# data[].attributes.headline
ο θουκυδιδης

# data[].attributes.subject
ο θουκυδιδης

# data[].attributes.headline
λεωνιδας και 300

# data[].attributes.subject
λεωνιδας και 300

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Μάχη των Θερμοπυλών

Λεωνίδας ο Α' και 300 Σπαρτιάτες

Δημόφιλος και 700 Θεσπιείς:

Οι Υπέρτατοι Θεματοφύλακες του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος.

"Όλα έμεναν άκαρπα χωρίς τον Ήρωα.
Χρειάσθηκε ο θάνατος ενός παλικαριού
για να δώσει πνοή ζωής στις πρώτες εκείνες ενέργειες και σ' όλα τα σχέδια.
Τα λόγια των Ελλήνων έμεναν λόγια
ώσπου να έλθει ο θάνατος να τα ζωντανέψει.
Ο θάνατος δεν είναι λόγια, είναι αλήθεια,
Ο θάνατος είναι ζωή."

Ίων Δραγούμης, "Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα"

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

1. Λεωνίδας ο Α', Γιος Του Αναξανδρίδου.

2. Λακεδαιμόνιοι: Φυλή Γενναία.

3. Αρχαίες Πόλεις-Κράτη και Τεκμηρίωση των Πηγών.

4. Μηδικοί Πόλεμοι : Η Κάθοδος Των Περσών.

5. Προαγγελία Πολέμου.

6. Χώρα Που Γεννάς Τους Ήρωες, Γεννάς Και Εφιάλτες.

7. Θερμοπύλες: Όταν Η Αγάπη Για Την Πατρίδα Υπερβαίνει Το Καθήκον.

8. Υπέρτατο Πρότυπο Στρατιωτικής Εντολής.

9. Οι Εορτασμοί Των Λεωνιδείων.

10. Επίλογος.

* Παραπομπές - Πηγές - Βιβλιογραφία

Μηδικοί πόλεμοι : Η κάθοδος των Περσών

Ο Θεμιστοκλής ορίστηκε ως επώνυμος Άρχων.

Οχύρωση του Πειραιά.

Η Γ' Εκστρατεία Περσών, με αρχηγό τον Ξέρξη, κατά της Ελλάδος.
Η Μάχη των Θερμοπυλών.
Η Ναυμαχία του Αρτεμισίου, όπου ο Θεμιστοκλής χτίζει τα "ξύλινα τείχη" και συνεχίζει την χρυσή ιστορία της Ελλάδος, τώρα ως μπροστάρης των Ελλήνων κατά των Περσών.

Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας (Ευρυβιάδης και Θεμιστοκλής)

Νίκη της Ελλάδας : Μάχη των Πλαταιών (Παυσανίας, Αριστείδης)

Νίκη της Ελλάδας : Μάχη της Μυκάλης (Λεωτυχίδης, Ξάνθιππος)(1)

Και η Ιστορία συνεχίζεται...

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ο Α', γιός του Αναξανδρίδου

Θρυλικός Βασιλιάς της Σπάρτης, η θυσία του οποίου στις Θερμοπύλες αποτελεί παράδειγμα υψίστης αυταπάρνησης, ηρωϊσμού και φιλοπατρίας. Είχε ταχθεί υπέρ μίας Ενωμένης Ελλάδας, και πρέσβευε την ενιαία άμυνα της με πάση θυσία.

Ως γνωστόν, οι αρχαίοι Έλληνες, ονομάζανε τα παιδιά τους σύμφωνα με την εμφάνιση ή τα χαρίσματα τους. (Π.χ. "Πλάτων" σημαίνει "αυτός με τις φαρδιές πλάτες"). Έτσι και Λεωνίδας σημαίνει "Λιονταράκι", ή "αυτός που μοιάζει με λιοντάρι", προφανώς λόγω της φυσικής ρώμης και μαχητικότητας του.

Ο Λεωνίδας ήτανε γιος του Αναξανδρίδου του Β' (απόγονος του Ηρακλή) από την Πρώτη σύζυγο, και δίδυμος αδερφός του Κλεομβρότου. Καταγότανε από την οικογένεια των Αγιαδών (17η γενιά (2)). Το 448 π.Χ. διαδέχτηκε τον άτεκνο ετεροθαλή αδερφό του Κλεομένη τον Α'. Είχε σύζυγο την Γοργώ, με την οποία και έκανε έναν γιό, τον Πλείσταρχο.

ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙ: Φυλή Γενναία

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Λέλεξ (νέα ελλην.: Λέλεγας) ήταν ο αυτόχθων γενάρχης των Λελέγων, και με την σύζυγό του Κλεοχάρεια, γεννήθηκε ο *Ευρώτας. Κόρη τους η *Σπάρτη, η οποία παντρεύτηκε τον Λακεδαίμωνα, βασιλιά τη χώρας, γιός του *Διός και της *Νύμφης Ταϋγέτης.

*Κλασσικό παράδειγμα της Ελληνικής παραδόσεως, όπου οι Θεότητες σμίγουν με την φύση και δημιουργούν πόλεις, βουνά, ποταμούς κλπ.

Αργότερα, βασίλεψε ο ξακουστός Τινδάρεος με τα τρία παιδιά του: οι Δίδυμοι Κάστωρ και Πολυδεύκης, και η Ωραία Ελένη, η οποία παντρεύτηκε τον Μενέλαο, κι ερωτεύτηκε τον Πάρι, με τον οποίον έφυγε στην Τροία, και δημιούργησε έτσι τον Τρωϊκό Πόλεμο.

Αργότερα την βασιλεία παρέλαβε ο Ορέστης, γιός του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, κι αργότερα κληρονόμησε ο γιός του Τισαμενός.

Η Λακωνία είχε στην αρχαιότητα πολλές σπουδαίες πόλεις ("εκατόμπολις").

Τους Λακεδαιμόνιους αποτελούσαν οι Σπαρτιάτες, οι Είλωτες και οι Περίοικοι. Οι Σπαρτιάτες ήταν το ισχυρότερο Δωρικό φύλο.

- Η ανατροφή των παιδιών στην Σπάρτη ήτανε η πλέον σκληρή συγκριτικά με τα Ελληνόπουλα στην αρχαία και την σύγχρονη Ελλάδα.

- Οι Σπαρτιάτες ήτανε στρατιώτες εφ όρου ζωής: από τα 20 έως τα 60 τους έτη, οι άνδρες έτρωγαν ασκητικά και κοιμόντουσαν ανά 15 άτομα μαζί σε σκηνές.

- Οι γυναίκες είχαν εξ' ίσου σκληρή ανατροφή με γυμνάσια, όπως οι άνδρες. Ήταν δυνατές στο σώμα και γενναίες. Όταν μία Ελληνίδα είπε σε μία Σπαρτιάτισσα "Μόνο εσείς οι Σπαρτιάτισσες εξουσιάζετε τους άντρες σας" εκείνη απάντησε "Γιατί μόνο εμείς γεννάμε άντρες".

- Οι Σπαρτιάτισσες είχαν τόσο καλή φήμη σε Ελλάδα και εξωτερικό, ώστε πλούσιοι άνδρες έπαιρναν Σπαρτιάτισσες γυναίκες για να αναθρέψουν σωστά και με φροντίδα τα παιδιά τους.

