεινού ουρανού και του ζωντανού πράσινου των λόφων. Στο έργο έχουμε μια από τις καλύτερες αναπαραστάσεις ουρανού στην τέχνη. Τα μαύρα σύννεφα πάνω από την πόλη, καλύπτουν τον ουρανό και υποδηλώνουν την απειλή μιας καταιγίδας. Είναι επιμηκυμένα και έχουν έντονα φωτιστεί σε αντίθεση με το σκούρο χρώμα τους. Αν και μοιάζουν με σύννεφα καταιγίδας δεν έχουν τη φόρμα και την πυκνότητα των σωρειτομελανιών ( cumulonimbus ) και μάλλον είναι σωρείτες ( culumus ) σε πυκνή διάταξη.

Ελαιογραφία του Ολλανδού ζωγράφου Johannes Vermeer (1632 - 1675), ζωγραφισμένη περίπου μεταξύ 1659 - 1662. Μουσείο τέχνης Mauritshuis , Χάγη, Ολλανδία.

Το μισό έργο κυριαρχείται από έναν συννεφιασμένο ουρανό με στρωματοσωρείτες (Stratocumulus). Το σκοτεινό σύννεφο μπροστά αλλά και το φως του ουρανού δηλώνει ότι μόλις πέρασε η βροχή που αυτό έφερε.

Ο Βρετανός ζωγράφος John Constable (1776 - 1837), εκπρόσωπος του ρομαντισμού, επηρεάστηκε από το πρωτοποριακό έργο ταξινόμησης των νεφών του Luke Howardκαι ασχολήθηκε επιστάμενα με την απεικόνιση των νεφών στον ουρανό, προσπαθώντας να εφαρμόσει την επιστήμη στην τέχνη του. Κατά τη διάρκεια του 1821 και του 1822 έφτιαξε περίπου εκατό έργα που αποτύπωναν συννεφιασμένους ουρανούς. Αξιοσημείωτο είναι ότι στο πίσω μέρος των έργων του την ώρα της ημέρας που έφτιαχνε τη μελέτη του καθώς και τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν.

Τρία ακόμα έργα του Constable είναι:

"Sky study with mauve clouds" / Μελέτη ουρανού με μωβ σύννεφα, Μουσείο Fitzwilliam, Πανεπιστήμιο Cambridge, Αγγλία.

Στο έργο δεσπόζουν οι σωρειτομελανίες (cumulonimbus) που έχουν κατακόρυφη ανάπτυξη και δημιουργούν τη βροχή.

Δυο έγχρωμα χαρακτικά τοπίων με σχέδια νεφών στον ουρανό, από τον Άγγλο χαράκτη Frederic Christian Lewis I . Περιέχονται στο βιβλίο του Thomas Ignatius Foster "Έρευνες για ατμοσφαιρικά φαινόμενα", 1823.

Στο πρώτο χαρακτικό, έχουν σχεδιαστεί θύσανοι ( Cirrus ) και πιο χαμηλά στον ορίζοντα σωρείτες ( cumulus ).

Ένα σύννεφο Nimbus δημιουργεί βροχή.

Πάνω αριστερά υπάρχουν θύσανοι (cirrus) και λίγο πιο κάτω παρατηρούνται θυσανοσωρείτες (cirrocumulus).

Χαμηλά στο βάθος έχουν σχεδιαστεί σωρείτες (cumulus).

Ένας άλλος σπουδαίος ζωγράφος, ο Joseph Mallord William Turner (1775 - 1851), Άγγλος Ρομαντικός ζωγράφος τοπίων, του οποίου η τεχνοτροπία λέγεται ότι έθεσε τις βάσεις του Ιμπρεσιονισμού, ζωγράφισε με το δικό του τρόπο συννεφιασμένους ουρανούς. Υπάρχουν περισσότερα από 400 σκίτσα με ακουαρέλες - μελέτες του ουρανού τις οποίες έφτιαξε μεταξύ 1820 και 1840, γνωρίζοντας την επιστημονική πρώτη ταξινόμηση των νεφών. Τα έργα αυτά αποτελούν μέρος του κληροδοτήματος Turner.

