# data[].attributes.headline
nowa tabela - zestawienie wykonanych zadań w projekcie - uzupełnienie do 24 marca - wypełnia każdy członek zespołu samodzielnie

# data[].attributes.subject
nowa tabela - zestawienie wykonanych zadań w projekcie - uzupełnienie do 24 marca - wypełnia każdy członek zespołu samodzielnie

# data[].attributes.body
tabela online - proszę napisać czy "chodzi"? atrybucja - włączcie!

# data[].attributes.headline
Dzień dobry! W ustawieniach = należy wpisać temat oraz skład grupy . V. Kozłowska

# data[].attributes.subject
Dzień dobry! W ustawieniach = należy wpisać temat oraz skład grupy . V. Kozłowska

# data[].attributes.attachment_link.title
Epic Presentation Background Music / Cinematic Motivational Music Instrumental by AShamaluevMusic

# data[].attributes.body
Konflikt Żydów i Arabów

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
,"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy",Author Name,"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat","Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy","Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy",Nombre del autor,Author Name,Author Name,"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy",Author Name,Author Name,01,Subtitle here,"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat",Podział palestyny,Nastąpił on w 1947 roku. Palestyna została podzielona na część dla żydów i arabów przez Organizację Narodów Zjednoczonych. Żydzi mieli zamiar utworzyć niepodległe państwo ,a Arabowie nie chcieli, i nie mogli zaakceptować tego faktu,Zydzi iArabowie,czyli niekończący się konflikt,Subtitle here,Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat.,04,Text-Image,INFO,You can wrtean,Subtitle here,02,Koniec konfliktu?,Czyli atak Arabów na Palestynie,Wojna domowa w Palestynie,Walka Arabów i Żydów,+ info,Koniec wojny domowej,Bezpośrednią kontynuacją wojny domowej w Palestynie była wojna o niepodległość Izraela. Wojna po prostu nie toczyła się już w jednym kraju ale między dwoma - Palestyną oraz Izraelem,+ info,Nastąpił 30 listopada 1947 roku. Arabowie mieszkający w Palestynie dalej nie mogli znieść obecności Żydów w swym kraju, a tym bardziej ich cheć do utworzenia własnego państwa z terenów Palestyny. Dzień po uchwaleniu przez ONZ podziału na dwa państwa,Atak Arabów na Izrael,03,04,01,02,Trwała od 1947 do 1948 roku. Żydzi byli na przegranej pozycji aż do początku kwietnia 1948 roku, aż do wprowadzenia planu Dalet. Wynikało to z braku pomocy brytyjskiej oraz z przewagi liczebnej Arabów. Zdarzało się, że Brytyjczycy udzielali milczącego wsparcia lub nawet otwartej pomocy siłom arabskim. Do Arabów cały czas docierały oddziały Arabskich ochotników . ,Wojna w Plestynie zakończyła się 14 maja 1948 roku. Zakończyła się ona odczytaną przez Dawida Ben-Guriona deklaracją powstania na zdobytym przez Zydów terenie Izraela - nowego niepodległego państwa.,03,Time 4,Duis autem vel eum iriure dolor in hendrerit,+ info,I wojna izraelsko-arabska,+ info,Time 2,Time 3,Duis autem vel eum iriure dolor in hendrerit,Duis autem vel eum iriure dolor in hendrerit,Kontynuacja wojny doomwej w Palestynie ,Time 1,+ info,Duis autem vel eum iriure dolor in hendrerit,+ info,01,03,02,04

# data[].attributes.attachment_link.title
Daleki Wschód. Prezentacja by zuzannaa.pietrzak on Genial.ly

# data[].attributes.attachment_link.description
"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy",Author Name,"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat","Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy","Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy",Nombre del autor,Author Name,Author Name,"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy",Author Name,Author Name,01,Subtitle here,"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat",Podział palestyny,Nastąpił on w 1947 roku.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
HISTORIA.org.pl - historia, kultura, muzea, matura, rekonstrukcje i recenzje historyczne

