# data[].attributes.body
Kader, Yüce Allah’ın, ezelden ebede kadar olacak bütün şeylerin zaman ve yerini, özellik ve niteliklerini, sonsuz ilmiyle bilip takdir etmesidir.

Kaza ise Allah’ın (c.c.) takdir ettiği şeylerin, zamanı gelince meydana gelmesidir.

Kadere inanan insan; hayır ve şerrin, iyi ve kötünün, evrendeki her şeyin Allah’ın (c.c.) bilmesi ve yaratması ile olduğunu kabul eder. Müslüman, kâinattaki tüm varlıkları ve olayları belli bir ahenk ve ölçüye göre düzenleyenin Allah (c.c.) olduğunu bilir.

“...Bir işe başladığın zaman, Allah’a tevekkül et, O’na güven!..”

-Âl-i İmrân suresi, 159. ayet.

Tevekkül, herhangi bir işin gerçekleşmesi için yerine getirilmesi gereken sebepleri yerine getirdikten sonra bu işin sonucunu Allah Teâlâ’dan beklemektir.

Tevekkül, değiştirilmesi insan gücünün dışında olan üzücü olayları, ezelde takdir edilmiş bilip, üzülmemek, Allah Teâlâ’dan geldiğini düşünerek seve seve karşılamaktır. İnsan, bir işin neticesinin iyi mi, kötü mü olacağını bilemez. Hayır sandığı çok şey, şerle; şer sandığı çok şey de, hayırla neticelenebilir. Müslüman muhakkak şu işim olsun diye ısrar etmemeli, hayırlısını Allah’tan (c.c.) istemelidir.

# data[].attributes.body
Ahirete iman, İslam’ın iman esaslarından birisidir. Kur’an-ı Kerim’in pek çok ayetinde ahiret inancı Allah’a (c.c.) imanla birlikte yer almaktadır. Dünya hayatı geçici, ahiret hayatı ise kalıcı ve ebedidir. Dünya ahiretin tarlasıdır. İnsanlar bu dünyada yapıp ettiklerinden ahirette hesaba çekilecektir.

“Sonra o gün (ahirette) size verilmiş olan her nimetten sorguya çekileceksiniz!”

-Tekâsür suresi, 8. ayet.

“Dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden

başka bir şey değildir. Sorumluluk sahibi olanlar için ahiret yurdu muhakkak ki daha hayırlıdır. Hâlâ akıl erdiremiyor musunuz?”

-En’âm suresi, 32. ayet.

“Allah’ın sana verdiğinden (onun yolunda harcayarak) ahiret yurdunu iste; ama dünyadan da nasibini unutma...”

-Kasas suresi, 77. ayet.

Ahiret hayatı kıyametin kopmasıyla başlayacak, insanlar mahşer yerinde toplanacaklar, yaptıkları işlerin karşılıklarını görmek üzere mizan kurulacak, amel defterleri verilecek, bunun neticesi olarak cennet veya cehennemi hak edeceklerdir. İnsanların yaptıkları hiçbir şey karşılıksız kalmayacaktır.

# data[].attributes.body
Rabbimiz, insanlara doğru yolu göstermek için peygamberler göndermiş, onlara vahiy yoluyla hitap etmiştir. Bu şekilde Allah Teâlâ’nın kullarına yol göstermek ve onları aydınlatmak üzere peygamberine vahyettiği sözlere ve bunların yazıya geçirilmiş şekline “ilahi kitap” denilmektedir. İlâhî kitaplara Allah (c.c.) katından indirilmiş olması sebebiyle

“kütüb-i münzele” şeklinde de ifade edilmektedir.

Rabbimizin gönderdiği ilahi kitaplara inanmak, İslam’ın temel iman esaslarından biridir. Kur’an’da ismi geçen kitapların ve sahifelerin Allah (c.c.) tarafından bazı peygamberlere gönderildiğine inanmak ve bu kitapların aslının hak olduğunu kabul etmek kitaplara imanın gereğidir.

Allah (c.c.) tarafından gönderilen ilahî kitaplar:

Tevrat, Hz. Musa’ya (a.s.)

Zebur, Hz. Davud’a (a.s.)

