# data[].attributes.attachment_link.title
ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΝΗΛΙΚΩΝ (TV100 - 270412)

# data[].attributes.attachment_link.title
ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ & ΠΡΟΛΗΨΗ

# data[].attributes.headline
Δευτερογενής και τριτογενής παρεμβάσεις.

# data[].attributes.subject
Δευτερογενής και τριτογενής παρεμβάσεις.

# data[].attributes.body
Ενδεικτικά αναφερόµαστε στη δυνατότητα διενέργειας προληπτικών ελέγχων στις οικογένειες που έχουν ορισµένες διοικητικές Υπηρεσίες στη Γαλλία, αναφορικά µε την περίπτωση των ανηλίκων που βρίσκονται σε κίνδυνο. Μέσω των ελέγχων αυτών διαπιστώνεται από τους κοινωνικούς λειτουργούς εάν υφίσταται ή όχι κίνδυνος για την φυσική και την ψυχική υγεία του ανηλίκου. Σε επίπεδο ποινικής αντιµετώπισης, παρατηρείται σε ορισµένες χώρες (π.χ. Γερµανία) µία τάση περιορισµού των στερητικών της ελευθερίας µέτρων και αποφυγής του εγκλεισµού σε ιδρύµατα. Στο Κεµπέκ του Καναδά, αρµόδιος φορέας για τις περιπτώσεις των ανηλίκων παραβατών είναι το Κέντρο Κοινωνικών Υπηρεσιών, που αποτελείται από το ∆ιευθυντή Προστασίας της Νεότητας, την Επιτροπή Προστασίας της Νεότητας και το ∆ικαστή ανηλίκων. Παράλληλα, σε διάφορες χώρες παρατηρείται µία τάση εξω- δικαστικής αντιµετώπισης του προβλήµατος µε τη συµµετοχή της κοινότητας (π.χ. Σουηδία, Σκωτία). Βέβαια, µία τέτοια προοπτική δεν είναι άµοιρη συνεπειών, διότι ελλοχεύουν δύο είδη κινδύνων, του αυξηµένου κοινωνικού ελέγχου αφενός και της προσβολής των δικαιωµάτων του ανηλίκου αφετέρου. Αναφορικά µε τον τελευταίο επιβάλλεται να επισηµανθεί ότι συχνά εξω-δικαστική παρέµβαση, ουσιαστικά σηµαίνει έλλειψη δικονοµικών εγγυήσεων. Στην Ελλάδα, η άσκηση του επισήµου κοινωνικού ελέγχου γίνεται στη βάση δύο κριτηρίων: α) του ηθικού κινδύνου και β) της τέλεσης συγκεκριµένου αδικήµατος. Στην πρώτη περίπτωση έχουµε τη λήψη προληπτικών µέτρων, ενώ στη δεύτερη τα µέτρα διακρίνονται σε αναµορφωτικά, θεραπευτικά και σωφρονιστικά. Το έργο των δικαστηρίων ανηλίκων συµπληρώνουν οι επιµελητές ανηλίκων και Εταιρείες προστασίας ανηλίκων. Ολοκληρώνοντας, θα θελαµε να επισηµάνω την ιδιαίτερη σοβαρότητα του φαινοµένου της παραβατικότητας των ανηλίκων. Όλοι είµαστε σε θέση να γνωρίζουµε ότι τα αβασάνιστα ευχολόγια δεν βοηθούν σε τίποτα, για το λόγο αυτό πρέπει να συντονίσουµε τις προσπάθειές µας προς την ανάπτυξη συντονισµένης δράσης σε όλα τα επίπεδα. Η δράση όµως, µόνο των αρµοδίων οργάνων που είναι επιφορτισµένα µε την αντιµετώπιση του φαινοµένου σε κάθε χώρα, συχνά δεν αρκεί για να επιφέρει την ουσιαστική επίλυση του προβλήµατος. Απαιτείται η συνδροµή όλων. Είναι ζήτηµα ευθύνης, τόσο απέναντι στον εαυτό µας και τις αξίες που ο καθένας µας πρεσβεύει, όσο και απέναντι στο συνάνθρωπό µας, µε τον οποίο καλούµαστε να συµβιώσουµε αρµονικά. Επίσης, είναι και ζήτηµα ευθύνης προς τις επερχόµενες γενιές και αφορά την ποιότητα ζωής που εν τέλει θα τους κληροδοτήσουµε. Ευθύνη, ευαισθητοποίηση και ανάληψη δράσης είναι ίσως το τρίπτυχο προς την κατεύθυνση της επιτυχούς προσπάθειας για την αντιµετώπιση της παραβατικότητας των ανηλίκων ως κοινωνικού φαινοµένου, το οποίο χρήζει ουσιαστικής και άµεσης διευθέτησης στο πλαίσιο κάθε ευνοµούµενης κοινωνίας, που σέβεται τον εαυτό της και προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώµατα όλων των πολιτών της. Η επιτυχία αυτού του εγχειρήµατος είναι αδιαµφισβήτητα υπόθεση όλων µας

# data[].attributes.body
Η άσκηση βίας όποιας µορφής (σωµατικής, ψυχολογικής, πνευµατικής) είναι εκτονωτικό µέσο κρίσεων σε ατοµικό και συλλογικό επίπεδο. Στην πραγµατικότητα, δηµιουργεί ένα φαύλο κύκλο, αφού συνδέεται σχεδόν πάντοτε µε την αντεκδίκηση, οξύνει τις υπάρχουσες αντιθέσεις, αντιµετωπίζει το σύµπτωµα και όχι τη ρίζα του προβλήµατος. Και αυτό συµβαίνει γιατί δεν στηρίζεται στην αποδοχή, στη συναίνεση αλλά στην επιβολή µε τραγικές συνέπειες και στους νέους και στην κοινωνία. Η εγκληµατικότητα των νέων, όπως και κάθε µορφή κοινωνικής σήψης, διαταράσσει την εύρυθµη λειτουργία της κοινωνίας και επηρεάζει όλα ανεξαιρέτως τα µέλη της. Όσον αφορά τις επιπτώσεις που βαραίνουν το κοινωνικό σύνολο, εδραιώνεται ένα κλίµα φόβου, καχυποψίας και εσωστρέφειας, στοιχεία που δρουν διασπαστικά εις βάρος της κοινωνικής συνοχής εγείροντας συναισθήµατα ανασφάλειας απέναντι στον συνάνθρωπο. Επιπλέον, παραβιάζονται οι δηµοκρατικές αρχές και καταργείται ο διάλογος που αποτελεί την πεµπτουσία του δηµοκρατικού πολιτεύµατος µε αποτέλεσµα να καθίσταται αδύνατη η επίλυση των προβληµάτων. Από την άλλη πλευρά, οι επιπτώσεις της εγκληµατικότητας στο ίδιο το άτοµο είναι εξίσου σηµαντικές, εφόσον είναι σε θέση να επηρεάσουν την ψυχοσύνθεσή του αλλά και την κοινωνική του υπόσταση. Πρωταρχικά, βιώνει, τις περισσότερες φορές, την περιθωριοποίηση και µια ζωή δίχως αύριο, προοπτική και όνειρα. Με άλλα λόγια, στιγµατίζεται και δέχεται την αποδοκιµασία της προκατειληµµένης κοινωνίας, µε αποτέλεσµα να στερείται τη δυνατότητα να κάνει µια νέα αρχή. Άρα, λόγω της στάσης της κοινωνίας αλλά και γενικά του κράτους, αποκτά αρνητική στάση απέναντι στα κοινωνικά δρώµενα.