- Όταν οι φίλες παρηγορούσαν την μητέρα ενός ένδοξου στρατηγού που έπεσε στη μάχη, εκείνη τους απάντησε υπερήφανα: "Μην θρηνείτε. Η Σπάρτη έχει πολλούς ανδρείους σαν τον γιο μου".

ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΟΛΕΙΣ-ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΠΗΓΩΝ

Στην Αρχαία Ελλάδα η κάθε μεγάλη πόλη με τα περίχωρα, αποτελούσε ένα ξεχωριστό κράτος, με αυτόνομη διοίκηση, άρχοντες, στρατό, αστυνομία. Ο λαός μας είχε απλωθεί σε εκατοντάδες αποικίες και μετοικήσεις στην Μεσόγειο, Μαύρη Θάλασσα, Ηράκλειες Στήλες (Γιβραλτάρ), Αφρική αλλά και πιο πέρα. (π.Χ. Αϊνού στην Ιαπωνία, Καλάς στις Ινδίες, Αραουκανοί στην Χιλή κλπ).

Δυστυχώς αυτή η διοικητική ανεξαρτησία των Ελληνικών πόλεων διευκόλυνε την παραχάραξη της ιστορίας μας (είτε λόγω άγνοιας της Αρχαίας Γεωγραφίας, Ελληνικών Αποικιών και Γλώσσας, ή "εκ του πονηρού"), με αποτέλεσμα την πλαστή "εθνική μεταγραφή" πολύ σημαντικών Ελλήνων Ηρώων, Συγγραφέων και Επιστημόνων.

*********************************************************

Όμως κάθε σωστός μελετητής των Αρχαίων κειμένων γνωρίζει πως
"Έλληνες" ονομαζότανε όσοι είχανε την ίδια Γλώσσα, Θρησκεία και Συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Οι πρόγονοί μας, αν και πολυγραφότατοι, τεκμηριώνανε και επεξηγούσανε την κάθε τους θεωρία, αναφερόμενοι στις πηγές τους. Μελετώντας τα χιλιάδες αρχαία κείμενα, μεγάλη εντύπωση προκαλεί:

1. Η συστηματική αναφορά των συγγραφέων στην αρχική πηγή της πληροφορίας που μας μεταφέρουν. (Π.χ. Ο Πλάτων έμαθε από τους αρχαίους Αιγυπτίους Ιερείς ... )

2. Συχνά, στην προσπάθεια τους να χρονολογήσουν ορθά κάποιο γεγονός στα βάθη της ιστορίας, αναφέρουν πλανητικές διελεύσεις και όψεις. (Π.χ. ο κατακλυσμός του Ωγύγου συνέπεσε με την διέλευση του Δία στον αστερισμό ... )

3. Οι πληροφορίες και η αρχική πηγή διασταυρώνονται από πολλούς συγγραφείς χωρίς αντιφάσεις. Αυτό επιβεβαιώνει την αξιοπιστία των πηγών και διευκολύνει τον σύγχρονο μελετητή.

Συνεπώς από ερευνητικής απόψεως, οι αρχαίες πηγές είναι άκρως αξιόπιστες.

*********************************************************

Οι Έλληνες, πέρα από τα αξεπέραστα πολιτιστικά μνημεία είχανε και εντυπωσιακή υπεροχή στην πολεμική τέχνη. Πριν τα τεχνολογικά επιτεύγματα επηρεάσουν τα πολεμικά αποτελέσματα, η σωματική δύναμη, πολεμική στρατηγική και γενναιότητα ήταν οι συνισταμένες που θα έφερναν τη νίκη.

Παρά το ολιγάριθμο των πολεμιστών, οι Έλληνες στην παγκόσμια ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι και την νεότερη ιστορία των Παγκοσμίων Πολέμων, επέδειξαν μεγάλη ανδρεία και κατατρόπωσαν στρατεύματα κατά πολύ ισχυρότερα τους.

Ο Αλέξανδρος, (πρόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου) προσποιήθηκε ότι συμπράττει με τους Πέρσες, ώστε να μάθει τα πολεμικά τους σχέδια και να ενημερώσει τους Έλληνες για τις κινήσεις και τα σχέδια του Ξέρξη.

Η Πυθία συμβούλευσε τον Αθηναίο Θεμιστοκλή να περιορίσει τους Αθηναίους στα Ξύλινα Τείχη, που ήτανε απόρθητα. Έτσι ο Θεμιστοκλής έχτισε Πολεμικά Πλοία.

"Των δε Θερμοπυλέων το μεν προς εσπέρας ούρος άβατον" [3].

Ανάμεσα στις παρυφές της Οίτης και τις ακτές του Μαλιακού, βρίσκεται ο στενωπός του Καλλιδρομίου όρους, που εκτείνεται από την Θεσσαλία ως την Λοκρίδα. Εκεί υπάρχει μία στενή λωρίδα γης, τα στενά, από όπου εκρέουν θερμές πηγές θειούχων υδάτων σε πετρώδες έδαφος, εξ ου και το όνομα Θερμοπύλες: Ετυμολογικά, η ονομασία σημαίνει Θερμές Πύλες, πέρασμα όμοιο με πύλη. [4] .

Κοντά βρισκόταν και το αρχαίο Αμφικτυονικό Ιερό της Δήμητρας, το οποίο οι Έλληνες είχαν χρέος να προασπίσουν έναντι των επιδρομέων [5] .

Ο ΞΕΡΞΗΣ οργάνωσε την εκστρατεία στην Ελλάδα με αναρίθμητο στρατό, πεζικό, ιππικό, δούλους, χίλια πλοία, άραβες σε καμήλες, Αφρικανούς με δέρματα από λιοντάρια, ιππείς με τόξα και πελέκεις. Όταν έφτασε στον Ελλήσποντο για να τιμωρήσει την θάλασσα για την τρικυμία, διέταξε να την μαστιγώσουν 300 φορές και να ρίξουν ένα ζεύγος χειροπέδες στα νερά [6] .

Ο Ηρόδοτος διηγείται ότι ο Δημάρατος, εξόριστος Βασιλιάς της Σπάρτης και σύμβουλος του Πέρση Βασιλιά, είπε στον Ξέρξη πως

"Οι Έλληνες είναι λαός φτωχός και προικισμένος με μεγάλες αρετές. Οι άντρες αυτοί ετοιμάζονται να πολεμήσουν και έχουν την συνήθεια πριν τη μάχη, στολίζονται και φορούν στεφάνι στα μαλλιά. Να γνωρίζεις πως αν καθυποτάξεις και τους Σπαρτιάτες, κανένα άλλο έθνος δεν θα τολμήσει να σου αντισταθεί. Πολεμάς με Ένδοξο λαό και γενναιότατους άντρες" [7].

Ο Ξέρξης θεώρησε την νίκη των Περσών βέβαιη. Πίστεψε πως ενώ οι ηγέτες αρχικά θα προβάλλουν αντίσταση για χάριν γοήτρου, στην μάχη οι Έλληνες θα λιγοψυχήσουν αντιμετωπίζοντας τις μυριάδες των Περσών. Μα των περίμενε μία δυσάρεστη έκπληξη, σαν είδε τον θρίαμβο των Ελλήνων, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΙΑΣΜΕΝΟΙ.
Προαγγελία Πολέμου
Ο αγγελιαφόρος των Περσών είδε τους Έλληνες να ετοιμάζουν γυμναστικές επιδείξεις, και με εντυπωσιακή ψυχραιμία να βγαίνουν άφοβα από τα τείχη. Τελετουργικά χτενίζανε τα μαλλιά τους, καλλωπίζονταν, καθαρίζονταν, σε μία ηρωϊκή γιορτή.

