# data[].attributes.body
17 november, zaterdag
Ik haat de camera's.
Maar ik moest deze filmclip maken voor mijn blog. Ik kan geen gemakkelijk onderwerp voor de camera's vertellen. Ik moest een keuze maken en ik koos voor een karakteristiek stukje van de Turkse cultuur.
Hoop dat je het leuk vindt.

# data[].attributes.body
14 november, donderdag
Turkije en VS zijn vrienden. Tenminste in theorie. Relaties tussen de twee landen waren niet significant. Maar na de Tweede Wereldorloog, Turkije moest an kies maken: America of Rusland?
Turkije koos America. Voor de volgende 70 jaar bleven ze vrienden. Er waren periodes van stormen en turbulenties tuurlijk maar diplomatie loste de problemen altijd op. Tot voor kort...
Het veranderd tegenvoordig. Turkse President Erdogan wil dingen die VS kunnen niet maken en hij maakt dingen die VS kunnen niet aanvaarden. En elke keer he kreegt een negatief antwoord of reactie, gaat hij dichterbij naar Rusland. Het werd zo vervelend in VS dat President Trump op een recent brief schreef: Wees niet dom!
Hij dreigde op Twitter om Turkse economie te vernietigen.
President Erdogan in ruil kocht Russisch luchtverdedigingssystem S-400 in plaats van American Patriot raketten.
Gisteren, was Erdogan in Witte Huis met Trump. "Ik gaf de brief terug" zei hij.
“We zijn al heel lang vrienden, bijna sinds dag 1. We begrijpen elkaars land. We begrijpen waar we vandaan komen”, zei Trump. “Ik ben een grote fan van de (Turkse) president.”
Wij weten niet als hij achter gesloten deuren zei "Wees niet dom." ook.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De Amerikaanse president Donald Trump verklaarde woensdag dat hij "eerlijke en productieve" gesprekken heeft gehad met zijn Turkse ambtgenoot Recep Tayyip Erdogan. Wat niet wil zeggen dat de twistpunten opgelost raakten.

Erdogan kwam bij Trump op de koffie om de spanningen tussen Turkije en de VS weg te masseren.

Dat de relaties tussen beide landen sinds de Turkse inval in het noordoosten van Syrië gespannen waren, hoeft niet te verbazen. De Turken wilden in Syrië de Koerden verdrijven, terwijl die laatste Amerikaanse bondgenoten waren in de strijd tegen terreurgroep ISIS.

Trump zei na het gesprek dat het staakt-het-vuren tussen Turkije en de Syrische Koerden grotendeels standhoudt.

Turkije ongelukkig

De Turkse operatie in Syrië is echter niet het enige dossier dat de relaties tussen Washington en Ankara verzuurde. Turkije is allerminst gelukkig met de resolutie over Armenië die het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden eind oktober goedkeurde. Het besluit erkent immers de massamoord op de Armeniërs door het Ottomaanse Rijk aan het begin van de twintigste eeuw als genocide, een beslissing die Turkije een "zware vergissing" noemde die de relaties dreigt te verzuren.

Voorts is er de kwestie rond de Turkse prediker Fethullah Gülen. Turkije beschuldigt hem ervan achter de poging tot staatsgreep van juli 2016 te zitten. Gülen leeft in ballingschap in de Amerikaanse staat Pennsylvania, en Ankara drong al ettelijke keren tevergeefs aan op zijn uitlevering.

Amerikanen ergeren zich

Een ergernis van de Amerikanen is dan weer de aankoop door Turkije van het Russische raketafweersysteem S-400. De Verenigde Staten geloven dat Rusland via het afweersysteem aan gevoelige gegevens over de capaciteiten van Amerikaanse F-35-gevechtsvliegtuigen kan geraken. Daarnaast vreest Washington voor de veiligheid van de militaire uitrusting van de NAVO in Turkije. Volgens Erdogan kunnen de twee landen deze kwestie "enkel via een dialoog" oplossen. De Turkse president verklaarde naar eigen zeggen dat Turkije Amerikaanse gevechtsvliegtuigen kan kopen "als die aan de gewenste voorwaarden worden aangeboden".

Vrienden sinds dag 1

Ondanks die politieke spanningen benadrukte Trump het wederzijdse begrip tussen beide leiders. "We zijn al heel lang vrienden, bijna sinds dag 1. We begrijpen elkaars land. We begrijpen waar we vandaan komen", zei Trump tegen Erdogan terwijl ze naast elkaar in het Oval Office zaten. "Ik ben een grote fan van de (Turkse) president", liet hij verder nog optekenen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Trump is "grote fan" van Erdogan, maar twistpunten blijven na ontmoeting

# data[].attributes.attachment_link.description
De Amerikaanse president Donald Trump verklaarde woensdag dat hij "eerlijke en productieve" gesprekken heeft gehad met zijn Turkse ambtgenoot Recep Tayyip Erdogan. Wat niet wil zeggen dat de twistpunten opgelost raakten. Erdogan kwam bij Trump op de koffie om de spanningen tussen Turkije en de VS weg te masseren.