1. Βιασµός Για παράδειγµα, µια σηµαντική εγκληµατική πράξη η οποία επιφέρει ψυχολογικά τραύµατα στα θύµατα του είναι ο βιασµός. Ο βιασµός στιγµατίζει το θύµα για πολύ καιρό και σε ορισµένες περιπτώσεις για µία ολόκληρη ζωή και αυτό γιατί πέρα από τις σωµατικές κακώσεις ακόµα και την ενδεχόµενη εγκυµοσύνη µετά από βιασµό δηµιουργεί και πολύ έντονες ψυχολογικές «κακώσεις». Έτσι το θύµα αρχικά έρχεται αντιµέτωπο µε προβλήµατα σωµατικά και τις συνέπειές τους όπως την απόφαση για άµβλωση ή όχι, την σωµατική αποθεραπεία, εξετάσεις για νοσήµατα κ.α. ενώ παράλληλα αντιµετωπίζει το ψυχικό τραύµα που αποφέρει µία τέτοια πράξη. Κάθε άτοµο αντιδρά διαφορετικά απέναντι σε αυτό το γεγονός. Άλλοι µπορεί να περάσουν άµεσα σε µία φάση σοκ, άλλα θύµατα µπορεί να εµφανίσουν µία προσωρινή ηρεµία και αίσθηση ελέγχου της κατάστασης ενώ άλλα θύµατα βιασµού µπορεί να εκδηλώσουν έντονες αντιδράσεις. Τα συνηθέστερα συναισθήµατα του θύµατος βιασµού είναι το σύνδροµο µετατραυµατικού στρες το οποίο χαρακτηρίζεται από ένα αρχικό «µούδιασµα», έντονο τρόµο και φόβο που µπορεί να συνοδεύεται από προβλήµατα ύπνου όπως εφιάλτες ή αϋπνίες. Το σύνδροµο µετατραυµατικού στρες µπορεί να προκύψει άµεσα από το συµβάν είτε µε καθυστέρηση αρκετών ηµερών. Άλλο ένα χαρακτηριστικό σύµπτωµα του συνδρόµου είναι η αναβίωση του γεγονότος µέσα από την επαναφορά εικόνων και αναµνήσεων. Αυτό µπορεί να συµβαίνει είτε στον ύπνο του θύµατος είτε και κατά τη διάρκεια της ηµέρας ιδιαίτερα όταν εκτίθεται σε καταστάσεις που λειτουργούν ως υπενθύµιση πχ. να περάσει από το ίδιο µέρος του συµβάντος ή από ένα µέρος παρόµοιο, να συναντήσει ένα άτοµο που εξωτερικά οµοιάζει στο θύτη κ.τ.λ. Σε πολλές περιπτώσεις ο φόβος αλλά και ο θυµός δεν υποχωρούν και εγκαθίστανται για πολύ καιρό µε αποτέλεσµα το θύµα να αναπτύξει φοβικές συµπεριφορές προς τους άλλους ανθρώπους. ∆εν είναι σπάνιο το θύµα να αποκτήσει µία εσφαλµένη εικόνα για τον εαυτό του µε συναισθήµατα ευθύνης και ενοχής για το γεγονός. Αυτό µπορεί να έχει µακροπρόθεσµα αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή του ατόµου καθώς µπορεί να οδηγήσει σε εγκατάλειψη δραστηριοτήτων, αποφυγή σύναψης διαπροσωπικών σχέσεων, εγκατάλειψη εργασίας και κοινωνική αποµόνωση. Πολλές φορές τα ίδια τα θύµατα ενοχοποιούνται και αµφιβάλουν για το αν τελικά αντιστάθηκαν ή προέτρεψαν αυτή την πράξη. Συνήθως όµως τα βασικότερα συναισθήµατα είναι φόβος, έλλειψη εµπιστοσύνης στο άλλο φύλο, θυµός και οργή για αυτό που συνέβη και ανάγκη για εκδίκηση και δικαιοσύνη. Σε µελέτη που διεξήχθη στην Αυστραλία, ερευνητές ανέλυσαν δεδοµένα από εθνικά αντιπροσωπευτικό δείγµα γυναικών µεταξύ 16 και 85 ετών και, σύµφωνα µε τα συµπεράσµατά της, συµβάντα σεξουαλικής επίθεσης, παρακολούθησης κι άλλων µορφών βίας ήταν όλα πολύ συνηθισµένα, καθώς το 27% ανέφερε τουλάχιστον ένα περιστατικό κακοποίησης. Είναι σηµαντικό να αναφερθεί πως στις γυναίκες που είχαν υποστεί τουλάχιστον τρεις διαφορετικούς τύπους βίας, το ποσοστό ψυχικών διαταραχών ή κατάχρησης ουσιών ανερχόταν στο 89%. Η βία, τέλος, αποδυναµώνει την κοινωνική θέση της γυναίκας, επηρεάζοντας αρνητικά βασικούς παράγοντες, όπως η εργασία και µπορεί να την κάνει ψυχολογικά ευάλωτη στην κατάθλιψη ή σε άλλες ψυχικές διαταραχές. Σταδιακά οδηγεί τη γυναίκα στη «θυµατοποίηση».

2. Ενδοοικογενειακή βία Επίσης, εξίσου σηµαντικές είναι οι επιπτώσεις της ενδοοικογενειακής βίας, τόσο στο άτοµο όσο και στην κοινωνία. Το κόστος της ενδοοικογενειακής βίας είναι πολύ µεγάλο και για την κοινωνία. Σωµατικές και ψυχολογικές βλάβες, θάνατοι, αύξηση της χρήσης υπηρεσιών υγείας, αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών και των δηµοσίων δαπανών για την υγεία, τραυµατισµοί βρεφών ή µικρών παιδιών, αύξηση των κοινωνικά αποκλεισµένων οµάδων (γυναίκες και παιδιά χωρίς στέγη, εισόδηµα κλπ), ψυχολογικές επιπτώσεις στα παιδιά, αύξηση στη ζήτηση νοσοκοµειακών, κοινωνικών και σωφρονιστικών υπηρεσιών. Η χειρότερη κοινωνική επίπτωση όµως είναι η αναπαραγωγή της βίας µέσω των παιδιών, η οποία υπονοµεύει ολόκληρες γενεές. Τα παιδιά που βιώνουν σκηνές ενδοοικογενειακής βίας έχουν περισσότερες πιθανότητες, να γίνουν η επόµενη γενιά θυµάτων ή θυτών και να αναπτύξουν παραβατική συµπεριφορά µε συνηθισµένες µορφές τη χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ, τη φυγή από το σπίτι και τα πολλαπλά προβλήµατα στο σχολείο.