Ο Λεωνίδας απαντά "Μολών Λαβέ" στην πρόταση του Ξέρξη να παραδώσει τα όπλα (γη και ύδωρ). Με Μολών Λαβέ απάντησαν στον εχθρό αρκετοί μεταγενέστεροι πολιτικοί. Σήμερα είναι το έμβλημα του 1ου Ελληνικού Σώματος Στρατού.

Εκτός από την αναμφισβήτητη γενναιότητα του Λεωνίδα, υπάρχουν δύο σημαντικοί παράγοντες που επηρέασαν την εξέλιξη των γεγονότων:

1. Ο χρησμός του Δελφικού Μαντείου προείδε ότι "Η Σπάρτη θα μπορούσε να σωθεί μόνον μετά τον θάνατο του βασιλιά της, απόγονο του Ηρακλή".

2. Οι Έφοροι δεν υποστήριξαν τον Λεωνίδα με επαρκή στρατό, αφ' ενός εξαιτίας των Καρνείων Εορτασμών (Εορτή προς τιμή του Καρνείου Απόλλωνα, διάρκειας 9 ημερών, κατά την οποία απαγορευότανε οι πολεμικές επιχειρήσεις), και αφ' ετέρου για να ενισχύσουνε τις Ελληνικές δυνάμεις στον Ισθμό της Κορίνθου.

Στις Θερμοπύλες οι Πέρσες υπολόγιζαν πως η παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων ήτανε ζήτημα ελάχιστων ωρών.

Οι Σπαρτιάτες έστειλαν τον Λεωνίδα με 300 επίλεκτους άνδρες στις Θερμοπύλες. Σύμφωνα με τις πολεμικές συνήθειες τους, επέλεξαν να στείλουν άνδρες με μεγάλους γιους ώστε να αφήσουν ώριμο άρρενα συνεχιστή της γενιάς, σε περίπτωση θανάτου τους.

Ο Ορχομενός προσέφερε 120 άνδρες, η Κόρινθος 400, η Φιλιούντα 200 οπλίτες, οι Μυκήνες 80, και οι Θεσπιείς 700 γενναίους άνδρες.

Σε δύο μερόνυχτα τα πολυπληθή Περσικά Στρατεύματα είχανε αποδεκατιστεί από μικρές ομάδες Ελλήνων οι οποίοι μάχονται ... εναλλάξ, φανερά υποτιμώντας τις Περσικές δυνάμεις ! Τις δύο πρώτες μέρες 20,000 Περσών στρατιωτών σκοτώθηκαν, ανάμεσα τους δύο αδερφοί του Ξέρξη, ενώ οι "Αθάνατοι" πολεμιστές του Ξέρξη οπισθοχώρησαν.

Την Τρίτη μέρα συνεχίστηκε ο αφανισμός των πλέον επίλεκτων μαχητών του Ξέρξη. Οι Πέρσες κατανοούν ότι μόνον αν περικυκλώσουνε τους Έλληνες, αν γνώριζαν την περιοχή καλά, θα τους κατατροπώνανε [8] .

Χώρα που γεννάς τους Ήρωες, γεννάς και Εφιάλτες

Ο Εφιάλτης ήταν ένας φιλόδοξος κάτοικος γειτονικού χωριού, ο οποίος δελεάστηκε από τα πλούτη και τις τιμές που του έταξε Ο Ξέρξης. Έτσι οδήγησε τον Πέρση Στρατηγό Υδάρνη με τους στρατιώτες του στην χαράδρα του Ασωπού, όπου συναντούν τους 1000 Φωκαείς, και τους ξυπνούν!!!

Οι Φωκαείς αντιλαμβάνονται πως οι Πέρσες δεν τους καταδιώκουν, κι επαναπαύονται στην Ανδρεία των τριακοσίων ! Πράγματι, οι Πέρσες στοχεύουν στον αφανισμό των τριακοσίων, για να σπάσουν τον πυρήνα τη Ελληνικής Αντίστασης. Αν οι Φωκαείς είχανε κρατήσει άμυνα, η ροή της ιστορίας θα είχε εξελιχθεί διαφορετικά.
Η Μάχη των Θερμοπυλών: Όταν η αγάπη γιά την πατρίδα υπερβαίνει το καθήκον
Το 480 π.Χ., ηγούμενος 7,000 ανδρών, μεταξύ των οποίων 300 επίλεκτων Σπαρτιατών, οχυρώθηκε στα στενά των Θερμοπυλών για να ανακόψει το πέρασμα των στρατευμάτων του Ξέρξη.

Οι Σπαρτιάτες πολεμιστές φέρανε δόρυ στο δεξί χέρι. Στο αριστερό πλευρό φέρανε ξίφος ή μαχαίρι, που κρεμότανε από τον δεξιό ώμο με λουρί. Φορούσανε περικεφαλαία, μεταλλικό θώρακα και κνημίδες. Με το αριστερό χέρι φέρανε ασπίδα, που προφύλασσε μηρούς και κορμό.

Μετά από διήμερη αντίσταση και προδοσία του Εφιάλτη, ο Λεωνίδας αντιλήφθηκε τους Πέρσες ενώ κατέβαιναν από το όρος της Οίτης, κι έστειλε δια θαλάσσης το κύριο σώμα του Στρατού με τους 300 Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς.

Οι Πέρσες ήτανε προ των πυλών, και οι Έλληνες Αρχηγοί είχανε συζητήσεις και διενέξεις. Αρκετοί Αρχηγοί αποσύρθηκαν, με τα στρατεύματα τους. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Λεωνίδας έδωσε εντολή να αποσυρθούν οι σύμμαχοι Έλληνες στρατιώτες καθώς τους θεώρησε απρόθυμους και λιγόψυχους ώστε να αντιμετωπίσουν τον ισχυρό εχθρό.

Οι Θεσπιείς με Αρχηγό τον Δημόφιλο παρέμειναν στο πλευρό του Λεωνίδα με δική τους θέληση, δηλώνοντας πως αρνούνται να εγκαταλείψουν τον Λεωνίδα και τους 300. Τόσο όμορφα μας εξιστορεί ο Ηρόδοτος "Έτσι οι Θεσπιείς έζησαν με τους Σπαρτιάτες, και πέθαναν μαζί τους".

Οι ήρωες παρέμειναν να προασπίσουν των Ελλήνων τα Ιερά. Μία χούφτα άνθρωποι αποφάσισαν να αναμετρηθούν με τον Γιγάντιο Περσικό στρατό, με την επίγνωση πως οι άρχοντες της πόλης αλλά και οι άλλοι Έλληνες τους εγκατέλειψαν, εγκαταλείποντας έτσι κάθε Ελπίδα για Ελευθερία κι Αξιοπρέπεια.