Βαριά γκρίζα σύννεφα κυματίζουν πάνω από ένα απροσδιόριστο τοπίο. Οι τραχιές κάθετες πινελιές στο κέντρο υποδηλώνουν πιθανώς τη βροχή που προέρχεται από το πιο σκοτεινό μέρος του σύννεφου.

Στη μια πλευρά του έργου βλέπουμε το ρυμουλκούμενο παλιό και ηρωικό πολεμικό πλοίο και στην άλλη πλευρά, ο ουρανός συμπληρώνει το κύριο θέμα του έργου. Τα σύννεφα, μάλλον στρωματοσωρείτες (Stratocumulus) παίρνουν υπέροχα κόκκινα, πορτοκαλί και κίτρινα χρώματα από τον ήλιο που δύει στο βάθος και ανακλώνται στα νερά του ποταμού.

Συνεχίζεται ...

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AD%CF%86%CE%BF%CF%82

http://www.geo.auth.gr/courses/gmc/gmc318y/xf/pdf/Geo_Clouds_rain.pdf

Πηγές εικόνων (πίνακες ζωγραφικής):

http://journal.sciencemuseum.ac.uk/browse/issue-02/made-real/luke-howard-s-clouds-and-the-persistence-of-convention/

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Lib_howard_1803-11_1.jpg

https://en.wikipedia.org/wiki/View_of_Toledo

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:John_Constable_(1776-1837)_(attributed_to)_-_Sky_Study_with_Mauve_Clouds_-_PD.8-1951_-_Fitzwilliam_Museum.jpg

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Fighting_Temeraire

# data[].attributes.attachment_link.title
Φυσική με Τέχνη ...

# data[].attributes.attachment_link.description
"Κι αν θα διψάσεις για νερό θα στύψουμε ένα σύννεφο" Κατηγορίες νεφών Τα νέφη σχηματίζονται στην τροπόσφαιρα με μέγιστο ύψος τα 12-15km. Παρουσιάζονται ως λευκές, γκρίζες, μαύρες ή ιριδίζουσες μάζες όταν είναι αποτέλεσμα της απορρόφησης ή της ανάκλασης της ηλιακής ακτινοβολίας.

# data[].attributes.headline
Τα "πρόσωπα" της Φυσικής 

# data[].attributes.subject
Τα "πρόσωπα" της Φυσικής 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
(10 Ιουλίου 1856, Smilijan, Κροατία - 7 Ιανουαρίου 1943, New Yorker Hotel, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ)

Σερβοκροάτης επιστήμονας, εφευρέτης, μηχανολόγος, ηλεκτρολόγος μηχανικός και ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης.

Το 1891 μια εφεύρεσή του, Thomas Edison και πολύ σύντομα ολόκληρη η Αμερική θα χρησιμοποιήσει το εναλλασσόμενο ρεύμα που υποστήριζε. Ακολούθησαν χρόνια δόξας αλλά και μεγάλων ανακαλύψεων...

Nikola Tesla είναι ο επιστήμονας και εφευρέτης που κατοχύρωσε πάνω από 700 εφευρέσεις, οι περισσότερες εκ των οποίων ασυνήθιστες για την εποχή του δεν είχαν ποτέ εμπορική εφαρμογή. Ορισμένες όμως από αυτές θεμελίωσαν το σύγχρονο κόσμο.

Εναλλασσόμενο Ρεύμα, Επαγωγικοί Κινητήρες, Γεννήτριες υψηλής συχνότητας, Πολυφασικό σύστημα διανομής ισχύος, Ρεύματα υψηλής συχνότητας, Ηλεκτρικός ταλαντωτής, Πηνίο Τέσλα, Λάμπες φθορισμού, Ακτινογραφία για πρώτη φορά των εσωτερικών οργάνων του ανθρώπινου σώματος (Τεσλόγραμμα), Ηλεκτροθεραπεία, Τηλεκατεύθυνση, Αυτοματισμός, Ραδιόφωνο, Ασύρματη μεταφορά ενέργειας, Παγκόσμιο Σύστημα (World System) μετάδοσης πληροφοριών και ενέργειας, Τηλεγεωδυναμική, Προωθητικοί κινητήρες, Ραντάρ, Ηλεκτρομαγνητική προστασία...

