# data[].attributes.headline
"Legenda o zażywaniu tabaki przez Kaszubów"

# data[].attributes.subject
"Legenda o zażywaniu tabaki przez Kaszubów"

# data[].attributes.body
Działo się to bardzo dawno temu, kiedy nasza mowa brzmiała nieco inaczej. Na miasto nie mówiono gród tylko gard, na krowę mówiono karwa, więc łąki na których się pasły nazwano Karwinami. Pasącymi się krowami opiekowali się pasterze.

Owego czasu na "gdyńskich" karwinach mieszkał Jozek ze swoją żoną Teklą w skromnej pasterskiej chacie. Paśli krowy i uprawiali swój ogródek i warzywnik. Jozek z Teklą żyli przykładnie i zgodnie. Nie podobało to się diabłu kusemu Purtkowi, który postanowił zdobyć duszę Jozka. Kusił pasterza różnymi sposobami, ale nie mógł zrealizować swojego planu. Tuż za ogrodem Jozka i Tekli diabeł przeorał pazurami kawał nie uprawianej ziemi i zasadził na niej tabakę. Gdy roślina urosła diabeł przywołał Jozka i dobili targu, że jeśli Jozek nie odgadnie nazwy rośliny, diabeł zabierze jego duszę. Odpowiedź miał dać w ciągu trzech dni. Zatroskany Jozek powiedział o wszystkim żonie, która postanowiła przechytrzyć diabła. Następnego dnia, wysmarowana masłem i oblepiona pierzem poszła na pole diabła. Ten ją wyganiał z pola mówiąc, że ten dziwny ptak zniszczy mu plantację tabaki. W ten sposób dowiedzieli się od diabła jak nazywa się ta roślina. Diabeł przegrywając zakład uciekł, pozostawiając rosnącą tabakę, która z biegiem czasu wyschła i poczerniała. Zobaczył to zakonnik z kartuz i zdziwił się, ze tabaka tutaj rośnie. Podczas rozmowy z Jozkiem, powiedział mu jak z tą tabaką należy postępować. Pasterz przygotował tabakę tak, jak polecił mu zakonnik. Sam ją zażywał i częstował innych pasterzy, gdyż wciągana nosem tabaka rozweselała towarzystwo nawet w najbardziej smutnych chwilach. Miał jednak problem z jej przechowywaniem. I przypomniał sobie wypowiedź diabła, że Jozek nie jest taki "ciemny jak tabaka w rogu". Zrozumiał jego słowa i z rogu krowy wykonał pojemniczek na przechowywanie tabaki.

Zwyczaj ten rozpowszechnił się na całe Kaszuby i trwa do czasów obecnych.

(wybrała Ania Kamińska 2d)

# data[].attributes.body
Dawno, dawno temu, gdy dzisiejsza Kępa Oksywska była jeszcze wyspą, otoczoną ze wszystkich stron wodami, w najwyżej położonym miejscu, na Oksywskiej Głowie, stał warowny gród. Zamieszkiwał w nim z ukochaną córką Ewą srogi Książę, twardą ręką zarządzający okolicznymi osadami.

Jedynaczka wyróżniała się nie tylko wyjątkową urodą ale i niezwykłą siłą. Ojciec z upodobaniem choć i z odrobiną obawy spoglądał jak staje w szranki i pokonuje najsilniejszych wojów. Dziewczyna odziedziczyła bowiem brzydką cechę: była bezlitosna . Pokonani przez nią w walce zawsze tracili życie. Z dnia na dzień ubywało członków książęcej drużyny. Nic więc dziwnego , że gdy przyszedł czas zamęścia, Ewa postanowiła, iż weźmie za męża tylko tego młodzieńca, który okaże się silniejszy od niej. Książe pomny na dotychczasowe zwycięstwa córki, nie chcąc tracić kolejnego członka drużyny, ustanowił inne, mniej krwawe zasady współzawodnictwa: wygra ten, który rzuci kamieniem dalej niż Ewa. Z brzegu morza przywieziono głazy potrzebne do zawodów. I znów wielu kandydatów stanęło w szranki, lecz żaden nie zdołał pokonać dziewczyny, która w międzyczasie znalazła sposób by zgładzić pokonanych: niby przypadkiem trafiała ich rzucanym kamieniem gdy porównywali wyniki. Aż wreszcie pokonał ją młody kaszubski rybak spod Kamiennej Góry, imieniem Adam. Chłopak przywykły do ciężkiej pracy przy wyciąganiu sieci pełnej ryb, pomagający staremu ojcu przy usuwaniu ogromnych głazów ze skromnej, leżącej nad morzem, u podnóża góry roli, wykazał się siłą nieporównanie większą od Ewy. Rzucony przezeń kamień poszybował hen daleko ponad wodą, aż na skraj odległego lasu, daleko przekraczając rekordy wojowniczej dziewczyny. Nie zdołała też trafić weń kolejnym głazem rozdrażniona panna. Na koniec, jak zwykle z kobietami bywa, Ewa uznała jego przewagę i zakochała się w silnym młodzieńcu. Żyli w zgodzie i miłości przez długie lata. Powiadają, że mieli wielu potomków.