"Αρχή άνδρα δείκνυσι"
"Η εξουσία φανερώνει τον άνδρα"

(Πιττακός ο Μυτιληναίος)

Προσφέρει ο Ξέρξης στον Λεωνίδα την κυριαρχία όλης της Ελλάδος. Και η απάντηση του Λεωνίδα :
"- Πες στον κύριο σου ότι προτιμώ να πεθάνω για την πατρίδα μου, παρά να την υποδουλώσω!"
Το πρωί της μεγάλης μέρας, οι πολεμιστές γυάλισαν το δόρυ και τις ασπίδες τους, ακόνισαν τα ξίφη τους και κάνανε λουτρό. Χτένισαν κι αρωμάτισαν τα μακριά μαλλιά τους και κάθισαν σε δείπνο. Η πρόποση του Λεωνίδα λιτή: "Συμπατριώτες, ας προγευματίσουμε λιτά, αφού το βράδυ θα φάμε πλουσιοπάροχα στα Βασίλεια του Πλούτωνα" [9].

Την επόμενη μέρα ο Ξέρξης και η φρουρά του με φρίκη είδε τις εκατοντάδες πτωμάτων Περσών στρατιωτών.

Ειδεχθές το θέαμα, κι αν ο Περσικός στρατός το έβλεπε, θα τρεπότανε σε φυγή. Οι μηχανικοί του Ξέρξη ανοίγουν τεράστια τάφρο και ρίχνουνε μέσα τα πτώματα των Περσών, σκεπάζοντας την καλά με χώμα. Αφήνουν διάσπαρτα μόνο πτώματα Ελλήνων, για να προκαλέσουν συγκίνηση και ταραχή στους συμπατριώτες τους. Στο μέσον υψώνουνε έναν πάσαλο, προορισμένο για να κρεμαστεί το αποκεφαλισμένο σώμα του Λεωνίδα.
Υπέρτατο πρότυπο στρατιωτικής εντολής.
Όλοι μαζί βρισκόμενοι αντιμέτωποι με τα πολυάριθμα στρατεύματα του Ξέρξη, δεν δέχτηκαν να αποχωρίσουν όπως άλλα Ελληνικά φύλλα, ώστε να δώσουν το σωστό παράδειγμα στις νέες γενιές των Ελλήνων.

Μετά από γενναίο αγώνα, τον Αύγουστο του 480 π.Χ. ο Λεωνίδας έπεσε ηρωϊκά με τους συμπολεμιστές του στο πεδίο της μάχης, στην δίοδο του στενωπού των Θερμοπυλών. Ο ολιγάριθμος Ελληνικός στρατός περικυκλώθηκε και εξολοθρεύτηκε ολοσχερώς, πλην των Θηβαίων, οι οποίοι παραδόθηκαν. Ο Λεωνίδας έπεσε ηρωϊκά, και οι Σπαρτιάτες περικύκλωσαν προστατευτικά το σώμα του, μέχρι τον θάνατο και του τελευταίου.

Μόνον δύο Σπαρτιάτες σώθηκαν: Ο Λεωνίδας έστειλε δύο τραυματίες πολέμου, τον Αριστόδημο [10] και τον Εύρυτο στην Σπάρτη, για να ιστορήσουν με κάθε λεπτομέρεια την εξέλιξη της αναμέτρησης. Χάριν σ' αυτούς γνωρίζουμε για την μάχη ως το τέλος.

Ένας τρίτος Σπαρτιάτης, ο Παντίτης στάλθηκε από τον Λεωνίδα στην Θεσσαλία για να ζητήσει ενισχύσεις, μα επέστρεψε στις Θερμοπύλες μετά το πέρας της μάχης. Λίγο αργότερα κρεμάστηκε από τύψεις και ντροπή, θεωρώντας την φυγή του άνανδρη.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Ξέρξης έδωσε την ασυνήθιστα σκληρή εντολή για τους Πέρσες να αποκεφαλιστεί το άψυχο κορμί του Λεωνίδα και το σώμα του να σταυρωθεί, χάριν εντυπωσιασμού. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ξέρξης μετανοώντας για την πράξη του, διέταξε να επιστραφεί το πτώμα του Λεωνίδα στην Σπάρτη, όπου κηδεύτηκε με λαμπρές τιμές, σε μία άκρως συγκινητική τελετή. Ο τάφος του Λεωνίδα σώζεται μέχρι σήμερα στο Βόρειο σημείο της σύγχρονης Πόλης της Σπάρτης.

Ο Στόχος του ηρωϊκού Λεωνίδα επιτεύχθηκε: Η πατρίδα νίκησε τον πόλεμο, κι ας έχασε μια μάχη, ας έχασε άνδρες ηρωϊκούς. Ο Αγώνας τους αυτός συγκλονίζει την ανθρωπότητα 2,500 χρόνια τώρα:

Η ανδρεία, το να βαδίζεις στο θάνατο για μια ανώτερη ιδέα, την πατρίδα σου. Ασπίδα Σωτηρίας και παράδειγμα αυταπάρνησης στις γενιές που ακολουθούν.

Οι Εορτασμοί των Λεωνιδείων

Προς τιμή του Λεωνίδα και των συμπολεμιστών του που έπεσαν στις Θερμοπύλες, Οι Σπαρτιάτες διοργάνωσαν ετήσια γιορτή με τοπικούς αγώνες. Δύο μνημεία προς τιμή του Λεωνίδα αλλά και του Παυσανία (ο οποίος ηγήθηκε της μάχης των Πλαταιών), στήθηκαν απέναντι από το Θέατρο της Σπάρτης. Κάθε χρόνο, γινότανε ομιλίες προς τιμήν των δύο ηρώων αλλά και αγώνες στους οποίους αγωνιζότανε αποκλειστικά Σπαρτιάτες [11] .

Επίλογος

Οι Έλληνες έχασαν την Μάχη των Θερμοπυλών, μα κέρδισαν τον Πόλεμο κατά των Περσών. Μετά την τελική νίκη, οι Έλληνες ανήγειραν μνημείο με την επιγραφή:
"Μυριάσιν ποτέ τήδε τριακοσίας εμάχοντο. Εκ Πελοποννήσου χιλιάδες τέτορες".
"Κάποτε εδώ πολέμησαν 1,400 Πελοποννήσιοι με 3,000,000 εχθρών".

Στον τύμβο των Σπαρτιατών, οι Αμφικτύονες θα αθανατοποιήσουν την ηρωϊκή κραυγή των τριακοσίων, και του αρχηγού τους, Λεωνίδα.

"Ω ξένε, πες στους Λακεδαιμόνιους πως παραμένουμε εδώ,

υπακούοντας τις εντολές τους".

" Ώ ξειν', ἀγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα,

τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι "

(Επιτάφιος των Θερμοπυλών, επίγραμμα Σιμωνίδου)

Το όνομα τους θα μείνει αθάνατο όσο υπάρχουν ιδανικά, όσο υπάρχουν αξίες, όσο υπάρχουν πολεμιστές με συνείδηση, αδέκαστοι και ευπάτριδες.

Υστερόγραφο

Ευχαριστούμε τις ξένες παραγωγές τύπου "300", που σέβονται και αναδεικνύουν τον πολιτισμό μας, όχι απλώς ψυχαγωγώντας, μα διδάσκοντας με αληθινά ιστορικά στοιχεία.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Δρ. Μαρία Β. Κοκκινάκη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Μάχη των Θερμοπυλών . Ο Λεωνίδας και οι 300 .