İncil, Hz. İsa’ya (a.s.)

Kur’an-ı Kerim ise Peygamberimiz Hz.

Muhammed’e (s.a.v.) indirilmiştir.

# data[].attributes.body
Peygamberlere iman İslam’da temel inanç esaslarından birisidir. Peygamberler Rabbimizin insanlar arasından seçip vahiy ile şereflendirdiği doğru, güvenilir, zeki, günah işlemeyen ve vahiy yoluyla kendisine gelen emir ve yasakları insanlara ulaştıran kimselerdir. Kur’an-ı Kerim’de peygamberleri ifade etmek üzere “resul” ve “nebi” kavramları kullanılmaktadır.

Hz. Âdem’den (a.s.) itibaren bütün peygamberler aynı iman hakikatlerini anlattıkları için sonra gelen bir peygamber kendisinden önce gelen peygamberleri tasdik edip yani onların hak ve doğru olduğunu belirtip kendilerinin bu inanç halkasını devam ettirdiklerini özellikle vurgulamışlardır.

“...(Geçmiş) her toplum içinde mutlaka bir uyarıcı peygamber bulunmuştur.”

-Fâtır suresi, 24. ayet.

“Daha önce kıssalarını sana anlattığımız peygamberler gönderdik. Anlatmadığımız (nice) peygamberler de gönderdik...”

-Nisâ suresi, 164. ayet.

“... O (Allah’ın) peygamberleri arasında hiçbir ayrım yapmayız (onların hepsine inanırız)...”

-Bakara suresi, 285. ayet.

“Bu (peygamberlik), Allah’ın lütfudur. Onu dilediğine verir...”

-Cum’a suresi, 4. ayet.

Kur’an’da adı geçen bazı peygamberler:

Hz. Adem (a.s.)

Hz. Nuh (a.s.)

Hz. İbrahim (a.s.)

Hz. Yakup (a.s.)

Hz. Yusuf (a.s.)

Hz. Musa (a.s.)

Hz. Süleyman (a.s.)

Hz. İsa (a.s.)

Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.)

# data[].attributes.body
Melekler, Allah’ın (c.c.) emriyle çeşitli görevleri yerine getirmek üzere yaratılmış nûrânî ve rûhânî varlıklardır. Melekleri duyularımızla algılayamaz, gözümüzle göremeyiz. Bu sebeple onlar hakkındaki bilgileri, ancak Kur’an-ı Kerim’den ve Peygamberimizin (s.a.v.) sözlerinden öğrenebiliriz. Meleklerin varlığını şüphe duymaksızın kabul etmek, İslam dininin temel inanç esaslarındandır. Allah (c.c.), peygamberlere mesajlarını melek aracılığıyla bildirmiştir. Bu yüzden melekleri inkâr etmek, dolaylı olarak vahyi, peygamberi, peygamberin getirdiği kitabı ve tebliğ ettiği dini de inkâr etmek anlamına gelir. O hâlde, Allah’ın (c.c.) vahiy

gönderdiğine, peygamberlere ve kitaplara iman eden bir kimsenin meleklere de inanması gerekir.

Meleklerin insanlardan ve diğer varlıklardan farklı birtakım özellikleri vardır.

1. Melekler, nurdan yaratılmışlardır.

2. Son derece güçlü ve kuvvetlidirler. (bk. Fatır suresi, 1. ayet.)

3. Çok hızlı hareket edebilirler. Bu nedenle kısa zamanda çok uzun mesafelere gidebilirler.

4. Allah’ın (c.c.) kendilerine verdikleri emir ve görevleri yerine getiren varlıklardır. (bk. Enbiye suresi, 26-28. ayetler, Tahrîm suresi, 6. ayet.)

5. Hiç ara vermeksizin Allah’a (c.c.) itaat ve kullukla meşgul olurlar. (bk. Enbiya suresi, 19-20. ayetler.)

6. Yüce Allah’ın emirlerine karşı gelmez, isyan etmezler. Allah’ın (c.c.) herhangi bir yasağını çiğneyip günah işlemezler. Hiçbir varlığa kötülük etmezler.