Ο Tesla είναι μια αινιγματική και παρεξηγημένη μορφή, ένας μεγαλοφυής άνθρωπος που επινόησε το αύριο και που παραμένει ο μύθος και το αρχέτυπο όλων των επιστημόνων του 20ου αιώνα. Εκτός από εφευρέτης και επιστήμονας ο Tesla ήταν κι ένας ανθρωπιστής και οραματιστής φιλόσοφος, που βυθίζονταν σε ατελείωτους πυρετώδεις στοχασμούς σχετικά με το μέλλον της ανθρωπότητας. Το όνειρό του ήταν ένας κόσμος με ελεύθερη ενέργεια ...

Jean Bernard Léon Foucault

(18 Σεπτεμβρίου 1819 - 11 Φεβρουαρίου 1868)

Γάλλος φυσικός και πειραματιστής. Ασθενικός και κοντός, έπασχε από στραβισμό αλλά είχε εξαιρετική επιδεξιότητα στις κατασκευές. Σε ηλικία 20 ετών γράφτηκε στην Ιατρική σχολή του Παρισιού, σύντομα όμως εγκατέλειψε τις σπουδές του λόγω του φόβου του αίματος. Ενθουσιάστηκε όμως με την Πειραματική Φυσική, κυρίως την Οπτική.

Αρχικά, ασχολήθηκε με την ιατρική μικροσκοπία και συνεργαζόμενος με το συνομήλικό του Armand Hippolyte Louis Fizeau (1819-1896) έφτιαξαν τον πρώτο φωτογραφικό άτλαντα μικροσκοπικών παρασκευασμάτων. Μαζί τράβηξαν και την πρώτη φωτογραφία του ήλιου.

Το 1849 ο Foucault μαζί με τον Fizeau έκαναν ένα πείραμα με το οποίο μέτρησαν την ταχύτητα του φωτός στον αέρα. Η τιμή που βρήκαν 298.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, είναι κατά 0,7% μικρότερη από την πραγματική τιμή. Ο Foucault μέτρησε επίσης την ταχύτητα του φωτός στο νερό για να διαπιστωθεί ότι η τιμή της είναι μικρότερη από την αντίστοιχη στον αέρα.

Το 1851 πραγματοποίησε το πείραμα με το εκκρεμές που τον έκανε διάσημο. Το πείραμα αυτό παρείχε τις αποδείξεις για την περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της.

Η σύγχρονη επιστήμη οφείλει επίσης στον Foucault την ανακάλυψη του γυροσκοπίου (1852), καθώς και τη θεωρία των γυροσκοπικών φαινομένων. Μεγάλη εφεύρεση του Foucault ήταν και η μέθοδος κατασκευής μεγάλων τηλεσκοπικών κατόπτρων από επιμεταλλωμένο γυαλί

Το 1865 ασχολήθηκε με τον ηλεκτρομαγνητισμό και εντόπισε τα "δινορεύματα"/ eddy currents ή ρεύματα Foucault .

Ο κρατήρας "Φουκώ" στη Σελήνη έχει λάβει το όνομά του προς τιμήν του Γάλλου επιστήμονα.

( 30 Αυγούστου 1871, Νέα Ζηλανδία - 19 Οκτωβρίου 1937, Λονδίνο)

Νεοζηλανδός φυσικός, ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης φυσικής. Ασχολήθηκε με την ραδιενέργεια , την ατομική και την πυρηνική φυσική καταφέρνοντας να συνδυάσει τη θεωρητική αντίληψη με την πειραματική επαλήθευση.

Γεννήθηκε στη Νέα Ζηλανδία από φτωχούς Σκωτσέζους γονείς. Τελείωσε με άριστα τις σπουδές του στο τοπικό κολέγιο Canterbury και το 1894 κέρδισε μια υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Cambridge στην Αγγλία όπου και εργάστηκε ως ερευνητικός μεταπτυχιακός φοιτητής κάτω από το Sir Joseph John Thomson.

Το 1898, έγινε καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο McGill στο Μόντρεαλ του Καναδά. Εκεί, σε συνεργασία με χημικό Frederick Soddy ασχολήθηκε με τη ραδιενέργεια εστιάζοντας τις έρευνές του σε τρία ραδιενεργά στοιχεία, το ράδιο, το θόριο και το ακτίνιο. Οι δύο ερευνητές αφού ανακάλυψαν τις ακτίνες α, τις ακτίνες β και τις ακτίνες γ, διατύπωσαν το 1905 μια σύγχρονη θεωρία της ραδιενέργειας, παρουσιάζοντας και τους νόμους των ραδιενεργών μετατροπών.