# data[].attributes.attachment_link.description
Λεωνίδας ο Α' και 300 Σπαρτιάτες Δημόφιλος και 700 Θεσπιείς: Οι Υπέρτατοι Θεματοφύλακες του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος. "Όλα έμεναν άκαρπα χωρίς τον Ήρωα. Χρειάσθηκε ο θάνατος ενός παλικαριού για να δώσει πνοή ζωής στις πρώτες εκείνες ενέργειες και σ' όλα τα σχέδια. Τα λόγια των Ελλήνων έμεναν λόγια ώσπου να έλθει ο θάνατος να τα ζωντανέψει.

# data[].attributes.headline
Μάχη του Μαραθώνα

# data[].attributes.subject
Μάχη του Μαραθώνα

# data[].attributes.attachment_link.title
Battle of Marathon Virtual D.Zisopoulos A.Hahalis

# data[].attributes.headline
ΜΑΧΕΣ ΠΟΛΕΜΟΙ

# data[].attributes.subject
ΜΑΧΕΣ ΠΟΛΕΜΟΙ

# data[].attributes.headline
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας 1

# data[].attributes.subject
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας 1

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας Μέρος 1

# data[].attributes.headline
ο σωκρατης πινει το κωνειο

# data[].attributes.subject
ο σωκρατης πινει το κωνειο

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το 399 π.Χ ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο, έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο από το Δικαστήριο της Ηλιαίας, που αποτελούνταν από 500 Αθηναίους πολίτες, με τις κατηγορίες της αμφισβήτησης και ασέβειας των θεών και τη διαφθορά των νέων της πόλης της Αθήνας.

Δικαστές και κοινό θα αποφασίσουν για την ενοχή ή την αθωότητα του σπουδαίου Αθηναίου φιλοσόφου.

Ο Σωκράτης έζησε στην Αθήνα (το 470 π.Χ. ή 469 π.Χ. - 399 π.Χ.)ήταν Έλληνας Αθηναίος φιλόσοφος και μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες του ελληνικού και παγκόσμιου πνεύματος και πολιτισμού και ένας από τους ιδρυτές της Δυτικής φιλοσοφίας.

Ενδεικτικό της σημασίας του για την Αρχαία ελληνική φιλοσοφία είναι ότι όλοι οι Έλληνες φιλόσοφοι πριν από αυτόν ονομάστηκαν Προσωκρατικοί. Αναρίθμητοι είναι οι μελετητές που έχουν ασχοληθεί με τον Σωκράτη, στους αιώνες που ακολούθησαν το θάνατό του, πολλοί από τους οποίους είναι ιδιαίτερα φημισμένοι, έτσι ώστε ο W.K.C. Guthrie να γράψει πως "στο τέλος ο καθένας έχει το δικό του, ως ένα βαθμό Σωκράτη, που δεν είναι ίδιος ακριβώς με τον Σωκράτη κανενός άλλου". Είχε έναν πολυάριθμο κύκλο πιστών φίλων, κυρίως νέων από αριστοκρατικές οικογένειες, απ' όλη την Ελλάδα. Ορισμένοι από αυτούς έγιναν γνωστοί ως ιδρυτές φιλοσοφικών σχολών διαφόρων κατευθύνσεων. Οι γνωστότεροι ήταν ο Πλάτωνας και ο Αντισθένης στην Αθήνα, ο Ευκλείδης στα Μέγαρα, ο Φαίδωνας στην Ηλεία και ο Αρίστιππος στην Κυρήνη. Οι κυριότερες πηγές για τη ζωή του είναι κατ' αρχάς ο μαθητής του Πλάτων, ο ιστορικός Ξενοφών, ο φιλόσοφος Αριστοτέλης και ο συγγραφέας κωμωδιών Αριστοφάνης.

Στις φιλοσοφικές του έρευνες τον παρακολουθούσαν πολλοί, ιδιαίτερα νέοι, που ένιωθαν ευχαρίστηση ακούγοντας τον να μιλάει και να συζητάει για θέματα κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά και θρησκευτικά. Έτσι σχηματίστηκε γύρω του ένας όμιλος, που δεν αποτελούσε όμως σχολή, γιατί ο Σωκράτης δεν δίδαξε συστηματικά, αλλά διαλεγόταν σε κάθε σημείο της πόλης, με ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και σε αντίθεση με τους σοφιστές δεν έπαιρνε χρήματα από τους μαθητές του.

Απέφευγε την εμπλοκή στην πολιτική και προτιμούσε να πορεύεται τη δική του ανεξάρτητη πορεία. Μόνη εξαίρεση, όταν η πατρίδα τον καλούσε. Έτσι έλαβε μέρος σε τρεις εκστρατείες στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, στην πολιορκία της Ποτίδαιας, στο Δήλιο της Βοιωτίας το 424π.Χ. ("ήμουν μαζί του στην υποχώρηση", λέει ο Λάχης στον ομώνυμο πλατωνικό διάλογο,"και αν όλοι ήταν σαν τον Σωκράτη, η πόλη μας ποτέ δε θα πάθαινε εκείνη τη συμφορά.")Το 422 π. Χ. στη μάχη της Αμφίπολης έσωσε τη ζωή του Αλκιβιάδη και έδειξε απίστευτη αντοχή στις κακουχίες, όπως περιγράφει ο ίδιος ο Αλκιβιάδης στο πλατωνικό Συμπόσιο. Το 406 π.Χ., στη δίκη των 10 Αθηναίων στρατηγών όταν συνέπεσε η "φυλή" στην οποία ανήκε να έχει την πρυτανεία, αρνήθηκε να υποκύψει στην απαίτηση να φέρει σε ψηφοφορία στην Εκκλησία του Δήμου μία παράνομη πρόταση - να δικαστούν ομαδικά και όχι ο καθένας ξεχωριστά, όπως όριζε ο νόμος οι στρατηγοί που είχαν κατηγορηθεί ότι δεν περισυνέλεξαν τους ναυαγούς κατά τη ναυμαχία στις Αργινούσες, κάτι απαράδεκτο νομικά στην αθηναϊκή δημοκρατία. Το 404 π.Χ. με την ίδια τόλμη εναντιώθηκε στους Τριάκοντα τυράννους, όταν αρνήθηκε να συλλάβει έναν δημοκρατικό πολίτη, τον Λέοντα τον Σαλαμίνιο.

