# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Muzyka pop - to właśnie ona najczęściej pojawia się w przestrzeni publicznej. Jest modna praktycznie przez cały czas. Na listach przebojów piosenki zmieniają się nieustannie, słuchamy najczęściej tego, co jest akurat na topie. Nic w tym dziwnego - pop tworzony jest z myślą o dotarciu do jak największej grupy odbiorców, nie ma za to na celu przekazywania wartościowej treści w utworach. Muzyka pop jest nieskomplikowana, w piosenkach kilkakrotnie powtarzają się chwytliwe refreny i wpadające w ucho teksty. Melodia dostosowywana jest do panujących aktualnie trendów. Ten rodzaj muzyki, pomimo braku głębszego przekazu, nie jest jednak tworzony przez amatorów - nad komponowaniem czuwa zazwyczaj wielu specjalistów.

Oto 10 faktów o muzyce POP:

1. Pop ma swoje korzenie w Rock'n'Rollu
Muzyka pop została zapoczątkowana w latach pięćdziesiątych, kiedy to artyści rockandrollowi zaczęli nagrywać melodyjne piosenki, łatwo wpadające w ucho, łatwe w odbiorze za sprawą tanecznej rytmiczności. W zasadzie wszystkie kompozycje muzyczne, które spełniają wymienione warunki można nazwać muzyką pop.

2. Muzyka pop to utwór muzyczny składający się z krótkich partii muzycznych, które grane są na gitarze elektrycznej, utwór o standardowym brzmieniu perkusji, basu i wokalu, z chwytliwym refrenem i połączeniami z innymi stylami muzycznymi.

3. Słowo "pop" w odniesieniu do gatunku muzyki popularnej zostało po raz pierwszy użyte w 1926 roku.

4. Muzyka pop pochodzi z Wielkiej Brytanii.

5. Pop wykształcił szereg specyficznych dla siebie zjawisk związanych z kulturą masową, takich jak:"boysband", "girlsband", "idol", "power play", "przebój" (hit)

6. Rozwój muzyki pop przyczynił się do powstania w jej ramach wielu stylów muzycznych, między innymi takich jak: avant-pop, brit pop, college rock, dream pop, pop symfoniczny, progressive pop, psychedelic-pop, power pop

7. Wykonawcy muzyki pop po polsku to popularni, znani i lubiani artyści i zespoły, między innymi: Bajm, Ich Troje, Andrzej Piaseczny, Zakopower, Sylwia Grzeszczak, Kombi Ewa Farna, Doda, Edyta Górniak i wiele innych.

8. Słynny, amerykański wokalista Michael Jackson, który zmarł w 2009 roku, uważany jest za króla POPu. Pozostała po nim muzyka, teledyski, i jedyne w swoim rodzaju układy taneczne nazywane "ruchami, które zabijają".

9. Królową muzyki popularnej ogłaszana jest Madonna. W historii muzyki jest tylko jedna taka gwiazda. Prowokuje, wzbudza kontrowersje, szokuje. Tworzy nowe trendy i zdobywa szczyty list przebojów.

10. W zasadzie każda kultura muzyczna wykształciła swoją wersję muzyki pop. Można więc wyróżnić takie style jak: chiński pop, indyjski pop, afro pop, latynoski pop, j-pop (pop japoński) i tym podobne.

# data[].attributes.attachment_link.description
Muzyka pop - to właśnie ona najczęściej pojawia się w przestrzeni publicznej. Jest modna praktycznie przez cały czas. Na listach przebojów piosenki zmieniają się nieustannie, słuchamy najczęściej tego, co jest akurat na topie. Nic w tym dziwnego - pop tworzony jest z myślą o dotarciu do jak największej grupy odbiorców, nie ma za to na celu przekazywania wartościowej treści w utworach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Klasyczna muzyka poważna rozwinęła się w okresie pomiędzy romantyzmem a barokiem. Początek epoki klasycyzmu wyznaczył styl muzyczny nazywany galantem, który powstał w 1720 r.

Tego rodzaju muzyka poważna miała być wesoła, elegancka, przyjemna i prosta w odbiorze, a także wprowadzać w dobry nastrój. W tym celu do jej tworzenia wybierano fakturę homofoniczną.

Najważniejszymi kompozytorami stylu galant byli: Johann Christian Bach, Giovanni Battista Sammartini, Giovanni Battista Pergolesi, Nicolà Porpora, Baldassare Galuppi, Luigi Boccherini, Johann Adolf Hasse, Johann Schobert i Georg Christoph Wagenseil. Z galantu narodziła się następnie klasyczna muzyka poważna.

Klasycyzm w muzyce obowiązywał od 1750 r. do 1820 r. Po minionym stylu muzycznym zaczęto odchodzić od kontrastów i obfitości form w stronę czystej symetrii, przejrzystości i zrównoważonych środków artystycznych. Kompozytorzy muzyki poważnej zaczęli preferować muzykę homofoniczną, odchodząc tym samym od polifonii. Najpopularniejszymi gatunkami muzycznymi stały się: opery, koncerty, symfonie, wariacje, ronda i sonaty. Trzy ostatnie z tych form muzycznych do dziś zwane są formami klasycznymi. W tamtym okresie nastąpił również rozwój muzyki instrumentalnej. Do jej tworzenia wykorzystywano przede wszystkim puzon, organy, klarnet i flet piccolo. Do głównych ówczesnych kompozytorów muzyki poważnej zalicza się Wolfganga Amadeusa Mozarta, Ludwiga van Beethovena i Josepha Haydna (tzw. klasycy wiedeńscy), za sprawą których stolicą klasycznej muzyki poważnej stał się Wiedeń.

