# data[].attributes.body
ประวัติความเป็นมา
-ละครพันทาง เป็นละครแบบผสม ผู้ให้กำเนิดละครพันทางคือ เจ้าพระยามหินทร์ศักดิ์ธำรง (เพ็ง เพ็ญกุล) ท่านเป็นเจ้าของคณะละครมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๔ แต่เพิ่งมาเป็นหลักฐานมั่นคงในรัชกาลที่ ๕ ซึ่งแต่เดิมก็แสดงละครนอก ละครใน ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ ๕ ท่านไปยุโรปจึงนำแบบละครยุโรปมาปรับปรุงละครนอกของท่าน ให้มีแนวทางที่แปลกออกไป

เครื่องแต่งกาย
-การแต่งกาย  ไม่แต่งกายตามแบบละครรำทั่วไป  แต่จะแต่งกายตามลักษณะเชื้อชาติ  เช่น  แสดงเกี่ยวกับเรื่องมอญ  ก็จะแต่งแบบมอญ  แสดงเกี่ยวกับเรื่องพม่า ก็จะแต่งแบบพม่าเป็นต้น

เครื่องดนตรี
-มักนิยมใช้วงปี่พาทย์ไม้นวม เรื่องใดที่มีท่ารำ เพลงร้อง และเพลงดนตรีของต่างชาติผสมอยู่ด้วย ก็จะเพิ่มเครื่องดนตรีอันเป็นสัญลักษณ์ของภาษานั้นๆ เรียกว่า "เครื่องภาษา" เข้าไปด้วยเช่น ภาษาจีนก็มีกลองจีน กลองต๊อก แต๋ว ฉาบใหญ่ ส่วนพม่าก็มีกลองยาวเพิ่มเติมเป็นต้น เพลงร้อง

ผู้แสดง
-ผู้แสดง  มักนิยมใช้ผู้แสดงชาย และหญิงแสดงตามบทบาทตัวละครที่ปรากฎในเรื่อง

สมาชิกในกลุ่ม
1.นายฆนาพงษ์ ขันนาค เลขที่10
2.น.ส.กานดา หอยสังข์ เลขที่28
3.น.ส.จันทนา ดี เลขที่29
4.น.ส.ซกเลี๊ยบ เกา เลขที่30
5.น.ส.วิชุดา ศรีกาเกตุ เลขที่31
6.น.ส.ศรินทรา นาวาสวัสดิ์ เลขที่32

# data[].attributes.body
-ประวัติ
เสภามีมาแต่โบราณสมัยกรุงศรีอยุธยาสันนิษฐานว่ามีขึ้นในสมัยสมเด็จพระบรมไตโลกนาถ ราว พ.ศ. ๒๐๑๑ เสภาในสมัยโบราณไม่มีดนตรีประกอบ จนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีปี่พาทย์บรรเลงประกอบเสภา

สมัยรัชกาลที่ ๓ นิยมเพลงอัตรา ๓ ชั้น เพลงที่ร้อง และบรรเลงในการขับเสภาซึ่งเคยขับเพลง ๒ ชั้น ก็เปลี่ยนเป็น ๓ ชั้นบ้าง และใช้กันมาจนปัจจุบันนี้

สมัยรัชกาลที่ ๕ ได้มีผู้คิดเอาตัวละครเข้ามาแสดงการรำ และทำบทบาทตามคำขับเสภา และร้องเพลง เรียกว่า "เสภารำ" สมัยนี้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กวีช่วยกันแต่งเสภาเรื่อง "นิทราชาคริต" เพื่อใช้ขับเสภาในเวลาทรงเครื่องใหญ่ มีเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงคือ พวกขับเสภาสำนวนแบบนอก คือใช้ภาษาพื้นบ้านหันมาสนใจสำนวนหลวง

สมัยรัชกาลที่ ๖ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ กับพระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นกวีพจน์สุปรีชา ช่วยกันชำระเสภาขุนช้างขุนแผน แก้ไขกลอนให้เชื่อมติดต่อกัน และพิมพ์เป็นฉบับหอสมุดแห่งชาติขึ้นครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๐ ซึ่งเป็นแบบแผนของการแสดงขับเสภา ซึ่งต่อมากลายเป็น "ละครเสภา"

-เครื่องแต่งกาย
ต่งกายตามท้องเรื่องคล้ายกับละครพันทาง หรือเรื่องที่แสดง

-เครื่องดนตรี
ใช้วงปีพาทย์เครื่อง ห้าเครื่องคู่ หรือเครื่องใหญ่ มีเครื่องประกอบพิเศษคือ กรับเสภา