3. Ηλεκτρονικός εκφοβισµός Ο όρος ∆ιαδικτυακός εκφοβισµός (Cyber-bullying) αφορά τον εκφοβισµό, την απειλή, την ταπείνωση ή την παρενόχληση παιδιών, προεφήβων και εφήβων που δέχονται µέσω της χρήσης του ∆ιαδικτύου, κινητών τηλεφώνων είτε άλλων ψηφιακών τεχνολογιών. Το φαινόµενο του ∆ιαδικτυακού εκφοβισµού εγκυµονεί σοβαρές επιπτώσεις για την ψυχική υγεία του θύµατος, αλλά και του θύτη. Η αυτοεκτίµηση του ατόµου που υφίσταται ∆ιαδικτυακό εκφοβισµό πλήττεται έντονα τόσο ώστε σε µερικές περιπτώσεις συνδέεται µε το αίσθηµα της ενοχής. Το άτοµο αρχίζει να αναπαράγει αρνητικές σκέψεις και η επίδοση των κοινωνικών του ικανοτήτων µειώνεται σηµαντικά. Κάποιες φορές, κυρίως κατά την εφηβική ηλικία η αποχή από το σχολείο και από τις παρέες των συνοµηλίκων αποτελεί προσωρινό καταφύγιο, ενώ ταυτόχρονα η αυτοκτονία θεωρείται ως η µοναδική λύση στο πρόβληµα. Άτοµα που δέχτηκαν έντονα ∆ιαδικτυακό εκφοβισµό ενδέχεται στο µέλλον να παρουσιάσουν µεγαλύτερη αστάθεια στις διαπροσωπικές τους σχέσεις συνοδευόµενη από την κοινωνική αποµόνωση.

4. Η προβολή του εγκλήµατος µέσα από την τηλεόραση Μέσω της προβολής του εγκλήµατος από την τηλεόραση δηµιουργούνται ή ενθαρρύνονται οι ήδη υπάρχουσες επιθετικές, παραβατικές και αντικοινωνικές συµπεριφορές των ατόµων. Αποτέλεσµα είναι η σταδιακή απευαισθητοποίηση στη βία, στη σταδιακή µείωση ή εξάλειψη των γνωστικών, συναισθηµατικών αντιδράσεων. Η τηλεόραση συµβάλει στην ανάπτυξη κακών συνηθειών. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι αυξηµένες ώρες τηλεθέασης από την πλευρά των παιδιών συνδέονται µε την υιοθέτηση βίαιων, παραβατικών, καθώς και «κακών» συνηθειών και συµπεριφορών, όπως, πχ., είναι το κάπνισµα και η κατανάλωση αλκοόλ. Ανησυχία υπάρχει όµως και για την επίδραση άλλων νεότερων µορφών –ψηφιακής– διασκέδασης, όπως είναι τα videogames, το internet κλπ. Επίσης, η τηλεόραση έχει κατά καιρούς ενοχοποιηθεί και για αυτοκτονίες (παραδείγµατα είχαµε µετά την τηλεοπτική προβολή του απαγχονισµού του Σαντάµ Χουσεΐν). Οι έφηβοι δηµιουργούν ή αυξάνουν την ήδη υπάρχουσα επιθετική, παραβατική και αντικοινωνική συµπεριφορά των εφήβων. Αποτέλεσµα είναι η σταδιακή απευαισθητοποίηση στη βία, στη σταδιακή µείωση ή εξάλειψη των γνωστικών, συναισθηµατικών αντιδράσεων, καθώς και στη δηµιουργία εθισµού στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο. Σύµφωνα µε τους ειδικούς, αυτό συµβαίνει επειδή οι τηλεθεατές εκτίθενται στη βία και στην επιθετικότητα, στο σεξ και στη σεξουαλικότητα, στα πρότυπα διατροφής που επιτάσσει η µόδα, καθώς και στη χρήση και κατάχρηση ουσιών. Επιλογικά, ο άνθρωπος, ως έλλογο (ικανότητα έναρθρου λόγου, λογικής) και πολιτικό ον δεν έχει φυσικό προορισµό την αγελαία βιαιότητα αλλά την κοινωνική συµβίωση. Ωστόσο, γίνεται βίαιος κατ’ ανάγκη, όταν εθιστεί σε βίαιες συµπεριφορές. Εποµένως, η παραβατική δράση των νέων αποτελεί συνέπεια της λανθασµένης και ανεπαρκούς αγωγής από την κοινωνία και την πολιτεία. Επιβάλλεται, λοιπόν, οι παρανοµούντες νέοι να αντιµετωπίζονται µε επιείκεια και να αποφεύγεται η επιβολή αυστηρών ποινών. Χρειάζεται να γίνεται διαχωρισµός των αξιόποινων πράξεων βάσει κινήτρων, υποτροπιασµού, νεαρού της ηλικίας κ.α. Η τιµωρία είναι παιδευτικό µέσο, αλλά δεν αποτελεί «πανάκεια» για την θεραπεία των προβληµάτων.