# data[].attributes.body
11 november, maandag
“Alle gelukkige gezinnen zijn hetzelfde; elk ongelukkig gezin is op zijn eigen manier ongelukkig." is de eerste zin van de beroemde roman van Tolstoy, Anna Karenina.

Het is niet juist in Turkije.

Er zijn honderdduizenden gezinnen die op dezelfde manier ongelukkig zijn in mijn land.

Laat me vertellen waarom.

Ik was een marine officier met de rang van Kapitein-Luitenant ter zee. Nadat ik had voor 15 jaar bij de Marine Commando gewerkt, werd ik toegewezen aan het NAVO-hoofdkwartier in Brussel. Gelukkig!

Ik kwam naar Brussel in juli 2015 met mijn gezin. Wij hadden diplomatieke status, woonden in een mooi appartement, reden met een grote SUV en leefde een uitstekend leven.

Het veranderde voor de meeste van mijn Turkse collega's in juli 2016.

Na de mislukte poging tot een staatsgreep in Turkije werden duizenden mensen 's nachts gearresteerd met willekeurige aanklachten.

Turkse regering en President Erdogan zeiden dat Turkse officieren die bij de NAVO werken terroristen waren. Mijn vrienden verloren in een dag hun werk en status. Afschuwelijk! Eens waren wij bijna 50 Turkse officiers aan het NAVO-hoofdkwartier en dan bleef alleen enkele. Ik was een van de gelukkige.

Na 2 maanden, op 12 oktober 2016 om precies te zijn, vloog ik naar Turkse hoofdstaat Ankara voor een officieel vergadering. Maar het was een val! Toen ik naar de vergadering plaats ging, werd ik gearresteerd door de anti-terreurpolitie. Wat een schok! Mijn vrouw verwachtte dat ik zou terugkeren naar Brussel de volgende dag. Maar ik kon mijn vrouw of ouders in Turkije niet bellen. Vervelend!
Na 2 maanden kon ik de eerste brief verzenden naar huis.

Leven in de gevangenis was niet gemakkelijk. Ik sliep op grond in een koud cel. Ik was ziek en hongerig. Ik verloor 15 kilos in enkele dagen. Ik miste mijn gezin. Ze konden naar Turkije niet komen omdat hun paspoorten geannuleerd werden. Terwijl ik in gevangenis was, hebben zij in Belgie gebleven. Zonder salaris en ziektekostenverzekering, geleefd ze in Brussel allen met de hulp van onze vrienden.

De politie en de rechter ondervraagden mij voor maanden. Ze kunden niks fouten vinden. Na 16 maanden werd ik vrijgelaten met de conditie dat moest ik elke zaterdag naar het politiebureau om een formulier te handtekenen.

Ik werd bestempeld als een terrorist. Mijn familie en vrienden in Turkije waren bang om contact met me op te maken.

Ik besliste naar Brussel om te terugkomen.

Met sommige hulp, ontsnapte ik naar Griekenland. Daar ging ik naar de Griekse politie en verteld mijn verhaaltje. In enkele dagen was ik in Brussel met mijn gezin. Gezellig! Mijn kinderen hadden opgegroeid. Wij vertelden elkaar wat is er gebeurd in 16 maanden. Mijn vrouw maakkte heerlijk eten. Belgisch regering gaf ons vluchtelingenstatus en OCMW maakte financiële hulp.

Tof?

Nee, helemaal niet.

Er zijn nog duizenden onschuldig mensen in Turkse gevangenissen. En zijn er meer dan 800 zijn kinderen met hun moeders. Kinderen die kunnen op het park niet spelen, die kunnen ijsje niet eten, die kunnen tussen hun vader en moeder niet slapen. Jammer!

Ik moest iets voor hen doen. Dan begon ik tweeten. Het trok teveel aandacht. Ik was een held voor sommige en sommige zei was ik een verrader  onder bescherming van buitenlandse vijanden. Ik was geen van hen. Ik probeerde alleen de aandacht van de vrije wereld te trekken voor de mensenrechtenschendingen in Turkije.

Journalisten van La Libre, RTBF, Associated Press, Deutsche Welle, Euronews, National Public Radio van VS, El Diario van Spanje en EU Observer maakten interviews met me. Het nieuws trok aandacht en goeie mensen in Belgie en andere vrije landen begreep me en de situatie in Turkije.