-ผู้แสดง
ชาย และ หญิง

-คลิปวิดีโอการแสดง
https://youtu.be/PEjmKR08rQk

น.ส. สรัญรัตน์ เอี่ยมวิไล
น.ส. กิมฮวย สังข์ทอง
น.ส. เซียงอี๊ อ๊อก
นาย ภควัตร แก้วตา
นาย อรรถพล ยอดพรหม
นาย ศิวกร ทาสงัด

# data[].attributes.body
ประวัติความเป็นมา
“ละครใน” พบครั้งแรกในหนังสือบุณโณวาทคำฉันท์ ซึ่งพรรณนาว่าแสดงเรื่องอิเหนา ตอนลักบุษบาหนีเข้าถ้ำ แสดงว่าละครในแสดงแพร่หลายในสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ มีแสดงในงานสมโภชพระพุทธบาท

การแต่งกาย
ละครในทุกตัวแต่งกายยืนเครื่อง (แต่งเลียนแบบเครื่องต้นเครื่องทรงของพระมหากษัตริย์) และบุคคลชั้นสูง สวมศิราภรณ์ตามยศศักดิ์ของตัวละคร

เครื่องดนตรี
ปี่ใน (ภาคใต้เรียกว่าปี่ต้น) กลองขนาดย่อมลูกเดียว โทน (ภาคใต้เรียกทับ) ๒ ลูก ฆ้องคู่ (ภาคใต้เรียกว่า โหม่ง) ฉิ่งและกรับ (ภาคใต้เรียกว่า แกระ) ปี่พาทย์สำหรับเล่นโขนละครในสมัยกรุงศรีอยุธยา ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้า คือ ปี่ ระนาด ตะโพน (คือ โทนสองหน้า) กลองและฆ้องวง

ผู้แสดง
เป็นหญิงฝ่ายใน เดิมห้ามบุคคลภายนอกหัดละครใน จนถึงสมัยรัชกาลที่ ๔ ทรงเลิกข้อห้ามนั้น ต่อมาภายหลังอนุญาตให้ผู้ชายแสดงได้ด้วย ผู้แสดงละครในต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถตีบทให้แตก และมีลักษณะทีท้าวทีพญา

https://youtu.be/dvY2fNpLGCc

นาย วัฒนะ ยาน เลขที่7
นาย เอกบุรุษ เกษี เลขที่9
น.ส. ศุกลรัตน์ สออนงค์ เลขที่17
น.ส. นัฐณิชา เดชสุภา เลขที่23
น.ส. วรรณภา เอี่ยมโอด เลขที่24
น.ส. สุธาสินี เพ่งจินดา เลขที่26

# data[].attributes.body
ความเป็นมา
นับเป็นละครที่มีมาแต่สมัยโบราณ และมีอายุเก่าแก่กว่าละครชนิดอื่นๆ มีลักษณะเป็นละครเร่คล้ายของอินเดียที่เรียกว่า "ยาตรี" หรือ "ยาตรา ใน ส่วนละครรำของไทยเพิ่งจะเริ่มเล่นในสมัยตอนต้นกรุงศรีอยุธยา จึงอาจเป็นได้ที่ละครไทยอาจได้แบบอย่างจากละครอินเดีย เนื่องจากศิลปวัฒนธรรมของอินเดียแพร่หลายมายังประเทศต่างๆในแหลมอินโดจีน เช่น พม่า มาเลเซีย เขมร และไทย จึงทำให้ประเทศเหล่านี้มีบางสิ่งบางอย่างคล้ายกันอยู่มาก
ในสมัยโบราณละครชาตรีเป็นที่นิยมแพร่หลายทางภาคใต้ของไทย  คงจะนิยมเรื่องพระสุธนนางมโนราห์จึงเรียกการแสดงประเภทนี้ว่า "โนห์ราชาตรี" เพราะชาวใต้ชอบพูดตัดพยางค์หน้า

ในสมัยรัชกาลที่ ๖ ได้มีผู้คิดนำเอาละครชาตรีกับละครนอกมาผสมกัน เรียกว่า "ละครชาตรีเข้าเครื่อง" หรือ "ละครชาตรีเครื่องใหญ่"

เครื่องแต่งกาย
การเเต่งกายของละครชาตรีเเต่โบราณไม่สวมเสื้อเพราะใช้ผู้ชายแสดง ตัวยืนเครื่องซึ่งเป็น ตัวที่เเต่งกายดีกว่าตัวอื่นก็ นุ่งสนับเพลา นุ่งผ้าคาด เจียรบาด มีห้อยหน้า ห้อยข้าง สวมสังวาร ทับทรวง กรองคอโดยไม่สวมเสื้อ บนศรีษะสวมเทคิดเท่านั้น