# data[].attributes.headline
Ειδικότερα πορίσΜατα από τη Μελέτη της ένδικης
παραβατικότητας

# data[].attributes.subject
Ειδικότερα πορίσΜατα από τη Μελέτη της ένδικης
παραβατικότητας

# data[].attributes.body
(α) Ο συνολικός αριθµόςτων αδικηµάτων αυτών είναι περιορισµένος (η µεγαλύτερη αύξηση σηµειώνεται το 1984, µε 8.332 εκδικασθέντα αδικήµατα). (β) Οι διακυµάνσειςστον συνολικό αριθµό αυτών των αδικηµάτων από χρόνο µε χρόνοεµφανίζουν µια σχετική σταθερότητα (π.χ. 7.609 αδικήµατα το 1983, 6.728 το 1990 και 6.064 το 1995) και ασφαλώς δεν µπορεί γίνεται λόγος εδώ για αυξητικές τάσεις. Σηµειώνεται ότι ο ετήσιος µέσος όρος κατά την υπό εξέταση 14ετία είναι 6.702 αδικήµατα. (γ) Ανάλογα µπορούν να λεχθούν και για επιµέρους κατηγορίες αδικηµάτων,που βρίσκονται επίσης σε χαµηλά επίπεδα και χωρίς ιδιαίτερες διακυµάνσεις ή αυξητικές τάσεις. Η σηµαντικότερη κατηγορία (µε µέσο όρο περίπου 5.430 ετησίως) είναι εκείνη που εµπίπτει στους λεγόµενους ειδικούς ποινικούς νόµους (κυρίως τροχαίες παραβάσεις, συνήθως σε ποσοστό 95%), πράγµα που σηµαίνει ότι οι περισσότερες υποθέσεις εφήβων που φθάνουν στα ∆ικαστήρια Ανηλίκων δεν έχουν τον χαρακτήρα µιας πραγµατικά εγκληµατικής δραστηριότητας. Πολύ λιγότερες είναι οι περιπτώσεις αδικηµάτων των εφήβων που στρέφονται κατά της ιδιοκτησίας (ετήσιος µέσος όρος 931) ή αφορούν σωµατικές βλάβες (ετήσιος µέσος όρος 174). (δ) Ακόµη µικρότεροι είναι οι αριθµοί παραβατικότητας εάν ληφθούν υπόψη µόνο σοβαρές περιπτώσεις ένδικης εγκληµατικότητας, και ιδίως περιπτώσεις αδικηµάτων βίας, όπως ανθρωποκτονίας από πρόθεση, σωµατικής βλάβης από πρόθεση, βιασµού και ληστείας. Το σύνολο των εκδικαζοµένων υποθέσεων κατ’ έτος για τέτοια αδικήµατα κυµαίνεται περί τον µέσο όρο 103, µε ανώτατο αριθµό το 268 (το 1987) και κατώτατο το 38 (το 1992). Το 1996 ο συνολικός αριθµός αυτών των περιπτώσεων ήταν 84. Συνεπώς, φαίνεται να υπάρχει ένας “σκληρός πυρήνας” εφήβων παραβατών στην Ελλάδα, των οποίων, πάντως, ο αριθµός είναι συγκριτικά µικρός. (ε) Βέβαια τα στοιχεία αυτά αφορούν µόνο τις περιπτώσεις εκείνες που φθάνουν έως τα δικαστήρια και που δεν καταλήγουν σε αθωωτικές αποφάσεις. Εποµένως πρόκειται για στοιχεία που περνούν από κάποιο “φιλτράρισµα” και που ασφαλώς δεν αποδίδουν την πραγµατική έκταση της παραβατικότητας των εφήβων, αφού δεν 22 µπορούν να συνυπολογισθούν ούτε οι περιπτώσεις που δεν καταγγέλλονται σε διωκτικά όργανα ή για τις οποίες επέρχεται ενδιάµεση εξώδικη διευθέτηση, ούτε και περιπτώσεις για τις οποίες τα διωκτικά όργανα δεν επιτυγχάνουν τον εντοπισµό κάποιων υπόπτων. Ακόµη µένουν απέξω περιπτώσεις που τελικά δεν τιµωρούνται λόγω αλλαγής της νοµοθεσίας επί το επιεικέστερο ή εξαιτίας συνδροµής λόγων που αποκλείουν τον άδικο ή καταλογιστό χαρακτήρα της πράξης (π.χ. άµυνα). Παρά ταύτα, όπως προκύπτει και από αντίστοιχες έρευνες αυτοοµολογούµενης παραβατικότητας ή έρευνες θυµατοποίησης, ο αριθµός σοβαρών αδικηµάτων που διαπράττονται από εφήβους ούτε είναι υψηλός, ούτε εµφανίζει αυξητικές τάσεις τέτοιες, ώστε η περαιτέρω εξέλιξη να µπορούσε να δηµιουργήσει ιδιαίτερη ανησυχία. (στ) Πάντως ειδικά ως προς τα εκδικασθέντα αδικήµατα εφήβων που αφορούν παραβάσεις της νοµοθεσίας περί ναρκωτικώνπαρατηρείται µια σαφής αυξητική τάση, έστω και µε επιµέρους διακυµάνσεις: Από 5 περιπτώσεις το 1984, φθάνουµε στις 13 (12 για χρήση) το 1989, 41 (39 για χρήση) το 1990, µόνο 9 (8 για χρήση) το 1993, 23 (20 για χρήση) το 1994 και 54 (42 για χρήση) το 1996. Βέβαια και εδώ ο “σκοτεινός” αριθµός της παραβατικότητας είναι πολλαπλάσια µεγαλύτερος. (ζ) Οι µικροί και σχετικά σταθεροί αριθµοί της γενικότερης παραβατικότητας των εφήβων διαφοροποιούνται έτσι, ως ένα βαθµό, εάν συγκριθούν µε τους αριθµούς για παραβάσεις ναρκωτικών, που αντίθετα εµφανίζουν µια σαφή ανοδική τάση. Ένα συµπέρασµαπου µπορεί να συναχθεί από αυτές τις διαπιστώσεις είναι ότι οι Έλληνες έφηβοι αντιµετωπίζουν στη σύγχρονη κοινωνία µας σηµαντικά προβλήµατα, αλλ’ ότι η αρνητική επίδραση από τα προβλήµατα αυτά παίρνει περισσότερο τη µορφή µιας “απόσυρσης” και µιας τάσης για αυτοεπιθετικότητα και αυτοκαταστροφή (ναρκωτικά), παρά µιας τάσης για επιθετικότητα εναντίον των άλλων (εγκλήµατα βίας). (η) Για την αντιµετώπιση, λοιπόν, της παραβατικότητας των εφήβων και κυρίως αυτής που αφορά τις παραβάσεις ναρκωτικών είναι αναγκαίο, σύµφωνα µε τα όσα αναπτύχθηκαν ανωτέρω σε σχέση µε τη δυσλειτουργία των κοινωνικοποιητικών θεσµών, να υπάρξουν παρεµβάσεις στα βαθύτερα κοινωνικά προβλήµατα που δηµιουργούν αυτήν την παραβατικότητα και δη προς τέσσερις κατευθύνσεις: Οικογένεια, παιδεία, εργασία και γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον.

# data[].attributes.headline
Η εικόνα που αναδύεται από τις επίσημες στατιστικές σχετικά με
παραβάσεις της νομοθεσίας περί ναρκωτικών είναι η εξής: 

# data[].attributes.subject
Η εικόνα που αναδύεται από τις επίσημες στατιστικές σχετικά με
παραβάσεις της νομοθεσίας περί ναρκωτικών είναι η εξής: 

# data[].attributes.body
ΠΙΝΑΚΑΣ: ΑΝΗΛΙΚΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ 13-17 ΕΤΩΝΚΑΙ ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ (ΧΡΗΣΗ, ΕΜΠΟΡΙΑ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ) ΟΠΩΣ ΑΥΤΕΣ ΠΕΡΙΗΛΘΑΝ ΣΕ ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΜΟ∆ΙΕΣ ∆ΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ (ΑΡΙΘΜΟΙ ΓΝΩΣΤΩΝ ∆ΡΑΣΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΤΕΛΕΣΗΣ ΤΟΥ Α∆ΙΚΗΜΑΤΟΣ)

ΕΤΟΣ ΒΕΒΑΙΩΘΕΝΤΑ ΕΚΔΗΚΑΣΘΕΝΤΑ

1984 13 5

1985 11 6

1986 25 5

1987 32 18

1988 34 14

1989 27 13

1900 16 42

1901 48 11

1902 23 12

# data[].attributes.headline
H εικόνα σε σχέση µε τα αδικήµατα που αφορούν τις ναρκωτικές
ουσίες

# data[].attributes.subject
H εικόνα σε σχέση µε τα αδικήµατα που αφορούν τις ναρκωτικές
ουσίες

# data[].attributes.body
Xρήσιµο είναι να εξετασθούν από στατιστική άποψη οι µορφές εκείνες προβληµατικής και δη επιθετικής συµπεριφοράς που αντί να εκδηλωθούν προς τα έξω και εναντίον των άλλων, προσλαµβάνουν κυρίως τον χαρακτήρα της “απόσυρσης” και του “αναχωρητισµού” (Merton), καταλήγουν δηλ. να στρέφονται πρωτίστως κατά του ίδιου του δράστη, κυρίως µε τη µορφή της κατοχής, χρήσης και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών. Το ερώτηµα δηλ. εδώ είναι πόσο πολύ η βίαιη επιθετικότητα και η αυτοκαταστροφικότητα µορφοποιούνται και εκλύονται υπό την επίδραση κοινών καθοριστικών παραγόντων (ιδίως: δυσλειτουργία των κοινωνικοποιητικών θεσµών και αξιών, σε συνδυασµό µε ατοµικά γνωρίσµατα, επιδράσεις από κύκλους συνοµηλίκων και περιστασιακές “ευκαιρίες”), σε τρόπο ώστε τα δύο αυτά είδη επιθετικής συµπεριφοράς να εµφανίζουν κάποια αλληλοεπίδραση και παραπληρωµατικότητα ή παράλληλη εξέλιξη των µεγεθών τους.

