# data[].attributes.body
Wanneer is iemand abnormaal?
Voor mij wijkt iemand van de normale norm af als hij zich niet gedraagt. Hiermee bedoel ik bijv. diefstal, niet opstaan voor ouderen en bijvoorbeeld mensen oplichten (programma opgelicht in het buitenland).  Ook vind ik het abnormaal als mensen voorkruipen, dit zie ik vaak in supermarkten. Zelf ben ik ook tegen racisme en vrouwonvriendelijkheid, helaas gebeurt dit in veel landen en zelfs in Nederland nog erg veel.

Hoe ga ik hiermee om?
Ik probeer al deze dingen zelf niet te doen. Ik sta op voor ouderen mensen in de bus en als mensen voorkruipen in de supermarkt dan zeg ik hier op een nette manier iets van. Ik ben niet bevooroordeeld en zou mezelf ook nooit racistisch uiten.

# data[].attributes.body
Mijn indruk van het hospice was dat het een fijne en rustige omgeving was, waar mensen volop kunnen genieten van hun laatste weken/maanden. Ik vond dat er met passie werd verteld over het hospice en hun beroep. Het lijkt mij heftig om elke dag zo in contact te staan met mensen met een terminale ziekte. Ik heb er wel een andere kijk op gekregen, namelijk dat je echt iets betekend voor de cliënten.

# data[].attributes.headline
Wat houdt het Joods Hospice Immanuel in?

# data[].attributes.subject
Wat houdt het Joods Hospice Immanuel in?

# data[].attributes.body
Hospice Immanuel biedt palliatief terminale zorg aan mensen met een levensverwachting van minder dan 3 maanden. Het hospice heeft plaats voor 8 bewoners. Eigenlijk voor 7 bewoners de 8e is namelijk voor een Joods persoon die acute zorg nodig heeft. Dit hebben zij gedaan, zodat er altijd plek is voor een Joods persoon. In het hospice is het dus niet verplicht dat je joods bent. Er is plek voor iedereen, wel voldoet het hospice aan alle eisen van het Joodse geloof. Zo is het niet verplicht koosjer te eten. Als cliënten ervoor kiezen niet koosjer te eten moeten zij dit wel nuttigen in de daarvoor bestemde ruimtes (bijv. hun eigen kamer). Het Joods Hospice wil een plaats zijn waar mensen steun, veiligheid en vertrouwen ervaren in hun laatste levensfase. Dat ze zich zo geborgen voelen, dat ze het leven kunnen loslaten als het moment van sterven is aangebroken. Het hospice is dus niet gericht op de dood, maar op het leven. Het Hospice is opgericht in 2002 door Sasja Martel, zij nam het initiatief om te kijken of er behoefte was aan een joods hospice binnen de joodse gemeenschap.