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Gdy dane państwo po bardzo długim okresie odzyskuje niepodległość, zawsze znajdzie się jakiś jego sąsiad, którego ten stan rzeczy nie usatysfakcjonuje. W Polsce wiemy o tym doskonale na podstawie historii naszego kraju po 1918 r. Podobna sytuacja miała miejsce na ziemiach owianych biblijną sławą. 14 maja 1948 r., oficjalnie Izrael odzyskał niepodległość. Już następnego dnia na tereny nowo powstałego państwa uderzyła koalicja państw arabskich. Ich cel był jasny - sprawić by Izrael jak najszybciej przestał istnieć. Nowa rzeczywistość
Po I wojnie światowej, tereny przyszłego Izraela nazywane wówczas Mandatem Palestyny, zarządzane były przez Ligę Narodów, która dość szybko przekazała władzę nad rejonem Wielkiej Brytanii. 29 listopada 1947 r., przyjęto Rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 dotyczącą rozwiązania konfliktu arabsko-żydowskiego w Palestynie. Zakładała ona utworzenie dwóch państw: arabskiego i żydowskiego. Władza Wielkiej Brytanii w rejonie miała wygasnąć 15 maja 1948 r., a do 1 sierpnia tego samego roku, brytyjskie wojska miały całkowicie opuścić te ziemie. W obliczu likwidacji Mandatu Palestyny, 14 maja o godzinie 16 w Tel Awiwie podpisano Deklarację Niepodległości Izraela. Był to piątek. Następny dzień, miał być dla Izraelczyków spokojnym dniem Szabatu, w którym to - zgodnie z przykazaniem - mieli odpoczywać i cieszyć się z nowej rzeczywistości. Niestety ani odpoczynek, ani upajanie się nową rzeczywistością, nie były jeszcze im dane.