Ο Rutherford θεωρείται πρωτοπόρος της πυρηνικής φυσικής.

Το 1907, επέστρεψε στην Αγγλία για να γίνει καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.

Το 1908, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Χημείας για τις έρευνές του επί της αποικοδόμησης των στοιχείων και τη χημεία των ραδιενεργών ουσιών. Κατά τη διάρκεια της απονομής του βραβείου σχολίασε με χιούμορ ότι είδε πολλές αλλαγές στη ζωή του, αλλά ποτέ δεν πίστευε ότι θα μεταμορφωνόταν από φυσικός σε χημικό.

Το 1911 πρότεινε ένα πρότυπο μοντέλο για το άτομο θεωρώντας το σαν ένα μικροσκοπικό ηλιακό σύστημα με τον πυρήνα στο κέντρο του και τα ηλεκτρόνια να κινούνται σε τροχιές γύρω από αυτόν και σε αποστάσεις εκατό χιλιάδες φορές μεγαλύτερες από την πυρηνική ακτίνα. Αυτό ήταν το συμπέρασμα στο οποίο οδηγήθηκε μετά από το πείραμα που έκανε με τους συνεργάτες του, όπου μια λεπτή δέσμη σωματιδίων α χτυπά ένα φύλλο χρυσού και σκεδάζεται από αυτό.

Το 1919, Rutherford έγινε καθηγητής της πειραματικής φυσικής και διευθυντής του Εργαστηρίου Κάβεντις στο Κέιμπριτζ, διαδεχόμενος τον Thomson. Λίγο πιο πριν, τον Ιανουάριο του 1919, στο εργαστήριό του στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ κατάφερε να πραγματοποιήσει την πρώτη τεχνητή μεταστοιχείωση. Αυτό έγινε βομβαρδίζοντας άτομα αζώτου με σωματίδια α και μετατρέποντάς τα σε άτομα οξυγόνου. Ο Rutherford διαπιστώνοντας στα προϊόντα την ύπαρξη πυρήνα υδρογόνου, θεώρησε ότι αυτός αποτελεί δομική μονάδα όλης της ύλης και τον ονόμασε

Στον Rutherford πιστώνεται και η υπόθεση της ύπαρξης του νετρονίου, την ανακάλυψη του οποίου έκανε το 1932 ένας από τους μαθητές του, ο James Chadwick .

Πολλές ήταν και οι τιμητικές διακρίσεις στη διάρκεια της ζωής του. Από το 1903 ήταν μέλος της Βασιλικής εταιρίας του Λονδίνου ( Royal Institution of London ), η οποία τον τίμησε το 1922 με την ανώτατη διάκρισή της, το μετάλλιο Κόπλεϋ, ενώ διετέλεσε και πρόεδρός της μια πενταετία (1925 - 30). Σε αναγνώριση της τεράστιας προσφοράς του στην επιστήμη, χρίστηκε το 1914 ιππότης, το 1921 τιμήθηκε με το παράσημο αξίας και το 1931 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Πρώτου Βαρόνου Ράδερφορντ του Νέλσον και του Κέιμπριτζ.

Πέθανε στις 19 Οκτωβρίου 1937. Θάφτηκε στο Westminster Abbey κοντά στον Ισαάκ Νεύτωνα και το Λόρδο Kelvin .

Το 1997 το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 104 πήρε το όνομά του.

(15 Φεβρουαρίου 1564, Πίζα - 8 Ιανουαρίου 1642, Φλωρεντία)

Ιταλός Φυσικός, Μαθηματικός, Αστρονόμος και Φιλόσοφος.

Ο Γαλιλαίος, που σήμερα θεωρείται ο "πατέρας" της σύγχρονης επιστήμης γιατί εισήγαγε το πείραμα στην επιστημονική σκέψη, γεννήθηκε στην Πίζα της Ιταλίας το 1564, την ίδια χρονιά που γεννήθηκε ο Σαίξπηρ και πέθανε ο Μιχαήλ Άγγελος.