W Polsce w okresie klasycyzmu narodziła się muzyka symfoniczna, której twórcami byli A. Milwid i W. Dankowski, opera (za sprawą M. Kamieńskiego, W. Lessela i S. Stefaniego) oraz muzyka fortepianowa wykonywana i tworzona przez M. Szymanowską, M. K. Ogińskiego. Za granicą oprócz trzech słynnych klasyków wiedeńskich komponowali także: Carl Philipp, Emanuel Bach oraz Luigi Boccherini.

„Klasyczny" pochodzi od łac. „classicus", czyli „doskonały". To właśnie chciano wprowadzić do nowej odmiany muzyki poważnej, która od tej pory miała być oparta na klarowności, symetrii i równowadze. Do głównych cech klasycznej muzyki poważnej należą: rozkwit muzyki instrumentalnej oraz rezygnacja z basso continuo (partie instrumentów harmonicznych są już precyzyjnie zapisywane).

Epoka klasycyzmu wprowadziła nowe gatunki i formy muzyczne, takie jak: kwartet smyczkowy, uwertura koncertowa, symfonia, pieśń kameralna i „Singspiel", czyli rodzaj opery tworzonej w jęz. niemieckim (połączoną z mówionymi dialogami oraz zazwyczaj zabawną fabułą). Wprowadzono również nowe instrumenty w postaci klarnetu i pianoforte.

Klasyczną muzykę poważną najbardziej ukazuje twórczość Wolfganga Amadeusza Mozarta. Cechowało ją m.in.:

prostota i naturalność,

głębia ekspresji,

zgodne połączenie śpiewności i blasku,

doskonała instrumentacja,

klarowność formy.

Synteza tych cech polegała na równowadze wszystkich elementów muzyki, których piękno i doskonałość do dziś stanowi wzór muzyki poważnej.

# data[].attributes.attachment_link.description
Klasyczna muzyka poważna rozwinęła się w okresie pomiędzy romantyzmem a barokiem. Początek epoki klasycyzmu wyznaczył styl muzyczny nazywany galantem, który powstał w 1720 r. Tego rodzaju muzyka poważna miała być wesoła, elegancka, przyjemna i prosta w odbiorze, a także wprowadzać w dobry nastrój. W tym celu do jej tworzenia wybierano fakturę homofoniczną.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
negro-amerykański gatunek pieśni osobistej (solowej) o strukturze responsorialnej call and response [zawołanie i odpowiedź ]. Wyrosły z wcześniejszych gatunków, takich jak: work song i song sermon, blues był też silnie związany z angielską balladą. Najbardziej charakterystyczną formą bluesa jest 12-taktowa zwrotka a-a1 -b. Tekst poetycki bluesa operuje asonansami, rymami i nieregularną stopą metryczną dostosowaną do improwizowanych treści, nawiązujących do bolesnych ludzkich doświadczeń: nieodwzajemniona miłość, osamotnienie, katastrofy żywiołowe, choroby, głód, więzienie, źli ludzie itp. Wokalista przekazuje te treści w pierwszej lub drugiej osobie, nigdy nie stosując narracji w trzeciej osobie. Początków bluesa archaicznego (wiejskiego) należy szukać w 2. połowie XIX w., w okresie następującym bezpośrednio po wojnie secesyjnej w Stanach Zjednoczonych. Pierwsze bluesy były jednowersowymi skargami-zaśpiewami, zwykle powtarzanymi trzykrotnie, a ich zawodzenie opierało się na tzw. blue notes (obniżone stopnie skali bluesowej). Klasyczny 12-takt pojawił się na przełomie stuleci i został oparty na triadzie harmonicznej - następstwie akordów toniki, subdominanty i dominanty. Wówczas też rozpoczęło się profesjonalne śpiewanie bluesa i pojawili się pierwsi znani wykonawcy. Do wybitnych wykonawców bluesa należą: G. „Ma" Rainey, I. Cox, B. Smith, A. Hunter, Blind Lemon Jefferson, H. Leadbelly, J.L. Hooker, Big Bill Broonzy, O. Spann, H. Humes, J. Rushing, B.B. King i in. Blues i jego forma odgrywały i odgrywają dużą rolę w jazzie. Formę bluesa wchłonął również fortepianowy styl › boogie-woogie, a także › rhythm and blues.

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

# data[].attributes.attachment_link.description
negro-amerykański gatunek pieśni osobistej (solowej) o strukturze responsorialnej call and response [zawołanie i odpowiedź ]. Wyrosły z wcześniejszych gatunków, takich jak: work song i song sermon, blues był też silnie związany z angielską balladą. Najbardziej charakterystyczną formą bluesa jest 12-taktowa zwrotka a-a1 -b.