Το 399 π.Χ. διατυπώθηκε εναντίον του κατηγορία για ασέβεια προς τους θεούς και για διαφθορά των νέων. Ο φιλόσοφος καταδικάστηκε, με βάση την κατηγορία, σε θάνατο. Ως σκοπιμότητα της κατηγορίας θεωρήθηκε η διδασκαλία του, η οποία επιδρούσε στους νέους, και με τον φιλελευθερισμό που τον διέκρινε, θεωρήθηκε ανατρεπτικός. Ουσιαστικό κίνητρο, όμως, υπήρξε η αντιζηλία του με σημαντικούς άνδρες της εποχής. Ενώ ένας από τους βασικούς λόγους για κατηγορία του, στην πραγματικότητα ήταν ότι ένας από τους μαθητές του, και μάλιστα από τους πιο σημαντικούς, είχε πάρει μέρος στην εξουσία των τυράννων.
Στη διάρκεια της δίκης ο Σωκράτης έδειξε θάρρος, ενώ η αναγγελία της ποινής δεν κατάφερε να τον βγάλει από τη θεϊκή του αταραξία. Μετά την καταδίκη του παρέμεινε στο δεσμωτήριο 30 μέρες, γιατί ο νόμος απαγόρευε την εκτέλεση της θανατικής ποινής πριν από την επιστροφή του ιερού πλοίου από τις γιορτές της Δήλου. Από τον διάλογο του Πλάτωνα Κρίτων μαθαίνουμε ότι ο Σωκράτης θα μπορούσε να σωθεί, αν ήθελε, αφού οι μαθητές του είχαν τη δυνατότητα να τον βοηθήσουν να αποδράσει. Ο Σωκράτης αρνήθηκε και, ως νομοταγής πολίτης και αληθινός φιλόσοφος, περίμενε τον θάνατο ειρηνικά και γαλήνια, και ήπιε το κώνειο, όπως πρόσταζε ο νόμος.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Σωκράτης καταδικάζεται σε θάνατο και πίνει το κώνειο

# data[].attributes.attachment_link.description
Το 399 π.Χ ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο, έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο από το Δικαστήριο της Ηλιαίας, που αποτελούνταν από 500 Αθηναίους πολίτες, με τις κατηγορίες της αμφισβήτησης και ασέβειας των θεών και τη διαφθορά των νέων της πόλης της Αθήνας. Δικαστές και κοινό θα αποφασίσουν για την ενοχή ή την αθωότητα του σπουδαίου Αθηναίου ...

# data[].attributes.headline
ολυμπιακοι αγωνες

# data[].attributes.subject
ολυμπιακοι αγωνες

# data[].attributes.headline
παλη αρχαια ελλαδα

# data[].attributes.subject
παλη αρχαια ελλαδα

# data[].attributes.headline
ο κωστης παλαμας

# data[].attributes.subject
ο κωστης παλαμας

# data[].attributes.headline
μεγας αλεξανδρος

# data[].attributes.subject
μεγας αλεξανδρος

# data[].attributes.headline
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

# data[].attributes.subject
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

# data[].attributes.headline
Η ναυμαχία της Σαλαμ

# data[].attributes.body
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας 2

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας Μέρος 2

# data[].attributes.headline
ΙΣΤΟΡΙΑ TOY ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

# data[].attributes.subject
ΙΣΤΟΡΙΑ TOY ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

# data[].attributes.headline
ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

# data[].attributes.subject
ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

# data[].attributes.headline
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

# data[].attributes.subject
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

# data[].attributes.headline
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

# data[].attributes.body
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ακούμε για τη δόξα των αρχαίων Ελλήνων, αλλά λίγοι συνειδητοποιούν πόσο επίπονη ήταν η άνοδός τους από την αφάνεια. Η προϊστορία της χώρας (η μυθολογική εποχή) σημαδεύτηκε από ξένες επιδρομές και κατακτήσεις. Οι περισσότερες ήταν θαλάσσιες. Οι επιδρομείς μετέφεραν τεχνολογία, γνώσεις, προϊόντα, καλλιέργειες, και νέες θρησκευτικές αντιλήψεις. Σε πολλά μέρη οι Έλληνες έβλεπαν για πρώτη φορά πλοίο! Ήταν δύσκολο να αντισταθούν, τόσο από στρατηγική άποψη, αλλά και γιατί θαύμαζαν τους επιδρομείς. "...πάσης σχεδόν τέχνης ευρεταί βάρβαροι..."

Όσα έγιναν τότε, ισχύουν και τώρα... Πολλοί προσπαθούν να αποδείξουν πως όλα ήταν Ελληνικά, θεωρώντας Εθνικό Καθήκον να χαϊδεύουν τα αυτιά του κοινού. Πολλοί αρχαίοι μυθογράφοι προσπάθησαν, επίσης, να διαγράψουν την παρουσία ξένων. Ήταν όμως αδύνατο, γιατί αντίβαινε στην κοινή γνώμη.

Όσοι θέλουν να δουν το παρελθόν χωρίς ωραιοποίηση, ώστε να μπορέσουν να σχεδιάσουν το μέλλον, θα βρουν εδώ -κυριολεκτικά- την αρχή των ανησυχιών τους.

Τροία, Θράκη, Θήβες, Σπάρτη, Αθήνα, Σαντορίνη, Ρόδος, Θάσος, Δήλος, Δωδώνη, Δελφοί... Η επιρροή των Φοινίκων έφτασε μέχρι την Αιθιοπία και την Ινδία. Ήταν εμπορικοί αντιπρόσωποι των Αιγυπτίων και των Μεσοποτάμιων, των οποίων μετέφεραν και πολιτιστικά στοιχεία. Ο αποικισμός και το θαλάσσιο εμπόριό τους ενοποίησαν την Μεσόγειο. Στους Μύθους των λαών της κυριαρχεί η περιπλανώμενη Ιώ (=Σιών, Ίσις) που διέτρεξε τις ανατολικές ακτές της. Πρόγονοί της, κατά τους Έλληνες, οι Αργίτες, κατά τους Τρώες, οι Φοίνικες. Απόγονοίτης, οι Αιγύπτιοι, Χαλδαίοι, Εβραίοι Δαν, Δαναοί, Τρώες, Ασκάνιοι, Φρύγες, Φοίνικες, Κίλικες, Κιττείμ (=Ρωμαίοι) κλπ.

Η έρευνα βασίστηκε στις αρχαίες πηγές, συνδυασμένες με την Βίβλο και τους Βυζαντινούς ιστορικούς, αποφεύγοντας όσο γίνεται, μεταγενέστερες αναλύσεις και σκοπιμότητες. Οι Βυζαντινοί χρονογράφοι είναι πολύτιμη πηγή, γιατί μνημονεύουν αρχαία κείμενα που σήμερα έχουν χαθεί. Όπου είναι δυνατή η αντιπαράθεση με τις αρχαίες πηγές τους, αποδείχνονται αξιόπιστοι και μάλιστα λέξη προς λέξη. Άλλη απόδειξη αξιοπιστίας τους είναι ότι τα έργα τους είναι σχεδόν όμοια. Δεν θα περιλάβω αρχαιολογικά συμπεράσματα. Θα πω όμως πως συμφωνούν.

Μειονέκτημα της μελέτης είναι η ελλιπής αναφορά στις παραλλαγές των Μύθων. Είναι αδύνατο, άλλωστε, να βγει οποιοδήποτε συμπέρασμα αν δεν επιλεγεί κάποια από τις αντικρουόμενες παραλλαγές και απορριφθούν -ως ένα βαθμό- οι άλλες. Κριτήριο, η λογική τους σειρά, μάλιστα όταν προέρχονται από διαφορετικές πηγές, φανερώνοντας την γνησιότητά τους.

Παρά τις επιδρομές και τις κατακτήσεις, (που ήρθαν κυρίως από τη θάλασσα, την ευχή και την κατάρα της Ελλάδας) οι Έλληνεςκατόρθωσαν να μεταμορφώσουν τις ξένες επιρροές, ώστε να θεωρούνται πλέον Ελληνικές, να βγουν στο προσκήνιο της Ιστορίας. και να δημιουργήσουν μεγάλο πολιτισμό, που είχε όμως δύσκολη αρχή, και άδοξο τέλος- ακριβώς γιατί οι ξένες επιρροές δεν αποτινάχτηκαν πλήρως.