เครื่องดนตรี
ดนตรีที่ใช้บรรเลงประกอบละครชาตรี คือ วงปี่พาทย์ชาตรี ประกอบด้วยปี่นอก 1เลา กลองเล็ก1คู่ กลองชาตรี โทนชาตรี1คู่ ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง กลองชาตรี

ผู้แสดง
ระยะแรกเริ่มผู้แสดงเป็นชายล้วน มีตัวละครเพียง ๓ ตัว คือ นายโรง(พระเอก) นาง และตลก หรือจำอวด ซึ่งแสดงเป็นตัวประกอบอื่นๆ ด้วย ตามเนื้อเรื่อง เช่น ฤาษี ม้า ยักษ์ พราน เสนา

คริปวิดิโอตัวอย่างการแสดง
https://youtu.be/0vq5Qk79L0w

สมาชิก
นายพงศ์พล ทับทิมทอง เลขที่ 11
นายพิพัฒน์ ชำนาญช่าง เลขที่ 12
นางสาว.พรทิพย์ สุขกำเนิด เลขที่ 35
นางสาวทักษพร นิ่มมาก เลขที่ 22
นางสาว ธัญญาลักษณ์ ยะถา เลขที่ 34
นางสาว ชุติมา คุ้มภักดี เลขที่ 18
นางสาวสุกัญญาพร ซิง เลขที่ 37

# data[].attributes.attachment_link.title
พระสุธนมโนห์รา [ชุดเต็ม] นำโดยธีรเดช กลิ่นจันทร์,สมเจตน์ ภู่นา,ครูมืด และศิลปินสำนักการสังคีต

# data[].attributes.headline
ละครดึกดำบรรพ์

# data[].attributes.subject
ละครดึกดำบรรพ์

# data[].attributes.body
ประวัติศาสตร์ความเป็นมาของละครดึกดำบรรพ์

1. ละครดึกดำบรรพ์ เป็นละครรำอีกแบบหนึ่งที่เจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ (หม่อมราชวงศ์หลาน  กุญชร) ได้ดัดแปลงมาจากโอเปร่าของฝรั่ง โดยใช้เรื่องจักร ๆ วงศ์ ๆ ของไทย ทำเป็นแบบละครรำ แต่ดำเนินเรื่องให้รวดเร็ว และจัดฉากประกอบเรื่องให้ดูสมจริง. ละครดึกดำบรรพ์เป็นละครที่เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ ๕.   เจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์  ได้รวบรวมผู้มีความรู้ดีในด้านการจัดบท คิดท่ารำ คัดเพลงร้อง และดำเนินการฝึกซ้อม มาร่วมกันจัด โดยดัดแปลงมาจากการเล่นคอนเสิร์ตเรื่อง คือร้องเพลงที่ต่อกันเป็นเรื่อง  ต่อมาจึงจัดผู้แสดงตามบทออกมาร่ายรำ เสริมบทเจรจา และตัดบทอธิบายกิริยาท่าทางออก ทำให้การแสดงกระชับรวดเร็วกลายเป็นละคร. ที่เรียกว่าละครดึกดำบรรพ์นั้นมาจากชื่อโรงละครของเจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ ละครที่แสดงที่โรงละครดึกดำบรรพ์จึงได้ชื่อว่า ละครดึกดำบรรพ์

2. รูปแบบและวิธีการแสดง ละครดึกดำบรรพ์มีลักษณะดังนี้

1. บทร้องมีแต่บทที่เป็นคำพูด ไม่มีบทที่บอกกิริยาอาการ

2. ตัวละครร้องเอง

3. ใช้ท่ารำให้เหมาะสมกับคำพูดและกิริยานั้นๆ อาจตัดหรือเติมได้

4. ทำนองเพลงร้องและเพลงดนตรีปรับให้เข้ากับเหตุการณ์

5. มีฉากตามเนื้อเรื่อง

6. ผสมวงดนตรีขึ้นใหม่โดยใช้วงปี่พาทย์ แต่ตัดเอาสิ่งที่มีเสียงสูง เล็ก แหลม หรือดังมาก ๆ ออก เหลือไว้แต่สิ่งที่มีเสียงทุ้มนุ่มนวล และเพิ่มเติมสิ่งที่เหมาะสมเข้ามา เช่น ฆ้องหุ่ย 7 ลูก 7 เสียง

การแต่งกายของละครดึกดำบรรพ์

1. การแต่งกาย  เหมือนอยางละครในที่เรียกว่า  “ยืนเครื่อง” นอกจากบางเรื่องที่ดัดแปลงเพื่อความเหมาะสม และให้ตรงกับความเป็นจริง