Od tego czasu, leżały na granicach wioski Gdyni dwa duże głazy, nazwane imionami oblubieńców: Adam i Ewa. Jeden z głazów - Adam, jako się rzekło, upadł na skraju lasu, wkrótce porósł runem i został już dawno zapomniany. Drugi długo spoczywał w miejscu gdzie rzuciła go Ewa - przy drodze, a później wiadukcie kolejowym w Małym Kacku. Dopiero w 1956 roku został przewieziony do centrum miasta i ustawiony na skwerku przy skrzyżowaniu ulic 10-go Lutego i Świętojańskiej. Przed wybuchem wojny stał w tym miejscu dom rybaka Antoniego Plichty, u którego latem 1924 roku zamieszkał pisarz Stefan Żeromski. Właśnie dla upamiętnienia tego faktu postawiono kamień z przytwierdzoną doń mosiężną tablicą - popiersiem pisarza sławiącego tą ziemię w powieści "Wiatr od morza".

(wybrała Ania Kamińska 2d)

# data[].attributes.body
Budynek jest zlokalizowany w samym centrum Gdyni, w tzw. Nadmorskiej Strefie Prestiżu Miejskiego na dawnych terenach firmy Dalmor, obok Skweru Kościuszki, w odległości 12 metrów od linii brzegowej – Nabrzeża Prezydenta. Wieże zlokalizowane są w pobliżu plaży i mariny jachtowej.
W rankingu wieżowców w Polsce znajduje się na 12 miejscu pod względem wysokości.
Całkowita wysokość budynku wynosi 141,6 m.

(M.Filipska 2d)

# data[].attributes.body
To miejsce dla naukowców i wynalazców oraz pasjonatów nowych technologii i idei.

(M.Filipska 2d)

przy al.Zwycięstwa 96/98

# data[].attributes.body
Gdyńskie Centrum Filmowe ulokowano w sercu miasta, kilkaset metrów od śródmiejskiej plaży. Przy placu Grunwaldzkim stanął budynek o charakterystycznej, monolitycznej bryle i białej, szklanej elewacji. Jego projekt jest dziełem gdyńskiego biura architektonicznego ARCH-DECO, uhonorowanym główną nagrodą Eurobuild Awards 2015.

Wydarzenia artystyczne – plenerowe seanse filmowe, koncerty i spotkania – obejmują też pokryty trawą plac i muszlę koncertową.

(M. Filipska 2 d)

# data[].attributes.body
Stan wojenny w Gdyni wprowadzony przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego i Wojskową Radę Ocalenia Narodowego (WRON) trwał, podobnie jak w całej Polsce, 19 miesięcy - od 13 grudnia 1981 do 22 lipca 1983 roku.

Zawieszono działalność lokalnej prasy ("Głos Wybrzeża" i "Dziennik Bałtycki), a w zamian stworzyli gazetę zwaną przez mieszkańców "Trójpolóką".