7. Meleklerin cinsiyetleri yoktur. (bk. Necm suresi, 27. ayet, Zuhruf suresi, 19. ayet)

8. Onlar yemez, içmez ve uyumazlar. (bk. Hûd suresi, 69-70. ayetler)

Melekler insanları iyiliğe ve güzelliğe yönlendirirler. Allah’a (c.c.) isyan etmemeleri ve günahtan uzak olmaları nedeniyle de iyiliği ve güzelliği sembolize ederler.

Peygamber Efendimiz bir hadisinde şöyle buyurmuştur:

“Şeytan da melek de insanoğluna sokularak

kalbine birtakım şeyler getirirler. Şeytanın işi kötülükle korkutup hakkı yalanlamaktır. Meleğin işi ise iyiyi tavsiye edip Hakk’ı doğrulamaktır. İçinde iyi bir şey bulunan kimse onun Allah’tan olduğunu bilsin ve Allah’a hamd etsin. Kötü bir şeyi bulan ise şeytandan koruması için Allah’a sığınsın.”

-Tirmizî, Tefsir, 3.

# data[].attributes.body
Bütün iman esasları Allah Teâlâ’ya imana dayanır. Biz O’nun varlığına, birliğine yüceliğine inanarak Mü’min ve Müslüman oluruz. Allah’ın (c.c.) kâinatı yaratan,

idare eden, kendisine ibadet edilen, isim ve sıfatlarında tek, eşsiz ve en yüce varlık olduğunu kabul etmeye tevhid denir. Tevhid anlayışı, inanç sisteminin temelini oluşturur.

“Allah” kelimesi tüm kâinatı yoktan var eden Yüce Rabbimizin özel ismidir.

“Allah, kendisinden başka ilah olmayandır. En güzel isimler ona mahsustur.” -Tâhâ suresi, 8. ayet.

Allah’ın (c.c.) isimlerinin her biri O’nun aynı zamanda bir sıfatıdır. Bu isimler Allah’ın (c.c.) kudretinin farklı şekillerde tecellileridir. O’nun isimlerini bilmek Rabbimizi daha iyi tanımamıza yardımcı olur. Rabbimizi isimleriyle ve sıfatlarıyla tanırız. Allah Teâlâ’nın isimleri (esma-i hüsnâ) aynı zamanda Allah’ın (c.c.) sıfatlarını da ifade eder. İslam alimleri Rabbimizin isimlerini de göz önünde bulundurarak sahip olduğu vasıfları sıfatlar olarak nitelemişlerdir.

Zâtî Sıfatlar: Yalnızca Allah’ta (c.c.) bulunan, O’nun dışındaki varlıklarda bulunmayan, bulunması da mümkün olmayan sıfatlardır.

Zâtî sıfatlar şunlardır:

1. Vücûd: Rabbimizin var olması demektir.

2. Kıdem: Rabbimizin ezelî olması, başlangıcının olmaması demektir.

3. Bekâ: Rabbimizin ebedî olması, varlığının sonunun olmaması demektir.

4. Vahdaniyet: Rabbimizin tek ve eşsiz olması demektir.

5. Muhâlefetün li’l–havâdis: Rabbimizin hiçbir varlığa benzememesi eşsiz ve benzersiz olması demektir.

6. Kıyâm bi nefsihî: Rabbimizin varlığı kendiliğinden olup, var olmak için bir başka varlığa muhtaç değildir.

Sübûtî Sıfatlar: Yüce Allah’a ait olan bazı sıfatlar, O’nun tarafından sınırlı olarak başka varlıklara da verilmiştir. Bunlara sübûtî sıfatlar denir.

Sübûtî sıfatlar şunlardır:

1. Hayat: Rabbimiz hayat sahibi, diri ve canlıdır.

2. İlim: Rabbimiz yerlerde ve göklerde olan her şeyi bilir.

3. Semi’: Rabbimiz gizli açık her şeyi eksiksiz olarak işitir.

4. Basar: Rabbimiz her şeyi görür.

5. İrade: Rabbimizin iradesi vardır.

6. Kudret: Rabbimiz sonsuz güç ve kudret sahibidir.

7. Kelam: Rabbimiz kelam (söz) sahibidir.

8. Tekvin: Rabbimiz kainatı ve içindekileri yaratandır.