Η πρώτη ανακάλυψη του Γαλιλαίου έγινε στην Πίζα το 1583 καθώς βρισκόταν στον καθεδρικό ναό της πόλης. Εκεί παρατηρώντας τις ταλαντώσεις ενός πολυελαίου, διαπίστωσε ότι η διάρκεια των ταλαντώσεων παρέμεινε η ίδια αν και το πλάτος τους μειωνότανε συνεχώς (ισόχρονο των αιωρήσεων). Στις παρατηρήσεις αυτές χρησιμοποίησε ως χρονόμετρο ... το σφυγμό του.

Στο πανεπιστήμιο θα έρθει για πρώτη φορά σε επαφή με τις αριστοτελικές θεωρίες για τον κόσμο και αποφασίζει να διακόψει τις σπουδές της ιατρικής για να αφοσιωθεί στις θετικές επιστήμες. Μελετά και γοητεύεται από τα έργα των αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών και το 1584 αντίθετα με τη θέληση του πατέρα του γράφτηκε στο μαθηματικό τμήμα του πανεπιστημίου της Πίζας το οποίο όμως το εγκαταλείπει λίγο αργότερα για οικονομικούς λόγους.Αυτοδίδακτος πλέον επιστήμων, το 1585 δημοσιεύει την πρώτη επιστημονική εργασία του με τίτλο "Θεωρήματα σχετικά με το κέντρο βάρος των στερεών σωμάτων". Παράλληλα πραγματοποίησε πολλά πειράματα με μπάλες, καραβάκια, μοχλούς, εκκρεμή και πολλά άλλα αντικείμενα. Παρατήρησε την πτώση τους, την επίπλευση και την αιώρησή τους χρονομετρώντας τις κινήσεις τους και προσπαθώντας να τις εξηγήσει με μαθηματικές αποδείξεις. Η μέθοδός του ήταν καθαρά επιστημονική. Πραγματοποιούσε το πείραμα και στη συνέχεια εξηγούσε το φαινόμενο με τη βοήθεια των μαθηματικών.

Το 1589 καταφέρνει να πάρει τη θέση του καθηγητή μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Πίζα. Η εκλογή του έγινε με βάση δύο εργασίες του:

Ως καθηγητής ασχολήθηκε απερίσπαστος με το επιστημονικό του έργο. Τότε ήταν που έβαλε τα θεμέλια της μετέπειτα επιστημονικής του εξέλιξης.

Αρχίζει να μελετά τους νόμους της πτώσης των σωμάτων κάνοντας σχετικά πειράματα.

Το 1592 γίνεται καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα, θέση που διατήρησε για 18 χρόνια. Ήταν η πιο καρποφόρα από ερευνητικής και επιστημονικής σκοπιάς περίοδος της ζωής του.

Διδάσκει γεωμετρία, μηχανική και αστρονομία, δίνει διαλέξεις σε πολυπληθή ακροατήρια που γοητεύονται απ' αυτόν, παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα για να αυξήσει το εισόδημά του,κατασκευάζει όργανα ακριβείας ( γνώμονες, πυξίδες, γωνιόμετρα).

Το 1599 γνωρίζεται με την Μαρίνα Γκάμπα από τη Βενετία με την οποία συμβιώνει και με την οποία αποκτά τρία παιδιά, τη Βιργινία (που αργότερα έγινε μοναχή) , τη Λιβία και το Βιντσέντσο.

Τον Ιούλιο του 1609, ο Γαλιλαίος μαθαίνει για μια απλή τηλεσκοπική συσκευή που είχαν αναπτύξει ολλανδοί οπτικοί και κατασκευαστές φακών και σύντομα τη βελτιώνει τροχίζοντας τους φακούς και προσαρμόζοντας έναν κοίλο και έναν κυρτό φακό σε μολυβένιο σωλήνα. Αυτό το βελτιωμένο τηλεσκόπιο (διοπτρικό τηλεσκόπιο) παρουσιάζει τον Αύγουστο σε μια ομάδα βενετών εμπόρων, οι οποίοι διέκριναν την εμπορικότητα της εφεύρεσης (καλύτερος εντοπισμός πλοίων) και αποφάσισαν να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή μιας πρώτης παραγωγής.