# data[].attributes.headline
Οι παραβατικές οµάδες ανηλίκων

# data[].attributes.subject
Οι παραβατικές οµάδες ανηλίκων

# data[].attributes.body
•Περίπου εννέα στους δέκα δράστες είναι αγόρια (87,9%), οι περισσότεροι ηλικίας 16 ετών (44,5%), 14 και 17 ετών (19,1% σε κάθε µία από τις δύο κατηγορίες). •Συνήθως τελούν κάποιο από τα αδικήµατα κατά της ιδιοκτησίας (49,8%), κατά κύριο λόγο κλοπές (37,5%), ενώ σε ορισµένες περιπτώσεις χρησιµοποιούν είτε λεκτική απειλή, είτε σωµατική βία, είτε και όπλο. •Οι παραβατικές οµάδες των ανηλίκων απαρτίζονται συνήθως από δύο άτοµα(41,2%). Πάντως, στην πλειονότητα των περιπτώσεων (45,9%) ο κατηγορούµενος και «καταδικαζόµενος» ανήλικος είναι µόνον ένας, έστω και αν κατά το κατηγορητήριο η παράβαση είναι το αποτέλεσµα κοινής δράσης περισσότερων ατόµων, και τούτο εξηγείται διότι οι υπόλοιποι δράστες είτε δεν αποκαλύφθηκαν, είτε παραπέµφθηκαν να δικαστούν χωριστά. Μπορεί, εποµένως, βάσιµα να πιθανολογηθεί, ότι η συνήθης σύνθεση των παραβατικών οµάδων ανηλίκων είναι περιορισµένου αριθµού, χωρίς να φθάνει το ποσοτικό επίπεδο συµµορίας, και ότι πολλές είναι οι περιπτώσεις όπου ο ανήλικος φαίνεται να χρησιµοποιείται ως « εργαλείο « διάπραξης εγκληµάτων από ενήλικες. •Περιπτώσεις που να εµπίπτουν στο αδίκηµα της«σύστασης και συµµορίας» του προϊσχύσαντος ά. 187 και άρα να µπορούν να χαρακτηρισθούν (έστω µόνον από νοµική άποψη) ως «συµµορία» καταγράφηκαν µόνο 10 (ποσοστό 6,8%), κυρίως σε συνδυασµό µε διάπραξη ληστειών και κλοπών. •Στη συγκρότηση των παραβατικών οµάδων ανηλίκων σηµαντικό ρόλο διαδραµατίζουν η εθνικότητα (όλοι σχεδόν οι παραβάτες είναι οµοεθνείς: 91,2%) και, σε µικρότερο βαθµό, η φιλία και η συγγένεια. •Ως προς τα θύµατα της οµαδικής παραβατικής δραστηριότητας ανηλίκων, αυτά είναι συνήθως ένα (72,4%) ή, το πολύ δύο (17,1%), κυρίως Έλληνες (90%). •Τέλος, ως προς την ποινική µεταχείριση των ανηλίκων που θεωρήθηκαν ότι είχαν ευθύνη για την παραβατική τους συµπεριφορά, στους περισσότερους (63,6%) επιβλήθηκαν αναµορφωτικά µέτρα, κυρίως ανάθεσή τους στην επιµέλεια της Υπηρεσίας Ανηλίκων, ενώ στους υπόλοιπους (36,4%) επιβλήθηκε ποινικός σωφρονισµός. Στο σηµείο αυτό χρήσιµο είναι να παρατεθούν και στατιστικά στοιχεία που αφορούν την εκδίκαση κάθε είδους υποθέσεων από το Πρωτοβάθµιο ∆ικαστήριο Ανηλίκων Αθηνών κατά τα δικαστικά έτη 19972002, µε έµφαση, ιδίως, στον αριθµό «καταδικαζοµένων» ή απαλλασσοµένων ανηλίκων, το είδος των αδικηµάτων που διαπράττουν και το είδος των µέτρων ή ποινών που τους επιβάλλονται