(M.Filipska 2d)

# data[].attributes.headline
Drugi pomnik poświęcony Ofiarom Grudnia 1970r

# data[].attributes.subject
Drugi pomnik poświęcony Ofiarom Grudnia 1970r

# data[].attributes.body
Ponowny rozkwit przemysłu i fakt, że było to miejsce idealne dla tysięcy robotników, sprawił,że miasta nie omijały historyczne zawieruchy. Udziałem powojennego pokolenia był dramat krwawych wydarzeń Grudnia 1970 roku, kiedy to gdyńscy stoczniowcy, tak jak stoczniowcy Gdańska, zbuntowali się w imieniu całego narodu przeciw władzy ludowej. Było to najtragiczniejsze wydarzenie w czasie pacyfikacji robotniczych protestów na Wybrzeżu dokonanej przez władze komunistyczne. W jej wyniku zginęło 45 osób, a 1165 odniosło rany. Gdynia ich pamięta. Są w Gdyni dwa poświęcone ofiarom Grudnia '70 monumenty. Były też radosne dni buntu i nadziei w sierpniu 1980 roku, kiedy rodziła się Solidarność.

(M. Filipska)

Pomnik przy al.Solidarności w Gdyni

# data[].attributes.body
Niemcy wysiedlali Polaków, bo potrzebowali mieszkań. Pośpiech był wielki. Nie zdążyli nawet pobudować obozów przejściowych. Część mieszkańców załadowano do wagonów bydlęcych, część do samochodów, a jeszcze innych wypędzono pieszo. Pociągi jechały po kilkanaście dni, podobnie jak samochody. Osoby wysiedlone miały być wywiezione gdziekolwiek. Priorytetem było bowiem wywiezienie z Gdyni kolejnej grupy ludzi.

( A. Rozmarynowska 2d)

# data[].attributes.body
Można je zaobserwować na każdym kroku.  Charakterystyczne dla gdyńskich kamienic, willi i pensjonatów były wielkie przeszklone powierzchnie, nadające im lekkość i jasność. Ściany były malowane na biało, stąd o przedwojennej Gdyni mówiło się: białe miasto.

(M.Filipska 2d)

Dom przy ul. 10 lutego

# data[].attributes.headline
Batory i inne statki pasażerskie - piękny dworzec morski

# data[].attributes.subject
Batory i inne statki pasażerskie - piękny dworzec morski

# data[].attributes.body
TSS Stefan Batory – polski statek pasażerski, o napędzie parowo-turbinowym, ostatni polski liniowiec na regularnej linii transatlantyckiej (do 1988 r.). Był w latach 70. i 80. XX wieku flagowym statkiem Polskich Linii Oceanicznych

(A.Rozmarynowska 2d)

# data[].attributes.body
Zabytkowy dworzec morski w Gdyni z 1933 roku znajdujący się przy Nabrzeżu Francuskim na obszarze gdyńskiego portu morskiego w bezpośrednim sąsiedztwie kapitanatu portu Gdynia i Pomnika Ludziom Morza. Gmach dworca morskiego znajduje się przy placu Witolda Gombrowicza, choć jego adres to ul. Polska 1.

(A.Rozmarynowska 2d)

# data[].attributes.body
Polska odzyskała niepodległość w 1918 roku, ale dopiero 20 lutego 1920 roku na mocy Traktatu Wersalskiego miała dostęp do małego skrawka morza, lecz bez portu.

(M.Filipska 2d)

# data[].attributes.body
Pierwsza wzmianka historyczna o pojawiła się w roku 1209. Wtedy to Mściwój I podarował wieś zakonowi norbertanek z Żukowa. Nazwa „Gdina” po raz pierwszy została wymieniona w dokumentach kościelnych parafii oksywskiej w roku 1253. Od roku 1316 właścicielami Gdyni stali się oliwscy cystersi, później Jan z Różęcina, a w roku 1380 – zakon kartuzów. W rękach kartuzów osada pozostała przez kilka wieków, do pierwszego rozbioru Polski. Ludność osady trudniła się rybołówstwem, uprawą ogrodów i pielęgnacją klasztornych sadów.Ta biedna, mała wieś rybacka dopiero po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, zaczęła nowe życie. ( z: GdyniaDzisiaj.pl)
Gdynia 1904 r - jeszcze wioska ul.3 Maja :-)

# data[].attributes.body
OKRES PRZEDWOJENNY i WOJNA