Znane z wielu innych wojen, w których doskonale się spisywały Siły Obronne Izraela, nie były wówczas jeszcze utworzone. Obronność Żydów opierała się w głównej mierze na paramilitarnych organizacjach niepodległościowych działających w tym regionie. Największą z nich była Hagana 1. Składała się ona z dwunastu brygad rozlokowanych po całym terenie nowego państwa. Każda z brygad liczyła od trzech do siedmiu batalionów. Uzbrojenie Hagany, nie prezentowało jednak takiego poziomu jak w innych, późniejszych wojnach. Były to głównie karabiny i pistolety maszynowe, jednak z biegiem czasu, dzięki aktywności Żydów z całego świata, do Izraela trafiać zaczęły różnorakie transporty ze sprzętem wojskowym. Również stan osobowy Hagany, nie był z początku obiecujący, ponieważ wynosił niespełna 30 000 żołnierzy. Liczba ta jednak - dzięki ogłoszonej przez pierwszego premiera Izraela - Dawida Ben Guriona 2 mobilizacji - wciąż rosła. Siły najeźdźców były znacznie większe i lepiej uzbrojone. Czołgi, pojazdy opancerzone, samoloty i działa były u nich na porządku dziennym. Dodatkowo wojska koalicji wspierane były przez szereg paramilitarnych organizacji arabskich, które rekrutowały w swoje szeregi nowych wojowników, zasilających następnie szeregi armii. Do największych tego typu organizacji należały: Arabska Armia Wyzwoleńcza, Armia Świętej Wojny, czy też znane również i współcześnie Bractwo Muzułmańskie. Oprócz strony izraelskiej i arabskiej, na terenach nowo powstałego państwa wciąż stacjonowały wojska brytyjskie, jednak sukcesywnie opuszczały one te ziemie, by ostatecznie - zgodnie z wcześniej wspomnianą rezolucją - opuścić je całkowicie do lipca 1948 r.
Starcie Dawida z Goliatem
Choć strona arabska od dłuższego czasu nie kryła się z zamiarem napaści na nowopowstały kraj, to jednak nikt nie przypuszczał, że nastąpi to tak szybko. Już 15 maja 1948 r., kilka minut po północy, południowa granica Izraela naruszona została przez wojska egipskie. Cztery bataliony wyposażone w transportery opancerzone, karabiny maszynowe i artylerię polową podzieliły się na dwie grupy i rozpoczęły błyskawiczne przedzieranie się w głąb kraju. Jedna grupa parła w kierunku Tel Awiwu, druga w kierunku Jerozolimy. Dodatkowo przestrzeń powietrzna zapełniła się egipskimi samolotami. Brytyjskie Spitfire'y i amerykańskie Douglasy C-47 Skytrain bombardowały napotkane na swej drodze wojskowe lotniska i osiedla mieszkaniowe. W tym samym czasie, od strony północnej, do Izraela wkroczyły oddziały jordańskiego Legionu Arabskiego 3. Niemalże natychmiast zajmując takie miasta jak Jerycho, Nablus czy Ramalllah. Dodatkowo z północnej strony do kraju weszły również wojska syryjskie, irackie i libańskie wspierane przez Arabską Armię Wyzwoleńczą. Izraelska obrona rozlokowana była po licznych osiedlach i kibucach żydowskich na terenie całego kraju. Niestety w początkowej fazie konfliktu, nie była ona w stanie utrzymać swoich pozycji. Wszystkie arabskie siły, niszcząc wszystko na swej drodze, zmierzały powoli do Jerozolimy. Miasto wielu kultur, jak również stolica nowego kraju, stała się strategicznym punktem tego konfliktu. Tam właśnie systematycznie zbrojone oddziały żydowskie w końcu stawiły czoła najeźdźcy. Najpierw efektywnie broniąc swoich pozycji, następnie sukcesywnie atakując wroga, by ostatecznie rozgromić ich w pierwszej poważnej bitwie powietrznej. 3 czerwca 1948 r., bohaterem narodowym został izraelski pilot Modi Alon 4, który swoim Messerschmittem zestrzelił dwa egipskie bombowce. 11 czerwca, dzięki interwencji ONZ, na cztery tygodnie zawieszono wszelkie działania wojenne, a sprowadzona w ten rejon międzynarodowa misja zajęła się nadzorowaniem przestrzegania warunków pokoju. Przez ten czas Izraelczycy wciąż przygotowywali się do dalszych działań. Ukończyli proces tworzenia Sił Obronnych Izraela, czyli oficjalnych narodowych sił zbrojnych. Pierwotne ich struktury w większości składały się z byłych członków Hagany i innych organizacji paramilitarnych. Zaraz po upływie terminu zawieszenia broni, konflikt rozgorzał na nowo. 9 lipca 1948 r. Izraelczycy rozpoczęli operację „Danny„, której celem było odblokowanie drogi z Tel Awiwu do Jerozolimy. Po dziesięciodniowej bitwie z Legionem Arabskim udało się odbić takie miasta jak Lod i Ramla. Ośrodki te zamieszkane były w dużej mierze przez ludność arabską, którą Izraelczycy masowo ewakuowali do wciąż opanowanego przez Arabów Latrun. Podczas całej ewakuacji udało się przeprowadzić jeszcze jedną operację zwaną "Dekel", w wyniku której usunięto arabskie oddziały z centralnej Galilei, dzięki czemu zdobyty został m.in. Nazaret. Zanim 18 lipca, wszedł w życie kolejny rozejm, Siły Obronne Izraela, dokonały jeszcze jednej - tym razem bardziej propagandowej - akcji. 14 lipca 1948 r. trzy bombowce ostrzelały w Kairze pałac egipskiego króla Faruka. Były to bombowce B-17, które lecąc z Czechosłowacji do Izraela, dokonały po drodze nalotu.
Kolejne pertraktacje
18 lipca 1948 r. wszedł w życie kolejny rozejm, który trwał do 15 października. Rozejm ten - choć można śmiało powiedzieć, że nie był w ogóle przestrzegany - wpłynął znacząco na końcowy wynik konfliktu. Strona izraelska poczyniła jak największe starania, aby odbudować dotychczasowe zniszczenia (powstały m.in. nowe wodociągi w Jerozolimie) oraz wzmocnić swoje siły obronne. Dzięki podpisanej umowie z rządem Czechosłowacji, do Izraela napływać zaczął kolejny - po kupionych wcześniej samolotach - sprzęt wojskowy. Co ciekawe sprzęt ten transportowany był tranzytem i wypływał na statkach z polskich portów. Dodatkowo podpisywane zostały pierwsze umowy na zakup broni z Francji i USA, a liczba żołnierzy wzrosła wtedy do 90 tys.