# data[].attributes.headline
Ψυχικές διαταραχές

# data[].attributes.subject
Ψυχικές διαταραχές

# data[].attributes.body
Θα εξετάσουµε τις διαταραχές ανάπτυξης (των νοητικών-γνωστικών λειτουργιών), τις διαταραχές διασπαστικής συµπεριφοράς, τις αγχώδεις διαταραχές, τις διαταραχές της διάθεσης και τη σχιζοφρένεια. Είναι άγνωστο σε τι βαθµό η νοητική ανεπάρκεια καθεαυτή και οι αναπτυξιακές διαταραχές προδιαθέτουν προς την παραβατικότητα και σε τι βαθµό η σύνδεση αυτών των δύο καταστάσεων οφείλεται στη µεσολάβηση ενός τρίτου παράγοντα. Έχει διατυπωθεί π.χ. η υπόθεση, ότι η χαµηλή σχολική επίδοση και η σχολική αποτυχία µειώνουν την αυτοεκτίµηση και δηµιουργούν πολλές 8 δυσκολίες στις σχέσεις του νεαρού ατόµου µε το περιβάλλον του, ευνοώντας την σύνδεση των νέων µε τον κόσµο της παρανοµίας . Εξ’άλλου, αρκετά συχνά τα νοητικά υπολειπόµενα άτοµα προέρχονται από οικογένειες µε χαρακτηριστικά τα οποία ευνοούν την παραβατικότητα των µελών τους. Η βαριά εκτεταµένη διαταραχή της ανάπτυξης ,όπως ο αυτισµός, συνοδεύεται µερικές φορές από αστάθεια της διάθεσης και κρίσεις οργής ή πανικού µε καταστροφικές αντιδράσεις. Συχνά οι αναπτυξιακές διαταραχές συνδιάζονται µε διαταραχές διασπαστικής συµπεριφοράς (δηλαδή, συµπεριφοράς που δηµιουργεί προβλήµατα στις διαπροσωπικές και κοινωνικές σχέσεις) και αργότερα µε διαταραχές της προσωπικότητας. Οι διαταραχές διασπαστικής συµπεριφοράς διακρίνονται σε διαταραχή ελαττωµατικής προσοχής- υπερκινητικότητα, διαταραχή διαγωγής, εναντιωτική προκλητική διαταραχή. Τα λεγόµενα «υπερκινητικά παιδιά», χαρακτηρίζονται από αδυναµία διατήρησης της προσοχής, έντονη διαρκή κινητικότητα, παρορµητικότητα. Αν υπολογιστούν και οι ελαφρότερες µορφές του συνδρόµου, στην κατηγορία αυτή ανήκει το 10% του σχολικού πληθυσµού.Η πρόγνωση είναι µάλλον καλή και τα συµπτώµατα κατά την εφηβεία υποχωρούν. Το υπερκινητικό παιδί λόγω της συµπεριφοράς του, µπορεί να είναι θύµα κακοποίησης (από γονείς, δασκάλους,συµµαθητές, µεγαλύτερα παιδιά), γεγονός που µπορεί να λειτουργήσει ως αρχή ενός φαύλου κύκλου παραβατικών αντιδράσεων εκδίκησης ή αντιστάθµισης. Η διαταραχή της διαγωγής, συνδέεται στενότερα από όλες τις άλλες µε την παραβατικότητα των ανηλίκων. Εµφανίζεται στο 6% έως 9% περίπου των ανήλικων αγοριών και στο 1% έως 2% των ανήλικων κοριτσιών, ενώ χαρακτηρίζεται από αδυναµία συµµόρφωσης µε βασικούς κανόνες της κοινωνικής ζωής και παρουσιάζει αρκετές από τις ακόλουθες διαταραχές: τα παιδιά δεν µπορούν να αποδεχθούν τη σχολική πειθαρχία, φεύγουν από το σπίτι τους και περιπλανώνται, χρησιµοποιούν µε µεγάλη ευκολία και άνεση το ψέµα και την υπόκριση, βάζουν φωτιές, βασανίζουν ζώα, παραβιάζουν θεµελιώδη δικαιώµατα των άλλων (κλοπές, πλαστογραφία, σεξουαλικές επιθέσεις, καυγάδες µε χρήση όπλου), αδιαφορούν για την ασφάλειά τους και είναι συχνά θύµατα ατυχηµάτων, κάνουν χρήση αλκοόλ και άλλων ψυχοτρόπων. Όπως και οι ενήλικες µε αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας δυσκολεύονται να δηµιουργήσουν αυθεντικές συναισθηµατικές σχέσεις, να ενταχθούν σε οµάδες, να διαπαιδαγωγηθούν µε τα συνήθη συστήµατα επιβραβεύσεων και τιµωριών. Από τους ανήλικους που εµφανίζουν σοβαρά προβλήµατα διαγωγής, οι µισοί περίπου παρουσιάζουν βελτίωση κατά την ενήλικη ζωή, ενώ οι άλλοι µισοί εξελίσσονται προς την αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας. Οι αγχώδεις διαταραχές της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερο εγκληµατικό ενδιαφέρον, γιατί προκαλούν συχνά αναδίπλωση του ατόµου στον εαυτό του, υπεραπασχόληση µε τα προβλήµατά του και έτσι µειώνουν την πιθανότητα εκδήλωσης παραβατικών αντιδράσεων. 9 Αντίθετα, η κατάθλιψη, ιδίως στην εφηβική ηλικία, συνδυάζεται µε παρορµητικές επιθετικές αντιδράσεις, οι οποίες µπορεί να εµπλέξουν τον έφηβο σε παραβατικές δραστηριότητες. Η επιθετικότητα αποτελεί έκφραση της δυσθυµικής ευερεθιστότητας, οι αντιδράσεις εκδραµάτισης µπορεί να συνιστούν προσπάθεια υπέρβασης της καταθλιπτικής διάθεσης, αυτοκαταστροφική εκδήλωση ή απόπειρα αποκατάστασης της µειωµένης αυτοεκτίµησης. Η σχιζοφρένεια, κατά την πρόδροµη φάση της χαρακτηρίζεται από µικροπαραβατική συµπεριφορά (κλοπές, άρση σεξουαλικών αναστολών), σύνδεση µε περιθωριακές οµάδες (χρήση ψυχοτρόπων), σπανιότερα δε από σοβαρές εγκληµατικές πράξεις (φόνος στενού συγγενούς υπό την επήρεια µιας παραληρηµατικής πεποίθησης. Παρόλο που η συνύπαρξη παραβατικής συµπεριφοράς και ψυχικής διαταραχής είναι αρκετά συχνή, η υποβολή των παραβατών σε θεραπευτικά µέτρα είναι πολύ περιορισµένη και έτσι πολλές διαταραχές δεν αποκαλύπτονται. Η σηµασία της τυχόν ανακάλυψης δεν συνδέεται µόνο µε την ποινική µεταχείριση, αλλά και µε την αναγκαιότητα έγκαιρης εµπλοκής υπηρεσιών θεραπευτικού και προνοιακού χαρακτήρα.

# data[].attributes.headline
Ατομικοί παράγωντες.

# data[].attributes.subject
Ατομικοί παράγωντες.

# data[].attributes.body
1. Φύλο:Συνήθως αναφερόµασταν στον προπαραβατικό άρρενα ανήλικο όταν εµπεριέχετο η βία, ενώ η αντικοινωνικότητα των ανήλικων κοριτσιών εντοπιζόταν στο χώρο της ηθικής. Αυτή η διαφοροποίηση στηριζόταν στα πολιτιστικά στερεότυπα της διάκρισης των δύο φύλων. Καθώς εξισώνονται οι ρόλοι, η γυναικεία εγκληµατικότητα διαφοροποιείται ποσοτικά και ποιοτικά.

2. Κληρονοµικό στίγµα. Από διάφορες έρευνες σε υιοθετηµένα παιδιά και σε µονοζυγωτικούς διδύµους διαφαίνεται ότι η κληρονοµικότητα είναι ένας από τους πολλούς παράγοντες, που αυξάνει την πιθανότητα της παραβατικής συµπεριφοράς, χωρίς να γνωρίζουµε τον ακριβή µηχανισµό µεταβίβασης. (Τα παιδιά που είχαν φυσικούς πατέρες µε βεβαρηµένο παρελθόν, χωρίς καν να τους είχαν γνωρίσει, είχαν περισσότερες πιθανότητες να διαπράξουν κάποιο αδίκηµα σε σχέση µε τα παιδιά των οποίων οι θετοί γονείς είχαν ποινικό µητρώο, χωρίς να έχουν οι φυσικοί τους γονείς) Αυτή όµως η παρατήρηση, που έχει δεχθεί σοβαρές µεθοδολογικές κριτικές ( κυρίως λόγω του γεγονότος ότι οι αρµόδιες υπηρεσίες υιοθεσίας προσπαθούν να βρούν για τα προς υιοθεσία παιδιά παρόµοιες µε τη φυσική τους οικογένεια. Μ’αυτόν τον τρόπο οι κοινωνικοί παράγοντες παρέµεναν πάντα ενεργοί) απέχει έτη φωτός από τις ευφάνταστες ανακοινώσεις των Μ.Μ.Ε., που συχνά για εντυπωσιασµό, αναφέρονται στον πιθανό εντοπισµό γονιδίων, τάχα υπεύθυνων για την επιθετική και αντικοινωνική συµπεριφορά. Μια τέτοια άποψη, που στερείται επιστηµονικής βάσης, καλλιεργεί την θεωρία του βιολογικού ντετερµινισµού και προσφέρει άλλοθι σε κάθε είδους απολυταρχικές - ρατσιστικές ιδεολογίες και πρακτικές.