Αυτή την αρχή θα σκιαγραφήσουμε εδώ.

Ένας φοίνικας, το ιερό φυτό-έμβλημα του Απόλλωνα

Δεν είναι γηγενές φυτό της Ελλάδας, και

αποκαλύπτει την προέλευση των ολύμπιων θεών

από την Αίγυπτο και την Μέση Ανατολή

"Δεν μπορεί να παραδεχτώπως είναι σύμπτωση που όσα γίνονται στη θεϊκή λατρεία στην Ελλάδα και την Αίγυπτο είναι όμοια. Αλλιώς, θα έμοιαζαν με τις ελληνικές συνήθειες και δεν θα είχαν εισαχθεί πρόσφατα"

Η Ανατολική Μεσόγειος ήταν λεωφόρος εισβολών και πολιτιστικών επιδράσεων. Οι απέραντες ακτές της Ελλάδας έκαναν εύκολη την προσέγγιση ξένων στόλων, και δύσκολη την αντιμετώπισή τους.

Υπάρχουν λίγα, αλλά ξεκάθαρα στοιχεία από τους αρχαίους συγγραφείς, που αποδείχνουν πως η προϊστορική Ελλάδα κατακτήθηκε από Αιγύπτιους και Ασιάτες επιδρομείς, που εκμεταλλεύτηκαν το χάος που άφησαν οι φυσικές καταστροφές, συνέπεια του ηφαιστείου της Θήρας. Υποθέτουμε πως προηγουμένως υπήρχε εξελιγμένος πολιτισμός στο Αιγαίο, που χάθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά.

"απόμειναν οι αγράμματοι και ακαλλιέργητοι"- στις βουνοκορφές "...γιατί, ότι σχετικό με τους Έλληνες, είναι πρόσφατο και χθεσινό, ακόμα και τα παλιά, κατά κάποιο τρόπο" /.../ "Την περιοχή της Ελλάδας χτύπησαν μύριες" (φυσικές) "καταστροφές, που έσβησαν τη μνήμη των συμβάντων. Κάθε φορά που ξεκίναγαν νέα ζωή" [:από την αρχή] "πίστευαν πως τα πάντα άρχιζαν τότε, με καθένα από αυτούς...."

Έτσι, εισβολές κατέκλυσαν τη χώρα εύκολα, αλλά ήταν ευκαιριακές, αποικιστικού ή ληστρικού τύπου. Δεν υπήρχαν πια συντεταγμένα ισχυρά κράτη για να κατακτήσουν περιοχές μόνιμα. Ανάλογα φαινόμενα χτύπησαν όλη την Ανατολική Μεσόγειο (πχ, οι επιδρομές των "λαών της θάλασσας", όπου μάλλον συμμετείχαν και Έλληνες. Πιστεύεται πως αιτία ήταν μια μεγάλη διατροφική κρίση)

Αγνοούμε λεπτομέρειες, αλλά ξέρουμε, μέσω των Ελληνικών Μύθων που εξυμνούν τους... κατακτητές μας, πως αυτοί εντάχθηκαν στις γενεαλογίες των βασιλικών οίκων, αφήνοντας βαθιά ίχνη. Οι κατακτήσεις αυτές είχαν σοβαρές πολιτιστικές και θρησκευτικές επιδράσεις. Επέβαλλαν τη λατρεία των Ολύμπιων θεών, αντικαθιστώντας τη λατρεία της Μητέρας Γης και του Ήλιου, καθώς και πολλές άλλες, άγνωστες σήμερα λατρείες, που ανακαλύφθηκαν αρχαιολογικά. Η θρησκευτική αλλαγή γέννησε την αβάσιμη θεωρία της εισβολής "Ινδοευρωπαίων", που έφεραν δήθεν το Δωδεκάθεο από τηνΙνδία.

Οι Έλληνες, όμως, δεν έπαψαν ποτέ να λατρεύουν τη Γη και "τον πρώτο απ' όλους τους θεούς, τον Ήλιο"και γιόρταζαν τα "Κρόνεια", λέγοντας πως η ζωή ήταν καλύτερη με τους παλιούς θεούς, όταν ζούσαν τα "χρυσά" και "ασημένια" γένη ανθρώπων, που "...ούτε τους αθάνατους να λατρεύουν ήθελαν ούτε να θυσιάζουν στων μακαρίων τους ιερούς βωμούς..."

Αποκαλούσαν τον Δία: "Ευρύβατον", "υποθέτοντας πως ο Δίας μεταμορφώνονταν και πλούτιζε και έκανε πανουργίες". Ο Ευρύβατος συμβόλιζε την πονηρία. Οι χαρακτηρισμοί του Δία ως νέου, άδικου, σκληρού και επίορκου θεού, έγιναν από τον... Αισχύλο, που ξεσπά με μανία πάνω στους νέους θεούς στο έργο του "Προμηθέας Δεσμώτης"... Σώζεται και μια παροιμία: "Πόρρω Διός τε και κεραυνού" (μακριά απ' τον Δία και τον κεραυνό [του])

Οι αλλαγές μεταμορφώθηκαν σε διαδοχές θεών, (Ουρανός -Κρόνος -Ζευς) Γιγαντομαχία και Τιτανομαχία. Οι περισσότεροι μυθικοί βασιλείς -εκφραστές του παλιού καθεστώτος, αν και μερικοί ήταν ήδη ξένοι- περιγράφονται ως εγκληματίες, ασεβείς ή αμαρτωλοί. (Αμφίων, Πενθεύς, Μελέαγρος, Κριός, Πελίας, Φλεγύας, Οινεύς, Λάβδακος, Οιδίπους, Σαλμωνεύς, Ιξίων, Σίσυφος, Έλατος, Ίσχυς, Πειρίθους, Θησέας, Τάνταλος, Αίας, Αχιλλέας, Νεοπτόλεμος, Λυκάων, Κύκνος, Λάιος, Αριστόδημος, Φύλαντας, Βελλερεφόντης, κλπ...) Έτσι παρουσίαζε η εθνική μας θρησκεία τους Ήρωες και Γενάρχες μας. Στόχος ήταν να υποβαθμιστεί ο Αρχιερατικός τους ρόλος ώστε να αντικατασταθούν από μόνιμο ιερατείο, που δεν υπήρχε στην προϊστορική Ελλάδα, και ουδέποτε απέκτησε κύρος στους ιστορικούς χρόνους της Ελληνικής αρχαιότητας.

Οι μάχες θεών, ήταν πόλεμοι μεταξύ ανθρώπων και έγιναν τόσο πρόσφατα, που πρόσωπα σαν τον Ηρακλή, τον Κέκροπα και τον Πρίαμο, εμφανίζονται σαν σύγχρονά τους, ενώ ο Κάδμος αρχαιότερος. Η διαπίστωση σκανδάλιζε όσους αρχαίους ήθελαν να πιστεύουν πως οι Ολύμπιοι ήταν προαιώνιοι...