"Heeft iets veranderd in Turkije?" je mag denken.

Spijtig genoeg is er niets veranderd.

Kinderen zijn nog in gevangenis.

Onschuldig mensen zijn nog arresteerd elke dag en gezet in de cels.

Leiders van VS, VK en EU landen nog respecteren de verantwoordelijk man, dictator van Turkije.

Hopelijk begrepen zij spoedig dat hij duivel is voor het te laat is.

Ik kijk er al naar uit.

# data[].attributes.body
9 november, zaterdag
Bekentenis: Ik heb een hekel aan voetbal. Twintig mannen rennen voor een bal: Absurd! Maar mijn zoon is a voetbalfan. Hij keek graag voetbal toen hij 3 jaar was. Hij weet de resultaat van elke wedtstrijd sindsdien. En sinds 2016 volgt hij voetbal cursus. Dit jaar speelt hij bij Europa Kraainem U12. Er zijn 2 keer training tijdens de week. Vervelend voor een huislijk vader om te wachten onder de regen of sneeuw bijna twee uuren. Denk jij kan ik op zaterdag uitslapen voor dit offer? Nee! Elke zaterdagochtend hebben wij wedtstrijd. Een zaterdag op ons veld en de andere zaterdag op een andere veld. Vanmorgen, het was op ons veld tegenover Bertem. Dogan speelde niet voor de eerste 15 minuten omdat de coach boos was voor iets hij deed. Bertem scoorde 2 doelpunten en Kraainem deed niks. Coach vertelde Dogan om te spelen. Hij scoorde 3 doelpunten en maakte een assist in 10 minuten. We hebben gewonnen met 6 tot 3. Ik was de vader van Superman. Tof. Tijd om naar Decathlon te gaan om de voetbalschoenen hij wilt voor een poosje. Elk goed komt met een prijs en dit is de prijs om de vader van Superman te zijn.

# data[].attributes.body
8 november, vrijdag
Smartphone van mijn zoon was kapot vorige maand. Het werkte met wi-fi maar niet met de simkaart. Dus dachten wij een nieuw smartphone kopen voor onze dochter, Mujgan, en geven haar "als niuew" smartphone naar haar broer Dogan. Gisteren ging ik naar huis na de cursus en vond mijn vrouw en dochter wachten op mij.
Ze zijn serieus.
Jammer! Er is iets fout.
"Mijn Iphone is gestolen" zei zij "terwijl ik music luisteren op de metro. Spijtig genoeg kon ik zie de dief niet."
Vervelend! Nu hebben wij 2 smartphones nodig voor de kinderen. Ik kijk uit naar werk vinden.
Kerstman, breng ons 2 Iphones met 64 GB of groter geheugen of vind mij een werk die voldoende salaris geeft alsjeblieft. Ik zal een beter man zijn volgende jaar.

# data[].attributes.body
7 november, donderdag
Ik hou van lezen. Ik vind weinig tijd voor lezen sinds ik begon de PC en Netwerktechnicus cursus toch probeer ik. Soms ga ik naar de Muntpunt Bibliotheek om te lezen of boek nemen. Het is een heel mooie bibliotheek. En boek nemen is heel gemakkelijk als je een abonnement card heeft. Maar het terugsturen van een boek is nog eenvoudiger. Er is een inleverpunt aan de zijkant van het bouw. Buiten de openingsuren kan de mensen geleende boeken of andere  titels inleveren aan het inleverpunt zichzelf. Gezellig! Vanmorgen ging ik naar de inleverpunt en terugstuurde de boeken dat ik 4 weken geleden namen. Dan had ik nog tijd om te wandelen tot INTEC. Tof! Ik hou van wandelen tijdens de ochtends. Maar is er iemand die houd van trap nemen tot de 8de verdieping? Kom op! Het is 2019. Wij hebben een ruimtestation en zal vertrekken tot Mars in enkele jaar. Lift bedienen is niet raketwetenschap maar misschien zou INTEC om hulp van Elon Musk kunnen vragen.

# data[].attributes.body
5 november, dinsdag
Gisteren kwam mijn zoon, Dogan, aan me met zijn "Journal de clas". Er was een memo van zijn lerar Nederlands voor mij. Meneer Alexander wil dat ik hem ontmoet. Mijn zoon heeft een fout antwoord gegeven omdat hij verkeerd begreep. Een vriend van mijn zoon lacht en mijn zoon lacht ook. Meneer Alexander was heel boos. Nu moet ik ontmoet hem. Afschuwelijk! Ik hoop hij Engels kunnen praten want ik vind mijn Nederlands is niet genoeg om te uitleggen dat mijn zoon is nog een kind.