เครื่องดนตรีของละครดึกดำบรรพ์

1. วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ เป็นวงดนตรีที่มีเสียงทุ้มนุ่มนวล ประกอบไปด้วย ระนาดเอก (ใช้ไม้นวมตี) ระนาดทุ้ม ระนาดทุ้มเหล็ก ฆ้องวงใหญ่ ขลุ่ยเพียงออ ขลุ่ยอู้ ซออู้ ฆ้องหุ่ย ๗ ใบ ตะโพน กลองตะโพน และฉิ่ง ส่วนเพลงร้องใช้เพลงไทยของเก่าและพระนิพนธ์ขึ้นใหม่ รูปแบบการแสดงมีโหมโรงเฉพาะตอนต่างๆ ก่อนเข้าเนื้อเรื่อง และเมื่อแสดงจบจะมีเพลง

ผู้แสดงละครดึกดำบรรพ์

ผู้แสดง ใช้ผู้หญิงล้วน ผู้ที่จะได้รับคัดเลือกให้แสดงละครดึกดำบรรพ์จะต้องมีความสามารถพิเศษด้วยคุณสมบัติ 2 ประการคือ
1. เป็นผู้ที่มีเสียงดี ขับร้องเพลงไทยได้ไพเราะ
2. เป็นผู้ที่มีรูปร่างงาม รำสวย ยิ่งผู้ที่จะแสดงเป็นตัวเอกของเรื่องด้วยแล้ว ต้องใช้ความพินิจพิเคราะห์อย่างมาก

คริปวีดีโอตัวอย่างการแสดง

1. https://youtu.be/TjZLaYIJI2g

# data[].attributes.body
ประวัติความเป็นมา
-ละครนอก มีมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา เป็นละครที่แสดงกันนอกราชธานี แต่เดิมคงมาจากการละเล่นพื้นเมือง และร้องแก้กัน เป็นละครที่พัฒนามาจากละครชาตรี แต่เดิมคงมีตัวละครเพียง ๓-๔ ตัว อย่างละครชาตรี ต่อมามีการแสดงละครกันอย่างแพร่หลายทั่วไปในหมู่ราษฎร มีการเล่นเรื่องต่างๆ มากขึ้น ต้องเพิ่มตัวละครขึ้นตามเนื้อเรื่อง ผู้แสดงยังคงเป็นชายล้วน แต่การแต่งกายได้ประดิษฐ์เพิ่มเติม เปลี่ยนแปลงให้ประณีตงามขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา นิยมเล่นกันหลายเรื่อง ล้วนแต่เป็นประเภทจักรๆ วงศ์ๆ นิทานชาวบ้าน นิทานชาดก มีคติสอนใจ เช่น การเกด คาวี ไชยทัต พิกุลทอง พิมพ์สวรรค์ พิณสุริยวงศ์ มโนราห์ โม่งป่า มณีพิชัย สังข์ทอง

เครื่องแต่งกาย
-ขั้นแรกตัวละครแต่งตัวอย่างคนธรรมดาสามัญ เป็นเพียงแต่งให้รัดกุมเพื่อแสดงบทบาทได้สะดวก ตัวแสดงบทเป็นตัวนางก็นำเอาผ้าขาวม้ามาห่มสไบ ถ้าแสดงบทเป็นตัวยักษ์ก็เขียนหน้าหรือใส่หน้ากาก ต่อมามีการแต่งกายให้ดูงดงามมากขึ้น วิจิตรพิสดารขึ้น เพราะเลียนแบบมาจากละครใน บางครั้งเรียกการแต่งกายลักษณะนี้ว่า "ยืนเครื่อง"

เครื่องดนตรี

-นิยมใช้วงปี่พาทย์เครื่องช้า และ ใช้ทำนองเพลงรวดเร็วเพื่อให้สอดคล้องกับท่ารำ

ผู้แสดง
-ในสมัยโบราณจะใช้ผู้ชายแสดงล้วน และเริ่มมีผู้หญิงแสดงละครนอก ในสมัยรัชกาลที่ ๒ แต่เป็นละครหลวง ผู้แสดงต้องเป็นคนแคล่วคล่องว่องไว มีไหวพริบปฏิภาณชำนาญทั้งรำและร้อง มีลูกคู่รับ หากเป็นบทเล่าหรือบรรยาย ลูกคู่จะร้อง และผู้แสดงต้องพูดเอง เล่นตลกเอง

สมาชิกภายในกลุ่ม
1) นายชโยดม ทรงเดช   เลขที่1
2)นายฤทธิชัย ฉุยฉาย    เลขที่2
3)นายอุดร      เฮง          เลขที่4
4)นายเอกรินทร์  อำพล   เลขที่5
5)นายณภัทร   แซ่โหงว   เลขที่6
6)นางสาวจีรนันท์  ผลาเกษ เลขที่20
7)นางสาวโสภี ยัน เลขที่27