Ακολουθεί συνοπτική εξιστόρηση των γεγονότων όπως διασώζονται, αρχίζοντας, ενδεικτικά, με μερικά γενικά:
"Καθιερώσαμε θεούς που δεν είναι διαφορετικοί για τον καθένα, ούτε άλλοι για βάρβαρους και άλλοι για Έλληνες, ούτε άλλοι για το βορρά και άλλοι για το νότο" Πλούταρχος, ιερέας των Δελφών (!)
Ήδη μνημονεύσαμε την διαπίστωση του Ηρόδοτου πως οι θρησκευτικές τελετές της αρχαίας Ελλάδας δεν ταίριαζαν με τα υπόλοιπα έθιμά της. Έλεγαν πως ο πρώτος Αθηναίος που θυσίασε βόδι στο Δία έπαθε κρίση λόγω ενοχών για το φόνο του αθώου και χρήσιμου αυτού ζώου. Τα κατοπινά χρόνια, δικάζανε συμβολικά το... τσεκούρι που σκότωνε το βόδι, για να απαλλάξουν τον θύτη από το έγκλημα! Οι ξένοι γέλαγαν με την καρδιά τους με αυτή την τελετή. Οι τελετουργίες της θρησκείας των Ολύμπιων ήταν αντίθετες όχι μόνο στις συνήθειες, αλλά και τους νόμους της Ελλάδας!

Ο Αριστοτέλης λέει πως οι Αθηναίοι κρατικοί λειτουργοί έπρεπε να αποδείξουν με μάρτυρες την πίστη τους στον (δήθεν) "Πατρώο Απόλλωνα", ενώ λίγο παλιότερα, επί Πεισίστρατου, τον περιφρονούσαν τόσο που αποπατούσαν στο τέμενός του!

Η λέξη "θρησκεία" για τους αρχαίους Έλληνες κατάντησε να είναι μια λέξη ξένη! "Θρήσκος: αλλόπιστος. Από το Θραξ, γεν. Θρακός. Και η λέξη θρησκεία προέρχεται από την ευσέβεια των Θρακών για τα θεία, και από τις ιερουργίες του Ορφέα"

Την ετυμολογούσαν από τη λέξη Θράκη, γιατί από αυτήν την περιοχή κατάγονταν ο Ορφέας, που καθιέρωσε τις βασικές αρχές της λατρείας των Ολυμπίων. "Πήρε από την Αίγυπτο τις περισσότερες από τις μυστικές τελετουργίες, τις οργιαστικές τελετές που συνοδεύουν τις περιπλανήσεις του και τη μυθική παράδοση για τις εμπειρίες του στον Άδη. Γιατί η λατρεία του Όσιρη είναι ίδια με εκείνη του Διονύσου, ενώ της Ίσιδας είναι πανομοιότυπη με την αντίστοιχη της Δήμητρας και μόνο τα ονόματα έχουν αλλάξει"

Γι' αυτό, οι τελετές αυτές φαίνονταν αφύσικες στους Έλληνες."...απ' αυτά, θεωρείται πως και το να πιστεύεις στη θρησκεία, κατέληξε να γίνει ο ορισμός υπερβολικών και περίεργων τελετών..."

Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, αιώνες μετά τον Ηρόδοτο, συνεχίζει να αποκαλεί τις τελετές της λατρείας του Δωδεκάθεου στην Ελλάδα: "τερατώδεις"..."

Άλλοι συγγραφείς και ποιητές έφτασαν στο σημείο να διαψεύσουν τους (Ελληνικούς;) Μύθους, γιατί δεν ταίριαζαν με την εικόνα του Θείου, όπως την αντιλαμβάνονταν οι Έλληνες: "Έχουν πει" [οι θεολόγοι και Μυθογράφοι] "για τους θεούς πράγματα που δεν θα τολμούσε να πει κανείς ούτε για τους εχθρούς του" /.../ "γι αυτά δεν δικάστηκαν όπως έπρεπε, αλλά δεν ξέφυγαν και ατιμώρητοι"Και ο Ευριπίδης αρνήθηκε την κακή φύση των θεών όπως παραδίδεται στους Μύθους: "Ει οι θεοί εισί κακοί ουκ εισί θεοί". Άρα, αυτή η θρησκεία δεν μπόρεσε ποτέ να ενταχθεί στον ψυχισμό και τον πολιτισμό του τόπου.

Αυτές οι τελετές, και η θρησκεία τους, επιβλήθηκαν με τη βία:

"Ο Δίας" /.../ "πήγε σχεδόν σε όλη την οικουμένη, και σκότωνε τους ληστές και τους ασεβείς, και εισηγούνταν την ισότητα και την Δημοκρατία".

[Ο Διόνυσος] "μαζί του περιέφερε και στρατό /.../ και τιμωρούσε τους άδικους και ασεβείς ανθρώπους".

Ένας Φοίνικας βασιλιάς δέχεται προσφορές καθισμένος σε έναν θρόνο από Σφίγγες,

που συμβολίζουν την υλική και πνευματική εξουσία του θρόνου.

Αυτό το Φοινικικό πρότυπο αντέγραφε το άγαλμα του Δία - Ζευς (Ζεβούβ) στην Ολυμπία...

"Στα δυο μπροστινά πόδια" [του θρόνου του Δία στην Ολυμπία, παριστάνονται να-] "κείτονται τα παιδιά των Θηβαίων αρπαγμένα από τις Σφίγγες, και κάτω από τις Σφίγγες ο Απόλλων και η Άρτεμη τοξεύουν τα παιδιά της Νιόβης..."

Βέβαια, αν και ξενόφερτοι, οι Ολύμπιοι έτρεφαν απέραντη αγάπη για την Ελλάδα:

"Σ΄αυτόν" [το Δία] "ύστερα απάντησε η μεγαλομάτα σεβάσμια Ήρα: ΄΄Αληθινά εγώ τρεις πολιτείες αγαπώ πάρα πολύ, το Άργος και τη Σπάρτη και τις Μυκήνες με τους φαρδιούς τους δρόμους. Αυτέςκατάστρεψέ τις τη στιγμή που θα τις μισήσεις βαθιά στην καρδιά σου. Σ΄αυτές δεν σου μπαίνω εγώ μπροστά ούτε σου αρνιέμαι να τις χαλάσεις΄΄"
Εθνική θρησκεία, που λένε... Στη συνέχεια, κεφάλαιο-κεφάλαιο, θα ανιχνεύσουμε την επιβολή της νέας θρησκείας των Ολυμπίων στην Ελλάδα, που είναι διάφανη και εμφανής σε όλους τους Μύθους, από αυτούς του Τρωικού πολέμου, των "Επτά επί Θήβας", της Αργοναυτικής Εκστρατείας, καί, πιστεύω, όλων των άλλων.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ: Η ΑΛΗΘΕΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Ακούμε για τη δόξα των αρχαίων Ελλήνων, αλλά λίγοι συνειδητοποιούν πόσο επίπονη ήταν η άνοδός τους από την αφάνεια. Η προϊστορία της χώρας (η μυθολογική εποχή) σημαδεύτηκε από ξένες επιδρομές και κατακτήσεις. Οι περισσότερες ήταν θαλάσσιες. Οι επιδρομείς μετέφεραν τεχνολογία, γνώσεις, προϊόντα, καλλιέργειες, και νέες θρησκευτικές αντιλήψεις.

# data[].attributes.headline
ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

# data[].attributes.subject
ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