Στις αστρονομικές παρατηρήσεις του:

Ανακαλύπτει ότι οι πλανήτες ήταν αρκετά διαφορετικοί σε εμφάνιση από τα άστρα.

Παρατηρεί τη Σελήνη και τα τοπία της. Διαπιστώνει ότι η επιφάνεια της Σελήνης δεν ήταν ομαλή όπως πίστευαν, αλλά παρουσίαζε βουνά και κρατήρες.

Καταφέρνει να μετρήσει τις σκιές που έριχναν τα σεληνιακά βουνά και να υπολογίσει το ύψος τους. Αυτό σημαίνει ότι η Σελήνη δεν διαφέρει ως προς τη μορφολογία του εδάφους της από τη Γη και δεν είναι άφθαρτη ή κρυστάλλινη.

Ανάμεσα στις 30 Νοεμβρίου και τις 18 Δεκεμβρίου 1609 παρατήρησε τη σελήνη στις διάφορες φάσεις της και από εκείνες τις παρατηρήσεις έχουμε τα σκίτσα... Με χρώματα παρόμοια με αυτά του γήινου εδάφους, ο Γαλιλαίος ζωγραφίζει τη Σελήνη, με τους κρατήρες και τις κοιλάδες της.

Ο ίδιος ο Γαλιλαίος σημειώνει:

..." Όταν η Σελήνη παρουσιάζεται στα βλέμματά μας με αστραφτερά κέρατα, η γραμμή που χωρίζει το σκοτεινό από το φωτεινό τμήμα δεν είναι καθόλου ενιαία... αλλά παρουσιάζεται σαν μια γραμμή άνιση, πριονωτή, ελικοειδής..."

Καταγράφει άστρα σε διάφορους αστερισμούς, που έως τότε δεν ήταν ορατά, και διαπιστώνει ότι ο Γαλαξίας μας αποτελείται από μυριάδες άστρα.

Παρατηρεί τις φάσεις της Αφροδίτης.Κάθε φορά, δηλαδή, που πέφτει η σκιά του Ήλιου στην Αφροδίτη καλύπτει διαφορετική περιοχή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Αφροδίτη κινείται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο και όχι γύρω από τη Γη, όπως πίστευαν μέχρι τότε.

Παρατηρείτις κηλίδες του Ήλιου, οι οποίες περιστρέφονται, κάτι που αποδεικνύει με τη σειρά του ότι ο Ήλιος δεν είναι ακίνητος πάνω σε κάποια κρυστάλλινη σφαίρα, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, και πως τα ουράνια σώματα υφίστανται μεταβολές.

Ανακαλύπτει τον πλανήτη Κρόνο και παρατηρείτους δακτυλίους του.

Ανακαλύπτει τους δορυφόρους του Δία, τους οποίους ονομάζει "αστέρες των Μεδίκων", προς τιμήν της οικογένειας που τον υποστηρίζει στη Φλωρεντία. Οι 4 δορυφόροι, τους οποίους παρουσιάζει ως πλανήτες, περιστρέφονται γύρω από τον πλανήτη Δία σαν μία μικρογραφία του Ηλιακού Συστήματος. Η παρατήρηση αυτή είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς δείχνει ότι υπάρχουν κάποια ουράνια σώματα που δεν περιστρέφονται γύρω από τη Γη, αλλά γύρω από έναν άλλο πλανήτη.

Στις 19 Μαρτίου 1610 κυκλοφόρησε το βιβλίο "Sidereus Nuncius" - "Ο Αγγελιοφόρος των άστρων" σε 550 αντίτυπα, τα οποία εξαντλήθηκαν σχεδόν αμέσως.

Στο βιβλίο αυτό ο Γαλιλαίος δημοσίευσε τις παρατηρήσεις σχετικά με τη Σελήνη, τους δορυφόρους του Δία και τον Γαλαξία και προκάλεσε πολλές και ισχυρές αντιδράσεις. Οι παρατηρήσεις του αποτέλεσαν την αρχή του τέλους για την πεποίθηση, που υποστηριζόταν μέχρι τότε από το εκκλησιαστικό και επιστημονικό κατεστημένο, πως το Σύμπαν είναι τέλεια πλασμένο και πως η Γη είναι στο κέντρο του Σύμπαντος και αποτελεί μοναδικότητα: οι κρατήρες της Σελήνης και οι κηλίδες του Ήλιου, καθώς και το γεγονός ότι τέσσερα σώματα περιστρέφονταν γύρω από έναν άλλο πλανήτη, το Δία, αποτέλεσαν αποδείξεις για το αντίθετο.