Jak wyglądała sytuacja po przeciwnej stronie? Państwa arabskie zaczęła przechodzić kryzys. Plany pokojowe wciąż krzyżował Legion Arabski, który - pomimo trwającego pokoju -napadał na ludność żydowską i organizował liczne zamachy terrorystyczne, co ściągnęło na tę organizację falę krytyki ze strony pozostałych członków sojuszu. Kolejnym powodem rozłamu był król Transjordanii Abdullah I, który nie dość że nie uznał utworzonego przez Ligę Arabską arabskiego rządu Palestyny w Gazie, to na dodatek rozpoczął rozmowy pokojowe z władzami Izraela. W obliczu coraz większych nacisków Ligi Arabskiej, rozmowy jednak zostały przerwane, a działania wojenne wznowione, jak wcześniej wspomniałem, w połowie października. Tym razem jednak karty rozdawały Siły Obronne Izraela. Zdołały one zdobyć wszystkie główne drogi w kraju i odbić takie miasta jak Ber-Szewa i wiele małych osad na pustyni Negew. Wyparto również siły wroga z północnej Galilei. 22 grudnia 1948 r., w wyniku izraelskiej operacji „Horew", rozbito doszczętnie wszystkie egipskie oddziały rozlokowane pomiędzy pustynią Negew a Półwyspem Synaj. Po tej akcji wojska egipskie praktycznie nie miały już szans na zwycięstwo w tym konflikcie.
Rozejmy
Tereny Izraela ogarnięte były w całości działaniami wojennymi. Do nowopowstałego państwa przybywało bardzo wielu Żydów, którzy pamiętając niedawne wydarzenia z Europy (II wojna światowa i Holokaust), żywili nadzieje, że w końcu będą mogli żyć w spokoju w swoim państwie. Tymczasem pomimo coraz częstszych zwycięstw ich sił obronnych, słabnący wróg ani myślał o wycofaniu się. Zachodziła ogromna potrzeba interwencji państw zachodnich. Pod koniec 1948 r. ONZ przyjął rezolucję nr 194, dzięki której powstała Komisja Rozjemcza Narodów Zjednoczonych. Dokument dotyczył podjęcia rozmów pokojowych oraz całkowitego zdemilitaryzowania Jerozolimy, tak aby przedstawiciele różnych religii mogli w spokoju odbywać tam swoje praktyki. W styczniu 1949 r. na greckiej wyspie Rodos rozpoczęły się rozmowy izraelsko-egipskie zakończone podpisaniem 24 lutego 1949 r. pokoju. Pomimo zawieszenia broni, egipski rząd pozostał nieugięty i nie uznał istnienia państwa Izrael. 23 marca 1949 r. podpisano rozejm izraelsko-libański. Miało to miejsce na granicy tychże państw i zakończyło się wymianą jeńców wojennych. 3 kwietnia 1949 r., znów na wyspie Rodos, Izrael podpisał rozejm z Transjordanią, która w tymże czasie zmieniła nazwę na Jordańskie Królestwo Haszymidzkie (Jordania). Wyznaczono przebieg linii demarkacyjnych i określono czas wycofania się wojsk z poszczególnych rejonów. Ostatnim podpisanym porozumieniem - kończącym jednocześnie wojnę - było porozumienie 20 lipca 1949 r. z Syrią. Rozmowy w jego sprawie były najcięższe i trwały najdłużej z powodu niestabilnej sytuacji politycznej w tym kraju. Irak i Arabia Saudyjska nie wyraziły zgody na jakiekolwiek porozumienie z Izraelem. Była to pierwsza wojna, jaka miała miejsce na terenach Izraela. Siły obronne nowego państwa odniosły ogromny sukces, jakim było nie dopuszczenie do ponownej utraty niepodległości. Państwa arabskie oficjalnie uznały swoją porażkę, a wojnę tę nazwały katastrofą. Ich blamaż poparty był ogromnymi stratami w ludziach oraz w sprzęcie wojskowym, co przełożyło się także na poważne osłabienie finansowe. Konflikt ten nie był - niestety - ostatnim w tym rejonie świata, a obie zwaśnione strony jeszcze nie raz stawały do walki przeciwko sobie.
Bibliografia

1. Jadwiszczok, Pierwsza wojna izraelsko-arabska 1948 roku i jej wpływ na formowanie się Izraelskich Sił Obronnych, Poznań 2010.

2. Wisniewski, Jak rozwiązać konflikt izraelsko-palestyński?, Koczargi Stare 2009.

3. Zdanowski, Historia Bliskiego Wschodu w XX wieku, Wrocław 2010.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pierwsza wojna Izraelsko - Arabska 1948 - 1949

# data[].attributes.attachment_link.description
Gdy dane państwo po bardzo długim okresie odzyskuje niepodległość, zawsze znajdzie się jakiś jego sąsiad, którego ten stan rzeczy nie usatysfakcjonuje. W Polsce wiemy o tym doskonale na podstawie historii naszego kraju po 1918 r. Podobna sytuacja miała miejsce na ziemiach owianych biblijną sławą. 14 maja 1948 r., oficjalnie Izrael odzyskał niepodległość.

# data[].attributes.attachment_link.description
I wojna izraelsko-arabska Walki o wieś Sa'sa (1948) Czas 15 maja 1948 - 20 lipca 1949 Miejsce Izrael (wcześniej Mandat Palestyny) Terytorium Palestyna Wynik taktyczne i strategiczne zwycięstwo Izraela, porażka państw arabskich, zawieszenie broni Strony konfliktu Dowódcy Siły Straty Pierwsza wojna izraelsko-arabska 1948-1949, nazywana przez Izraelczyków wojną o niepodległość ( hebr.