# data[].attributes.body
Zorze można podzielić na typy systematyczne: pasma, łuki, kurtyny, promienie, korony i inne.

# data[].attributes.body
Inaczej (Aurora borealis, aurora australis) -  zjawisko świetlne obserwowane w górnej atmosferze w pobliżu biegunów magnetycznych planety, która ma silne pole magnetyczne o charakterze dipolowym (dwubiegunowym).

# data[].attributes.body
Kolor zorzy jest uzależniony od określonego gazu. Tlen świeci na zielono i na czerwono. Natomiast azot świeci w kolorach bordo i purpury.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=sd3RVUdyXrk

# data[].attributes.body
Zorze polarne były obserwowane na wszystkich planetach-olbrzymach w Układzie Słonecznym, przeważnie pierwsze rejestracje były spoza zakresu widzialnego. Szczególnie silne zjawiska zorzowe występują na Jowiszu; na kształt i rozciągłość tych zjawisk mają wpływ przepływy plazmy związane z księżycami galileuszowymi[2]. Na Saturnie zorze obserwowano w ultrafiolecie[3] i w świetle widzialnym[4], dzięki sondzie Cassini. Występują również na Uranie[5] i Neptunie.

# data[].attributes.body
W zorzach polarnych zazwyczaj nie widać barwy zielonej. Widać kolor błękitny, żółty, pomarańczowy, czerwony, a zielonego rzeczywiście prawie nie. Tylko czasem, między barwą żółtą a niebieską pojawia się obszar o barwie zbliżonej do zielonej. Zielonego nie ma w palecie barw zórz, gdyż barwa każdego fragmentu zorzy jest sumą wielu kolorów światła, rozproszonego wzdłuż kierunków obserwacji, na różnych wysokościach.

# data[].attributes.body
Jej powstawanie związane jest ze zjawiskami elektrycznymi zachodzącymi w jonosferze (warstwa atmosfery występująca powyżej 50-60 km nad powierzchnią Ziemi). Słońce emituje wysokoenergetyczne (rzędu 500 keV na cząstkę), pędzące z dużą prędkością elektrony i protony wchodzące w skład wiatru słonecznego, które zostają odchylone przez ziemskie pole magnetyczne i poruszają się po liniach śrubowych niemalże wzdłuż linii pola magnetycznego. Atmosfera na dużych wysokościach jest zjonizowana.