3. Γενετικές ανωµαλίες.Αρκετές εγκληµατολογικές έρευνες έχουν γίνει για να αποδειχθεί η υπόθεση ότι τα άτοµα µε σύνδροµο ΧΥΥ είναι πιθανό να υιοθετήσουν µια παραβατική συµπεριφορά, συνδέοντάς την µε τη µεγάλη σωµατική διάπλαση και τον µικρό δείκτη ευφυίας που παρουσιάζουν.

4. Άλλες οργανικές δυσλειτουργίες. Ενδοκρινικές διαταραχές χρησιµοποιούνται για να εξηγήσουν την υιοθέτηση µιας µελλοντικής εγκληµατικής συµπεριφοράς. Οι αδενικές δυσλειτουργίες µπορούν να παρέµβουν είτε µε συστηµατικό τρόπο είτε τυχαία και προσωρινά.Τότε µιλούµε για την εµφάνιση µιας «παροδικής παραβατικότητας» .Έχουν επίσης προταθεί υποθέσεις ενδεχόµενης σχέσης µεταξύ ανώµαλης λειτουργίας του εγκεφάλου και παραβατικότητας.

# data[].attributes.headline
Αίτια Παραβατικότητας Ανηλίκων

# data[].attributes.subject
Αίτια Παραβατικότητας Ανηλίκων

# data[].attributes.body
Σε έρευνες αυτοαναφοράς µεταξύ ανηλίκων, η παραβατικότητα για ορισµένα είδη µικροαδικηµάτων συνιστά ένα σχεδόν καθολικό φαινόµενο. Η µεγάλη πλειοψηφία των νέων αναφέρει ότι κάποτε απέφυγε να πληρώσει εισιτήριο, ή έκλεψε ένα αντικείµενο, συνήθως ευτελούς αξίας. Προφανώς και οι πράξεις αυτές έχουν ενδιαφέρον, όµως οι νέοι που τις διέπραξαν δεν παρουσιάζουν κάποια ιδιαίτερα κοινωνιολογικά ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση µε το σύνολο των νέων. Αντίθετα, ενδιαφέροντα δακριτικά χαρακτηριστικά µπορεί να παρουσιάζει, η µειοψηφία αυτών, οι οποίοι δηλώνουν ότι δεν έχουν διαπράξει ποτέ κανένα αδίκηµα. Απ’όσο γνωρίζω δεν έχουν διερευνηθεί επαρκώς. Όταν όµως, το σύνολο των παραβατών περιοριστεί µόνο σε όσους διέπραξαν σοβαρά αδικήµατα, ή σε όσους είναι υπότροποι, τότε στην οµάδα αυτή παρουσιάζονται ορισµένα κοινωνιολογικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά, καθώς και ψυχικές διαταραχές σε µεγαλύτερη συχνότητα από ότι στον αντίστοιχο πληθυσµό. Μερικά από τα χαρακτηριστικά και τις διαταραχές αυτές έχουν ενοχοποιηθεί ως προδιαθεσικοί παράγοντες της νεανικής παραβατικότητας και σ’αυτούς θα εστιαστώ στην αποψινή παρουσίαση. Οι προδιαθεσικοί παράγοντες διακρίνονται σε ατοµικούς και σε κοινωνικούς. Στους ατοµικούς συγκαταλέγονται το φύλο, η κληρονοµικότητα και άλλοι βιολογικοί παράγοντες, η ψυχική υγεία και τα ιδιαίτερα ψυχολογικά χαρακτηριστικά της νεανικής ηλικίας. Στους κοινωνικούς , η οικογένεια, το σχολείο και γενικότερα η εκπαίδευση, το περιβάλλον, τα πρότυπα συµπεριφοράς, η εργασία και η πολιτιστική διαφορετικότητα. Θα εξετάσουµε εν συντοµία έκαστο προδιαθεσικό παράγοντα χωριστά, υπογραµµίζοντας ότι η παραβατικότητα είναι ένα σύνθετο, αβέβαιο αποτέλεσµα της επίδρασης ποικίλων παραµέτρων, που σε κάθε συγκεκριµένο άτοµο έχουν µεγαλύτερη ή µικρότερη υποθετική βαρύτητα. Αυτό, για να αποφευχθούν τυχόν υπεραπλουστευτικοί αφορισµοί αιτιώδους σχέσης, και κυρίως για να µη δηµιουργούνται αρνητικές προκαταλήψεις που στιγµατίζουν, περιθωριοποιούν και τελικά συντελούν στην εµφάνιση της παραβατικότητας!

# data[].attributes.headline
Η έκταση του φαινομένου της νεανικής παραβατικότητας στην Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Η έκταση του φαινομένου της νεανικής παραβατικότητας στην Ελλάδα

# data[].attributes.body
Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στατιστικά στοιχεία της Υποδιεύθυνσης Προστασίας Ανηλίκων του Υπουργείου Δημοσίας Τάξης3 κατά τη δεκαετία 1990-1999 δεν παρατηρείται αξιοσημείωτη αύξηση της νεανικής παραβατικότητας. Παρόλα αυτά η συμμετοχή των ανηλίκων στη συνολική εγκληματικότητα εμφανίζει μια σταθερά ανοδική τάση, από το 12.9% (1990) στο 16.7% (1999), χωρίς όμως να φτάνει στα επίπεδα των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών. Για παράδειγμα, το 1993 ο αριθμός των νέων κάτω των 21 ετών, που καταδικάστηκαν για πράξεις ποινικών αδικημάτων, αντιστοιχούσε περίπου στο 14% του συνολικού αριθμού των καταδικαστικών αποφάσεων ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν το 46%5. Τρεις είναι οι βασικότερες κατηγορίες αδικημάτων που διαπράττονται από εφήβους (13-17 ετών) και μετεφήβους (18-20 ετών).

# data[].attributes.attachment_link.title
παραβατικοτητα

# data[].attributes.headline
Τις δύο τελευταίες δεκ

# data[].attributes.body
Τις δύο τελευταίες δεκαετίες στην Ευρώπη, η ραγδαία αύξηση της παραβατικότητας ανηλίκων απετέλεσε αντικείμενο μελέτης έχοντας απασχολήσει έντονα τους ειδικούς επιστήμονες, το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο και την πολιτεία. Στο άρθρο αυτό επιχειρείται η σκιαγράφηση της εικόνας της διαχρονικής εξέλιξης της νεανικής παραβατικότητας στην Ελλάδα την τελευταία εικοσαετία και η μέχρι σήμερα αντιμετώπισή της στην χώρα μας. Επισημαίνονται οι πρόσφατες τροποποιήσεις της νομοθεσίας περί ποινικής αντιμετώπισης των ανήλικων παραβατών στην Ελλάδα και οι πιθανές δυσκολίες εφαρμογής αυτών. Τέλος γίνεται αναφορά στις θεραπευτικές προσεγγίσεις που έχουν επιστημονικά τεκμηριωθεί ως αποτελεσματικές στην αντιμετώπιση της παραβατικής συμπεριφοράς των νέων.