Ο γεωκεντρισμός υπονομεύεται και ενισχύεται το ηλιοκεντρικό σύστημα του Κοπέρνικου.

Κοιτώντας μέσα από το τηλεσκόπιο

Από το θεατρικό έργο του Μπέρτολ Μπρεχτ "Η ζωή του Γαλιλαίου" (1938)

Ο Γαλιλαίος τόλμησε να αντιταχθεί στην παραδεδεγμένη διδασκαλία και έτσι δημιούργησε πολλούς εχθρούςπου τον θεώρησαν αιρετικό. Στις αρχές του 1625 ξεκίνησε τη συγγραφή ενός βιβλίου που μελετούσε από χρόνια και στο οποίο θα διαπραγματευότανε τις απόψεις του για την οργάνωση του σύμπαντος.

Το Φεβρουάριο του 1632 ο Γαλιλαίος θα δημοσιεύσει το περίφημο σύγγραμμά του

"Διάλογοι του Galileo Galilei μέλους της Ακαδημίας των Λυγκέων

Στην πίσω σελίδα υπάρχει χαρακτικό του Stefano della Bella στο οποίο φαίνεται να συζητούν ο Αριστοτέλης, ο Πτολεμαίος και ο Κοπέρνικος.

Τον ίδιο χρόνο, στο Γούλσθροπ της Αγγλίας γεννιέται ο Ισαάκ Νεύτων...

"Όλες οι αλήθειες είναι εύκολα κατανοητές από τη στιγμή που ανακαλυφθούν. Το θέμα είναι να ανακαλυφθούν".

"Μέτρησε ότι είναι μετρήσιμο και κάνε μετρήσιμο ότι δεν είναι".

"Το βιβλίο της φύσης είναι γραμμένο σε μαθηματική γλώσσα, και οι χαρακτήρες είναι τρίγωνα, κύκλοι και άλλα γεωμετρικά σχήματα, χωρίς τη βοήθεια των οποίων είναι αδύνατον να καταλάβουμε έστω μια λέξη· χωρίς αυτά, κάποιος είναι σαν να περιπλανιέται σε ένα σκοτεινό λαβύρινθο".

"Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον βοηθήσεις να ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του".

Ποιά είναι συνοπτικά η συνεισφορά του Γαλιλαίου στη δόμηση της Φυσικής;

Εισάγει το πείραμα στη Φυσική.

Εισάγει την παρατήρηση των ουράνιων σωμάτων με το τηλεσκόπιο.

Μελετά τις κινήσεις των σωμάτων και διατυπώνει την αρχή της αδράνειας ανατρέποντας την Αριστοτελική αντίληψη ότι για να κινείται ένα σώμα πρέπει να του ασκηθεί δύναμη.

Εισάγει τη χρήση μαθηματικών σχέσεων για την περιγραφή των φυσικών φαινομένων.

Από πολλούς θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της Φυσικής.

(Κυρήνεια Λιβύης 276 π. Χ. - Αλεξάνδρεια 197 π. Χ.)
Έλληνας μαθηματικός, αστρονόμος, φιλόσοφος, ποιητής και γεωγράφος.
Ιδρυτής της επιστήμης της Γεωδαισίας.
Υπήρξε για σαράντα χρόνια διευθυντής της βιβλιοθήκης της
Αλεξάνδρειας.

Ο Ερατοσθένης:
Ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι η Γη είναι μια σφαίρα που βρίσκεται στο κέντρο του Σύμπαντος.
Υπολόγισε την ακτίνα της Σελήνης και την απόστασή της από τη Γη.
Επινόησε το σύστημα των γεωγραφικών παραλλήλων.
Εφηύρε έναν τρόπο υπολογισμού των πρώτων αριθμών γνωστό ως κόσκινο του Ερατοσθένη.
Κατασκεύασε γεωγραφικό χάρτη της εποχής του, ενώ και ο όρος "Γεωγραφία" αποδίδεται σ' αυτόν.

Άγγλος επιστήμονας, χημικός και φυσικός, γόνος αριστοκρατικής βρετανικής οικογένειας, εξαιρετικός ερευνητής.

Σε αυτόν οφείλουμε τις πρώτες συστηματικές μελέτες και ανακαλύψεις γύρω από τα αέρια. Το 1766 ανακάλυψε πως μερικά μέταλλα με την επίδραση οξέος ελευθερώνουν ένα πολύ εύφλεκτο αέριο το οποίο ονόμασε fire air (πύρινο αέρα). Σήμερα το ονομάζουμε υδρογόνο. Αν και το αέριο είχε παραχθεί ήδη από πειραματιστές του προηγούμενου αιώνα, ο Κάβεντις ήταν ο πρώτος που το μελέτησε με προσοχή και περιέγραψε τις ιδιότητές του. Ασχολήθηκε ακόμα με το διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο αποκαλούσε "σταθερό αέρα" και μελέτησε τη σύσταση του νερού και του νιτρικού οξέος,

στην εισαγωγή της έννοιας του ηλεκτροστατικού δυναμικού (που αποκαλούσε "βαθμό ηλέκτρισης"- degree of electrification).

σε ακριβείς μετρήσεις της χωρητικότητας πυκνωτή διαφόρων σχημάτων και στην μαθηματική διατύπωση της χωρητικότητας επίπεδου πυκνωτή.

(Ο Κάβεντσις πραγματοποίησε ένα πείραμα με μία φορτισμένη μονωτική σφαίρα την οποία είχε φορτίσει, αφού την είχε τοποθετήσει στην κοιλότητας μιας μεγαλύτερης αφόρτιστης μεταλλικής σφαίρας. Συνδέοντας τις δύο σφαίρες με ένα σύρμα διαπίστωσε ότι τελικά η μονωτική σφαίρα έμενε χωρίς καθόλου ηλεκτρικόφορτίοκαι όλο το φορτίο φαινόταν να έχει μεταναστεύσει στη εξωτερική μεταλλική σφαίρα. Χρησιμοποιώντας τον Λογισμό τουΝεύτωνα απέδειξε ότιαυτό ήταν συνέπεια ενός πιθανού νόμουαντιστρόφου τετραγώνου).

(13 Ιουνίου 1773 Milverton, Σόμερσετ, Αγγλία - 10 Μαΐου 1829, Λονδίνο)

Παιδί εύπορης οικογένειας και προικισμένος με εξαιρετικές ικανότητες, είχε από μικρός αξιοσημείωτες επιδόσεις στα μαθηματικά και τη φυσική ενώ σε ηλικία 16 ετών γνώριζε ήδη 12 ξένες γλώσσες!

Ο Young έχει περιγραφεί από τον Άγγλο συγγραφέαAndrew Robinson ως "ο τελευταίος που γνώριζε τα πάντα".

Ο Γιανγκ ξεκίνησε την άσκηση της Ιατρικής στο Λονδίνο το 1799, ενώ μεταξύ 1801 και 1803 υπήρξε καθηγητής της φυσικής φιλοσοφίας στο Βασιλικό Ινστιτούτο του Λονδίνου όπου και έδωσε περισσότερες από 90 διαλέξεις. Από το 1811 έως το τέλος της ζωής του εργάστηκε ως γιατρός στο νοσοκομείο του Αγίου Γεωργίου στο Λονδίνο.

Αμερικανός πειραματικός φυσικός.
Τιμήθηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1923 για τη μέτρηση του στοιχειώδους ηλεκτρικού φορτίου του ηλεκτρονίου και για το έργο του στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο.
Από το 1921 έως το 1945 ήταν πρόεδρος του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Βασιλική Μηλιώνη

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα "πρόσωπα" της Φυσικής

# data[].attributes.attachment_link.description
(10 Ιουλίου 1856, Smilijan, Κροατία - 7 Ιανουαρίου 1943, New Yorker Hotel, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) Σερβοκροάτης επιστήμονας, εφευρέτης, μηχανολόγος, ηλεκτρολόγος μηχανικός και ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης. Το 1891 μια εφεύρεσή του, Thomas Edison και πολύ σύντομα ολόκληρη η Αμερική θα χρησιμοποιήσει το εναλλασσόμενο ρεύμα που υποστήριζε.