# data[].attributes.headline
Τα γενικά αίτια της νεανικής παραβατικότητας είναι

# data[].attributes.subject
Τα γενικά αίτια της νεανικής παραβατικότητας είναι

# data[].attributes.body
Αλλοίωση των κοινωνικών ορμών και αντιλήψεων

Το νεανικό έγκλημα είναι ένα ευρύ φάσμα συμπεριφοράς το οποίο κυμαίνεται από τους καβγάδες μέχρι τις κλοπές, τις διαρρήξεις, τις ληστείες και τελευταία στα ναρκωτικά.

Η βία είναι αταξική, παρουσιάζεται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, το έγλημα δεν έχει σχέση με τη φτώχια.

# data[].attributes.headline
Νεανική Παραβατικότητα.

# data[].attributes.subject
Νεανική Παραβατικότητα.

# data[].attributes.body
Μέσα από συνεντεύξεις με την κυρία Κοννή, κοινωνική λειτουργό στο Τμήμα Ευημερίας και από τον κύριο Καπαρδή, εγκληματολόγο στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Το πρόβλημα της νεανικής παραβατικότητας άρχισε να απασχολεί την κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια μετά από μερικά έντονα ξεσπάσματα εφηβικής επιθετικότητας, προκλητικότητας, σχολικής απειθαρχίας καθώς και εκδηλώσεων αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Η νεανική παραβατικότητα μπορεί να θεωρηθεί επίσης σαν ένα είδος γλώσσας ή μηνύματος μέσα στο σύστημα επικοινωνίας μεταξύ των «νεαρών» πομπών και των «ενηλίκων» δεχτών. Το μήνυμα αυτό μπορεί να εκφράζει μια κάποια σύγχυση και αμηχανία απορία ή αίτημα ή και στην πράξη μια ορισμένη σωματική ανησυχία που προκαλεί ένα αριθμό σημαντικών αντιδράσεων. Στην Κύπρο παρατηρείται έξαρση της νεανικής παραβατικότητας στο σχολείο, στην οικογένεια, στα σπορτ, στις διαρρήξεις και κλοπές καθώς επίσης και στη χρήση ναρκωτικών.

# data[].attributes.headline
Έρευνα για την νεανική παραβατικότητα.

# data[].attributes.subject
Έρευνα για την νεανική παραβατικότητα.

# data[].attributes.body
Η «Έρευνα για τη Νεανική Παραβατικότητα», που ολοκληρώθηκε το 2004, είχε γενικό σκοπό τη διερεύνηση του φαινομένου της νεανικής παραβατικότητας Η έρευνα είχε τρεις στόχους: Ο πρώτος ήταν η εκτίμηση της έκτασης του φαινομένου της παραβατικότητας.Αρχικά η έρευνα έγινε σε αντιπροσωπευτικό δείγμα περίπου χιλίων μαθητών ηλικίας 14-18 ετών και σε αντιπροσωπευτικό δείγμα περίπου 400 πρόσφατων αποφοίτων σχολών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Ο δεύτερος στόχος ήταν η αιτιολόγηση της παραβατικότητας.Οι συμμετέχοντες στην πρώτη σειρά συνεντεύξεων ήταν παραβατικοί μαθητές, στη δεύτερη εκπαιδευτικοί, διευθυντές σχολείων, σχολικοί σύμβουλοι και λειτουργοί ευημερίας και στην τρίτη νεαρά άτομα που βρίσκονταν στη φυλακή κατά τη χρονική περίοδο της έρευνας.

Σύμφωνα με την έρευναπου έγινε προκύπτει από τη συνολική θεώρηση των αποτελεσμάτων ότι τα ψηλότερα ποσοστά και οι ψηλότερες συχνότητες ανάμιξης εμφανίζονται στις λιγότερο σοβαρές συμπεριφορές και καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Η πρώτη κατηγορία είναι οι συμπεριφορές βίας. Η χρήση σοβαρής βίας, ως αποτέλεσμα της οποίας το θύμα χρειάστηκε ιατρική περίθαλψη, εμφανίζεται με επικράτηση 8.4% (εκτιμάται δηλαδή ότι το 8.4% του πληθυσμού έχει χρησιμοποιήσει σοβαρή βία έστω και μια φορά κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους). Οι υπόλοιπες συμπεριφορές βίας που μετρήθηκαν είναι λιγότερο σοβαρές και εμφανίζονται πιο συχνά. Η μεταφορά επιθετικού αντικειμένου έχει επικράτηση 13.2%, η απειλή χρήσης βίας 23.8% και η χρήση ήπιας βίας, ως αποτέλεσμα της οποίας το θύμα δε χρειάστηκε περίθαλψη, εμφανίζεται περίπου στο ένα τρίτο των μαθητών (36.5%). Σημειώνεται ότι η συντριπτική πλειοψηφία ανάμεσα σε αυτά τα ποσοστά είναι μαθητές που δήλωσαν τη χαμηλότερη συχνότητα ανάμιξης, δηλαδή 1-2 φορές σε ένα έτος. Mια δεύτερη κατηγορία συμπεριφορών είναι οι παραβάσεις που σχετίζονται με καταστροφή ή κλοπή περιουσίας. Η καταστροφή περιουσίας είναι πιο συχνή: 9.1% των μαθητών προκάλεσαν σκόπιμα, έστω και μια φορά, ζημιά με χρήση φωτιάς, 31.0% έκαναν κάτι τέτοιο με χρήση μπογιάς ή σπρέι και 19.1% με άλλα μέσα. Αυτό το είδος παραβατικότητας φαίνεται να έχει σημαντική επικράτηση, αλλά και χαμηλές συχνότητες ανάμιξης (μια ή δύο φορές σε ένα έτος για τους περισσότερους δράστες). Οι κλοπές και οι διαρρήξεις εμφανίζονται σε πολύ μικρότερα ποσοστά: η επικράτηση για κλοπές χρημάτων ή αντικειμένων αξίας μέχρι δέκα λιρών είναι 11.4%, για κλοπές χρημάτων ή αντικειμένων αξίας μεγαλύτερης των δέκα λιρών 4.4% και για διαρρήξεις 2.3%. Συμπερασματικά, υπάρχει πιο έντονη τάση για καταστροφή παρά για κλοπή περιουσίας.

Το πρόβλημα της νεανικής παραβατικότητας άρχισε να απασχολεί την κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια μετά από μερικά έντονα ξεσπάσματα εφηβικής επιθετικότητας, προκλητικότητας, σχολικής απειθαρχίας καθώς και εκδηλώσεων αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Η νεανική παραβατικότητα μπορεί να θεωρηθεί επίσης σαν ένα είδος γλώσσας ή μηνύματος μέσα στο σύστημα επικοινωνίας μεταξύ των «νεαρών» πομπών και των «ενηλίκων» δεχτών. Το μήνυμα αυτό μπορεί να εκφράζει μια κάποια σύγχυση και αμηχανία απορία ή αίτημα ή και στην πράξη μια ορισμένη σωματική ανησυχία που προκαλεί ένα αριθμό σημαντικών αντιδράσεων.